Foucault’s Pendulum

by Umberto Eco, William Weaver (Translator)

International bestselling and award-winning author Umberto Eco's Foucault's Pendulum is "an intellectual adventure story, as sensational, thrilling, and packed with arcana as Raiders of the Lost Ark or The Count of Monte Cristo" (The Washington Post Book World).

Bored with their work, three Milanese editors cook up "the Plan," a hoax that connects the medieval Knights Templar with other occult groups from ancient to modern times. This produces a map indicating the geographical point from which all the powers of the earth can be controlled — a point located in Paris, France, at Foucault’s Pendulum. But in a fateful turn the joke becomes all too real, and when occult groups, including Satanists, get wind of the Plan, they go so far as to kill one of the editors in their quest to gain control of the earth.

Orchestrating these and other diverse characters into his multilayered semiotic adventure, Eco has created a superb cerebral entertainment.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Mystery, Classics, Literature, Italian Literature, Thriller

623 pages, Paperback

First published October 4, 1988

About the author

Umberto Eco was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes.

Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.

Reviews

[Romulus · Rating 5 out of 5]

To była jedna z tych powieści do których od lat chciałem wrócić. Cenię ją wyżej od “Imienia Róży”, o pozostałych powieściach Eco nie wspominając. I nadal niczego mądrego nie jestem w stanie napisać. Może coś indywidualnego: nie ma niczego w literaturze (na pewno ja nie doświadczyłem), co lepiej immunizowałoby na wszelką szarlatenerię. A jednocześnie ta szarlateneria intelektualna, którą dekonstruuje(?) Eco przy pomocy swoich bohaterów - jest bardzo pociągająca. Te wszystkie spiski, tajne stowarzyszenia, “ukryta” historia świata - potrafią rozpalić wyobraźnię. I nawet teraz, współcześnie ta powieść jest wspaniałą odtrutką na idiotyzmy i rozchwianie rzeczywistości powodowane przez choćby media społecznościowe i sączoną w nich propagandę i fejk niusy.

Uderzyło mnie, że kiedyś myślałem jak Eco (ponieważ zapewne u niego to przeczytałem): że kiedy ludzie przestali wierzyć w Boga to zaczęli wierzyć we wszystko. To pięknie podsumowywało przez jakiś czas wszystko. Dopóki nie przekonałem się w 2016 r., że to nieprawda. 2016 r. - ponieważ to wtedy dezinformacja w mediach społecznościowych doprowadziła do wyboru Matoła na prezydenta USA, do tego brexit. W 2025 do władzy znowu wrócili w USA ludzie podobno głęboko religijni, którzy chcą wprowadźic państwo wyznaniowe. Zatem myliłem się, bo wiara wcale nie dawała immunitetu na tępotę i podatność na wszelkiego rodzaju teorie spiskowe dziejów.

To wszystko wina tego, że ludzie nie czytają Umberto Eco. 😀

[Paweł · Rating 4 out of 5]

Niesamowity Umberto Eco po raz kolejny eksploruje tematykę teorii spiskowych, religii, kultów oraz związanych z nimi tendencji społecznych.
Tym razem stawia karkołomne pytanie: Co się wydarzy, jeżeli największą tajemnicą wszystkich tajemnic jest to, że nie ma żadnej tajemnicy? I udziela na nie jeszcze bardziej nieprawdopodobnej na pierwszy rzut oka odpowiedzi.
Znakomita rozrywka, pełna erudycyjnych wtrętów, jak to u Eco bywa. Zabawa z konwencją powieści sensacyjnej i pełne ironii spojrzenie na rodzące się nieustannie kolejne "teorie" spiskowe (w gruncie rzeczy to hipotezy, ale kto z ich twórców wie, jaka jest różnica?)
Ponieważ nie ma połówek, pozostaję przy ocenie ****, ale w pełni zasłużonych.

