Death Note, Vol. 10: Deletion

Death Note [デスノート]

by Tsugumi Ohba, Takeshi Obata (Illustrator), Tetsuichiro Miyaki (Translator)

With Near openly suspecting the new L of being Kira and sowing doubt in the hearts of the taskforce members, Light is once again forced to pass the Death Note on to another to take the heat off himself. But this time, Kira chooses a disciple from among his true believers. With no way to contact his successor directly, Light must rely on his faithful follower's adherence to Kira's goals. Will this newest move bring Light's ideal world closer to reality? Or will losing control of the Death Note spell Light's doom?

Genres: Manga, Graphic Novels, Comics, Fantasy, Fiction, Mystery, Horror

188 pages, Paperback

First published February 1, 2006

About the author

Tsugumi Ōba (大場つぐみ), born in Tokyo, Japan, is a writer best known for the manga Death Note. His/her real identity is a closely guarded secret. As stated by the profile placed at the beginning of each Death Note manga, Ōba collects teacups and develops manga plots while holding his knees on a chair, similar to a habit of L, one of the main characters of the series.

There is speculation that Tsugumi Ōba is a pen name and that he is really Hiroshi Gamō. Pointing out that in Bakuman the main character's uncle was a one-hit wonder manga artist who worked on a gag super hero manga, very similar to Gamō and Tottemo! Luckyman in all aspects. Also that the storyboards drawn by Ōba greatly resemble Tottemo! Luckyman in style.

Reviews

[moi, k.y.a.]

Seriyi bitirmeye bir adım daha yaklaşmışken şunun çok iyi farkındayım: Devam etmemin nedeni Light'ın sonunu öğrenmeden rahat edemeyeceğimi biliyor oluşum.

Tüm zekasıyla her işten paçayı kurtaran ama hep teklikeli bir uçurumun sınırlarında dolaşan Light, düşecek mi yoksa önündeki tüm engelleri aşıp kanatlanacak ve gerçek bir Tanrı mı olacak? L'yi alt ettiği gibi N'yi de alt edecek mi? İşte tüm bu soruların cevabı için okumaya devam etmem lazım.

Seri benim gözümde L ile bitmişti ama bu sorular... Her cilt ayrı aksiyon ve heyecanlı ama L'nin yokluğu benim için büyük bir eksik. Onun kıvrak zekasını ve sandalyenin üzerinde tuhaf pozisyonlarda oturuşunu, sürekli aç oluşunu arıyor gözlerim. -hasretlendi-

[Esma T]

Ölüm Defteri eski tadını kaybetti sanki, Light'ın olağanüstü etkileyicilik becerileri ve Near'ın müthiş tahmin gücü iyice sınırları zorluyor. Bir an önce seriyi bitirmek istiyorum, eskisi kadar tadı kalmadı.

[Tesutamento]

Dünyadaki Kira fanatikleri güçlendikçe Light'ın köşeye sıkışması hoş bir tezatlık yaratıyor. Artık ekibindekiler de kendisine güvenmiyor. Hikayeye katılan Teru Mikami ve ilk sayılardan dönen Kiyomi Takada karakteri yavaş yavaş çıkmaza giren seriye yeni bir soluk getirse de artık bu hikayenin uzatmalara oynadığı çok açık. Yakalanmamak adına yeniden defterin el değiştirmesi girilen buhranı epey açıklıyor.

[Mert]

Puanım 4/5 (%77/100)

En son Aralık'ta bir önceki cildi okumuşum ve biraz kafa dinlemeye çalışırken geri döneyim dedim. Zaten son birkaç cilt kaldığı için bitirsem iyi olacak. Az çok önceki cilt kadar sevdiğim bir cilt oldu. Başlar biraz yavaştı ama yarısından sonra oldukça güzeldi. Teru Mikami karakterinin tanıtılması güzel yapılmış. Olayları da karıştırmasını sevdim. Mogi ve Aizawa'ya biraz daha odaklanılması da güzel bir dokunuş olmuş. Genel olarak hoşuma giden bir cilt oldu fakat bundan önce de söylediğim gibi L'den sonra o eski tadı yok. İnsan karşılaştırmadan edemiyor malesef.

[Gözde]

