Niniejsza opowieść jest skromnym divertimento odwołującym się do niektórych, mniej lub bardziej znanych, szczegółów z życia Miguela de Cervantesa Saavedry, przede wszystkim związanych z jego podróżą do Włoch, którą odbył w swych młodych latach, jak również z kilkoma bytnościami w Barcelonie, niejednokrotnie w jego dziełach wspomnianych. Aczkolwiek - rzecz dziwna - autor Don Kichota nie wspomina o swojej przyjaźni z barcelońskim drukarzem i księgarzem Antonim de Sempere i znajomości z łazikiem Sancho Ferminem de la Torre. Zupełnym również milczeniem w biografii wielkiego pisarza pominięte są jego trudne relacje z tajemniczym wydawcą Andreasem Corellim.
Carlos Ruiz Zafón was a Spanish novelist known for his 2001 novel La sombra del viento (The Shadow of the Wind). The novel sold 15 million copies and was winner of numerous awards; it was included in the list of the one hundred best books in Spanish in the last twenty-five years, made in 2007 by eighty-one Latin American and Spanish writers and critics.
If you've read The Angel's Game or The Shadow of the Wind, then you've read this short story that Ruiz Zafón made available for free to publishers to sell on World Book Day some years back, with the stipulation that all proceeds go to charity.
Unfortunately, the story is a rehash of all Ruiz Zafón's standard tricks, only this time they involve Miguel de Cervantes, the paragon of Spanish literature no less, getting shafted by You Know Who when he was a young and envious young poet.
That's a fun twist, but it's the only one.
The form of a story-within-a-story works to raise the work up a notch literarily, but the sexist trope of a gorgeous, pure, will-less vessel of a woman being the slobberingly desired reward for the egotistical ambition of male artists...well, each reader can decide for themself if that's still valid in modern literature.
A nice try, but recommendable only for those who want a short introduction to the creepy Catalan world of Carlos Ruiz Zafón, or completionist fans.
3º libro/relato que leo de Zafón y su prosa me sigue encandilando. En este relato se cuenta como se origino el cementerio de libros olvidados y sale un personaje estelar nada mas y nada menos que Cervantes. Sinopsis: El Príncipe de Parnaso es un relato único que contiene en pocas páginas lo más fascinante de la literatura de Carlos Ruiz Zafón: misterio, emoción, el embrujo de los libros. La habilidad de Carlos Ruiz Zafón para crear personajes inolvidables nos lleva esta vez hasta Miguel de Cervantes, en un enigmático episodio de su vida. El Cementerio de los Libros Olvidados, el espacio común de sus novelas, gana en significado, misterio e importancia con El Príncipe de Parnaso. Valoración: 7.75/10
Translated in English as The Prince of Parnassus, this short story tells a fictionalized history of Cervantes. It didn’t have much to do with the Shadow of the Wind series besides a brief mention of the Cemetery of Forgotten Books, but was still an interesting read.
Me ENCANTÓ! Ya quiero poder releer los tres primeros libros así comienzo con Laberinto de Espíritus, con la esperanza de que me responda por fin todas mis preguntas respecto a Corelli
Espectacular introducción a la saga. Zafón despacha en unas 60 páginas una bellísima introducción para su saga. Me ha encantado el homenaje a Cervantes, escritor, como tantos otros que conoció su éxito en el ocáso de su vida. La ambientación histórica es fenomenal y el siniestro personaje que se nos presenta y que luego tendrá un papel clave en la saga hace que el librito gane muchos enteros.
Jeżeli ta książka nie przekona mnie do powrotu na Cmentarz Zapomnianych Książek, to nic tego nie zrobi.
Jeden z najbardziej epickich prequeli do serii jaki czytałem: ostatni akapit - TAK. Krótka książka, więc i krótka notka, ale historia napewno nie do pominięcia, polecam!
"O Príncipe do Parnaso" é um pequeno livro que não se encontra à venda, foi oferecido aquando do lançamento de "O Prisioneiro do Céu". Nele, Zafón irá explicar a origem do Cemitério dos Livros Esquecidos. Não posso falar muito sobre o conteúdo, porque me arrisco a contar demais. A escrita é aquela a que o autor já nos habituou: misteriosa e cinzenta mas sempre muito boa!
In Der Fürst des Parnass erzählt Carlos Ruiz Zafón die Vorgeschichte zu der Schatten des Windes-Reihe. Auch auf nur wenigen Seiten kann er dabei die schon aus seinen anderen Büchern bekannte Stimmung - eine Mischung aus Schwermut, Mysterien und Spannung - aufbauen. Schon nach wenigen Seiten ist man in der Geschichte gefangen und ich wünschte mir, dass das Buch noch ein wenig weiterginge.
"Se decía que allí habían derramado su sangre reyes y santos, que las palabras y el saber encontraban cobijo y que con una moneda en las manos y una mentira en los labios cualquier aventurero podría besar la gloria, acostarse con la muerte y amanecer bendito entre atalayas y catedrales para hacer nombre y fortuna."
