What do you think?
Foucault’s Pendulum
International bestselling and award-winning author Umberto Eco's Foucault's Pendulum is "an intellectual adventure story, as sensational, thrilling, and packed with arcana as Raiders of the Lost Ark or The Count of Monte Cristo" (The Washington Post Book World).
Bored with their work, three Milanese editors cook up "the Plan," a hoax that connects the medieval Knights Templar with other occult groups from ancient to modern times. This produces a map indicating the geographical point from which all the powers of the earth can be controlled — a point located in Paris, France, at Foucault’s Pendulum. But in a fateful turn the joke becomes all too real, and when occult groups, including Satanists, get wind of the Plan, they go so far as to kill one of the editors in their quest to gain control of the earth.
Orchestrating these and other diverse characters into his multilayered semiotic adventure, Eco has created a superb cerebral entertainment.
Bored with their work, three Milanese editors cook up "the Plan," a hoax that connects the medieval Knights Templar with other occult groups from ancient to modern times. This produces a map indicating the geographical point from which all the powers of the earth can be controlled — a point located in Paris, France, at Foucault’s Pendulum. But in a fateful turn the joke becomes all too real, and when occult groups, including Satanists, get wind of the Plan, they go so far as to kill one of the editors in their quest to gain control of the earth.
Orchestrating these and other diverse characters into his multilayered semiotic adventure, Eco has created a superb cerebral entertainment.
623 pages, Paperback
First published October 4, 1988
About the author
Umberto Eco
912 books12.5k followersUmberto Eco was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes.
Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.
Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
January 26, 2016
Ένα βιβλίο που θα το σταματήσεις πριν τις 100 σελίδες ή θα το απολαύσεις αργά μέχρι τέλους. Το γιατί το απόλαυσα είναι εντελώς υποκειμενικό, καθώς θεωρώ πως είναι αρκετά δύσκολο και βαρετό για τους πιο πολλούς. Στην αρχή σκέφτηκα πως είναι καλύτερο από το «Όνομα του Ρόδου», αλλά συμπέρανα ότι είναι δύο μεγάλα έργα, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.
Στις 900 σελίδες ο Eco αποδεικνύει ότι είναι από τους ελάχιστους μεγάλους γνώστες της ιστορίας. Άπειρες πληροφορίες καθαρά ιστορικές, αλλά και στα όρια του μύθου περί μυστικών οργανώσεων, κλασικών συνομωσιών και τάγματα ιπποτών. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία κατηγορία μόνο του. Τόσο πολυσύνθετο.
Τέλος, κάτι που δεν αφορά το βιβλίο. Κατέληξα στο ότι ο Dan Brown είναι ένας μέτριος μιμητής του τεράστιου Umberto Eco.
Στις 900 σελίδες ο Eco αποδεικνύει ότι είναι από τους ελάχιστους μεγάλους γνώστες της ιστορίας. Άπειρες πληροφορίες καθαρά ιστορικές, αλλά και στα όρια του μύθου περί μυστικών οργανώσεων, κλασικών συνομωσιών και τάγματα ιπποτών. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία κατηγορία μόνο του. Τόσο πολυσύνθετο.
Τέλος, κάτι που δεν αφορά το βιβλίο. Κατέληξα στο ότι ο Dan Brown είναι ένας μέτριος μιμητής του τεράστιου Umberto Eco.
June 20, 2017
Το εκκρεμές του Φουκώ είναι το αγαπημένο μου βιβλίο. Το διάβασα για πρώτη φορά στα 15 μου και αποφάσισα φέτος να το ξαναδιαβάσω και πλέον το λέω με κάθε σιγουριά: είναι ασύγκριτο, μοναδικό και για μένα ελάχιστα άλλα βιβλία και με μεγάλη δυσκολία μπορούν να το συναγωνιστούν, αλλά κανένα δεν μπορεί να το φτάσει.
Βαθύ,
Πανέξυπνο,
Απολαυστικό,
Πολύπλοκο και πολυεπίπεδο,
Σαρκαστικό,
Ευφυές,
Μακροσκελές αλλά και τόσο πυκνογραμμένο,
Ατμοσφαιρικό,
με μια λέξη ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
Κανείς δεν χειρίζεται τον λόγο όπως ο Έκο. Κάθε λέξη έχει νόημα, έχει σκοπό και λόγο ύπαρξης στο κείμενο. Η πλοκή του βιβλίου είναι συναρπαστική, η μεγάλη του έκταση όχι μόνο δεν δημιουργεί πρόβλημα (καθώς δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που θέλεις να το τελειώσεις, αντιθέτως εύχεσαι να μην τελειώσει) αλλά δικαιολογείται απόλυτα από το περιεχόμενό του. Ο συγγραφέας δεν γεμίζει σελίδες απλά για να το κάνει. Κάθε του πρόταση εξυπηρετεί μία τελεολογία και παράλληλα μία τελετουργία μύησης του αναγνώστη στον αριστοτεχνικά δομημένο κόσμο του.
Είχα διαβάσει κάπου πως ο Έκο όταν ρωτήθηκε για τον Νταν Μπράουν απάντησε πως είναι ένας από τους χαρακτήρες του "Εκκρεμές του Φουκώ", και γέλασα πολύ γιατί το ίδιο είχα σκεφτεί όταν διάβασα το "Κώδικας Ντα Βίντσι".
Συμπερασματικά, το προτείνω και το συνιστώ σε όλους είτε είστε λάτρεις ιστορικών μυθιστορημάτων, είτε συνωμοσιολογικών, είτε φιλοσοφικών, είτε βιβλίων περιπέτειας. Απίθανο να μην σας συνεπάρει.
Βαθύ,
Πανέξυπνο,
Απολαυστικό,
Πολύπλοκο και πολυεπίπεδο,
Σαρκαστικό,
Ευφυές,
Μακροσκελές αλλά και τόσο πυκνογραμμένο,
Ατμοσφαιρικό,
με μια λέξη ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
Κανείς δεν χειρίζεται τον λόγο όπως ο Έκο. Κάθε λέξη έχει νόημα, έχει σκοπό και λόγο ύπαρξης στο κείμενο. Η πλοκή του βιβλίου είναι συναρπαστική, η μεγάλη του έκταση όχι μόνο δεν δημιουργεί πρόβλημα (καθώς δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που θέλεις να το τελειώσεις, αντιθέτως εύχεσαι να μην τελειώσει) αλλά δικαιολογείται απόλυτα από το περιεχόμενό του. Ο συγγραφέας δεν γεμίζει σελίδες απλά για να το κάνει. Κάθε του πρόταση εξυπηρετεί μία τελεολογία και παράλληλα μία τελετουργία μύησης του αναγνώστη στον αριστοτεχνικά δομημένο κόσμο του.
