Media Control: The Spectacular Achievements of Propaganda

by Noam Chomsky

Noam Chomsky’s backpocket classic on wartime propaganda and opinion control begins by asserting two models of democracy—one in which the public actively participates, and one in which the public is manipulated and controlled. According to Chomsky, "propaganda is to democracy as the bludgeon is to a totalitarian state," and the mass media is the primary vehicle for delivering propaganda in the United States. From an examination of how Woodrow Wilson’s Creel Commission "succeeded, within six months, in turning a pacifist population into a hysterical, war-mongering population," to Bush Sr.'s war on Iraq, Chomsky examines how the mass media and public relations industries have been used as propaganda to generate public support for going to war. Chomsky further touches on how the modern public relations industry has been influenced by Walter Lippmann’s theory of "spectator democracy," in which the public is seen as a "bewildered herd" that needs to be directed, not empowered; and how the public relations industry in the United States focuses on "controlling the public mind," and not on informing it. Media Control is an invaluable primer on the secret workings of disinformation in democratic societies.


From the Audiobook Download edition.

Genres: Politics, Nonfiction, Philosophy, History, Sociology, Psychology, Political Science

103 pages, Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Avram Noam Chomsky is an American professor and public intellectual known for his work in linguistics, political activism, and social criticism. Sometimes called "the father of modern linguistics", Chomsky is also a major figure in analytic philosophy and one of the founders of the field of cognitive science. He is a laureate professor of linguistics at the University of Arizona and an institute professor emeritus at the Massachusetts Institute of Technology (MIT). Among the most cited living authors, Chomsky has written more than 150 books on topics such as linguistics, war, and politics. In addition to his work in linguistics, since the 1960s Chomsky has been an influential voice on the American left as a consistent critic of U.S. foreign policy, contemporary capitalism, and corporate influence on political institutions and the media.
Born to Ashkenazi Jewish immigrants (his father was William Chomsky) in Philadelphia, Chomsky developed an early interest in anarchism from alternative bookstores in New York City. He studied at the University of Pennsylvania. During his postgraduate work in the Harvard Society of Fellows, Chomsky developed the theory of transformational grammar for which he earned his doctorate in 1955. That year he began teaching at MIT, and in 1957 emerged as a significant figure in linguistics with his landmark work Syntactic Structures, which played a major role in remodeling the study of language. From 1958 to 1959 Chomsky was a National Science Foundation fellow at the Institute for Advanced Study. He created or co-created the universal grammar theory, the generative grammar theory, the Chomsky hierarchy, and the minimalist program. Chomsky also played a pivotal role in the decline of linguistic behaviorism, and was particularly critical of the work of B.F. Skinner.
An outspoken opponent of U.S. involvement in the Vietnam War, which he saw as an act of American imperialism, in 1967 Chomsky rose to national attention for his anti-war essay "The Responsibility of Intellectuals". Becoming associated with the New Left, he was arrested multiple times for his activism and placed on President Richard M. Nixon's list of political opponents. While expanding his work in linguistics over subsequent decades, he also became involved in the linguistics wars. In collaboration with Edward S. Herman, Chomsky later articulated the propaganda model of media criticism in Manufacturing Consent, and worked to expose the Indonesian occupation of East Timor. His defense of unconditional freedom of speech, including that of Holocaust denial, generated significant controversy in the Faurisson affair of the 1980s. Chomsky's commentary on the Cambodian genocide and the Bosnian genocide also generated controversy. Since retiring from active teaching at MIT, he has continued his vocal political activism, including opposing the 2003 invasion of Iraq and supporting the Occupy movement. An anti-Zionist, Chomsky considers Israel's treatment of Palestinians to be worse than South African–style apartheid, and criticizes U.S. support for Israel.
Chomsky is widely recognized as having helped to spark the cognitive revolution in the human sciences, contributing to the development of a new cognitivistic framework for the study of language and the mind. Chomsky remains a leading critic of U.S. foreign policy, contemporary capitalism, U.S. involvement and Israel's role in the Israeli–Palestinian conflict, and mass media. Chomsky and his ideas are highly influential in the anti-capitalist and anti-imperialist movements. Since 2017, he has been Agnese Helms Haury Chair in the Agnese Nelms Haury Program in Environment and Social Justice at the University of Arizona.

