Behzad’s review of نه توی عشق و کین تعزیه داران > Likes and Comments

دمت هزار بار گرم که نویسنده ها و آثار ناشناخته رو معرفی میکنی.

دمت گرم خوندی.

من خودم که الان هرچی می‌خونم وقتی جوان بودم بیست و چند ساله و دانشجو اکثرا چشمه می‌خوندم. فکر کنم قشر جوان زیر ۲۵ سال که مخاطب عمده‌ن همینه.

آره همینه. من خودمم همین بودم در جوانی.

دلیلش خیلی مشخصه، اون نشرها دارن تبلیغات زیادی می‌کنن و حتی می‌شه گفت هرچی چاپ کنن خریدار داره. برعکس خارج از ایران، روی نویسنده‌ها مارکتینگ می‌شه و آدم‌ها می‌فهمن اصلاً همچین کسی وجود داره. توی ایران فقط وقتی یه نویسنده بولد می‌شه که کلی دوست و آشنا و لینک داره که براش همون کار مارکتینگ رو انجام می‌دن و بازم شواهد نشون می‌ده نظراتشون براساس استانداردهای ادبی نیست که خیلی مرام و معرفتیه.

Miss wrote: "دلیلش خیلی مشخصه، اون نشرها دارن تبلیغات زیادی می‌کنن و حتی می‌شه گفت هرچی چاپ کنن خریدار داره. برعکس خارج از ایران، روی نویسنده‌ها مارکتینگ می‌شه و آدم‌ها می‌فهمن اصلاً همچین کسی وجود داره. توی ای..."

یه دلیل مهمش اینه.
منتها سانسور و هَرَس کردن فرهنگ و هنر (اول حکومتی و سازمانی، و بعد فردی و ذهنی و درونی) دلیل اصلی و به عقیدۀ من مهمتریه برای این اتفاق.
نویسندۀ سانسورناپذیر فرصت چاپ پیدا نمیکنه. در بهترین حالت رانده میشه به کشورهای غیرفارسی زبان و خواننده ای پیدا نمیکنه. در حالت رایج تر، به کل عطای چاپ کردن رو به لقاش میبخشه و شاااید دهها سال بعد از مرگش چاپ نشده هاش رو کشف کنن و شاید هم نکنن. نویسندۀ سانسورپذیر تشویق میشه به سانسور. همینجور که چارچوب سانسور تنگ تر میشه، متون هم بیشتر و بیشتر شبیه هم میشن.
همین مسئله درمورد نشر هم صادقه. ناشر سانسورپذیر عرض اندام میکنه و فرصت و صدا پیدا میکنه. ناشر سانسورناپذیر اصلاً فرصت چاپ کتاب پیدا نمیکنه.

در این بین، میمونه عاملیت و نقش خوانندگان، که به نظرم لازمه تلاش بیشتری کنن و آموزش بیشتری ببینن برای پیگیری و جدی تر گرفتن فرهنگ و ادبیات و هنر غیررسمی و حاشیه ای.