Είχα διαβάσει κάπου πως ο Έκο όταν ρωτήθηκε για τον Νταν Μπράουν απάντησε πως είναι ένας από τους χαρακτήρες του "Εκκρεμές του Φουκώ", και γέλασα πολύ γιατί το ίδιο είχα σκεφτεί όταν διάβασα το "Κώδικας Ντα Βίντσι".
Συμπερασματικά, το προτείνω και το συνιστώ σε όλους είτε είστε λάτρεις ιστορικών μυθιστορημάτων, είτε συνωμοσιολογικών, είτε φιλοσοφικών, είτε βιβλίων περιπέτειας. Απίθανο να μην σας συνεπάρει.
September 26, 2019
Υπάρχουν βιβλία τα οποία αποτελούν για εμάς ένα είδος προσωπικού ημερολογίου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει η ηλικία ανάγνωσης, η θεματολογία, αλλά και το πως «μιλά» το έργο στον εσώτερο ψυχισμό μας. Το «Εκκρεμές» είναι για μένα ένα τέτοιο βιβλίο. Δεν μπορεί κανείς να το θεωρήσει μυθιστόρημα υπό την ευρεία έννοια, ούτε καν μια μεταμοντέρνα εξέλιξή του. Ντυμένο με τον λογοτεχνικό μανδύα, αποτελεί ένα προσωπικό statement του Έκο, αναφορικά με τις απόψεις του γύρω από τη φιλοσοφία, την παραλογοτεχνία, τη συνωμοσιολογία και τη στάση μας απέναντι στην πεζή (όπως νομίζουμε) πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Συνεχίζοντας την (εν πολλοίς θρησκευτική) φιλοσοφική κληρονομιά που μας άφησε με το «Όνομα του Ρόδου», στήνει πάλι ένα ογκωδέστατο έργο γύρω από έναν μάλλον προσχηματικό τίτλο.
Οι περιπέτειες τριών επιμελητών ενός έγκριτου εκδοτικού οίκου που λειτουργεί παράλληλα και ως εκδότης “vanity press”, ξεκινούν μέσα από τη μελέτη άπειρων χειρογράφων περί αποκρυφισμού και θεωριών συνωμοσίας. Όταν όμως αποφασίζουν να διασκεδάσουν στήνοντας το δικό τους «Σχέδιο», πυροδοτούν ανεξέλεγκτα γεγονότα και εισέρχονται σε επικίνδυνες και απίστευτες ατραπούς. Στην ουσία, ανασκευάζουν ένα ανύπαρκτο παρακλάδι της ιστορίας των Ναϊτών ιπποτών και της δήθεν απόκρυφης ιστορίας της Μαρίας της Μαγδαληνής. Απίστευτες συμπτώσεις, γνήσια και μη χειρόγραφα, λεξαριθμικές συνδέσεις, εμπλοκή πραγματικών μυστικιστικών ομάδων, οδηγεί τους χαρακτήρες στην παραπλάνηση και στην πίστη σε μια πραγματική συνωμοσία, εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Η δομή και η εξέλιξη της πλοκής στήνεται σταθερά και ομαλά από τον Έκο, όπως ακριβώς η αέναη κίνηση του εκκρεμούς. Οι ομόκεντροι κύκλοι του όμως οδηγούν τους πρωταγωνιστές σε ζοφερές λόχμες και –τελικά- στην πραγματική ζώνη του λυκόφωτος. Μην περιμένετε φυσικά εξαντλητικά προσεγμένη σκιαγράφηση χαρακτήρων, ούτε και ψυχογραφήματα τύπου Ντοστογιέφσκι. Το «Εκκρεμές» είναι μια ξεκαρδιστικά στημένη φάρσα, αφού ο οξύνους Έκο, αποδομεί πριν καν την εμφάνισή τους, τα κύματα συνωμοσιολογικής παραλογοτεχνίας του κιλού (βλ. Dan Brown) τα οποία πυροδοτήθηκαν μετά το βιβλίο “Holy blood and the holy Grail”. Παράλληλα, μας διδάσκει υποσυνείδητα ότι αν ψάξεις να βρεις αιτιώδεις σχέσεις και να ερμηνεύσεις στοιχεία και σπαράγματα εγγράφων κατά το δοκούν, τότε θα δημιουργήσεις ο ίδιος έναν μίτο, ο οποίος θα σε οδηγήσει σίγουρα όχι στον Μινώταυρο, αλλά στο τέρας της αυθυποβολής και της παραπλάνησης. Και όλα αυτά, κλείνοντας μας το μάτι ως προς το ότι η πραγματικότητα μπορεί να αποκτήσει πτυχές πιο απίστευτες και από την πιο παρανοϊκή, νοσηρή φαντασία.
Όμως ο Έκο, πέρα ένας homo universalis, μια κινητή βιβλιοθήκη και αστείρευτη δεξαμενή γνώσεων, ήταν ένας πραγματικός φιλόσοφος της σύγχρονης εποχής, Συνεπώς, δε θα δημιουργούσε ένα τέτοιο έργο απλώς για να περάσει κάποια αξιόλογα και χρήσιμα μηνύματα. Πίσω από τις καββαλιστικές δοξασίες, τις απίστευτες σκηνές με παγανιστικές τελετές, με πρόσωπα που θεωρούνται απέθαντα (Κόμης Σεν Ζερμέν), πέρα από τη χαμένη γνώση του Corpus Hermeticum και της πραγματικής δράσης των Ναϊτών Ιπποτών, το «Εκκρεμές του Φουκώ» είναι κάτι άλλο: Μια ωδή στη διακειμενικότητα, μια υπέροχη μεταδομιστική έννοια, η οποία περιγράφει με τον πιο όμορφο τρόπο ότι όλα τα κείμενα που έχουν γραφτεί και θα γραφτούν, αποτελούν υφές ενός αέναα μεταβαλλόμενου ιστού. Ενός ιστού που συνδέει βιβλία, λόγια προσωπικοτήτων, κινηματογραφικές ταινίες, ιδέες, όλα αυτά σε ένα ενιαίο όλον, υπό την ευρεία έννοια του κειμένου.
