Foucault’s Pendulum

by Umberto Eco, William Weaver (Translator)

International bestselling and award-winning author Umberto Eco's Foucault's Pendulum is "an intellectual adventure story, as sensational, thrilling, and packed with arcana as Raiders of the Lost Ark or The Count of Monte Cristo" (The Washington Post Book World).

Bored with their work, three Milanese editors cook up "the Plan," a hoax that connects the medieval Knights Templar with other occult groups from ancient to modern times. This produces a map indicating the geographical point from which all the powers of the earth can be controlled — a point located in Paris, France, at Foucault’s Pendulum. But in a fateful turn the joke becomes all too real, and when occult groups, including Satanists, get wind of the Plan, they go so far as to kill one of the editors in their quest to gain control of the earth.

Orchestrating these and other diverse characters into his multilayered semiotic adventure, Eco has created a superb cerebral entertainment.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Mystery, Classics, Literature, Italian Literature, Thriller

623 pages, Paperback

First published October 4, 1988

About the author

Umberto Eco was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes.

Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.

Reviews

[Anne · Rating 4 out of 5]

Als je dit boek leest, moet je je vooral niet laten ontmoedigen door de overvloedige aanwezigheid van personen en ideeën uit niche-religies die je niet per se bekend voorkomen. In sneltreinvaart worden verbanden gelegd, symbolen opnieuw geïnterpreteerd en merkwaardige dialogen gevoerd. Maar ondertussen voltrekt zich een spannende en gekke geschiedenis, en precies die sneltreinvaart van informatie zorgt dat je toch doorleest. Toegegeven: ik heb wel eens een paar pagina’s vol parallellen, theorieën en filosofie geskipt. Ook wel eens een lang en moeilijk citaat overgeslagen. Maar ook vaak hardop gelachen. Beste quote: “[het is] logisch dat er zoveel slangenculten en -mythen zijn, want je kunt de terugkeer van de zon bezwaarlijk weergeven met een opgerold nijlpaard.”

[Rosa Nu · Rating 5 out of 5]

Dit boek zinderde de afgelopen weken door me heen als ik het niet aan het lezen was, en het slokte me op als ik het in mijn handen had. Echt zo, zo, zo mooi vond ik het.

Bovenaan hoofdstuk 23 stond een tekst die me bezig heeft gehouden:
“De analogie van de tegengestelden is de betrekking tussen het licht en de schaduw, tussen de top en de afgrond, tussen het volle en het lege. De allegorie, moeder van alle dogma’s is de vervanging van het zegel door de afdruk, van de werkelijkheid door de schaduwen, is de leugen van de waarheid en de waarheid van de leugen.”
- Elphias Levi, Dogme de la Haute Magie, Parijs, Baillière, 1856, xxii, 22

[Robin · Rating 5 out of 5]

Amai wat een magnifiek boek. En wat een magistrale vertaling

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Het Grote Plan

"All around me points align
Everything is all the time" -The Sword

De Slinger van Foucault is geen gemakkelijk boek. Umberto Eco probeert in deze turf de hele wereld te vatten in een semiotische lezing. Alles heeft immers met alles te maken en alles kan met alles in verband worden gebracht. Deze verbanden, analogieën en enigma's leiden tot het besef dat er meer moet zijn tussen hemel en hel.
Drie uitgevers uit Milaan verdiepen zich in diabolische geschriften en leggen op basis daarvan een Groter Plan bloot. Ze komen via verschillende tekstuele omwegen tot het besef dat wij allen slechts een onderdeel zijn van een kosmische samenzwering. Eco eist erg veel van zijn lezers. Pas na 550 bladzijden keert hij terug naar zijn premisse: hoofdpersonage Casaubon die zich 's nachts in het Conservatoire in Parijs schuilhoudt om getuige te zijn van het sluitstuk van het Plan.

