Φαροφύλακας’s Comments (group member since May 23, 2012)

Φαροφύλακας’s comments from the Λέσχη του Βιβλίου group.

Εγώ μάλλον την πετυχαίνω σε πολύ κακές στιγμές την τηλεόραση. 8^D

Δεν υπάρχει κάτι να με θίξει, αλίμονο. Ελπίζω πως δεν στεναχώρησα κι εγώ κανέναν. :^)

Stylian wrote: "γενικά ο καθένας κύριος του εαυτού του και όλα σεβαστα! ας απολαύσουμε το goodreads για αυτά που προσφέρει με όποιον τρόπο θέλει ο καθένας και όλα τα άλλα είναι περιττά και ανούσια."

Τελικά είναι όλα σεβαστά ή όλα περιττά και ανούσια;

Από εκεί και πέρα, προφανώς και δεν συμφωνούν όλοι στο τί είναι ανούσιο εξού και η συζήτηση. Στην οποία, παρεμπιπτόντως:

Stylian wrote: "Γενικά σόρρυ αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να γίνεται αυτή η συζήτηση!"

είναι λίγο παράξενο να συμμετέχουμε και να επιχειρηματολογούμε από την μία, την στιγμή που δεν της αναγνωρίζουμε κάποιο νόημα από την άλλη.

8^)

Όπως και να 'χει. Είναι λογικό να υπάρχει κάποια αντίδραση στον συλλογισμό εφόσον εδώ είμαστε στο ίδιο το goodreads όπου τα μέλη του είναι ενταγμένα στο περιβάλλον του και χρήστες των λειτουργιών του.

Φαντάζομαι πως ένα θέμα σε ομάδα του φέισμπουκ για το αν είναι κάπως άσκοπο το σκρολ-ντάουν-λάικ-λάικ, θα είχε πολύ μεγαλύτερα πάθη.

8^)

Η αλήθεια είναι πως εφόσον ο στόχος είναι ορατός και σε άλλους, ε, να λέμε την αλήθεια, είναι και από εμάς προς τους άλλους κι άρα αναπόφευκτα και για επίδειξη, όπως είναι όμως, σε κάποιον βαθμό γενικότερα, η φύση των ΜΚΔ (Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης). (Άλλο να κρεμάσεις ένα πόστερ στο δωμάτιό σου με κάποια δήλωση, τελείως άλλη η αίσθηση αν το τοιχοκολλήσεις στον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού σου για να το βλέπουν κι οι περαστικοί που θα τύχει να περάσουν από εκεί πέρα.)

Όσον αφορά το δίλημμα «ποιότητα-ποσότητα», μου κάνει εντύπωση όταν το συναντώ γενικότερα. Κάποιες φορές διαβάζω κάτι για να μορφωθώ, κάποιες άλλες για να ταξιδέψω, κάποιες άλλες για να ξεχαστώ από τις σκοτούρες κτλ. Ευτυχώς, τα βιβλία, η λογοτεχνία, και οι τέχνες γενικότερα, έχουν έναν πολύπλευρο, ελεύθερο κι απαλλαγμένο από ενοχές χαρακτήρα. Οι άνθρωποι, όχι απαραίτητα.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας είναι βέβαια ελεύθερος να ζήσει την ζωή του όπως τον ικανοποιεί. Αν και κάπου θα μοιραστώ τον συλλογισμό της Έλλης πως αν κάποιος διαβάζει ένα βουνό βιβλία μέσα στην χρονιά (κανονικό διάβασμα, σελιδούλα-σελιδούλα), ίσως έχει αφήσει κάποια άλλη από τις όψεις της ζωής στην άκρη. Που βέβαια, επιλογή του.

Τραγουδάει κάπου ο Δεληβοριάς: «…και της καρδιάς τα επεισόδια προτιμάς να τα δεις στην TV» και σκέφτομαι πως είναι έτσι και για να βυθιστούμε στις συναρπαστικές εμπειρίες των ηρώων του βιβλίου (της σειράς, της ταινίας) ίσως μένουμε κάπως έξω από το να φτιάξουμε… τα δικά μας προσωπικά επεισόδια.

Κλείνοντας, στα ( + ) του νήματος η πολύ όμορφη κουβέντα όπου ο καθένας έρχεται με στρωτή σκέψη και λόγο και η συζήτηση παραμένει πολιτισμένη. (Τελικά, βοηθάν τα βιβλία ;^) )

Στα ( - ) εκφράσεις όπως: «μου φαίνεται λίγο fake» και «καταλαβαίνω το point σου.» :^D

Κι εδώ ο καταπληκτικός οδηγός της Λουμπίνκας για επιλογή ηλεκτρονικού αναγνώστη.

