Παρακολουθώντας την τέχνη της διήγησης, μέσα από ταινίες και βιβλία, έρχομαι συχνά αντιμέτωπος με το εξής ερώτημα: τι κάνει τελικά μια εξιστόρηση καλή; Ταινίες και βιβλία από δημιουργούς αφανείς λειτουργούν εξαιρετικά, κόντρα στις προσδοκίες του κοινού, όπως κόντρα στις προσδοκίες του κοινού, πράγματα που θα έπρεπε να είναι καλά, καταλήγουν μέτρια. Έρχομαι ολοένα και πιο κοντά στην απάντηση, η οποία είναι χρήσιμη, γιατί μπορεί να εφαρμοστεί σε πάμπολλες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, και η οποία χονδροειδώς είναι η εξής: να μην κάνεις εκπτώσεις σε καμιά πτυχή της περαίωσης του οράματός σου. Δεν αρκεί να γράφεις καλά, ούτε να έχεις μια εξαιρετική ιστορία, ούτε να έχεις το δικός σου ύφος. Πρέπει να τα έχεις όλα αυτά, και άλλα τόσα (π.χ. πείσμα, τύχη, γνώσεις). Χοντρικά; Όσοι είναι εξαιρετικά καλοί σε κάτι, είναι πολύ καλοί και σε πολλά μικρά άλλα πράγματα που συνθέτουν το όλον αυτού με το οποίο έχουν καταπιαστεί. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ σπάνιο. Μάλλον για αυτό είναι τόσο λίγοι οι καλοί και τόσο πολλοί οι μέτριοι σ' αυτήν την ζωή.
Σ' αυτό το βιβλίο το Kealan Patrick Burke, τον οποίον δεν ήξερα αλλά είμαι τόσο χαρούμενος που γνώρισα, δουλεύουν όλο τόσο καλά, που το θεωρώ ως την καλύτερη συλλογή τρόμου που διάβασα φέτος. Όπως ο τίτλος και το εξώφυλλο εύγλωττα λένε, οι ιστορίες έχουν ένα κοινό θέμα, την εποχή το Χάλογουιν ή γενικότερα το Φθινόπωρο. Παρότι Ιρλανδός, ο Burker, γράφει εξαιρετικά πειστικές ιστορίες της Αμερικάνικης επαρχίας. Επίσης γράφει με αυτοσυγκράτηση, ακριβώς αυτά που χρειάζεται η ιστορία, και δεν αναλώνεται σε πολυλογίες, πράμα που εκτιμώ πολύ.
Όσοι αγαπάτε τον τρόμο, διαβάστε άφοβα Burke. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχω ήδη διαβάσει (απανωτά) τέσσερα βιβλία του, και είμαι παραπάνω από ικανοποιημένος. Είναι άλλο ένα όνομα που προσθέτω στους άξιους, νέους συγραφείς του είδους.