Meer dan eens deden passages uit deze roman mij denken aan de geschriften van Shaun Hastings uit de Assassin's Creed video games, met dat verschil dat Eco dieper graaft en uitblinkt in intertekstualiteit en literaire vertelkracht. Als allesoverkoepelende en allesomvattende metaroman verdient deze Slinger een plaats naast monumenten als Mulisch en Mann. Toch moet ik bekennen dat ik heb geworsteld met de gulzige veelheid van Eco's proza.

Waar De Slinger van Foucault in uitblinkt is in het weergeven van occulte rituelen als groteske koortsdromen. Na een uit de hand gelopen sceance in Parijs voelt Casaubon de noodzaak om een arts op te zoeken. Diens diagnose: "Monsieur, vous êtes fou."

Hoewel Casaubon meer dan 600 pagina's lang als ik-verteller aan het woord is, wordt de echte hoofdrol in deze roman gespeeld door vrouwelijke personages. In het bijzonder drie vrouwen zullen me altijd bijblijven. Zo is daar de heerlijke Amparo, een intelligente en speelse Braziliaanse. Nog sensueler is misschien Lorenza die als geen ander weet hoe ze haar venusheuvel tegen een flipperkast aan moet stoten. Lia spant echter de kroon. De manier waarop ze de mystieke boodschappen met haar nuchtere geest doorprikt in een monoloog die uitmondt in het aankondigen van een zwangerschap zal nog lang blijven nazinderen.

[Jim · Rating 4 out of 5]

Dikke pil, maar interessant boek over zoektocht naar waarheid

[Ronny De Schepper · Rating 3 out of 5]

Het procédé van een detectiveverhaal gekoppeld aan erudiete wijsheid uit "De naam van de roos" past Eco in 1988 nog eens toe in “De Slinger van Foucault”, waarin de Tempeliers naar de wereldheerschappij streven. Via de slinger zijn zij erin op zoek naar het punt op het aardoppervlak waar men de ondergrondse stromingen van de aarde kan beheersen, zodat men ook het klimaat van de hele wereld kan bepalen. In dat licht beschouwd vecht zelfs James Bond tegen de Tempeliers, zij het dan dat het hoofd zichzelf Spectre noemt! Niet eens zo’n gekke vergelijking, als men weet dat Umberto Eco hieraan een studie wijdde, lang voor Sean Connery de hoofdrol speelde in “zijn” Naam van de Roos. “De Slinger van Foucault” was echter veel te ingewikkeld voor een verfilming (al heeft met name Stanley Kubrick het wel even geprobeerd) en de populariteit was “dus” al veel geringer dan “De Naam van de Roos”. Van dit werk wordt (net als van "Het verdriet van België") wel eens beweerd dat iedereen het in huis heeft maar dat niemand het ooit heeft gelezen, maar dat is hoegenaamd niet juist. Als men dit van "De Slinger van Foucault" zou beweren, zou men allicht dichter bij de waarheid zitten. (P.S. Aandachtige lezers zullen merken dat ik na de tweede lezing een ster heb verwijderd. Dat heeft vooral met nutteloze uitweidingen te maken.)

[Kurt Gielen · Rating 2 out of 5]

Ik heb dit boek jaren geleden gelezen en gaf het toen 5 sterren. Tijd om het na een paar decennia nog es te lezen dacht ik. En bizar genoeg, nu vind ik er geen hol aan. Moeilijkdoenerij van de bovenste plank. Of ik was vroeger veel slimmer waardoor ik dit boek toen wel kon appreciëren, of ik wou vroeger heel graag slim en belezen overkomen en gaf dit boek toen 5 sterren omdat dat goed stond. Geen idee, maar nu, nu ik me geen bal meer aantrek van wat mensen van mij vinden, vind ik het vooral een heel grote waste of my time.
In de naam van de roos ook nog maar eens lezen, dat vond ik vroeger ook een geweldig boek.

[Floor tussendeboeken]

Ik vind dit boek zo vaag! Ik snap er geen ene moer van haha. Ben op den duur wat verder gaan bladeren maar werd er niet echt duidelijker op. Misschien te hoog gegrepen voor mij?