(Έλεγαν πως εκεί είχαν χύσει το αίμα τους βασιλιάδες και άγιοι, πως οι λέξεις κι οι γνώσεις είχαν βρει καταφύγιο και πως με ένα νόμισμα στο χέρι κι ένα ψέμα στα χείλη οποιοσδήποτε τυχοδιώκτης θα μπορούσε να φιλήσει τη δόξα, να πλαγιάσει με το θάνατο και να τον βρει το ξημέρωμα ευλογημένο μεταξύ παρατηρητηρίων και καθεδρικών ναών για να φτιάξει περιουσία και όνομα.)
Ο άνθρωπος δε γράφει βιβλία, γράφει μουσική (τουλάχιστον στο δικό μου απαίδευτο αυτί). Κι έχοντας παρακολουθήσει την εξέλιξή του, ο ήχος του γίνεται ολοένα και πιο αρμονικός, πιο στιβαρός, πιο μελωδικός. Χαλάλι οι 20 μέρες που έκανα να το τελειώσω. Αν κάποιος εκδοτικός οίκος ενδιαφέρεται, την έχω έτοιμη τη μετάφραση. Το ρίχνω τώρα εγώ εκεί έξω στο σύμπαν...
Σύντομο πρι-πρίκουελ της Βιβλιοθήκης των Λησμονημένων Βιβλίων, τοποθετημένο μεταξύ 1569 και 1616, με πρωταγωνίστρια όπως πάντα τη Βαρκελώνη και υπόλοιπο καστ τον προ-προπάππου Sanpere (βιβλιοποιός από τα τότενες), ένα πανέξυπνο Sancho Fermín de la Torre με παροιμιώδη όρεξη κι ακόμα πιο εντυπωσιακή μύτη (τι μας θυμίζει) και... το Miguel de Cervantes, τον πρίγκηπα του τίτλου! Γιατί μπορεί. Κάπου παίζει κι ο Corelli, βέβαια, στο μπακγκράουντ και δεν εννοώ το μαντολίνο.
"Η κωμωδία μας διδάσκει πως τη ζωή δεν πρέπει να την παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά, ενώ η τραγωδία μας δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν αγνοούμε αυτά που μας διδάσκει η κωμωδία."
Όταν μεταφραστεί σε οποιαδήποτε γλώσσα σας είναι προσβάσιμο κι είστε λάτρεις του Ruiz Zafón, σπεύσατε.
"La comedia nos enseña que la vida no hay que tomarla en serio y la tragedia nos enseña lo que pasa cuando no hacemos caso de lo que la comedia nos enseña"
"El amor es la única piedra que siempre tropieza con el mismo hombre"
Simplemente me encanta Carlos Ruiz Zafón, ademas este libro como nos cuenta el origen de toda la saga del cementerio de los libros olvidados al final te deja pensando en muchas cosas y las infinitas posibilidades...
Wie schafft es Zafón nur immer wieder mit Worten zu zaubern? Ich bin verliebt - schon wieder. Auch wenn diese kurze Geschichte etwas sprunghaft war, hat sie mir mehr als gefallen.
Carlos Ruiz Zafón, en_ “El Príncipe de Parnaso”, no construye una historia al uso, sino una pieza breve, densa y melancólicamente luminosa que funciona como tributo secreto a Cervantes y a la propia literatura. Desde sus primeras líneas, este relato se instala en una atmósfera crepuscular, donde la bruma de la Barcelona del siglo XVII sirve de espejo a la niebla que separa la memoria de la ficción. Más que una narración con desarrollo clásico, es una evocación poética del acto de escribir y del peso que tienen los libros en la configuración del alma humana._
Zafón recupera aquí a viejos conocidos de su universo literario: el impresor Sempere, el ambiguo Corelli para mostrar cómo la literatura es, al mismo tiempo, una promesa, una deuda y una forma de resistencia contra el olvido. No hay exageración ni afectación en su homenaje: lo que ofrece es una elegía serena, consciente de la pequeñez del hombre ante el tiempo, pero también de la inmensidad que puede encerrar una página impresa. La figura de Cervantes no se presenta como estatua, sino como presencia viva que camina con quienes aman los libros de verdad._
Personalmente este texto corto, me impresionó por la capacidad del autor para condensar belleza y profundidad en tan pocas páginas, aunque no deja de ser una obra menor dentro de su legado. Sin embargo, su brevedad no la vuelve ligera: cada línea está cargada de intención, y su lectura se parece más a entrar en un templo que a recorrer una anécdota._ “Hay pocos destinos más crueles y amargos que el de un artista mediocre que pasa la vida envidiando y maldiciendo a sus competidores. No malgaste su vida en un destino aciago. Deje que el arte y la belleza los creen otros que no tienen más remedio. Y con el tiempo aprenda a perdonar mi sinceridad, que hoy le duele, pero mañana, si la acepta de buena voluntad, le salvará de su propio infierno.”