Reviews

[Narjes Dorzade]

‎نوام چامسکی در این کتاب همان ایده‌ی والتر بنیامین و پیر بوردیو را بسط می‌دهد، درباره‌‌ی اینکه چگونه دولت با استفاده از رسانه و فراتر از آن ایدئولوژی‌های خود را به مردم تحمیل می‌کند. که شاید تلویزیون در راس آن‌هاست:

‎مردم باید در مقابل تلویزیون لم بدهند و شعارها و تبلیغات چون مته به مغزشان فرو برود‌ تا در راستای شستشوی مغزی به این باور برسند تنها ارزشی که در زندگی وجود دارد عبارت از داشتن کالاهای فراوان مصرفی و پیروی از شیوه‌ی زندگی طبقه‌ی متوسط مرفه‌ای است که دلباخته‌ی ارزشهای زیبای هماهنگی و آمریکایی شدن است. این اساس و محتوای زندگی در آمریکاست. شاید شما تصور کنید غیر از آنچه نشانتان می‌دهد؛ وجود دارد. اما تا زمانی که محو و مسحور این کانال‌های تلویزیون هستید، هرگز راهی از این بن بست پیدا نخواهید کرد و به طور طبیعی به مغزتان خطور خواهد کرد که این شما هستید که دیوانه‌اید.

‎او می‌نویسد توده‌ی ناآگاه مردم را باید عده‌ای از نخبگان سیاسی که دست‌نشاندگان خود دولت هستند؛ کنترل کنند؛ تا از ایجاد هر نوع اتحادیه، صنف و جنبش آزادی‌خواهانه جلوگیری به عمل بیاورد یا اگر هم اتحادیه‌ای همچون اتحادیه کارگری تشکیل شد؛ همچنان تحت نظارت آن‌ها بماند.
‎او می‌نویسد اساسا مردم فقط باید در حکم “ تماشاگر “ باقی بماند و بازیگردان اصلی همین
‎دولت و نخبگان سیاسی است.
‎و اینکه چگونه با طرح شعار‌های بی‌معنی و عوام گرایانه مردم را به مقاصد نظامی‌شان هدایت می‌کنند:

‎از دیگر روش‌هایشان این است که : گه‌گاهی هم آن‌ها را بسیج کنید تا شعارهایی بی‌معنا همچون: از نظامیان خودتان حمایت کنید، سر بدهند. آن‌ها را پیوسته در هراسی واهی نگه دارید.
‎زیرا وقتی حسابی ترس در وجودشان رخنه کرد و خیال کردند انواع و اقسام دیو و شیطان در هرجا، از درون و بیرون کشوری می‌خواهند آن‌ها را به نابودی بکشانند، آنگاه شروع به اندیشیدن می‌کنند که حقیقتا شرایط حاکم بسیار خطرناک است.
‎زیرا خودشان قادر به درست فکر کردن در این خصوص نیستند. بنابراین بسیار مهم است که حواس آن‌ها پرت و به حاشیه‌‌نشینی کشیده شوند.
این یکی از مفاهیم دموکراسی است

اساسا دولت با هدفی به نام “ جلب رضایت “ اهداف و مقاصد خود را در سیاست داخلی و خارجی پیش می‌برد. و در ادامه‌ی کتاب نوام چامسکی به بسط این ایدئولوژی در مورد جنگ‌های خلیج فارس، جنگ کوبا و یا جنگ ویتنام به طور گسترده می‌پردازد که آمریکا علت این جنگ را چیزی بی‌معنا و خشونت داخلی در ویتنام عنوان کرده.
‎و همچنین گریزی کوتاه به واقعه‌ی یازده سپتامبر می‌زند که چگونه آمریکا به این بهانه حمله به افغانستان را آغاز کرد.

‎کتاب درخشانی‌ست که چامسکی در آن بی‌پروا از این ایدئولوژی پرده برمی‌دارد، اما ترجمه به ویراستاری اساسی نیاز دارد.

[مجید اسطیری]

اگر ترجمه کتاب این قدر بد نمی بود حتما میفرستادمش توی طبقه "شش ستاره های من" اما متاسفانه ترجمه پدر مخاطب را در می آورد
ولی خیلی کتاب جالبی بود. اگر ارجاع دهی های مفصل تری داشت فوق العاده میشد اما معلوم است که خیلی شتابزده نوشته شده و چند بار چامسکی میگوید مستندات این ماجرا هست و خودتان بروید بخوانید.
در این کتاب کوچک 100 صفحه ای با جویبار خون جنایت امریکا در گوشه گوشه جهان روبرو میشوید
و تازه این مربوط به قبل از جنگ عراق است

چهار بریده از کتاب:

"می‌گفتند اگر ما ویتنام جنوبی را بمباران می کنیم فقط به این دلیل است که ما از ویتنام جنوبی در مقابل کسی دفاع می‌کنیم.اما در واقع در ویتنام جنوبی به جز مردم آن کشور هیچ کس دیگری نبود! جنگ افروزی ما از طرف روشنفکران طرفدار کندی "دفاع در مقابل خشونت داخلی"! در ویتنام جنوبی ارزیابی می شد"

"در پژوهشی که از باورها و گرایش های حاصل از تماشای برنامه های تلویزیونی انجام شد، یکی از پرسش ها این بود که گمان می کنیا۔ تلفات جنگ ویتنام چنا۔ نفر بود. در صورتی که می دانیم جواب رسمی برای سوال فوق الذکر این است که در آن جنگ خانمان برانداز دو میلیون ویتنامی زندگی خویش را از دست دادند، اما در اصل رقم واقعی بین سه تا چهار میلیون نفر است."

"آنچنان مردم را به وحشت انداخته و ته دلشان را خالی کرده اند که حتی جرأت مسافرت هم از آنها سلب شده است و به زیر چتر ترس و وحشت کشانده شده اند. در این هنگامه است که به کشورهای بی دفاع دنیای سوم همچون گرانادا و پاناما و غیره حمله می برید و بدون اینکه
حتی به آنها نگاهی افکنده باشید، در هم میکوبیدشان و سپس پیروزی خود را جشن می گیرید."

"تصوری را دائماً بارها و بارها با مته توی سر مردم امریکا کرده‌اند که "صدام خیال بلعیدن جهان را دارد و ما باید همین امروز مانع جامه عمل پوشیدن افکار وی شویم" باید در اینجا سوال شود که به راستی صدام این همه قدرت را از کجا کسب کرده است؟! عراق کشوری است کوچک و بدون پایه های صنعتی قوی در جهان سوم. عراق ۸ سال مداوم با ایران وارد جنگ شد. ایرانی که تازه دوران انقلاب را پشت سر نهاده و یک دهم نیروهای لشکری و اکثر نیروهای نظامی خود را از دست داده بود. در این جنگ بود که عراق از پشتیبانی دیگران بهره‌مند بود: امریکا روسیه اروپا و اکثر کشورهای عربی و تولید کنندگان نفت جزو این گروه بودند. با وجود این همه حمایت های خارجی نتوانست بر ایران پیروز شود. اما یک بار دیگر در بوق و کرنا دمیده می شود که صدام می خواهد دنیا را تسخیر کند آیا شما می دانید که چه کسی این نظریه را رواج داد؟"

[Rêbwar]

کنترل رسانه نوام چامسکی، نه کتابی برای سرگرمی‌ست، نه آرامش و نه حتی دانستن؛ کتابی‌ست برای بیدار شدن با سیلی، برای فرو ریختن آن تصویری که رسانه از «جهان آزاد» ساخته است. چامسکی، با تیزبینی آمیخته به خشم، این‌بار نه صرفاً زبان‌شناس، بلکه جراح بدن رسانه‌ای قدرت است؛ آن‌که می‌خواهد نشان دهد چگونه حقیقت، در اتاق‌های تاریک سردبیرها، اتاق فکرها و بودجه‌های نظامی، دوباره نوشته می‌شود.

در این کتاب، چامسکی به‌جای آن‌که صرفاً از سانسور حرف بزند، از چیز خطرناک‌تری پرده برمی‌دارد: مهندسی رضایت. او نشان می‌دهد که در دموکراسی‌های مدرن، حقیقت نه با زور سرکوب، بلکه با ساختنِ روایات، با هدایت توجه عمومی و با دست‌کاری در واژگان کلیدی تغییر شکل می‌دهد. مهم نیست چه اتفاقی افتاده؛ مهم این است که چگونه روایت شود.

کتاب با بررسی نمونه‌هایی مشخص از جنگ‌ها، دخالت‌های نظامی آمریکا، سیاست خارجی و سازوکار رسانه‌ها، تصویری ارائه می‌دهد از جهانی که در آن «آزادی بیان» بیشتر به شوخی شبیه است، و رسانه‌ها نه ناظر قدرت، که ابزار قدرت‌اند. آن‌چه سانسور نمی‌شود، «قالب‌بندی» می‌شود؛ آن‌چه حذف نمی‌شود، «بی‌اهمیت» جلوه داده می‌شود؛ و آن‌چه بی‌اهمیت نیست، با تحلیل‌هایی انباشته می‌شود که حقیقت را در ازدحام فرو می‌برند.