Με μια ακραία χρήση της διακειμενικότητας, ο Έκο παραπέμπει, συνδέει, πραγματοποιεί τις πιο σύνθετες αναγωγές, για να μας αποδείξει ότι ένα βιβλίο, πέρα από εξιδανικευμένους χαρακτήρες, υποδειγματική πλοκή και προχωρημένες αφηγηματικές τεχνικές, αποτελεί ένα παράθυρο στο άγνωστο. Και μέσα από αυτό το άγνωστο, μπορούμε να παραμερίσουμε το στρεβλό πέπλο μιας πραγματικότητας που μας έχει επιβληθεί, μιας αχλής που θέλει να μας ορίσει η ίδια ένα πεπερασμένο πλήθος γνώσεων που μας αρκούν. Ο συνεκτικός ιστός των ρητών και υπόρρητων διακειμενικών αναφορών, εγκαθιστά μια μπαχτινική διαλογικότητα, μέσω της οποίας ο αναγνώστης συνομιλεί με άλλα παρόμοια κείμενα, προκειμένου να αναζητήσει το δικό του ιερό δισκοπότηρο.
Έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων για το είδος του αναγνώστη στον οποίο απευθύνεται ο Έκο. Σίγουρα κάποιος εξοικειωμένος με μεσαιωνικά τάγματα, καββαλιστικά δόγματα και απόκρυφες παραδόσεις, μπορεί να συλλάβει πολύ πιο εύκολα τον πακτωλό υπονοημάτων και συμβόλων που γενναιόδωρα μας χαρίζει ο Έκο. Το «Εκκρεμές» δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα. Όπως εύκολο (και δεν εννοώ ευκολοδιάβαστο) δεν είναι για μένα ούτε το «Έγκλημα και Τιμωρία», το οποίο είναι ένα μνημείο ψυχολογίας, ηθογραφίας, εγκληματολογίας και σωφρονιστικής, στο σώμα ενός άρτιου μυθιστορήματος. Εκεί όμως που ένας Ντοστογιέφσκι θα σε αφήσει μόνος σου να επιστρέψεις στις σελίδες, να στοχαστείς ξανά, να εντάξεις το έργο σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικών και ψυχολογικών θεωριών, ο Έκο είναι ο προσηνής αλλά απαιτητικός καθηγητής. Εκείνος που θα σε πάρει από το χέρι, θα σου δείξει το γνωστικό κενό σου και θα σε σπρώξει να πηδήξεις στην απέναντι όχθη.
Εκεί υπάρχει ένας «θαυμαστός καινούργιος κόσμος», ένα συμπίλημα από λογοτεχνία, επιστήμη και καθαρή, πρωτόγονη γνώση. Όχι, ο Έκο δεν απαιτούσε ποτέ να γίνουμε όλοι οι κολοσσοί διανόησης που αυτός ήταν. Για κάποιον όμως που έχει μελετήσει μέρος από το έργο του περί σημειωτικής, λογοτεχνίας, ερμηνείας και αναγνωστικής πρόσληψης, είναι προφανές τούτο: Ότι απαιτεί να τσαλακωθούμε, να προσπαθήσουμε και να καταλάβουμε ότι, ακόμη και αν είμαστε νάνοι, μπορούμε πάντα να σκαρφαλώσουμε στους ώμους γιγάντων.
Οι περιπέτειες τριών επιμελητών ενός έγκριτου εκδοτικού οίκου που λειτουργεί παράλληλα και ως εκδότης “vanity press”, ξεκινούν μέσα από τη μελέτη άπειρων χειρογράφων περί αποκρυφισμού και θεωριών συνωμοσίας. Όταν όμως αποφασίζουν να διασκεδάσουν στήνοντας το δικό τους «Σχέδιο», πυροδοτούν ανεξέλεγκτα γεγονότα και εισέρχονται σε επικίνδυνες και απίστευτες ατραπούς. Στην ουσία, ανασκευάζουν ένα ανύπαρκτο παρακλάδι της ιστορίας των Ναϊτών ιπποτών και της δήθεν απόκρυφης ιστορίας της Μαρίας της Μαγδαληνής. Απίστευτες συμπτώσεις, γνήσια και μη χειρόγραφα, λεξαριθμικές συνδέσεις, εμπλοκή πραγματικών μυστικιστικών ομάδων, οδηγεί τους χαρακτήρες στην παραπλάνηση και στην πίστη σε μια πραγματική συνωμοσία, εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Η δομή και η εξέλιξη της πλοκής στήνεται σταθερά και ομαλά από τον Έκο, όπως ακριβώς η αέναη κίνηση του εκκρεμούς. Οι ομόκεντροι κύκλοι του όμως οδηγούν τους πρωταγωνιστές σε ζοφερές λόχμες και –τελικά- στην πραγματική ζώνη του λυκόφωτος. Μην περιμένετε φυσικά εξαντλητικά προσεγμένη σκιαγράφηση χαρακτήρων, ούτε και ψυχογραφήματα τύπου Ντοστογιέφσκι. Το «Εκκρεμές» είναι μια ξεκαρδιστικά στημένη φάρσα, αφού ο οξύνους Έκο, αποδομεί πριν καν την εμφάνισή τους, τα κύματα συνωμοσιολογικής παραλογοτεχνίας του κιλού (βλ. Dan Brown) τα οποία πυροδοτήθηκαν μετά το βιβλίο “Holy blood and the holy Grail”. Παράλληλα, μας διδάσκει υποσυνείδητα ότι αν ψάξεις να βρεις αιτιώδεις σχέσεις και να ερμηνεύσεις στοιχεία και σπαράγματα εγγράφων κατά το δοκούν, τότε θα δημιουργήσεις ο ίδιος έναν μίτο, ο οποίος θα σε οδηγήσει σίγουρα όχι στον Μινώταυρο, αλλά στο τέρας της αυθυποβολής και της παραπλάνησης. Και όλα αυτά, κλείνοντας μας το μάτι ως προς το ότι η πραγματικότητα μπορεί να αποκτήσει πτυχές πιο απίστευτες και από την πιο παρανοϊκή, νοσηρή φαντασία.