Este é um pequeno conto que fez parte de uma oferta especial na compra do "O Prisioneiro do Céu", sendo que não é um conto que se encontre à venda. Na Barcelona dos séculos XVI e XVII, Zafón cruza Cervantes com Antoni Sempere, acabando-se por tornar amigos. Como já nos habitou, Zafón continua com a sua escrita deliciosa, numa história de paixão, mistério e livros. No anseio de te tornar conhecido, Cervantes faz um pacto com um misterioso desconhecido, nada mais nada menos do que Andreas Corelli , que lhe promete que irá escrever um livro que lhe dará um enorme reconhecimento, mas só depois de perder o que mais ama. Ficamos então a conhecer a inspiração para o livro "Dom Quixote de la Mancha", como também como Cervantes conheceu Sancho. Tal como já referi, é um pequeno conto, que se lê num ápice, e apesar de não ser tão rico em descrições misteriosas e mais sombrias, conseguimos encontrar os aspectos familiares da escrita Zafón.
Mais ainda, ficamos a conhecer o início do Cemitério dos Livros Esquecidos =)
Cervantes!! This story was a surprise because the author that signs it at the end. It tells us about Cervantes and how he ended up writing the Quijote!
Un relato a modo de precuela de la saga, explorando temáticas, arquetipos y apellidos conocidos para sus lectores, junto con propuestas un poco grandilocuentes pero no faltas de atractivo. Podría pasar por un fanfic, pero está tan bien escrito que ha conseguido mi escalofrío con las últimas líneas.
Solo espero que, tras la muerte del autor, no hagan la derivación cinematográfica de la saga que nunca quiso en vida. Tengamos la fiesta en paz.
Con un destacado y sorprendente protagonista, queda al descubierto el origen del Cementerio de los Libros Olvidados. Su escrito, leve, no defrauda, nunca lo hizo. Recomendado
Original a pesar de lo corto que es. Con este relato vuelvo a comerme la cabeza al recordar el segundo libro de la saga, cosa que creo hará la mayoría de sus lectores.
Para todos los que amamos la saga de: "El cementerio de los libros olvidados", este cuento corto se remonta al inicio de todo, dónde nos encuentra con el mismísimo Miguel Cervantes. Realmente recomiendo esta precuela. Se nota en cada palabra el sello tan característico de Carlos Ruiz Zafón.
La precuela de la colección del Cementerio de los Libros Olvidados es una reimaginación de la vida de Cervantes; su juventud, sus deseos y penas, su trato con el personaje siniestro de la saga, y su amistad con ciertas personas que hacen referencia a Sempere y Fermín, los más queridos de la saga.
Me pareció muy poético que, si bien el personaje *siniestro* es “malvado”, su intervención en la historia hace que el resto sea posible… sin él, el cementerio de los libros olvidados no existiría. No existe el bien sin el mal, todo está en equilibrio.
El que ha nacido para escribir jamas podra hacerlo incorrectamente. Zafon, como siempre, nos entrega una historia bella en su escritura, interesante en sus personajes y unica en su totalidad.
Ahora si puedo decir que lo he leido todo de ti, Carlos. Y sigo disfrutando tus palabras igual que la primera vez que abri La Sombra del Viento hace ya mas de 5 años.
El Cementerio de los libros olvidados siempre sera un lugar que me gustaria visitar.
Nette Ergänzung zu Zafóns Buchreihe um den Friedhof der vergessenen Bücher, aber leider von der Handlung her recht uninspiriert und schon zig mal da gewesen. Von der "Grundsteinlegung" des Friedhofs habe ich eigentlich mehr erwartet. Schade!
Realmente no puedo decir mucho, ya que estas historias alternas no parecen que tuvieran un propósito en particular, después de leer todos los libros y dejar algunos misterios sin resolver y aprovechándose mucho de lo que puede o no puede ser, no muestra mucho mas.
Lo ammetto, sono letture che riempiono vuoti, vuoti dati dall'attesa dei prossimi libri da leggere (mi arriveranno martedì). A quanto pare Zafón è, niente di meno, lo scrittore più noto (letto) di Spagna dopo Cervantes (¿Como puede ser?). Vedremo. Leggerò la sua tetralogia quando e se me ne verrà voglia. Questo è un semplice preludio romantico a quanto pare alla sua opera più nota. Carino e romantico tutto sommato, ma sono troppo profana all'argomento forse per poterlo giudicare per bene.
Vaya... conque así empezó El Cementerio de los libros olvidados. Interesante. Es un relato muy corto, que viaja de 1616 a 1956, lo cual a veces puede ser muy confuso. Pero la forma en cómo se une con el libro de "El juego del Ángel" es impresionante. No puedo creer que ese personaje esté metido en todo. Y que además sepa... y uno pensando que se puede huir de él. Jajajaja, que esperanzas. Ese tipo cada vez me da más miedo. Qué cosas.
Aunque al principio se me ha hecho bola, he acabado disfrutando mucho de este relato. Un pequeño cuento sobre cierto escritor de renombre y su conexión con El cementerio de los libros olvidados.