Faust, Part Two

Goethe’s Faust #2 of 2

by Johann Wolfgang von Goethe, David Luke (Translator)

This is a new translation of Faust, Part Two by David Luke, whose translation of Faust, Part I was the winner of the European Poetry Translation Prize. Here, Luke expertly imitates the varied verse-forms of the original, and provides a highly readable and actable translation which includes an
introduction, full notes, and an index of classical mythology.

Genres: Classics, Fiction, Plays, Poetry, German Literature, Drama, Literature

304 pages, Paperback

First published January 1, 1832

About the author

A master of poetry, drama, and the novel, German writer and scientist Johann Wolfgang von Goethe spent 50 years on his two-part dramatic poem Faust , published in 1808 and 1832, also conducted scientific research in various fields, notably botany, and held several governmental positions.

George Eliot called him "Germany's greatest man of letters... and the last true polymath to walk the earth." Works span the fields of literature, theology, and humanism.
People laud this magnum opus as one of the peaks of world literature. Other well-known literary works include his numerous poems, the Bildungsroman Wilhelm Meister's Apprenticeship and the epistolary novel The Sorrows of Young Werther .

With this key figure of German literature, the movement of Weimar classicism in the late 18th and early 19th centuries coincided with Enlightenment, sentimentality (Empfindsamkeit), Sturm und Drang, and Romanticism. The author of the scientific text Theory of Colours , he influenced Darwin with his focus on plant morphology. He also long served as the privy councilor ("Geheimrat") of the duchy of Weimar.

Goethe took great interest in the literatures of England, France, Italy, classical Greece, Persia, and Arabia and originated the concept of Weltliteratur ("world literature"). Despite his major, virtually immeasurable influence on German philosophy especially on the generation of Georg Wilhelm Friedrich Hegel and Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling, he expressly and decidedly refrained from practicing philosophy in the rarefied sense.

Influence spread across Europe, and for the next century, his works inspired much music, drama, poetry and philosophy. Many persons consider Goethe the most important writer in the German language and one of the most important thinkers in western culture as well. Early in his career, however, he wondered about painting, perhaps his true vocation; late in his life, he expressed the expectation that people ultimately would remember his work in optics.

Reviews

[Mariam Keshealshvili]

სანამ ფაუსტის კითხვას დავიწყებდი ბევრი ადამიანის აზრი მოვისმინე პირველი და მეორე ნაწილის დავაზე, საბოლოო ჯამში ვფიქრობ, რომ პირველი ნაწილი (სუბიექტურად ცხადია) ჯაბნის მეორეს შინაარსობრივი თვალსაზრისით.

მეორე ნაწილში სიუჟეტი დაწყებისთანავრ გაურკვეველი და ბუნდოვანია, ხშირად იცვლება პასაჟები და ამიტომ რთულია შინაარსის გაგება.

ამ მეტაფიზიკური იდეების პოეტური გამოხატულება ბოლო სცენაში აჯამებს გოეთეს ძლიერი დრამის ფილოსოფიურ მნიშვნელობას.

ფაუსტმა გაიმარჯვა მეფისტოზე, რადგან შეცდომებისა და იმედგაცრუების მიუხედავად, მან არასოდეს დაკარგა რწმენა ცხოვრების არსისადმი და უბედურების ფონზე განაგრძო ძიება.

საინტერესო წასაკითხი იქნება პოეზიის მოყვარულთათვის.

[ნიკა]

,,მეგონა გერმანელს ვნახავდი, თუმცა კაცი ვნახე”
გოეთე მართლაც რომ დიდებული შემოქმედია ამ ნამუშევრით, არც მიკვირს რომ მსოფლიო კლასიკადაა აღიარებული.
ანტიკური საბერძნეთი და გერმანული ხასიათები ძალიან ლამაზადაა შერწყმული, ხოლო ამის არაჩვეულებრივი მაგალითი ევფორიონია, რომელიც მხოლოდ რამდენიმე გვერდში გამოჩნდა და მაინც შთამბეჭდავად აისახა გერმანული ხასიათი, სიყვარული… და ბერძნული ღვთაებრიობა, სილამაზე და დიდება.
პირველი ნაწილისგან რადიკალურად განსხვავებული პოემაა და თავიდან შეიძლება დაიბნეთ კიდევაც, თუმცა მალევე მიხვდებით ამ ნაწილის მშვენიერებას, ხოლო თუ ბერძნული მითოსი შესწავლილი გაქვთ, დარწმუნებული ვარ ბევრად უფრო ჩართული და ენერგიული კითხვის დრო გექნებათ.

