Discover new books on Goodreads
See if your friends have read any of Xosé Luís Méndez Ferrín's books
Xosé Luís Méndez Ferrín
Born
in Ourense, Galiza, Spain
August 07, 1938
Genre
|
O crepúsculo e as formigas
—
published
1961
—
4 editions
|
|
|
Arraianos
—
published
1991
—
9 editions
|
|
|
Con pólvora e magnolias
—
published
1976
—
4 editions
|
|
|
Amor de Artur
—
published
1982
—
8 editions
|
|
|
Percival e outras historias
—
published
1958
—
5 editions
|
|
|
Retorno a Tagen Ata
—
published
1971
—
3 editions
|
|
|
Arnoia, Arnoia (Infantil E Xuvenil)
—
published
1988
—
4 editions
|
|
|
No ventre do silencio
—
published
1999
—
2 editions
|
|
|
Elipsis e outras sombras
—
published
1974
—
2 editions
|
|
|
Arrabaldo do norte (Edicion Literaria)
—
published
1964
|
|
“E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vos, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
dos meus ollos a vos, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
“Veleiquí a man alongada na
direución do tempo e os ollos reptando como
un río que escorre en folgados
anuncios da final derrota no
mar e veleiquí a man concentrada de
sempre, cerciorando a condición imposible
de cada cousa e veleiquí os ollos que
capaces serían de pór ponto final á
direución do tempo e declaro formalmente que
cada intento de achega-la man -veleiquí
a man alongada cara ti e vós- afoga nas
toldadas augas dos vencidos meus
ollos, á espera denhua poboación máis fera
e leda e veleiquí o remate do
vivir, tantos e tantos anos retrasado”
―
direución do tempo e os ollos reptando como
un río que escorre en folgados
anuncios da final derrota no
mar e veleiquí a man concentrada de
sempre, cerciorando a condición imposible
de cada cousa e veleiquí os ollos que
capaces serían de pór ponto final á
direución do tempo e declaro formalmente que
cada intento de achega-la man -veleiquí
a man alongada cara ti e vós- afoga nas
toldadas augas dos vencidos meus
ollos, á espera denhua poboación máis fera
e leda e veleiquí o remate do
vivir, tantos e tantos anos retrasado”
―
“E quíxenvos moi escasamente a todas
porque nas regandixas de eu caben ourizos e sofrir é amor
e nada para o tempo que destrue os ourizos.
E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vós, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
porque nas regandixas de eu caben ourizos e sofrir é amor
e nada para o tempo que destrue os ourizos.
E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vós, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
Is this you? Let us know. If not, help out and invite Xosé to Goodreads.



















