What do you think?
Rate this book
Inside Job
Professional debunker Rob, proprietor of the Jaundiced Eye magazine, considers himself incredibly lucky to have Kildy as his sole employee. Smart, dedicated, gorgeous, and, thanks to her last movie before she hung up on Hollywood, rich, she's a pleasure to oblige when she says Rob has to witness this channeler Ariaura's act--on her, not the Eye's, nickel--despite channelers being so last year. It's quite a show, all right, for in the midst of Ariaura's particular ancient wise guy's basso spiel, a gravelly baritone interrupts (both voices emanate from the channeler's female mouth) to berate the audience as "yaps" and the act as "claptrap." Why is Ariaura undermining herself? Or is she? After all, she angrily accuses Rob and Kildy of scheming to destroy her. Could the baritone belong to a genuine channeled spirit? Willis, one of sf's most spirited writers, rounds on the New Age; pays tribute to a great, skeptical journalist; and affectionately parodies pulp fiction at its best in this irresistible entertainment.
99 pages, Hardcover
First published January 1, 2005
About the author
Connie Willis
255 books4,775 followersConstance Elaine Trimmer Willis is an American science fiction writer. She is one of the most honored science fiction writers of the 1980s and 1990s.
She has won, among other awards, ten Hugo Awards and six Nebula Awards. Willis most recently won a Hugo Award for All Seated on the Ground (August 2008). She was the 2011 recipient of the Damon Knight Memorial Grand Master Award from the Science Fiction Writers of America (SFWA).
She lives in Greeley, Colorado with her husband Courtney Willis, a professor of physics at the University of Northern Colorado. She also has one daughter, Cordelia.
Willis is known for her accessible prose and likable characters. She has written several pieces involving time travel by history students and faculty of the future University of Oxford. These pieces include her Hugo Award-winning novels Doomsday Book and To Say Nothing of the Dog and the short story "Fire Watch," found in the short story collection of the same name.
Willis tends to the comedy of manners style of writing. Her protagonists are typically beset by single-minded people pursuing illogical agendas, such as attempting to organize a bell-ringing session in the middle of a deadly epidemic (Doomsday Book), or frustrating efforts to analyze near-death experiences by putting words in the mouths of interviewees (Passage).
She has won, among other awards, ten Hugo Awards and six Nebula Awards. Willis most recently won a Hugo Award for All Seated on the Ground (August 2008). She was the 2011 recipient of the Damon Knight Memorial Grand Master Award from the Science Fiction Writers of America (SFWA).
She lives in Greeley, Colorado with her husband Courtney Willis, a professor of physics at the University of Northern Colorado. She also has one daughter, Cordelia.
Willis is known for her accessible prose and likable characters. She has written several pieces involving time travel by history students and faculty of the future University of Oxford. These pieces include her Hugo Award-winning novels Doomsday Book and To Say Nothing of the Dog and the short story "Fire Watch," found in the short story collection of the same name.
Willis tends to the comedy of manners style of writing. Her protagonists are typically beset by single-minded people pursuing illogical agendas, such as attempting to organize a bell-ringing session in the middle of a deadly epidemic (Doomsday Book), or frustrating efforts to analyze near-death experiences by putting words in the mouths of interviewees (Passage).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 18, 2025
ایده اصلی داستان (main idea) بر پایه بررسی یه پارادوکسه: Paradox of Skepticism. ویلیس با طراحی و پرداختِ چهار تا کاراکتر که هر کدوم در یه طیف خاص از شکّاکیت (skepticism) نسبت به ماوراءالطبیعه هستن، دست روی نکتهی حساسی گذاشته: اینکه بدبینی مطلق و شکاکیتِ قِداستیافته، در ذات خودش، هیچ فرقی با خرافهپرستی نداره. هر دو به یک اندازه و حتی از مسیری مشابه، باعث نزدیکبینی بشر میشن و اجازه نمیدن حقیقتو، اونجوری که هست، ببینه.
این تمِ «نزدیکبینی» رُ حتی در نام مجلهای که شخصیت اصلی، راب، براش گزارش تهیه میکنه هم میشه دید: The Jaundiced Eye (چشم یرقانی). ویلیس اینجا با رِندی تمام از این ایدیومِ زبان انگلیسی استفاده کرده که هم در حالت مجازی «بدبینی» معنی میده و هم در حالت تحتاللفظی به بیماریای اشاره داره که دیدِ آدم رُ زرد و کدر میکنه.