[Tine Ryon · Rating 3 out of 5]

'Maar als u een platvloersere interpretatie wil: het is als de anekdote van de stotteraar die zegt dat hij niet als radio-omroeper is aangenomen omdat hij geen partijlid was. Je moet je eigen mislukkingen altijd aan iemand kunnen toeschrijven; dictaturen vinden altijd een externe vijand om hun volgelingen te verenigen. Zoals iemand ooit zei, voor ieder ingewikkeld probleem bestaat een eenvoudige oplossing, en die is fout.'

[Michaël · Rating 3 out of 5]

Begreep er niets van maar desalniettemin een boeiende leeservaring

[Joop · Rating 2 out of 5]

Ooit gekocht en stond inmiddels al ruim 30 jaar in kast. Hen getwijfeld russen 1 en 2 sterren. Wat een eindeloze dialogen met woorden die voor mij gevoel nergens op slaan. Ik zou zeggen dit zou een flutthriller van 20p blz. kunnen zijn. Nu gauw deze in een minibieb zetten weg er mee.

[Timo]

En toen slingerde ik dit boek weer de boekenkast in. Daar gaat hij de rest van zijn dagen slijten.

[Sabine · Rating 3 out of 5]

Het duurde even, want meer dan 650 pagina's, maar ik heb weer zo'n vuistdik boek van Eco uit.

Dit boek begint als een spannend jongensboek met een soort mengeling van De Ontdekking Van De Hemel en The Da Vinci Code. Denk jezelf 's nachts in laten sluiten in een museum omdat daar iets heiligs aanwezig is, en rozenkruizers en tempeliers die het antwoord op een mysterie willen vinden en er niet voor terugdeinzen om te moorden.

Daarna wordt er honderden pagina's lang veel te veel verteld en raak je als lezer menigmaal de auteur kwijt omdat-ie teveel dure woorden gebruikt. En de laatste 100 pagina's wordt het weer erg spannend en kom je weer mensen tegen die er niet voor terugdeinzen te moorden etc.

Oh ja en complottheorieën te over.

[Edwin · Rating 4 out of 5]

Dit boek kwam ik niet gemakkelijk doorheen. Dit is niet omdat het niet interessant is, integendeel. Het is bijzonder knap hoe Eco een verhaal creëert waarin tempeliers, rozenkruisers, vrijmetselaars, kabbalisten, druïden en vertegenwoordigers van nog ontelbaar meer stromingen door elkaar heen lopen en toch een geheel vormen. De stijl van vertellen maakt het echter wel een uitdaging: Eco kan het niet laten om volledig te zijn, met eindeloze hoeveelheden personen en obscure boeken, waardoor het verhaal soms pagina's lang niet vooruit lijkt te gaan. Een zeer knappe prestatie, maar voorlopig niet meer boeken van Eco voor mij.

[Nele Fraeyman · Rating 2 out of 5]

Na 500 pagina’s neuzelen over Het Plan, is er dan toch iemand (uiteraard een vrouw) die het - terecht - allemaal quatsch noemt. In het echte leven had er mss toch ook iemand moeten zeggen “Umberto jong, tis duidelijk dat je super intelligent en belezen bent en je hebt duidelijk veel werk in je boek gestoken, maar dat verhaal, en dat einde, vind je het toch niet wat erover?”.

[Kim Anthonijs · Rating 5 out of 5]

Gelukt! Uit! Grootste uitdaging tot nu toe. Het boek zit helemaal vol met verwijzingen naar geschiedenis, filosofie, esoterie, complotten, occultisme... Etc. Voor het grootste deel totaal niet te volgen voor mij. Hoewel de grote lijn van het verhaal wel duidelijk was.
Ik kan niet anders dan 5 sterren geven alleen al voor de bizarre hoeveelheid kennis die je nodig hebt om dit te kunnen schrijven. Fantastisch gedaan.
En ondanks de moeilijkheid nam het me echt mee. Heel pakkend.