Sanırım elimdeki mangaları okumayı bitirdikten sonra roman okumakta biraz zorlanacağım. Hem yazılardan dolayı hem de mangaların ters başlamasından kaynaklı bir durum. Near L'den daha mı zeki gerçekten bilmiyorum. Ama Kira yanlılarına para atmak çok iyiydi. Gerçekten bu fikre bayıldım. Aizava gerizekalısı her şeyi anlattın da ne oldu yani? Seni çöp gibi dışarı attı Near. Gerçekten Near çok sinir bozucu, insan ilişkileri 0. Misa cidden çok komik ya. Hala Light'ın onu sadece kullandığını anlayamıyor. Teru'nun hikayesi ise bana çok doğal geldi. Her insan bir iki tane böyle şey yaşamıştır sanki. Ama sonrasında Kira'nın gelişiyle ona tapmaya başlaması çok ayrı bir olay. Ben hep Kira yanlılarının çoğunun Kira'dan veya suç işlemekten korktukları görüşündeyim. Hatta suç işleyen ama bunu saklayan insanlar bile olabilir. Ama Teru'nun bu ikinci sözcüyü kendim seçeceğim, tanrılığı yayacağım işi falan yaş. Sen kim köpek? Topluma yararı olmayanları da öldüreceğim ne demek Teru? Gerizekalı mısın evladım sen. Daha millet suçluların öldürülmesini kabullenmeden bilmem kaçıncı aşamaya ne hakla geçiyorsun? İşte hep kontrolsüz güç sorunu bunlar. Light keşke defteri birine vermek zorunda kalmasaydı. Çok bunaldım bu durumdan. Light'ta artık yanındaki pislikler yüzünden rahat hareket edemiyor. Her adımında bir laf yiyor. Aizava'da kendini ne zannediyorsa. Keşke Light bırakıyorum ben dese ve tamamiyle çıksa herkesin hayatından. O zaman belki çoğu bilgiyi içeriden alamayacak ama rahat edecekti. Light aslında Kiyomi'ye güvenmemeliydi. Neden ben Kira'yım dedi ki? Tamam zor durumda anlıyorum ama sırlarını herkese yayması hoş değil. Kiyomi Misa gibi değil, aptal aşık hiç değil. Her an bir şeyler olabilir ve Light'ı satabilir öyle değil mi? Ama Light her ne olursa olsun Teru ile temas kurmayı başardı -ki bu iyi bir şey. Teru elindeki güçle delirmeye başlamıştı çünkü. Ciddi direktifler alması gerekiyor.

[Ekin Açıkgöz]

! Seriyi aradan alıp okumayın. Baştan başlayıp sırayla gitmeniz gereken bir silsile. Aradan alırsanız hiçbir şey anlamazsınız. Birinci ciltten başlayın !

Sürekli bir manga okuyucusu değilim ama, Death Note'un okunması gerekiyor.

Dünyaya düşen 'Ölüm Defteri' kullananına istediği kişiyi uzaktan kumandaya basmış gibi öldürme gücü kazandırıyor. Defterin yanında bir de 'Şinigami' denen ölüm tanrısı var, eşantiyon. Defter dünyaya düşünce, kahramanımız Light defteri denemeye karar veriyor ve kısa süre sonra Tanrı kompleksine kapılıyor kaçınılmaz olarak.

Buraya kadarını tüm yorumlarda, tanıtımlarda okumuştum, biliyordum. Bilmediklerim ise şunlarmış:

- Death Note, fantastik paralel bir evrende, dünya dışı bir düzlemde, bir orta dünyada, bir ütopyada veya bir distopyada geçmiyor. Günümüz (yazıldığı zamanın günü) Tokyo'sunda geçiyor.
- İçinde doğa üstü öldürme yöntemi ve ölüm tanrıları var diye, bu kitabı fantastik bir macera zannetmiştim. Alakası yok. Gayet ayakları yere basan, polisiye bir kurgu var elimizde.
- Katil K ve hikayenin dedektifleri L ile M arasında matematiksel olasılıklar ve on hamle ilerisini hesaplayan stratejiler üzerine bir mücadele var. Takip etmeye çalışmak beyin yakıcı. Bu bakımdan çok iyi bir zihin cimnastiği.
- Çizimler şahane.

Başlayayım bakalım sevecek miyim diyerek 3 cilt almıştım. İki hafta içinde 12 cildi tamamladım elbette. Polisiye-severlerin okuması gereken bir manga efsanesi.

[Belenay Tekbaba]

olaylarin degisimini, yeni karakterlerin girisini sevdim. ozellikle de artik halkin kirayi tamamen kabullenmesi etkileyiciydi, muhtemelen su anki ikinci kira ve bizim kirayla arasinda bir sorun olacak gibi hissediyorum. near'in ikinci L'in kim oldugunu kucuk bir cumleden bulmasi, pesine mello'yu dusurmesi guzeldi. artık her sey rayina oturuyor, son savasi merakla bekliyorum

[şahsenem meriç topçu]

son iki bölümdür kendini tekrarlaması ve birsürü çakma L durumu beni ziyadesiyle seriden soğutmaya başladı. yine de 11 ve 12 den umudum var.

[Irem]

Bu mangadaki tüm kadın karakterler neden bu kadar sığ yazılmış gerçekten sinir oluyorum.

[ayça]

yeni karakteri çok sevdim, seriye kesinlikle yeni kan can oldu. bu sayı da özellikle akıcıydı

[celikbas faruk]

OKUYUN ISTIYOSANIZ AMA ONERMIYOM

[Zehranur Erol]

Sarmıyor ya, yaşım geçti artık.

[zeynep erden]

Cok iyiydi

[Petek Şeyma Başar]

İşler çirkinleşmeye başladı -.-

[Selen Abalı]

Kitap ya death note okumaya biraz ara verdikten sonra okuduğum için mükemmel ve akıcı geldi ya da cidden öyle

[Debesuota]

Light'ın yeni Kira'ya sığınmasıyla, hikaye kalitesi dibe vurdu. Belki yeni Kira'yı sevmememden de kaynaklıdır bu. Bütün serinin en sıkıcı kitabı olabilir.