The Chrysalids

by John Wyndham

A world paralysed by genetic mutation

John Wyndham takes the reader into the anguished heart of a community where the chances of breeding true are less than fifty per cent and where deviations are rooted out and destroyed as offences and abominations.

Genres: Science Fiction, Fiction, Classics, Dystopia, Fantasy, Post Apocalyptic, Young Adult

200 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1955

About the author

John Wyndham Parkes Lucas Beynon Harris was the son of a barrister. After trying a number of careers, including farming, law, commercial art and advertising, he started writing short stories in 1925. After serving in the civil Service and the Army during the war, he went back to writing. Adopting the name John Wyndham, he started writing a form of science fiction that he called 'logical fantasy'. As well as The Day of the Triffids, he wrote The Kraken Wakes, The Chrysalids, The Midwich Cuckoos (filmed as Village of the Damned) and The Seeds of Time.

Reviews

[Hamid Elikahi]

این کتاب را می‌توان در دسته‌ی کتاب‌هایی قرار داد که اگرچه داستان می‌گویند ادبیات نیستند؛ و با این حال مهم‌اند و ارزش خواندن دارند. کتاب‌هایی مثل ظلمت در نیمروز، قلعه‌ی حیوانات و فارنهایت ۴۵۱.
اگر کسی به دنبال کتاب مناسبی برای ترجمه می‌گردد این را پیشنهاد می‌کنم. و منظورم از مناسب چیزی است که مردم امروز شرایط درک مناسبی از آن را داشته باشند و شاید نگاهی تازه به آن‌ها بدهد. این‌جا، جای درستی برای این بحث نیست اما گاهی به نظرم می‌رسد بسیاری از کتاب‌هایی که ترجمه می‌شوند (اگرچه خودم هم آن‌ها را بخوانم و دوست‌شان هم داشته باشم) واقعا به کار جامعه‌ی امروز ایران نمی‌آیند. این موضوع به خصوص در مورد علوم انسانی صدق می‌کند. به عنوان یک مثال کوچک مفهوم شهر و شهرنشینی برای کسی که در کشورهایی مانند انگلستان و فرانسه زندگی می‌کند، شاید به کلی متفاوت از مفهوم آن با زندگی مثلا در بیشتر شهرهای ایران باشد، که به نظر من (و بیشتر منظورم بار مفهومی است نه فیزیکی) شهر نیستند. گفتم که این بحث جای زیادی در این یادداشت ندارد، پس تمامش می‌کنم.
داستان کتاب ماجرای دوران کودکی و فرار راوی و گروه کوچکی از دوستانش است از دست مردمان قبیله‌ی خویش. مردمانی که به گونه‌ای افراطی در پی از بین بردن و بیرون راندن هر آن چیزی هستند که به نظرشان با «تصویر واقعی» خداوند جور در نمی‌آید. اگرچه اشاره‌ی مستقیمی به این موضوع نمی‌شود، زمان کتاب گویی روزگاری طولانی پس از وقوع فاجعه‌ای اتمی است که شهرها و تکنولوژی را از بین برده و حالا مردمان این قبیله باز اسب سوار می‌شوند و تیر و کمان دارند و کشاورزی می‌کنند. و موجوداتی که با تصویر واقعی جور در نمی‌آیند آن‌هایی هستند که احتمالا در اثر همین فاجعه اتفاق عجیبی برای بدنشان افتاده است: انگشتی اضافه دارند، دست ‌و پاهایشان بلندتر از معمول است، و یا حتی لوبیاهایی هستند که بیش‌ از حد بزرگ‌اند. و یا کودکانی که می‌توانند از راهی دور برای هم مفاهیم ذهنی ارسال کنند و از این طریق با هم فکر کنند. راوی عضوی از این گروه آخر است.
داستان جاهایی رسما به سخنرانی تبدیل می‌شود و این (از منظری ادبی) حال آدم را می‌گیرد، اما از آن‌جایی که از نوع داستان آموزنده است به نظرم ایرادی بر آن وارد نیست و همان طور که گفتم پیشنهاد می‌کنم خوانده شود.
قصد نداشتم داستان را به کلی لو بدهم اما دلم نیامد به این نکته‌ی زیبا اشاره نکنم. در انتهای کتاب مردمانی از سرزمینی دور (مردمان جدید) به نجات این گروه هم‌فکران می‌آیند. سلاح آن‌ها برای از بین بردن آن‌هایی که در تعقیب این گروه‌اند چیزی چسبناک شبیه تارعنکبوت است که از هلیکوپتری به سرشان می‌ریزند و آن‌ها را پابند می‌کنند و بعد می‌کشند. راوی و دوستانش اما، بعد از پوشیده شدن در این تار عنکبوت به وسیله‌ی ماده‌ای که زن ناجی بر آن‌ها اسپری می‌کند نجات می‌یابند. این اتفاق تمثیلی از زندگی دوباره‌ای است که آن‌ها قرار است داشته باشند و عنوان کتاب هم باید اشاره به همین موضوع داشته باشد.