[IKO · Rating 4 out of 5]

Heel boeiend werk en goed geschreven. Het betreft een bijzonder belezen schrijver maar soms laat hij dit dan weer ook te veel blijken.

Maar enorm veel bijgeleerd en dankzij dit boek heb ik het verbluffende klooster van Tomar mogen ontdekken!

[Yos M. · Rating 5 out of 5]

Sinds ik dit las (ergens in 2019 pas, ofzo, en dus veel te laat) noem ik het gekscherend De Gekkies Anthem. Fascinerend hoe wappie-complottheorien in de tijd voor internet overleefden. Prachtig om te lezen en sowieso is Eco een legend.

[Willem Declercq · Rating 1 out of 5]

Ik was gewaarschuwd dat Eco’s boeken traag beginnen en vaart krijgen tijdens het boek. Helaas kwam er helemaal geen vaart en bleef het boek één langgerekte geeuw.
Eco is er enkel op uit om zijn eruditie te etaleren. Het eindigt in een voorspelbare anticlimax

[Joren · Rating 4 out of 5]

Dit is zo’n boek dat je (minstens) twee keer zou moeten lezen om het te begrijpen, maar geen kans dat ik dat ga doen. Wel een banger.

[Erik B.K.K. · Rating 3 out of 5]

È finita ... Ma per cosa e per quale scopo?


Ik heb er meer dan 2 maanden over gedaan om dit boek uit te lezen. En dat is veelzeggend, maar voor andere redenen dan je zou denken. Vooropgesteld is de Slinger van Foucault absoluut niet saai. Het is juist erg interessant, maar wel langdradig. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar dat is het niet. De dichtheid van woorden is zo hoog dat na het lezen van een paar hoofdstukken je hoofd te vol zit voor meer. Helaas haalt je dat wel uit het verhaal, en God weet dat ik heel vaak uit het verhaal ben gehaald. Vooral direct na het eerste stuk, tijdens het deel in Brazilië, tijdens de jeugdverhalen van het personage Jacopo Belbo, en tijdens het uitwerken van het Plan door de hoofdpersonen is het ontzettend moeilijk om je hoofd erbij te houden.
Maar is het boek dan te dik? Dat dacht ik lange tijd, maar tegen het einde kom ik toch tot de conclusie dat het echt niet korter had gekund. Dat is met dit verhaal schier onmogelijk omdat het de gehele constructie en het begrip zou ondermijnen. Maar dan blijft over de vraag: is het de 650 pagina's waard? Bij de Naam van de Roos is mijn antwoord driewerf Ja (daar zocht ik ook trouw alle woorden die ik niet kende op, en hield ik ze zelfs in een notitieboekje bij met schetsen en tekeningen), maar hier weet ik het niet zo goed. Misschien is de koek gewoon op. En dat ligt ook aan het einde...
...dat niet teleurstellend is, maar wél onbevredigend. En dat is wederom niet tegenstrijdig. Een boek dat je leest zonder enige verwachting vooraf kan niet teleurstellend zijn. Maar wanneer je halverwege het verhaal denkt (of hoopt) te weten hoe het verder gaat, en je er faliekant naast zit, kun je zeker onbevredigd zijn. Ligt dat dan aan het verhaal?
Blijft over dat ik al met al te weinig plezier heb beleefd aan De Slinger. מנא מנא תקל ופרסין - gewogen en te licht bevonden. Maar wat, het boek of de lezer?