[Kamil Bryl]

tak bardzo nie wiem

[Lidka · Rating 4 out of 5]

nie spodziewałam sie, że dam radę... nie spodziewałam sie też, że prawie zacznę płakać, bo zrozumiem jak bardzo pragnę czegoś, co już może przeżyłam, a wcale o tym nie wiem i nie dowiem sie aż do końca... chciałabym za jakiś czas tu wrócić~~~❤️

[Adam · Rating 5 out of 5]

Najpierw wciąga i intryguje, potem robi się coraz bardziej szalona i wszechogarniająca. Jak zwykle u Eco, poza walorami powieściowymi, wrażenie robi gigantyczna erudycja narratora i oryginalność zamysłu.

[Michal Sidlo · Rating 5 out of 5]

Przeczytanie „Wahadła Foucaulta” w okresie, kiedy Trump został prezydentem USA, populiści wygrywali wybory w Europie, a coraz większą popularnością zaczęło cieszyć się pojęcie ‘fake newsa’, nadało tej książce osobliwego znaczenia. Bo trudno nie odnieść wrażenia, że ta wydana w 1988 r. powieść wyjaśnia wszystkie te zjawiska, które my wtedy, w okolicach 2016 r., dopiero próbowaliśmy nazwać, zapominając być może, że mechanizmy spiskowych teorii dziejów i naciągania faktów są przecież świetnie znane z historii.

Of course Eco w typowy dla siebie sposób odnosi się do całego spektrum znaków i symboli cywilizacji Zachodniej, przez co powieść tę wiele osób określa jako ‘erudycyjną’. Poza tym nieźle zarysowuje klimat środowiska intelektualistów lat 60 i 70-tych, z marksistowskimi ruchami, rewolucją seksualną, fascynacją brazylijskim pozytywizmem i brazylijskimi pośladkami w czasie uprawiania narkotycznej miłości po kilku szklaneczkach whisky – w przerwach między seansami spirytualistycznymi.

Lektura obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych antyszczepionkowcami, QAnon albo śledzących przebieg January 6 Committee. To też najbardziej orgiastyczna powieść Eco, który uchodził za dosyć statycznego powieściopisarza, więc warto korzystać.

[Gabi · Rating 4 out of 5]

