داستان در مورد مستخدم دختر پادشاه (قوچ علی) بود که عاشق دختر پادشاه میشه که شدیدا خودخواهه و ... به نظرم محتوای داستان نسبت به قصههای پادشاهی زیادی که تو بچگیم خوندم خیلی دم دستی بود.
داستان کوتاه دوست داشتنیای بود. صمدبهرنگی برای من یاداور بچگیام هست، یاداور روزهایی که جمع میشدیم و داستانهایش رو میخوندیم. من موقع امتیاز دادن به کتاب خیلی اون رو با فرهنگ امروزی مقایسه نکردم و به نظرم اینجوری عادلانه تر بود.
ادبیات کودکان در فرهنگ ما، مترادف بوده است با پند و اندرز. نویسندگان ادبیات کودکان، اغلب بزرگسالانی بوده اند که قصدشان راهنمایی کودک، به ویژه در "اطاعت" و "سر بزیری" و "مراعات" و از این قبیل سفارشات "پیرانه سر" بوده. این گونه تفکر، ناشی از کوتاهی در برآورد درک کودکان و نوجوانان، و ناپخته انگاری و "کم پنداری" اذهان جستجوگر آنان است. در مورد آثار صمد بهرنگی، نقص بزرگ دیگری هم به چشم می خورد، و آن جدا انگاری کودکان آذری از دیگر کودکان ایرانی ست. این یک واقعیت است که روش آموزش و پرورش ما که هرگز جالب نبوده، در مورد کودکانی که با زبانی غیر از فارسی چشم به جهان باز می کنند، دچار نقص و تبعیض، و روشی تحمیلی ست. اما این نقص بزرگ آموزشی را نباید به قصه های کودکان و نوجوانان کشانید و اذهان بی غل و غش آنان را به خصومت ها و موضع گیری های "قدرت" نزد بزرگ ترها، آلوده کرد. شایسته نیست در قصه های کودکان و نوجوانان، این "تفاوت"ها را بزرگ نمایی کرد و آنها را به "نبرد" و "مبارزه" و چه و چه تشویق و ترغیب کرد، و پاکیزگی ذهن روشن آنان را به "غرض"ها و "خصومت"های بزرگسالان آلود. هر انسان طی یک رشد طبیعی، به حقوق خود آگاه می شود و روش مبارزه برای احقاق حقوق پایمال شده اش را، به زعم خود می یابد. روش های هرکس، لزومن بهترین و کاراترین روش ها نیستند تا خود را محق بدانیم تا همان را به کودکان و نوجوانان "درس" بدهیم. این خود نوعی "تحمیل" است. به گمان من، اغلب آثار صمد بهرنگی، یا دست کم آنها که من خوانده ام و به یاد دارم، از این پند و اندرزهای مبارزه جویانه، و ترغیب و تشویق به حفظ تفاوت و غیره... خالی نیستند.
آن لاله سرخ سر تپه خواهر کوچک ما بود. او نمیخواست مردم باور کنند که راستی راستی لاله ای درصحرا نمانده. میخواست تپه ها را باز پر لاله کند سرخ کند. آره محبت او بیشتر از همه ما بود. او خودش را قربانی ما و زمین کرد.
آنقدر با این داستان گریستم که نفسم بالا نمیآید. گور پدر تمام داستانهای رمانتیک. گور پدر هرچه سورئال و فانتزیست. این داستان، قلهی قلهی همهشان است.
قوچ علی مستخدم دختر پادشاهه و عاشقش ولی وقتی اژ عشقش میگه دختر پادشاه (که اسمم نداره) میزنتش و از قصر میندازتش بیرون چون خودخواه و وحشی و حیوانی بوده (خود کتاب میگه) قوچ علی هم سال تا بعد به شکل پرنده میاد خواب دختر رو میدزده تا ادبش کنه و رامش کنه! بعدم طوری داستان رو میچینه که خودِ قوچ علیش فقط بتونه دختر رو درمان کنه آخرم دختر میگه اصلا من دیگه یادم نمیاد چطور دختر پادشاه بودم توروخدا منو بگیر ببر
جالب بود. هرچند خیلی افسانه ای و بی منطق هم بود و هر جا نویسنده میخواست هر اتفاق خارق العاده ای می افتاد. داستان شاهزاده خانم و پسرکی که خدمتکار مخصوصش بود.