---

It took me more than 2 months to finish this novel. Which says a lot about it, but not for the reasons you would expect. Let me be clear, Foucault's Pendulum is nowhere near boring. To the contrary, it's immensely interesting. But it is long-winded. This may sound contradictory, but it's not. The word density is so high that after a few chapters your head is just too full for more. Unfortunately this takes you out of the story, and God knows I've been taken out of the story a lot of times. Especially directly after the first part, during the part in Brazil, during the recounting of Jacopo Belbo's youth, and during the protagonists' assembly of the Plan it is extremely hard to keep your wits and stay sharp.
So is this novel too long then? That was my thought throughout the story, but having arrived at the end of it I must conclude that it can't impossibly be too long. Shortening it would undermine the whole construction and the understanding of it. Remains the question: is it worth the 650 pages? If and when I read the Name of the Rose, the answer was omnino Yes (during the reading of the Rose I would collect all to me unknown words and write them down in a notebook with sketches and drawings to understand it better), but I'm not so sure in this case. Perhaps the curtain has fallen. Which is partly due to the ending...
...which is not disappointing, but is unsatisfactory. Which again, is not contradictory. A novel that one reads without any expectations beforehand cannot be disappointing. But when you think you know what happens next and how it ends when you're halfway in the story, and it turns out you couldn't be more wrong, you can be unsatisfied. But is that the story's fault?
In the end, I just didn't have enough fun while reading the Pendulum. מנא מנא תקל ופרסין - weighed and found wanting. But which, the novel or the reader?

[Patrick Bernauw · Rating 5 out of 5]

Mislukt als roman, laat staan als "thriller" (zelfs ik bladerde al eens door) - maar wat een grandioze mislukking! Een revelatie, een Aha Erlebnis, een "eye opener": "Zo kan het ook, feiten en fictie tot "faction" versmelten, op zo'n manier dat je niet meer weet waar de feiten ophouden en de fictie begint (of vice versa)." - Ik las het boek in enkele dagen uit (minus de doorgebladerde passages) tijdens een vakantie op een camping in Zuid-Frankrijk, in de schaduw van hoge bomen, en onderbrak mijn lectuur alleen om te eten, iets te drinken, en wat te gaan zwemmen in zee.

[Thomas · Rating 5 out of 5]

Dit is een van de weinige boeken die alles omvat wat ik zoek in de literatuur. Het is een filosofisch werk dat verpakt is als een ware page-turner. Men leert veel over de Europese geschiedenis vanaf de middeleeuwen, maar de spanwijdte gaat zelfs terug tot het oude Egypte.
Het boek dat tot nu toe het meest impact of mij heeft gemaakt is 'de Gouden Tak' van J. G. Frazer, een boek over magie, mythe en religie, en ik vind de Slinger van Foucault een verromantiseerde versie van dat boek. Het is 'de Gouden Tak' herschreven, maar dan met een verhaallijn.
Soms is iets zo alomvattend dat je jezelf betrapt het te moeten melden in vele gesprekken. Dit boek deed dat met me.
De personages zouden beste vrienden kunnen zijn met Onno Quist en Max Delius, waar het niet dat ze in Milaan leefde, en niet in Amsterdam (al waren Umberto Eco en Harry Mulsich daar wel samengekomen voor een dineertje). Soms is de ongekende welbespraaktheid en verreikende kennis van Diotalevi, Jacopo Belbo en Casaubon overweldigend, maar het doet niet af aan het verhaal. Het creeert rook waar het rokerig zijn moet.
Na het lezen van dit boek kan men complottheorieen beter plaatsen, want dat is het hoofdonderwerp. Maar het verhaal gaat tevens over boeken, esotorie, de mystiek, occultisme, God, vriendschap, de liefde, A.I (in de late jaren 80!), politiek en Europa. Al in al een warm bad voor iedereen die intellectuele nieuwgierigheid koestert (en een schrijntje interesse heeft in het bovenaardse).

Ik kijk uit naar 'de naam van de roos'!

[Pieter Jan · Rating 5 out of 5]

Toen de Slinger van Foucault uitkwam, eind jaren '80, was dat het boek dat iedereen kocht om op de salontafel te leggen. Ook in onze familie slingerde (sorry) deze baksteen op de salontafel van mijn grootouders.
Vijftien was ik toen, en ik las alles met letters (en cijfers en hiërogliefen. Ik was zo een kind dat een ganse middag gefascineerd het telefoonboek kon lezen en daar zoveel uit kon opsteken). Dus toen ik dit boek zag, met de belofte van mysterie en ondoorgrondelijke teksten, moest ik er wel in beginnen.
Al snel bleek dat het intellectuele niveau van de Slinger mij enkele grootte-ordes te boven ging. Maar ik volhardde. Ik las het uit, en verstond nauwelijks wat ik las. En ik vond het geweldig.