Ciężko byłoby mi sklasyfikować tę powieść. W najbardziej uproszczonej interpretacji byłaby to powieść kryminalna z rozwleczonym na środku kontekstem porwania. Tylko, że ten środek momentami wydaje się ważniejszy od samego porwania. Opowiada o wytwarzaniu tajemnicy.
Nie spodziewałum się, że mogę się przestraszyć książki o Templariuszach, ale jak najbardziej mogę.
Środkowa część powieści opiera się na tym, że grupa mężczyzn postanawia odnaleźć skarb poprzez odtworzenie procesu myślenia osób tworzących różne teorie spiskowe. Tworzą oni maszynę – Abulafię, która jest czymś w rodzaju sieci neuronowej/ dużego modelu językowego. Wprowadzają oni do niej dużo zdań, prawdziwych, ale niezwiązanych ze sobą, by później ona była w stanie je przemieszać i napisać tekst absolutnie fałszywy. To wzbudza we mnie dużo emocji. Nie będzie to spoiler, ale oznaczę tak ten fragment, bo jest wtrąceniem.
Oczywiście, Eco nie mógł myśleć o czacie GPT, książka została wydana we Włoszech w 1988 roku… Mimo to, czuję, że byłaby dobra, żeby zaprezentować pewne problemy ze „sztuczną inteligencją”. Nie jest to chyba ważne dla fabuły, raczej ze względu na stan świata moje skojarzenia poszły w tym kierunku (podobnie, jak podczas pandemii wszyscy zaczęli czytać Dżumę Camus). Abulafia nie jest sztuczną inteligencją, nic takiego, ale jest maszyną przypominającą komputer, która układa zdania w sposób gramatycznie poprawny, choć pozbawiony sensu logicznego, której bohaterowie przypisują pewną moc. Nie jest to jeszcze ubóstwienie, czy adoracja, ale z pewnością jest element wiary, że ma w sobie jakąś mądrość im niedostępną.
Abulafia, podobnie jak czat GPT nie posiada jednak boskiej mądrości. W moim rozumieniu tego słowa, nie posiada żadnej mądrości. Można jej się o coś zapytać, a w jej odpowiedzi znajdzie się zazwyczaj wystarczająco dużo faktów, żeby można było uwierzyć w całą odpowiedź. Jednak jest w tym oczywisty błąd, fakty, na których opiera się wiara w prawdziwość wypowiedzi zostały wprowadzone wcześniej, nie wymyślone przez maszynę. To co maszyna daje od siebie to układanie fragmentów faktów w zdania, tworząc kłamstwa, nie tyle oryginalne, co losowe.
Myślę, że to mogłaby być ciekawa książka jako lektura szkolna, by nawiązać do sytuacji współczesnej. I choć tajne zakony mogą zainteresować młodzież, to nie na 930 stron, więc to tylko moje przemyślenia.
Czytałum wcześniej książkę jak pisać prace dyplomowe Eco, skąd wiem, że uważał on, że znajomość wielu języków jest obowiązkowa dla humanistów. Duża część rad była przestarzała, wydaje mi się, że dziś nie popełniam okropnego błędu korzystając z tłumaczeń. To nastawienie autora jest o tyle ważne, że wplata on inne języki do tekstu, nie wszystkie z nich jestem w stanie rozpoznać, jeszcze mniej zrozumieć. Te wtrącenia powodują u mnie poczucie, że ja faktycznie powinnum znać te języki. Eco jest w tym tak przekonujący, że pod koniec lektury zaczęłum wierzyć, że faktycznie je rozumiem. Nie wiem, jak to świadczy o moim poziomie zrozumienia treści po polsku…
Podobnie autor traktuje nawiązania, a tych jest pełno. Momentami zastanawiałum się, czy nie są wplatane tylko by się pochwalić znajomością literatury, ale faktycznie ją zdradzają. Bo często mam wrażenie, że autorzy odnoszą się do książek, które „należy przeczytać” w sposób, który zdradza, że ich nawet nie przeczytali. Szczególnie zwracam uwagę na Prousta. Nie spoiler, ale długie o Prouście. Musicie wiedzieć, że ja okropnie cierpię, wiedząc, że bardzo mało osób chce go czytać (choć trochę musi, skoro dodrukowane są drugie serie nowych tłumaczeń). Mimo to, bardzo dużo jest w tekstach nawiązań do Prousta, które mnie zazwyczaj irytują, bo są nawiązaniami dla osób, które go nie czytały. Bo nawiązanie typu coś przywołuje wspomnienia jak magdalenka u prousta, albo długo nie mogłem zasnąć, czy nawiązanie do samego tytułu nie wnosi absolutnie niczego i mówi mi, że ktoś przeczytał około 15 stron, ale chce się pochwalić. Eco idzie na tyle głęboko, żeby czytelnik, który zna treść książki rozpoznał, że Eco doskonale się w niej orientuje, a niekoniecznie już czytelnik niezorientowany w dziele Prousta. W tekście znajduje się wtrącone mimochodem, że jeden bohater nie chce zabierać drugiemu jego Combray (pozbawiać go złudzeń, że coś jest wspaniałe).
Moje serce jest rozdarte, bo z jednej strony wydaje mi się, że to jest na pokaz, z drugiej, czytając czuję satysfakcję jak z rozwiązanej zagadki.
W książce brakuje mi kobiet. Istnieją gdzieś z boku, są matkami, żonami, można je porwać, ratować, okłamywać. Myśl o ich braku musiała się w pewnym momencie (podejrzewam, że już po napisaniu pierwszej wersji tekstu – ale to bardzo swobodnie postawiona hipoteza) u autora, bo w 106-tym ze 120 rozdziałów główny bohater omawia ich wysiłki z żoną, która wskazuje na wiele popełnionych przez nich błędów i to, że pozwolili sobie na przekształcenie tego problemu

Zupełnie nie rozumiem zakończenia książki. Jestem nim jakoś rozczarowanu? Nie wiem. Po tym wszystkim kończy się czymś na kształt pouczenia, nie powinnum mówić więcej.

Czy to dobra książka? Tak, szczególnie jeśli ktoś dużo czyta. Czy polecam tę książkę? Nie znam osób, które byłyby skłonne przeczytać tak długą książkę, o ile nie będzie jakoś przełomowa w życiu. Ta nie jest. Obawiam się, że byłubym ją skłonnu polecić gdyby miała tak do 400 stron. To trochę żart, ale trochę nie?

