Maral’s review of شعارنویسی بر دیوار کاغذی > Likes and Comments

خیلی واضحه دلیلش. کنشگر بودن شهر یعنی توجه به پویایی‌های اجتماعی شهری و این کار یعنی سیاسی شدن ادبیات به معنای عمیق آن. یعنی مثل رمان‌های احمد محمود به کارکرد ارگان‌های دولتی و ارتباط آن با مردم و نهادهای اجتماعی کلان‌تری از خانواده توجه کردن. ادبیات داستانی ایران بعد از انقلاب مدام از سیاسی شدن فاصله گرفت و خود را در یک فضای ایزوله محدود کرد. البته این اتفاقی بود که برای کل جامعه‌ی ایران افتاد و اتمیزه شد. نمونه‌ش این که ما به عنوان ایرانی از زندگی خیلی از اقشار، ادیان، شهرها و نهادها بی‌خبریم مگر اینکه جزئی از آنها باشیم و محصور در خودمان. جای بحث زیاده اما به نظرم این دلیل اصلی غیاب کنشگری شهر در ادبیات داستانی ماست.