چامسکی به شیوه‌ای خونسرد اما ویران‌گر، نقش رسانه‌ها را در طبیعی‌سازی خشونت، مشروعیت‌دادن به تهاجم، و حذف صدای قربانیان افشا می‌کند. او نشان می‌دهد که چگونه واژه‌هایی مثل دفاع مشروع، آزادی، دموکراسی، تهدید امنیت ملی، به سلاح‌هایی زبانی بدل شده‌اند برای توجیه بی‌عدالتی. در منطق رسانه‌ای حاکم، یک کودک فلسطینی تروریست بالقوه است، اما یک سرباز اسرائیلی «مدافع صلح». همین بازی زبانی، ابزار کنترل اذهان است.

زبان کتاب ساده است، ولی نه سطحی. چامسکی بدون آن‌که وارد بازی کلمات روشنفکرانه شود، با دقت آماری، سند، نقل قول و تحلیل، قدم‌به‌قدم خواننده را با خود به پشت صحنه می‌برد؛ جایی که اخبار ساخته می‌شوند، نه گزارش. و وقتی خواننده به این پشت‌صحنه می‌رسد، دیگر نمی‌تواند مثل قبل به اخبار گوش بدهد. این همان اثرپذیری واقعی کتاب است: بازگشت‌ناپذیری.

اگر بخواهیم «کنترل رسانه» را خلاصه کنیم، می‌توان گفت این کتاب اثبات می‌کند که رسانه، سلاح قرن بیست‌و‌یکم است؛ و کسی که آن را در اختیار دارد، نه فقط آینده‌ را می‌نویسد، بلکه گذشته‌ را هم بازنویسی می‌کند.

چامسکی ما را وادار می‌کند بپرسیم: چند درصد از آن‌چه فکر می‌کردیم می‌دانیم، در واقع ساخته شده است؟ چند بار خشم‌مان مهندسی شده؟ و آیا می‌توان در جهانی که پر از رسانه است، اما تهی از حقیقت، هنوز انسان ماند؟

اگر پاسخ دشوار است، شاید زمان آن رسیده باشد که دوباره بخوانیم، نه برای یاد گرفتن، بلکه برای شک کردن.

[Parsa]

دموکراسی یعنی هرکس بتواند قدرت را در دست بگیرد و آن را در راستای منافع خود تغییر دهد ولی این برای طبقه حاکم چیز خوشایندی نیست؛ پس باید دست به انقلابی نو در دموکراسی بزند: ایجاد رضایت.
چامسکی در این کتاب به صراحت و دقت، ابزار کنترل دولت ها و قدرتها بر رسانه ها را نشان می دهد که چگونه اهرم رسانه می تواند ذهن مخاطب را مهندسی کرده و درراستای منافع قدرت پیش ببرد.
امار و اطلاعات کتاب در مورد افغانستان، نیکاراگوئه، اندونزی، عراق و اسرائیل و ... حائز اهمیت هستند.
همچنین در این کتاب چامسکی با مهارت نشان می دهد که چگونه رهبران امریکا در راستای تعریف و تدوین دشمن، قدرت را در چنبره خود حفظ می کنند و چگونه با همین مهارت اعتراضات کارگران را سرکوب می کنند.

[Ava]

کنترل رسانه ها
ترجمه ی ضیا خسروشاهی
انتشارات درسا


کتاب دو بخش داره. بخش اول، توضیح چامسکی در مورد عملکرد رسانه های آمریکایی برای ایجاد "رضایت" از سیاست هاش، به ویژه سیاست های خارجی اش، در بین "توده ی سر در گم". می گه که این رسانه این کار رو کرد و اون کار رو، و تمام دلایلش رو هم در سود و مناقع شخضی مسئولین خلاصه می کنه. درباره ی نحوه ی عملکرد این رسانه ها حرف خاصی نداره.بخش دوم هم درباره ی تروریسم و برداشتی که ازش تو آمریکا وجود داره (؟).
می تونید به عنوان یه جزوه و یه سخنرانی که چندان خبری از جزئیات درش نیست، بهش یه نگاه بندازید.

[Nima]

نقد دموکراسی رسانه ای توسط نوام چامسکی
با کلی کوبش نرم و حقایق تلخ از محیط پیرامون و دشمن تراشی ابر قدرت ها و موارد خاورمیانه
پرده ای متفاوت از دموکراسی غربی
و دموکراسی تبلیغاتی