What do you think?
Rate this book


240 pages, Mass Market Paperback
First published June 25, 1987
Na het ontbijt begon Juniper af te wassen en vroeg mij de vloer te vegen. Ik pakte de bezem om haar ter wille te zijn, maar vond dat ik het huishoudeprobleem maar beter meteen met haar kon uitpraten.
'Ik hou niet van schoonmaken, stof afnemen, koken en afwassen en zo,' legde ik uit. 'En normaal gesproken doe ik het ook niet. Ik vind het zulk saai, vervelend werk, ziet u.'
'Iedereen moet die dingen doen,''zei ze.
'Rijke mensen niet,' merkte ik op.
Juniper lachte, wat ze vaak deed als ik iets zei toen ik pas bij haar was, maar ze werd meteen weer heel ernstig.
'Dan missen ze een hoop plezier,' zei ze. 'Maar los daarvan - jezelf schoonhouden, het eten klaarmaken dat je zelf gaat eten, het opruimen erna - daar gaat het lezen om, Leana. Als mensen dat vergeten of het contact daarmee verliezen, dan zullen ze ook het contact met andere belangrijke dingen kwijtraken.'
'Mannen doen dat soort dingen niet.'
'Precies. Trouwens, terwijl je het huis schoonmaakt, krijg je ook de ruimte om jezelf, je eigen gedachten te ordenen - dat zul je nog wel zien.'
Ik kreunde. 'Dat is werk voor meisjes. Ik heb een hekel aan dingen die meisjes moeten doen.'(p. 38-39)
'Hier zul je nooit iets hoeven te leren alleen omdat het iets voor meisjes is. Maar het is ook zonde om sommige dingen niet te doen alleen omdat het meisjeswerk is. Werk moet gedaan worden omdat het nodig is.'
Ze dacht even na. 'Wat leren zo moeilijk maakt - het maakt niet uit wat je leert - is dat je als het ware opzij moet zetten wat je al weet, om ruimte te kunnen maken voor de nieuwe dingen. Totdat je daaraan gewend bent, voel je je heel dwaas. Maar de beloning is dan dat je plotseling nieuwe dingen kunt doen. Kinderen zijn daar veel beter in dan volwassenen. Vooral als ze niet geslagen worden.'
'Mijn moeder sloeg me,' zei ik peinzend. 'En toen was ze ineens weg. Misschien omdat ik zo stout was.''
'Dat was de reden niet, Leana.' Het was een troost haar dat te horen zeggen, en ik vroeg me verder niet af hoe ze dat wist.
'Waarom sla je me dan niet?' Ik was echt heel verbaasd.
'Daar heb ik geen zin in,' zei ze.
'Dat is geen manier om een kind op te voeden,' zei ik tuttig. Dat zeiden de vrouwen die ik kende uit het dorp altijd. Omdat Juniper weer begon te lachen, begon ik ook weer.
'Je zult je gewoon moeten gedragen, Leana', zei Juniper. 'Of niet, dat ligt eraan. Ik zal je nooit slaan, wat je ook doet.'
'Je bent een heel vreemd mens,' zei ik. 'En je weet absoluut niet hoe je kinderen moet opvoeden.'
'Daar heb ik jou voor, om het me te leren,' zei ze.
'Pijn en ziekte gaan niet weg omdat je er liever niets over wilt horen,', zei ze dan.
'Ik vind het afschuwelijk!'
'Je fantasie maakt het afschuwelijk.'
'Jij hebt altijd het gevoel dat iemand de schuld moet hebben als jij het koud hebt, je ellendig voelt of bang bent, Leana. Dat is misschien helemaal niet zo - zo is het leven nu eenmaal - maar zelfs als je iemand de schuld kunt geven... maakt dat wat uit?'
'Ik wil bijzonder zijn,' zei ik ten slotte koppig.
'Dat wil iedereen. Dus ieder op zijn beurt.'
'Maar sommige mensen zijn een beetje bijzonderder dan anderen, nietwaar?'
Juniper werd ineens ontzettend geirriteerd.
'Echt> bijzondere mensen staan daar nooit bij stil,' zei ze.