Όμως ο Έκο, πέρα ένας homo universalis, μια κινητή βιβλιοθήκη και αστείρευτη δεξαμενή γνώσεων, ήταν ένας πραγματικός φιλόσοφος της σύγχρονης εποχής, Συνεπώς, δε θα δημιουργούσε ένα τέτοιο έργο απλώς για να περάσει κάποια αξιόλογα και χρήσιμα μηνύματα. Πίσω από τις καββαλιστικές δοξασίες, τις απίστευτες σκηνές με παγανιστικές τελετές, με πρόσωπα που θεωρούνται απέθαντα (Κόμης Σεν Ζερμέν), πέρα από τη χαμένη γνώση του Corpus Hermeticum και της πραγματικής δράσης των Ναϊτών Ιπποτών, το «Εκκρεμές του Φουκώ» είναι κάτι άλλο: Μια ωδή στη διακειμενικότητα, μια υπέροχη μεταδομιστική έννοια, η οποία περιγράφει με τον πιο όμορφο τρόπο ότι όλα τα κείμενα που έχουν γραφτεί και θα γραφτούν, αποτελούν υφές ενός αέναα μεταβαλλόμενου ιστού. Ενός ιστού που συνδέει βιβλία, λόγια προσωπικοτήτων, κινηματογραφικές ταινίες, ιδέες, όλα αυτά σε ένα ενιαίο όλον, υπό την ευρεία έννοια του κειμένου.
Με μια ακραία χρήση της διακειμενικότητας, ο Έκο παραπέμπει, συνδέει, πραγματοποιεί τις πιο σύνθετες αναγωγές, για να μας αποδείξει ότι ένα βιβλίο, πέρα από εξιδανικευμένους χαρακτήρες, υποδειγματική πλοκή και προχωρημένες αφηγηματικές τεχνικές, αποτελεί ένα παράθυρο στο άγνωστο. Και μέσα από αυτό το άγνωστο, μπορούμε να παραμερίσουμε το στρεβλό πέπλο μιας πραγματικότητας που μας έχει επιβληθεί, μιας αχλής που θέλει να μας ορίσει η ίδια ένα πεπερασμένο πλήθος γνώσεων που μας αρκούν. Ο συνεκτικός ιστός των ρητών και υπόρρητων διακειμενικών αναφορών, εγκαθιστά μια μπαχτινική διαλογικότητα, μέσω της οποίας ο αναγνώστης συνομιλεί με άλλα παρόμοια κείμενα, προκειμένου να αναζητήσει το δικό του ιερό δισκοπότηρο.
Έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων για το είδος του αναγνώστη στον οποίο απευθύνεται ο Έκο. Σίγουρα κάποιος εξοικειωμένος με μεσαιωνικά τάγματα, καββαλιστικά δόγματα και απόκρυφες παραδόσεις, μπορεί να συλλάβει πολύ πιο εύκολα τον πακτωλό υπονοημάτων και συμβόλων που γενναιόδωρα μας χαρίζει ο Έκο. Το «Εκκρεμές» δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα. Όπως εύκολο (και δεν εννοώ ευκολοδιάβαστο) δεν είναι για μένα ούτε το «Έγκλημα και Τιμωρία», το οποίο είναι ένα μνημείο ψυχολογίας, ηθογραφίας, εγκληματολογίας και σωφρονιστικής, στο σώμα ενός άρτιου μυθιστορήματος. Εκεί όμως που ένας Ντοστογιέφσκι θα σε αφήσει μόνος σου να επιστρέψεις στις σελίδες, να στοχαστείς ξανά, να εντάξεις το έργο σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικών και ψυχολογικών θεωριών, ο Έκο είναι ο προσηνής αλλά απαιτητικός καθηγητής. Εκείνος που θα σε πάρει από το χέρι, θα σου δείξει το γνωστικό κενό σου και θα σε σπρώξει να πηδήξεις στην απέναντι όχθη.
Εκεί υπάρχει ένας «θαυμαστός καινούργιος κόσμος», ένα συμπίλημα από λογοτεχνία, επιστήμη και καθαρή, πρωτόγονη γνώση. Όχι, ο Έκο δεν απαιτούσε ποτέ να γίνουμε όλοι οι κολοσσοί διανόησης που αυτός ήταν. Για κάποιον όμως που έχει μελετήσει μέρος από το έργο του περί σημειωτικής, λογοτεχνίας, ερμηνείας και αναγνωστικής πρόσληψης, είναι προφανές τούτο: Ότι απαιτεί να τσαλακωθούμε, να προσπαθήσουμε και να καταλάβουμε ότι, ακόμη και αν είμαστε νάνοι, μπορούμε πάντα να σκαρφαλώσουμε στους ώμους γιγάντων.
September 25, 2018
Το βιβλίο που με έκανε master στο google search προσπαθώντας για μήνες να μάθω τι είναι αληθινό και τι όχι . Για να διαβάσετε το εκκρεμές του Φουκώ πρέπει να έχετε μαύρη ζώνη στην ευρωπαϊκή ιστορία ... και πάλι δεν θα ξέρετε τι είναι πραγματικό ! Ο Εκο παίζει με το μυαλό σου σε ένα υπέροχο βιβλίο γεμάτο θεωρίες συνομωσίας που παράλληλα σου δείχνει τις ευαίσθητες πλευρές των ηρώων του . Διαβάστε το αν τολμάτε .... :)
February 24, 2019
Πλατιάζει, φλυαρεί, βερμπαλίζει αλλά με κράτησε μέχρι τέλους...
March 13, 2017
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο θεωρείται δυσνόητο από πολλούς. Ναι, έχει αρκετά φλασμπακ, αλλά η σύνδεση τους με την κυρία ιστορία είναι αρκετά προφανής. Και η κεντρική ιδέα είναι από τις λίγες που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο.
January 6, 2014
Με τυράννησε πάρα πολύ!
