عمده کتاب درباره خاطرات دوره مشروطیت است و بخشی از دوره رضاشاه و بخشی دوره محمدرضا
چقدر در دوره زندگی اش کار کرده، آدم میماند. نظراتش درباره مصدق هم جالب است و همچنین درباره کلنل پسیان و خیابانی و میرزاکوچک خان.
مجموعا چیزی که به چشم میآید نوعی انصاف درباره عموم اشخاص است که حتی از مخالفان او بوده اند. با این همه از فحش و ناسزا به برخی خودداری نکرده. اجمالا صادقانه به نظر میآید. اینکه در حدود هشتادسالگی این خاطرات را نقل کرده (به صورت ضبط در نوار) و با وجود تکرار چندباره بعضی، اختلافی در نقل حوادث وجود ندارد جالب توجه است.
مشخصا حافظه ای قوی داشته و تناقضات درونی در نقل وقایع به چشم نمیخورد.
نکته منفی اینکه درباره فعالیتهای فرهنگی خود تقریبا جز چند استثنا چیزی نقل نکرده و خواننده ای که تنها این کتاب را از او میخواند چندان با اهمیت وجه فرهنگی او برخورد یا آشنایی پیدا نمیکند.
تقیزاده را باید بسیار دقیق دید و شناخت و معرفی کرد. از مردان بزرگ ایران معاصر است. خدایش بیامرزد.