Xosé Luís Méndez Ferrín
Born
in Ourense, Galiza, Spain
August 07, 1938
Genre
|
O crepúsculo e as formigas
—
published
1961
—
4 editions
|
|
|
Arraianos
—
published
1991
—
9 editions
|
|
|
Con pólvora e magnolias
—
published
1976
—
4 editions
|
|
|
Amor de Artur
—
published
1982
—
8 editions
|
|
|
Percival e outras historias
—
published
1958
—
5 editions
|
|
|
Retorno a Tagen Ata
—
published
1971
—
3 editions
|
|
|
Arnoia, Arnoia (Infantil E Xuvenil)
—
published
1988
—
4 editions
|
|
|
No ventre do silencio
—
published
1999
—
2 editions
|
|
|
Elipsis e outras sombras
—
published
1974
—
2 editions
|
|
|
Arrabaldo do norte (Edicion Literaria)
—
published
1964
|
|
“E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vos, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
dos meus ollos a vos, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
“Veleiquí a man alongada na
direución do tempo e os ollos reptando como
un río que escorre en folgados
anuncios da final derrota no
mar e veleiquí a man concentrada de
sempre, cerciorando a condición imposible
de cada cousa e veleiquí os ollos que
capaces serían de pór ponto final á
direución do tempo e declaro formalmente que
cada intento de achega-la man -veleiquí
a man alongada cara ti e vós- afoga nas
toldadas augas dos vencidos meus
ollos, á espera denhua poboación máis fera
e leda e veleiquí o remate do
vivir, tantos e tantos anos retrasado”
―
direución do tempo e os ollos reptando como
un río que escorre en folgados
anuncios da final derrota no
mar e veleiquí a man concentrada de
sempre, cerciorando a condición imposible
de cada cousa e veleiquí os ollos que
capaces serían de pór ponto final á
direución do tempo e declaro formalmente que
cada intento de achega-la man -veleiquí
a man alongada cara ti e vós- afoga nas
toldadas augas dos vencidos meus
ollos, á espera denhua poboación máis fera
e leda e veleiquí o remate do
vivir, tantos e tantos anos retrasado”
―
“E quíxenvos moi escasamente a todas
porque nas regandixas de eu caben ourizos e sofrir é amor
e nada para o tempo que destrue os ourizos.
E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vós, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
porque nas regandixas de eu caben ourizos e sofrir é amor
e nada para o tempo que destrue os ourizos.
E quíxenvos (queréndome) coma un río que fose
dos meus ollos a vós, as tidas e perdidas,
limítrofes do amor, esquencidas pra sempre.
E quíxenvos autente, e case non vos quixen
antre tanto artefauto, construcción, mala pedra,
que nos ten envisgados
nas cousas, coma lentos navíos que mainamente esbaran.”
―
Is this you? Let us know. If not, help out and invite Xosé to Goodreads.


