جالب اینجاست که این نزدیکبینی فقط محدود به کارِ راب نیست و ویلیس نمودش رُ توی زندگی شخصیِ راب هم جایگذاری کرده؛ راب اونقدر غرق در منطق و فکتهاست که نمیتونه ایمان بیاره، یا اصلاً نمیتونه ببینه که خانم کیلدیِ زیبا و دوستداشتنی واقعاً عاشقش شده. راب مدام شعار کاری خودشو مثل یه ذکرِ تلخ، یه وِرد نهیلیستی، برای خودش و ما تکرار میکنه:
“If it seems too good to be true, it probably is”
«اگه زیادتر از اون خوبه که واقعی باشه، پس نیست.»
راب با همین جمله، هم اتفاقاتِ غیرمنتظره رُ نادیده میگیره و هم شانس خوشبختی خودشو.
از نظر سبک نگارش، ویلیس توی این داستان همون امضای همیشگیاش رُ داره: استفاده از کلمات ساده و روزمره برای توصیف موقعیتهای شگفتآور. همینطور جملات کوتاه و پشتسرهمِ سبک پاراتکسیس ( که چند وقتیه بهش پیله کردم یا به قول شما جوانان، آبسسد شدم بهش) بدون اینکه با «و» یا «اما» بهم وصل بشن، دقیقاً حسِ ذهنِ یه گزارشگر شکاک رُ منتقل میکنن که فقط داره فکتها رُ پشت هم ردیف میکنه.
تنها ایرادی که به داستان وارد میدونم، پایانبندیاش بود. به نظرم زیادی هالیوودی تموم شد و هرچند کاملاً قطعی و ارضاکننده بود، اما دوست داشتم مثل مابقیِ داستان، تفکربرانگیز باشه.
راستش باید به این نوولا ۳ ستاره میدادم اما از آندرتونِ رومنس داستان خیلی خوشم اومد و یاد نوآرهای هامفری بوگارت افتادم. یه ستاره تخفیف دادم. طفلی درسته جایزه هیگو سال ۲۰۰۶ برده ولی خیلی نیازمند اون یه ستاره من بود 🤥
این تمِ «نزدیکبینی» رُ حتی در نام مجلهای که شخصیت اصلی، راب، براش گزارش تهیه میکنه هم میشه دید: The Jaundiced Eye (چشم یرقانی). ویلیس اینجا با رِندی تمام از این ایدیومِ زبان انگلیسی استفاده کرده که هم در حالت مجازی «بدبینی» معنی میده و هم در حالت تحتاللفظی به بیماریای اشاره داره که دیدِ آدم رُ زرد و کدر میکنه.
جالب اینجاست که این نزدیکبینی فقط محدود به کارِ راب نیست و ویلیس نمودش رُ توی زندگی شخصیِ راب هم جایگذاری کرده؛ راب اونقدر غرق در منطق و فکتهاست که نمیتونه ایمان بیاره، یا اصلاً نمیتونه ببینه که خانم کیلدیِ زیبا و دوستداشتنی واقعاً عاشقش شده. راب مدام شعار کاری خودشو مثل یه ذکرِ تلخ، یه وِرد نهیلیستی، برای خودش و ما تکرار میکنه:
“If it seems too good to be true, it probably is”
«اگه زیادتر از اون خوبه که واقعی باشه، پس نیست.»
راب با همین جمله، هم اتفاقاتِ غیرمنتظره رُ نادیده میگیره و هم شانس خوشبختی خودشو.
از نظر سبک نگارش، ویلیس توی این داستان همون امضای همیشگیاش رُ داره: استفاده از کلمات ساده و روزمره برای توصیف موقعیتهای شگفتآور. همینطور جملات کوتاه و پشتسرهمِ سبک پاراتکسیس ( که چند وقتیه بهش پیله کردم یا به قول شما جوانان، آبسسد شدم بهش) بدون اینکه با «و» یا «اما» بهم وصل بشن، دقیقاً حسِ ذهنِ یه گزارشگر شکاک رُ منتقل میکنن که فقط داره فکتها رُ پشت هم ردیف میکنه.
تنها ایرادی که به داستان وارد میدونم، پایانبندیاش بود. به نظرم زیادی هالیوودی تموم شد و هرچند کاملاً قطعی و ارضاکننده بود، اما دوست داشتم مثل مابقیِ داستان، تفکربرانگیز باشه.
راستش باید به این نوولا ۳ ستاره میدادم اما از آندرتونِ رومنس داستان خیلی خوشم اومد و یاد نوآرهای هامفری بوگارت افتادم. یه ستاره تخفیف دادم. طفلی درسته جایزه هیگو سال ۲۰۰۶ برده ولی خیلی نیازمند اون یه ستاره من بود 🤥
Displaying 1 of 1 review