Το βιβλίο για μένα έχει κάποιες καταπληκτικές σελίδες (!) αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι για 1002 θρησκείες, κινήματα, ομάδες κλπ. Αν τα ξέρεις όλα αυτά (ας μην κοροϊδευόμαστε, κανείς δε μπορεί να τα ξέρει) ή αν το παλεύεις να τα μάθεις τότε εντάξει. Αλλιώς είναι πολύ κουραστικό. Και δεν είμαι από τους ανθρώπους που τα παίρνουν όλα αψήφιστα. Αλλά αν ασχοληθώ εκτενώς με όλες αυτές τις ομάδες που αναφέρει ο Έκο, θα τελειώσω το βιβλίο σε 10 χρόνια.Προσπάθησα πολύ να με ... συνεπάρει η πλοκή του έργου όμως πελαγοδρομούσα σε ένα ανούσιο οδοιπορικό στην...Βραζιλία (περιττό ως άσχετο με την πλοκή).Το βιβλίο σε πάει από την Αθήνα στον Πειραιά μέσω Αλεξανδρούπολης κι έτσι το τίμημα των 903 σελίδων απέβη δυσβάσταχτο για τον φουκαρά τον αναγνώστη.
Πέρα από την υπόθεση στην οποία ο Έκο έχει βάλει όλη του τη μαεστρία για να αποσυντονίσει τον αναγνώστη, η πληθώρα των πληροφοριών πολλές φορές φαντάζει περιττή.
Δύσκολο βιβλίο με την αγωνία να κορυφώνεται,που μα την αλήθεια;
Αφού η πλοκή υποβιβάζεται λόγω των πολλών πληροφοριών.
Το λάθος ήταν δικό μου.Γιατί ενώ ζητούσα μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας,να το διαβάσω απνευστί,πήρα ιστοριογράφημα γραμμένο από καθηγητή σημειολογίας.
Ένα πολύ δύσκολο & φλύαρο βιβλίο.Μοιάζει με πανεπιστημιακή εργασία.
Έτσι μετά από οδυνηρή ανάγνωση 498 σελίδων πετάχτηκε βιαίως στο ράφι θρηνώντας τα 20+ ευρωπουλάκια που γίνανε πουλάκια.
Το βιβλίο για μένα έχει κάποιες καταπληκτικές σελίδες (!) αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι για 1002 θρησκείες, κινήματα, ομάδες κλπ. Αν τα ξέρεις όλα αυτά (ας μην κοροϊδευόμαστε, κανείς δε μπορεί να τα ξέρει) ή αν το παλεύεις να τα μάθεις τότε εντάξει. Αλλιώς είναι πολύ κουραστικό. Και δεν είμαι από τους ανθρώπους που τα παίρνουν όλα αψήφιστα. Αλλά αν ασχοληθώ εκτενώς με όλες αυτές τις ομάδες που αναφέρει ο Έκο, θα τελειώσω το βιβλίο σε 10 χρόνια.Προσπάθησα πολύ να με ... συνεπάρει η πλοκή του έργου όμως πελαγοδρομούσα σε ένα ανούσιο οδοιπορικό στην...Βραζιλία (περιττό ως άσχετο με την πλοκή).Το βιβλίο σε πάει από την Αθήνα στον Πειραιά μέσω Αλεξανδρούπολης κι έτσι το τίμημα των 903 σελίδων απέβη δυσβάσταχτο για τον φουκαρά τον αναγνώστη.
Πέρα από την υπόθεση στην οποία ο Έκο έχει βάλει όλη του τη μαεστρία για να αποσυντονίσει τον αναγνώστη, η πληθώρα των πληροφοριών πολλές φορές φαντάζει περιττή.
Δύσκολο βιβλίο με την αγωνία να κορυφώνεται,που μα την αλήθεια;
Αφού η πλοκή υποβιβάζεται λόγω των πολλών πληροφοριών.
Το λάθος ήταν δικό μου.Γιατί ενώ ζητούσα μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας,να το διαβάσω απνευστί,πήρα ιστοριογράφημα γραμμένο από καθηγητή σημειολογίας.
Ένα πολύ δύσκολο & φλύαρο βιβλίο.Μοιάζει με πανεπιστημιακή εργασία.
Έτσι μετά από οδυνηρή ανάγνωση 498 σελίδων πετάχτηκε βιαίως στο ράφι θρηνώντας τα 20+ ευρωπουλάκια που γίνανε πουλάκια.
January 17, 2021
Ξεκίνησε παραληρηματικά και το παράτησα αρχικά. Δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε. Σοβαρό, στιβαρό, με μεγάλες δόσεις χιούμορ. Θα μπορούσε να είναι συντομότερο. Είχε τις μεγαλειώδεις στιγμές του αλλά και τις νυσταλέες του. Ένιωθα ότι επαναλαμβανόταν από ένα σημείο και μετά. Το τέλος γλυκόπικρο.
August 17, 2018
Θέλει υπομονή κι επιμονή το Εκκρεμές. Έπιασα την ηχητική ιταλική αφήγηση του εξαιρετικού ηθοποιού Tommaso Ragno με οδηγό τη...google και κάποιες σημειώσεις της ελληνικής έκδοσης. Δυστυχώς το βιβλίο στην Ιταλία δεν εκδίδεται με επεξηγήσεις/σημειώσεις,καταλαβαίνω,θα χρειαζόταν ένα βοηθητικο εγχειρίδιο δώρο μαζί με την ιστορία.
Αφού κάποιος περάσει απο τις πρώτες 100-150 σελίδες,μετά είναι κατηφόρα. Έχεις συνηθίσει τις θεωρίες συνωμοσίας,τις μυστικές οργανώσεις και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία του πιστού στρατιώτη της όποιας αίρεσης/θρησκείας κι αν υπηρετεί.
Εδώ φαίνεται κι η μεγάλη γνώση του Eco που δε τη κρύβει,νομίζω το απολαμβάνει να μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο απο σελίδα σε σελίδα,έφτασα να πιστεύω πως δε μπορεί,θα τα έβγαλε απ'το μυαλό του αλλά όχι κουκλίτσα μου,τα βρήκα ΟΛΑ στο διαδίκτυο.
Και ναι,ο Eco θα είναι κάπου ψηλά και θα παρατηρεί τα σημεία των καιρών,τα fake news,το πόσο ευκολόπιστοι είμαστε...
Εγώ το διασκέδασα Μαέστρο. Αυτό δεν ήθελες;
Αφού κάποιος περάσει απο τις πρώτες 100-150 σελίδες,μετά είναι κατηφόρα. Έχεις συνηθίσει τις θεωρίες συνωμοσίας,τις μυστικές οργανώσεις και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία του πιστού στρατιώτη της όποιας αίρεσης/θρησκείας κι αν υπηρετεί.