Nu, bijna veertig jaar later, heb ik het opnieuw gewaagd. En wat een wilde rit is dit boek. De wereld van Eco is bevolkt door heerlijke kleurrijke personages, doorspekt met de meest hilarische verhalen en bedenksels en roept een studentikoos plezier op van verwondering en creativiteit.

Ik voel me nog steeds te stom om dit boek ook maar enigszins te verstaan, en zou dit boek alleen maar aanraden aan mensen waarvan ik vermoed dat ze deze specifieke mix van absurditeit, eruditie en avontuur kunnen smaken.

Hoogtepunten: het ontstaan van de Bijbel, Garamond die zijn SEK's binnenvist, de rite in Brazilië, de trompet van Belbo,...

Wat een roetsjbaan!

[Jaap · Rating 5 out of 5]

Ongetwijfeld het beste boek van Umberto Eco waarin hij de moeder van alle complot theorieën voor ons ontvouwt. Een soort "Theory of Everything" waar Hawkins nog altijd naar op zoek is. Moeilijk te lezen voor de leek omdat het verhaal nog het meest lijkt op een encyclopedie van esoterie en occultisme, geordend naar de kabbala.

Het boek staat vol met schitterende quotes zoals : "Een samenzwering moet, om een samenzwering te zijn, geheim zijn. Er moet een geheim bestaan dat maakt dat we, als we het kennen, niet meer ontgoocheld zullen zijn, óf ‚omdat het het geheim zou zijn dat ons naar de redding voert óf omdat het kennen van het geheim gelijk zou staan aan de redding. Bestaat er een zo schitterend geheim ?"

Heerlijk om weer eens te lezen.

[Menno Beek · Rating 5 out of 5]

Il Pendolo di Foucault


'Quid est', vroeg ik een kennis, 'Veritas?'
'U hebt misschien wel ondertussen een idee,
ik weet, u hebt nogal vrij veel gelezen
dus lijkt me dat een vraag die bij u past.'

En gek genoeg keek toen mijn kennis toch verrast,
schuchter bekende hij: 'Ik heb dus geen idee:
terwijl ik wel het één en ander weet
vind ik die vraag nog altijd even lastig.'

En toen ben ik mijn eigen plan gaan trekken:
Rooms-Katholiek geworden, heel vaak naar de mis,
ieder zondag volg ik het theater:

twaalf vrienden eten brood met één eenzame gek
aan wie ze om de beurt iets mogen vragen: 'Is het
soms mijn schuld als het straks hopeloos misgaat?'

[Anne Smeets · Rating 2 out of 5]

Het is waarschijnlijk briljant geschreven, maar holy shit wat is het lastig hier doorheen te komen. Het plot? Geen idee. Wat het einde inhield? Uh… Daar kom ik na drie keer lezen nog een keer op terug.

[Jacques Thielen · Rating 4 out of 5]

OPrachtiog boek, mooie ontknoping en een sensationele inkijk in intriges die zo bepalend lijken voor een deel van de westerse historie.

[Arndt · Rating 1 out of 5]

zelden gestopt met een boek, maar dit is er 1 waar ik niet doorkom
een enorme overmaat aan bijvoeglijke naamwoorden, dubbele benoemingen van wat wordt bedoeld en daardoor totaal onleesbaar

[Chris van Vugt · Rating 3 out of 5]

Ik vond het gewoon teveel. Eindeloos moeilijke woorden, veel geschiedenis over zaken waar ik niets can weet. Ik heb het boek uitgelezen maar het er weinig van begrepen.