H κωμόπολη Millville αποκλείεται από τον έξω κόσμο εξ αιτίας ενός αόρατου φράγματος. Και μάλιστα αυτό συμβαίνει δεκαετίες πριν κλέψει την ιδέα ο Stephen φρίκη με το κιλό, φρίκη τοις μετρητοίς, φρίκη επί πιστώσει-King και γράψει τον, μάλλον μέτριο, «Θόλο». Ναι μέρος της επιτυχίας του Στίβεν είναι να δανείζεται ιδέες από καλύτερους συγγραφείς, όπως δανείστηκε το χορτοκοπτικό εκείνος ο γείτονας που έχετε να δείτε από το 1992. Στρατός, πολιτοφυλακή, πεζοναύτες και πελταστές σπάνε τα μούτρα τους και είναι αδύνατον να ρίξουν το φράγμα, ή να περάσουν μέσα από αυτό.
Ο ήρωάς μας, ο Μπραντ Κάρτερ (αν έχετε διαβάσει ξανά Simak θα έχετε ήδη υποψιαστεί ότι ένας απλός άντρας, όπως… εσείς ή ο δικός σας) ανακαλύπτει πίσω από το αόρατο αυτό τείχος μια εξωγήινη συλλογική ευφυΐα. Φυσικά, επειδή Simak, η εξωγήινη αυτή νοημοσύνη δεν έχει έρθει για να βιάσει τις παρθένες μας ή να μας ξετινάξει στα πυρηνικά και λέιζερ «πίου-πίου», αλλά περισσότερο για να μας τεστάρει (βλ. επίσης στο ίδιο θέμα το εξαιρετικό διήγημα «Puppet Show» του Frederic Brown, 1962), να μας γραδάρει, να μας στιμάρει ως όντα και ως σύνολο για να μπούμε στα μεγάλα σαλόνια του σύμπαντος (φαντάσου να γινόταν κάτι τέτοιο στο Βερολίνο του 1936 ή στην Washington DC του 2025…).
Για βιβλίο που εκδόθηκε το 1965, όταν τα παιδιά των λουλουδιών μόλι�� ανακαλύπτανε από ποια πλευρά του φυτού είναι το κοτσάνι (και από ποια ο "παπάς"), το έντονα οικολογικό περιεχόμενο σοκάρει ευχάριστα, ίσως επειδή έρχεται από έναν καταξιωμένο συγγραφέα Ε.Φ. και όχι από κάποια τελειωμένη περσόνα που κοιμάται αγκαλιά με ασβούς και λούζεται με κοπριά μαρμότας, ενώ, μάλιστα, βάζει τον ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΧΛΩΡΟΦΥΛΛΗ για το πώς θα συνεργαστεί καλύτερα με τη φύση (για να μην πάει και ο πλανήτης κατά διαόλου, φίλε Simak, πόσο μπροστά ήσανε, πόσο μπροστά…). Βέβαια, το αίσθημα της απομόνωσης και του πειραματισμού κυριαρχεί σε όλο το έργο, αλλά πάντα υπάρχει μια ελπιδοφόρα αχτίδα φωτός για το μέλλον, την άρση των προκαταλήψεων, την οικολογική συνείδηση, το «κάνε με ένα με όλα» που λες είτε σε γκουρού του διαλογισμού είτε σε σαντουιτσά στη Θεσσαλονίκη.
Αν λοιπόν αντέχετε για ΜΙΑ φορά οι εξωγήινοι να έρχονται όχι για να μας δείρουν αλλά για να μας διαφωτίσουν, δώστε του μια ευκαιρία. Φυσικά, ανάμεσα στις γραμμές, ο καθένας θα δει κι άλλα πραγματάκια πέρα από μια απλή, χαριτωμένη ευχάριστη ιστορία οικολογικού προσανατολισμού… Για παράδειγμα, είναι σε θέση ο άνθρωπος να συμβιώσει με άλλες μορφές ζωής χωρίς να τις καταστρέφει, κατασπαράζει, εκμεταλλεύεται, οδηγεί στην εξαφάνιση; Και κάτω από ποιες προϋποθέσεις; Είμαστε τα χτικιά του σύμπαντος ή όχι; Είναι η απομόνωση αφηγηματική αλληγορική τεχνική για να αποδοθεί η ενστισκτώδης αντίδραση του αποκλεισμού του νέου και άγνωστου, που ωστόσο μπορεί να μην είναι καν επιβλαβές αλλά ωφέλιμο; Όταν μαδάς μια μαργαρίτα, θα ήθελες να σου κάνει το ίδιο; Παρεκτρέπομαι…