Εδώ φαίνεται κι η μεγάλη γνώση του Eco που δε τη κρύβει,νομίζω το απολαμβάνει να μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο απο σελίδα σε σελίδα,έφτασα να πιστεύω πως δε μπορεί,θα τα έβγαλε απ'το μυαλό του αλλά όχι κουκλίτσα μου,τα βρήκα ΟΛΑ στο διαδίκτυο.
Και ναι,ο Eco θα είναι κάπου ψηλά και θα παρατηρεί τα σημεία των καιρών,τα fake news,το πόσο ευκολόπιστοι είμαστε...
Εγώ το διασκέδασα Μαέστρο. Αυτό δεν ήθελες;
September 28, 2016
ِΑπαιτητικό, «διανοουμενίστικο», αλλα αξίζει πολύ τον αναγνωστικό κόπο. Αρκεί, βέβαια, να είναι κανείς στην κατάλληλη διάθεση για ένα μυθιστόρημα που άλλοτε περιγράφει με τρόπο απλό, ρεαλιστικό, γραμμικό, και άλλοτε (πολύ συχνότερα δηλαδή) ξεδιπλώνει μιάν αφήγησή εμπλουτισμένη με βαθιά φιλοσοφία, χαώδεις συνειρμούς, και μιά πληθώρα ιστορικών προσώπων και γεγονότων. Δέν διαβάζεται χαλαρά, χρειάζεται εγρήγορση, καλή μνήμη (ένα αυτοσχέδιο ευρετήριο θα βοηθούσε πολύ), και μεγάλη όρεξη για ιστορίες με συνωμοσίες, μυστικές εταιρείες, και απόκρυφες επιστήμες. Παράλληλα, αποτελεί ένα εξαιρετικό σχόλιο πάνω σ' αυτά τα τελευταία.
October 26, 2020
Ξεκίνησα κατενθουσιασμένη με αυτό το βιβλίο. Από τις πρώτες σελίδες ένιωσα πως ξεκλειδώνω ένα μυστικό κόσμο, πως πρόκειται να μάθω ένα σωρό πολύτιμες απόκρυφες αλήθειες, για να φτάσω τελικά σ' αυτό το ένα πράγμα που ακόμα μου διαφεύγει. Το κείμενο είναι αρκετά απαιτητικό, θέλει αργή ανάγνωση για να καταλαβαίνεις τι διαβάζεις και διαθέτει πραγματικά μεγάλο πλούτο πληροφοριών. Αρκετές φορές σταμάτησα σε διάφορα σημεία για να ψάξω για πράγματα που δεν ήξερα, όπως τι είναι το "Ντάατ", ποιος ήταν ο Ελιφάς Λεβί, ποια η Λευκή Αδελφότητα κι ένα σωρό άλλα. Περίμενα να διαβάσω τη μεγάλη αποκάλυψη όσο πλησίαζα στο τέλος και φυσικά αυτό δεν έγινε ποτέ, για τον απλό λόγο πως δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια ανώτερη από κάποια άλλη απόλυτη αλήθεια. Ο Έκο στο Εκκρεμές του Φουκώ μου είπε σε 900 σελίδες αυτό που μου είπε ο Ιονέσκο σε 200 στις Ψηφίδες Ημερολογίου και ο Έσσε σε 150 στο Σιντάρτα. Ωστόσο, οφείλω να παραδεχτώ πως η απογοήτευσή μου στο τέλος είναι καθαρά αποτέλεσμα των δικών μου προσδοκιών και όχι ανικανότητα του Έκο. Πρόκειται για σπουδαίο βιβλίο και αν κανείς έχει διάθεση να ψάξει, μπορεί να μάθει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα μέσα από αυτό.
August 25, 2013
Το ειχα διαβασει στην προ-internet εποχη. Αλλη εμπειρια.
April 3, 2013
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:
Το 1970 ο Καζαουμπόν μπαίνει στο Πανεπιστήμιο, φοιτητής της φιλοσοφίας. Καθώς μελετά τους Ναΐτες, το 1972 γνωρίζει στο μπαρ Πυλάδης τον κατά 15 χρόνια μεγαλύτερό του, Τζιάκοπο Μπέλμπο. Ο Μπέλμπο δουλεύει για τον εκδοτικό οίκο Γκάραμοντ με το Ντιοταλέβι και τη Γκούντρουν. Γνωρίζει και τη Λορέντσα Πελεγκρίνι, το ερωτικό ενδιαφέρον του Τζιάκοπο.
Όταν ο Συνταγματάρχης Αρντέντι επισκέπτεται τον εκδοτικό οίκο, συναντά τους Καζαουμπόν και Μπέλμπο και τους εκθέτει την ιστορία του, όταν ακολούθησε τα ίχνη του Ινγκόλφ στην Προβέν που την είχε επισκεφτεί το 1894. Εκεί βρήκε ένα χειρόγραφο, αντίγραφο του οποίου πήρε ο Αρντέντι και τους αποκαλύπτει το Σχέδιο. Μετά τον αφανισμό του Διδασκάλου Ζακ ντε Μολέ και των Ναϊτών, κάθε 120 χρόνια οι Ιππότες της Εκδίκησης, 6 στον αριθμό σε 6 διαφορετικά μέρη, ανοίγουν μια σφραγίδα, που φτάνοντας το έτος 2000, θα οδηγήσουν στο Γκράαλ, το αγγείο στο οποίο περισυνέλεξε στάλες αίματος του Εσταυρωμένου ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας.
Στη συνέχεια, ο Αρντέντι εξαφανίζεται (ή σεναριογραφείται η δολοφονία του) και ενοχοποιείται η ύπαρξη κάποιου Ρακόσκι. Οι Καζαουμπόν και Μπέλμπο δεν ξανασυναντιούνται. Μετά από ένα χρόνο ο Καζαουμπόν ακολουθεί στη Βραζιλία το δεσμό του, την Αμπάρο και δέχεται εκεί τη θέση λέκτορα. Δυο χρόνια μετά παίρνει ένα γράμμα από τον Μπέλμπο, ο οποίος έχει ανακαλύψει κάποια σχέση του εξαφανισμένου Αρντέντι με το περιοδικό Πικατρίξ και ένα κορίτσι μέντιουμ. Το κορίτσι εξαφανίζεται όταν προσπαθεί να της μιλήσει ενώ ο αστυνομικός Ντε Άντζελις, υπεύθυνος για την έρευνα της εξαφάνισης του συνταγματάρχη τον τριγυρίζει…
Προς το τέλος του 1975, ο Καζαουμπόν γνωρίζει τον κύριο Αλιέ. Ο ίδιος πλασάρεται ως ο κόμης του Σεν Ζερμέν, τυχοδιώκτης του 18ου αι. και ταυτόχρονα εισαγόμαστε και στη δημιουργία των Ροδόσταυρων από τον C R Κρίστιαν Ρόζενκραουτς (1378-1484) και στον Καλιόστρο με τις θεατρικές του απάτες.