[sommarbinka · Rating 5 out of 5]

i may act like i’m okay but i’ve read this book so i will never be okay anymore. ta ksiazka jest INSANE. z jednej strony wytwór niebywałej inteligencji i erudycji, pętający nas w sieć, której sama nigdy bym nie zawiązała, a z drugiej delirious freaky i cracked ale at the same time - to też PO PROSTU extremely entertaining wersja pana samochodzika i templariuszy. a tak z trzeciej, spod tego całego popisywania się wystaje też genialna znajomość człowieka,j eco kreśli ludzkie życia i wyjaśnia naszą egzystencję za pomocą kilku dialogów u piladiego, z lekkością człowieka, który wszystko zrozumiał i teraz patrzy na nasz cały no, sorry, ale popierdolony świat z ironią, ale wznosi się, acz bez żadnej wyższości, to spojrzenie ponad, ale nie z góry, ponad to, co uniwersalne, siły, które nami rządzą – rewolucje i religie, gorliwość i lenistwo – i robi to w cholernie zabawny sposób. i przez to, tak po cichutku, dociera w tym szaleństwie do jakiejś bardzo ważnej prawdy o świecie, ale więcej nie powiem – malchut to malchut, i tyle.

[Ketchup_suicide · Rating 2 out of 5]

Ale to była przeprawa... Najpierw czekałam aż się fabuła rozwinie i wyklaruje, kiedy już to się stało (w jakiejś 1/3 książki), poczułam pewną radość z czytania, aż nagle, w 2/3 książki, pojawiły się, na szczęście krótkie, rozdziały związane z całą historią bractw nikczemnych w ilości mnóstwa, gdzie mózg mi już dawno odpłynął. Nie byłam w stanie przetrwać tych fragmentów gdzie bohaterowie przerzucali się nazwami własnymi osób i miejsc, czułam się jakbym czytała jakiś rocznik. Końcówka, mimo że całkiem całkiem, nie rekompensuje tego napisanego dziwnym językiem dzieła.

[aksjomat_ · Rating 4 out of 5]

nie pytajcie mnie, co się działo w tej książce, bo nie wiem. nie znałam połowy słów, które zostały w niej użyte i nie pamiętam żadnego imienia. ale bawiłam się wybornie i to się liczy.

crazy powieść o teoriach spiskowych i obsesjach. crazyyy 😵‍💫. ale jak pięknie napisana 🥰

[ALIAKSEI PAVARAZNIUK · Rating 2 out of 5]

Wszystko wszędzie naraz. Zrozumiałem metodę Umberto, jednak w tej chwili potrzebuje od książki albo lapidarności, albo spójnej struktury. Popis fachowy i ciągły namedropping bardzo męczy już po przeczytaniu pierwszej trzeciej części lektury. Szkoda

[Anna · Rating 2 out of 5]

Nuda. Jednim slovem. Druhym slovem zklamani. Nakonec davam jen 2*, protoze jsem mela fakt velky problem to (do)cist. Dobrych je prvnich a poslednich 100 stran, coz je u knihy s vic jak 600 stranami docela malo.

[lentasa · Rating 1 out of 5]

14 lat ją czytałem. Najgłupsza, najnudniejsza książka jaką poznałem. Czekam, może znajdę inną.

[Michał Leszczyński · Rating 5 out of 5]

Umberto Eco jest bezczelny, napisał erudycyjne arcydzieło w sumie jako żart, ku rozpaczy pisarzy próbujących wspiąć się na ten poziom na poważnie.

[Natalia Żamojda · Rating 3 out of 5]

połowy nie zrozumiałam

[Emilia]

Metafizyczne objawienie moment

[Zuza Augustyniak]

poddaję się

[Hubert Piwnica · Rating 5 out of 5]

Książka prowokuje do myślenia, łącząc tajemnice historii, okultyzmu i literatury w jedną misterną sieć. Wciąga powoli, ale gdy już wciągnie, trudno się od niej oderwać - zdecydowanie polecam ją przeczytać.