[Liko]

პირველი ნაწილი უფრო მომეწონა

[Sopho Bandzeladze]

მეტ ფაუსტსა და მეფისტოფელის დიალოგს ვისურვებდი,როგორც პირველ ნაწილშია.
ბევრი ზედმეტი ეპიზოდია, რაც საერთო ესთეტიკას არ უხდება.
ახლა უკვე, ვერანაირ აუცილებლობას ვხედავ მეორე ნაწილის დაწერის და წაკითხვის,როცა პირველი არსებობს.
ეს ციტატა ცოცხალი ადამიანისთვის იმედისმომცემია თუ შემაძრწუნებელი, ვფიქრობ:
მეფისტოფელი
“სულელური სიტყვაა „გაქრა“.
სად გაქრა? წმინდა არარაში? იქამდე რა ქნა?
ქრებოდა? მაგრამ თავიდანვე თუკი ქრებოდა,
მაშინ შესაქმე რად უნდოდა, რას იქმებოდა!
ყოველი არსი არყოფნაში შედის წყობილად,
რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოფადში არა ყოფილა.
არადა, თითქოს არსებობსო,ისე წრიალებს...
რა შეედრება საუკუნო სიცარიელეს!“

[Tamuna Topeshashvili]

📖💚, გზას უძებნელად ვერ იპოვი სხვის ჯოხზე ბჯენით,
თუ გინდა იქმნა, შენ თვითონვე ქმენ თავი შენი!”

📚#ფაუსტი #გოეთე💚
,,რაც ბედმა ცაზე დაგვიწერა ვარსკვლავთა ენით,
უნდა ქმედებით მოვიპოვოთ, მივაგნოთ ჩვენით.
სიკეთეს ვითხოვთ - თავად გვმართებს, ვიყოთ კეთილი,
სიმშვიდეს ვითხოვთ - ნუ ვიქნებით თავაწყვეტილი,
პურ-ღვინოს ვითხოვთ - მოვუაროთ ყანას და ვენახს, სასწაულს ვითხოვთ - განვიმტკიცოთ ღვთისადმი რწმენა.”

,,სიბრძნის ქვისაგან ნურაფერს ველით,
ქვა თუ გვიდევს და ბრძენი გვაკლია.”

[ნიკა ბერიძე]

ჩახლართა ბ-ნმა გოეთემ მეორე ნაწილი ძალიან. წონიან საბაზისო ცოდნასაც მოითხოვს მითოლოგიური სიუჟეტის უკეთ გასაგებად. ბოლოში მცირე რეცენზიებიც უწერია და ეს შედარებით ამარტივებს პროცესს. ჩემთვის პირველი ნაწილი ჯობდა, თუმცა ეს ისეთია, რამდენიმეჯერ რომ უნდა წაიკითხო. საერთო ჯამში გოეთე ვინც არის, ჩემზე კარგად იცის სამყარომ. გენიალური რამეა ორივე ნაწილი.

[Mariam Kontselidze]

გოეთე ჩემი ტოპ მწერალია. არ ვიცი ფაუსტის პირველი ნაწილის შემდეგ დიდი ხანი რატომ მქონდა პაუზა მეორე ნაწილისთვის, თუმცა ჩემი მოკრძალებული აზრით, პირველი ნაწილი უბრალოდ შედევრია.


,,შეყოვნდი, წამო, ხარ მშვენიერი!"

[Salome Khaindrava]

შთაგონების წყაროა.

[Levan Chkheidze]

მითოლოგიური აჯაფსანდალი, ალეგორიების და ბუნდოვანი სიმბოლოების ამორფული ნაზავი, წარუმატებელი კროსოვერი, რომელიც ძალიან რთულად იკითხება (განსხვავებით გენიალური პირველი ნაწილისგან).