Μετά την αποσαφήνιση της διαφοράς των τελετών ουμπάντα και καντομπλέ (βραζιλιάνικες θρησκείες αφρικανικής προέλευσης), ο Αλιέ πηγαίνει τους Καζαουμπόν και Αμπάρο σε μια ουμπάντα, όπου η Αμπάρο καταλαμβάνεται από την Πόμπα Τζίρα. Ο Καζαουμπόν είναι πια 30 χρονών όταν αφήνει την Αμπάρο και τη Βραζιλία και επιστρέφει στο Μιλάνο.
Μετά από 2 χρόνια δουλειάς ως «ιδιωτικός αστυνομικός της γνώσης», το 1981, ο Καζαουμπόν γνωρίζει τη Λία, που θα παραμείνει το σταθερό του σημείο ως το τέλος του βιβλίου. Το παραλήρημά της όταν του ανακοινώνει ότι είναι έγκυος στο "Πράγμα" είναι ανεπανάληπτο.
Όταν ο καθηγητής Μπαραμάντι, που ο Καζαουμπόν έχει γνωρίσει από τελετουργία στη Βραζιλία, πηγαίνει στον εκδοτικό οίκο, ο Καζαουμπόν ξεκινά τη συνεργασία με τον οίκο αφού ο Γκάραμοντ του εξηγεί το Σχέδιο Ερμής. Ο οίκος Μανούτιος αποτελεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση «που ενισχύει τη ροή των ιδεών μεταξύ των 2 οίκων». Μαζεύει όλους τους επίδοξους συγγραφείς σεναρίων μυστικών και οργανώσεων που κυνηγούν το μυστικό (που δεν ξέρουν) για την κατάκτηση του κόσμου και τελικά εκδίδουν τα βιβλία με δικά τους έξοδα. Σκοπός της τριάδας Μπέλμπο-Καζαουμπόν- Ντιοταλέβι είναι να ελέγχουν τη ροή των συγγραφέων. Παρελαύνουν εκτός από τον Μπαραμάντι, ο ντε Γκουμπερνάτις, ο Δόκτωρ Βαγκνέρ, ο καθηγητής Καμέστρες μέχρι που εμφανίζεται και ο Αλιέ ως βοήθεια του Σχεδίου Ερμής.
Παρεμβάλλονται κάποιες διασκεδαστικές ιστορίες, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν και αυτόνομες, όπως: η σχέση του Δόκτωρος Βαγκνέρ με τον Μπέλμπο, του Ντε Γκουμπερνάτις και του οίκου Μανούτιου, του θείου Κάρλο (του Μπέλμπο) με τον Τέρτσι από το εμπόλεμο παρελθόν της Ιταλίας, του Μπέλμπο με τη σάλπιγγα, το τζενίς και της Τσετσίλια (παιδικού του έρωτα).
Ωστόσο, η τριάδα συνειδητοποιεί στο μήνυμα του συνταγματάρχη τα μέρη που αντιπροσωπεύουν τα 6 σημεία. Και αρχίζει το δικό τους Σχέδιο ή αλλιώς η αποκωδικοποίηση του αντιγράφου του χειρογράφου, κατά τη δική τους γνώμη. Ο Καζαουμπόν στη διακήρυξη Fama των Ροδόσταυρων ανάμεσα στα 1614 και 1616 ανακαλύπτει το κενό ανάμεσα στις προγραμματισμένες συναντήσεις μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας. Ο Ρόζενκραουτς των Ροδόσταυρων βγήκε στην επιφάνεια ακριβώς για να διασώσει το Σχέδιο. Το χάσιμο του ραντεβού από τους Άγγλους με τους Γάλλους οφείλεται στην αλλαγή του ημερολογίου από ιουλιανό σε γρηγοριανό. Ο Άγγλος διδάσκαλος Τζον Ντέι (που έχασε το ραντεβού) θέλει να μάθει το γιατί. Ο Φράνσις Μπέικον τον αντικαθιστά όταν ο Ντέι πεθαίνει το 1608. Πώς, όμως, ο Ντέι, τέτοιος λόγιος παραβλέπει το ασύμβατο των ημερολογίων; Μα είχε σύνδρομο ανυπομονησίας και ήθελε να ανασυνθέσει το μήνυμα μόνος του.
Και ποιο είναι το μυστικό; Μα η γνώση του σημείου του Ομφαλού, εκεί που μπορείς να «ρυθμίσεις» τα τελουρικά ρεύματα του πλανήτη μας. Μας χρειάζεται ο σωστός χάρτης και ένα εκκρεμές που όταν φωτιστεί την αυγή της 24ης Ιουνίου, μέρας του Αγίου Ιωάννου, θα δείξει τον ομφαλό.
Ενώ οι Μπεϊκονικοί (ψάχνουν χάρτες και εκκρεμή), εμπλέκονται Ιησουίτες, Παυλικιανοί, Ιεροσολυμίτες. Οι Ιησουίτες μαθαίνουν σε μια στιγμή αδυναμίας του Ποστέλ - http://en.wikipedia.org/wiki/Guillaum... - για το Σχέδιο. Τον παρακολουθούν αλλά πεθαίνει πριν το 1584, το έτος της συνάντησης.
Οι Ροδόσταυροι αποτελούσαν δόλωμα των Μπεϊκονικών και των Γερμανών στους Γάλλους. Οι Ιησουίτες, μόλις βγήκαν οι διακηρύξεις, προσπαθούν να εμποδίσουν τη συνάντηση Άγγλων/Γάλλων/Γερμανών.
