“Artık hepiniz birer ceset oldunuz. Yıllar yılı büyük uğraşı ve çabalarla hepinizin ruhlarını dondurup, beyinlerinizi sabunlaştırdık. Şimdi her birinize diplomasını verip kendisi için özel olarak hazırlattığımız tabuta törenle yerleştireceğiz onu. Bu mutlu güne eriştiğiniz için hepinizi kutlarız."
Ve numaralarla birlikte adlar okunmaya başlamıştı.
Önce "Çaydanlık" aldı diplomasını. Alkışlarla bir fabrikatör tabutuna yatırdılar "Çaydanlık"ı. Bir de küçük fabrika koydular kollarının arasına.
"Kereste" bir savcı tabutuna uzatıldı. "Karga" bir yargıç tabutuna.
Birinin kolları arasına bir kelepçeyle bir sehpa, ötekinin kolları arasına bir cüppeyle bir kürsü kondu.
Teker teker okunup duruyordu numaralarla adlar.
Numarasıyla adı okunan öğrenci arkadaşlarının arasında öne doğru çıkıyordu. Canavarların en yaşlısı diplomasını uzatarak elini sıkıyor,
"Kutlarım oğlum," diyordu.
Arkasından diplomayı alanı, öteki canavarlarla birlikte, ortada sıra sıra duran tabutlardan birine yerleştiriyorlardı.
Kimi bankacı tabutuna uzatılarak eline bir kasa tutuşturuluyor, kimi armatör tabutuna uzatılarak göğsüne bir gemi konuyordu.
Komisyoncu tabutunda telefonla paralar, kahraman tabutunda borazanla bayrak vardı.
Canavarlar her öğrencinin diplomasını alıp tabuta konması ve göğsüne bir yaşamlık oyuncağının oturtulmasından sonra dua ediyorlardı:
"Bir ömür boyu tabutundan çıkamayasın. Evreni oyuncağından ibaret göresin. Ve can sıkıntısından patlayarak kokuşup gömülesin.”"
Bütün öğrenciler canavarların duasına, amin, diyorlardı.
Töreni daha uzaktan izleyen annelerle babalar da sevinçle el çırpıyorlardı. Birazdan çocuklarının tabutlarını sırtlayarak, büyük bir başarıya kavuşmuş kişilerin mutluluğunda, çekip gideceklerdi.”
―
Çetin Altan,
Viski