Υπήρξαν πράγματι οχτώ συναναγνώσεις;! μωρέ μπράβο.. ενδιαφέρον πως το διάβασμα δεν είναι απαραίτητα μοναχική εμπειρία...

Από εκεί και πέρα, δεν τα πάω καλά με το να βάζω στόχους στο διάβασμα. Και να πω την αλήθεια, όλο αυτό το "challenge" εδώ στο goodreads και το αδιάκοπο μαρκάρισμα τί διαβάσαμε, το βρίσκω πολύ ψυχαναγκαστικό. Από τα προβλήματα... του πρώτου κόσμου. :p

Στόχος και σχέδιο: όπως μου κάτσει, ό,τι μου καπνίσει.. οργανωμένα πράγματα. :p

Πολύ σωστά όσα σημειώνεις, Εύη, για την κριτική.

Οι ίδιοι οι "κριτικοί τέχνης" αλλά και το κοινό, όταν βγει ένα έργο μπορεί να το θάψουνε, αλλά όταν τελικά ο χρόνος το αναδείξει, ανασκουμπώνονται.. και θάβουν κάτι από τα καινούργια της εποχής.

Δεν υπάρχει καλό και κακό έργο. Υπάρχει μ' αρέσει, δεν μ' αρέσει.

Μου αρέσει να διαβάζω κριτικές και απόψεις του απλού κόσμου (ποτέ "κριτικών") κι ειδικά για ταινίες, στην imdb. Συνήθως αποφεύγω τις κριτικές που είτε εκθειάζουν είτε θάβουν το έργο και ψάχνω να βρω τις πιο μετρειοπαθείς απόψεις.

Κάπου διάβασα το χιουμοριστικό "life is simply too short to remove the usb safely" το οποίο και συμμερίζομαι. Κι αν δεν μπαίνω στον κόπο να αφιερώσω τα 4 δεύτερα που χρειάζεται να βγάλω "με ασφάλεια" το usb από το πισί, σίγουρα δεν αφιερώνω καταπιεστικές ώρες για να διαβάσω ένα βιβλίο που δεν μου ταιριάζει.
:/

άργησες! τα έχω ήδη κλείσει! :ρ

χαίρομαι όμως πολύ που υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται όπως εσύ

...και θα μου χαρίσουν τα βιβλία τους!

( ξέχασες να αποτελειώσεις την φράση :p )

Τα έχω θεματικά και την λογοτεχνία χωρισμένη σε ξένη/ελληνική κι εκεί κατά συγγραφέα. Πολύ κοντά, δηλαδή, στο τί κάνει μια δανειστική βιβλιοθήκη. Πάντως, έχω αρχίσει να το σκέφτομαι σοβαρά να αλλάξω σε κάτι πιο μεταμοντέρνο. Ας πούμε κατά χρώμα ή κατά μυρωδιά ή κατά φθορά. Ή όπως σε αυτήν εδώ την εικόνα. ;)

Νομίζω πως όποιος αντιμετωπίζει τα δύο (βιβλίο/ταινία) σαν δύο τελείως διαφορετικές οντότητες, όπως και είναι, αυτός μπορεί και τα απολαμβάνει καί τα δύο καλύτερα.

Μια ταινία είναι ένα έργο ανεξάρτητο, που απλά εμπνεύστηκε και πάτησε πάνω σε μια γραπτή ιστορία, και ευτυχώς δεν φέρει καμία επιταγή να είναι "πιστό".

Την φανταστική ιστορία, που έφτιαξε ένας παραμυθάς στο μυαλό του, μπορεί να την πάρει ένας άλλος παραμυθάς και να την μεταβάλλει σε κάτι τελείως διαφορετικό, πολλαπλασιάζοντας την μυθοπλασία κι ακολουθώντας αναπόφευκτα την συμπαντική εντροπία.
:)

"Αυτή τη στιγμή γυρίζονται πάνω από εκατό ταινίες που βασίζονται σε βιβλία" ;!!!

Βέβαια, μάλλον κάπου, λογικό. Ένα βιβλίο είναι μια έτοιμη ιστορία κι αντί να ξεσκαρτάρεις άγνωστα σενάρια, διαλέγεις μέσα από μια μεγάλη γκάμα ιστοριών που επιπλέον έχουν δοκιμαστεί σε σχέση με το κοινό.

Σε οποιαδήποτερ περίπτωση, άλλο πράγμα η ταινία κι άλλο το βιβλίο, δύο τελείως διαφορετικές οντότητες. Προσωπικά, προτιμώ πρώτα το βιβλίο γιατί κρατάει περισσότερο και έχει μεγαλύτερη άνεση στο να χτίσει πλοκή και χαρακτήρες. Η ταινία μοιάζει συχνά μια συνοπτική εκτέλεση του βιβλίου.

Βέβαια, και μια ταινία έχει τα δικά της χαρίσματα, έτσι;
:)