Αργότερα, ο Ναπολέων διεισδύει μέσω του μασονισμού (που τον διαχειρίζονται ανάλογα με τις σκοπιμότητές του οι Ιησουίτες) και προσεγγίζει τους Ιεροσολυμίτες, ενώ του λείπουν οι Παυλικιανοί στη Ρωσία. Οι Παυλικιανοί εναντιώνονται στο Ναπολέοντα, ο οποίος κάνει κίνηση προς τους Εβραίους με δημοσίευση 24 αντισημιτικών πρωτοκόλλων στα τέλη του 19ου αι.
Το ρεζουμέ; Σε διάρκεια 6 αιώνων, έξι ομάδες κονταροχτυπιούνται για να πραγματοποιήσουν το Σχέδιο της Προβέν, το οποίο γεννήθηκε από τους Ναΐτες σε συνεργασία με τους Ασσασίνους , άνδρες του Αλαμούτ, τους Ισμαηλίτες. (Οι Ισραηλίτες δεν είχαν σχέση τελικά. Ήταν λάθος του Πίκο ντι Μιράντολα).
Όταν ο Μπέλμπο εκμυστηρεύεται το Σχέδιο στον Αλιέ (ή ίσως και Ρακόσκι) βρίσκεται μπλεγμένος γιατί πιστεύει ότι κατέχει το μυστικό που πρέπει να μάθει ενώ στην ουσία δεν υπάρχει. Του στήνει παγίδα και τον εγκλωβίζει παρασύροντάς τον στο Ίδρυμα Τεχνών και Επιτηδευμάτων. Εκεί βρίσκεται απαρτία η Τρες, «το τριαδικό και τρισοφικό μυστικό και αποκρυφότατο Τάγμα των Συναρχικών Ιπποτών της Ναϊτικής Αναγέννησης» (όλοι οι τρελοί, δηλαδή) και είναι και όλοι οι εν ζωή προαναφερθέντες εμπλεκόμενοι. Για να τον κάνουν να ομολογήσει, θυσιάζουν τη Λορέντσα και σκοτώνεται στο τέλος και ο Μπέλμπο (με σουρεάλ τρόπο ομολογουμένως). Ο Καζαουμπόν παρακολουθεί την τρέλα να εκτυλίσσεται εμπρός του ενώ είναι κρυμμένος και στη συνέχεια οπισθοχωρεί, μεταβολή και όπου φύγει φύγει..
Έρχεται η ώρα να συνειδητοποιήσει που τους έχει βγάλει όλους αυτή η εμμονή. Η Λία ήδη του είχε αποδείξει ότι το χειρόγραφο ήταν η λίστα ενός μπακάλη της εποχής και ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω… Ο Ντιοταλέβι είναι ήδη νεκρός από καρκίνο και ο ίδιος καταφεύγει στην εξοχική κατοικία του Μπέλμπο και έχοντας ήδη αποχαιρετήσει στο μυαλό του τη Λία και το Πράγμα που τώρα το λένε Τζούλιο, (την πραγματική αλήθεια της ζωής του) περιμένει τη σειρά του…
ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΟΥ:
Η προσπάθειά μου να διαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επώδυνη. Κάθε λίγο έπρεπε να τρέχω στο δικό μου «Αμπουλάφια» για να βρίσκω απαντήσεις σε ονόματα, τάγματα, πιθανές συνωμοσίες, αρχίζοντας, βέβαια, από την καμπάλα και το δέντρο της ζωής. Η πληθώρα των πληροφοριών ήταν κουραστική. Ψάχνω να βρω κάποιον που δεν ανέφερε ο συγγραφέας και δε βρίσκω. Αν υπολογίσει κανείς το μεγαλειώδες συμπέρασμα του Καζαουμπόν, ότι η "Σοφία αποκαλύπτει τη γύμνια της", "αποκαλύπτει ότι το μυστικό έγκειται στη μη ύπαρξή του", "η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβω", και η γαλήνη που τούτο επιφέρει, τότε όλοι όσοι αναφέρθηκαν τους τελευταίους 6 αιώνες ήταν ή απατεώνες ή psycho.
Γιατί το βιβλίο δεν έγινε ταινία: http://kubrick.wikia.com/wiki/Foucaul...
Το 1970 ο Καζαουμπόν μπαίνει στο Πανεπιστήμιο, φοιτητής της φιλοσοφίας. Καθώς μελετά τους Ναΐτες, το 1972 γνωρίζει στο μπαρ Πυλάδης τον κατά 15 χρόνια μεγαλύτερό του, Τζιάκοπο Μπέλμπο. Ο Μπέλμπο δουλεύει για τον εκδοτικό οίκο Γκάραμοντ με το Ντιοταλέβι και τη Γκούντρουν. Γνωρίζει και τη Λορέντσα Πελεγκρίνι, το ερωτικό ενδιαφέρον του Τζιάκοπο.
Όταν ο Συνταγματάρχης Αρντέντι επισκέπτεται τον εκδοτικό οίκο, συναντά τους Καζαουμπόν και Μπέλμπο και τους εκθέτει την ιστορία του, όταν ακολούθησε τα ίχνη του Ινγκόλφ στην Προβέν που την είχε επισκεφτεί το 1894. Εκεί βρήκε ένα χειρόγραφο, αντίγραφο του οποίου πήρε ο Αρντέντι και τους αποκαλύπτει το Σχέδιο. Μετά τον αφανισμό του Διδασκάλου Ζακ ντε Μολέ και των Ναϊτών, κάθε 120 χρόνια οι Ιππότες της Εκδίκησης, 6 στον αριθμό σε 6 διαφορετικά μέρη, ανοίγουν μια σφραγίδα, που φτάνοντας το έτος 2000, θα οδηγήσουν στο Γκράαλ, το αγγείο στο οποίο περισυνέλεξε στάλες αίματος του Εσταυρωμένου ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας.
Στη συνέχεια, ο Αρντέντι εξαφανίζεται (ή σεναριογραφείται η δολοφονία του) και ενοχοποιείται η ύπαρξη κάποιου Ρακόσκι. Οι Καζαουμπόν και Μπέλμπο δεν ξανασυναντιούνται. Μετά από ένα χρόνο ο Καζαουμπόν ακολουθεί στη Βραζιλία το δεσμό του, την Αμπάρο και δέχεται εκεί τη θέση λέκτορα. Δυο χρόνια μετά παίρνει ένα γράμμα από τον Μπέλμπο, ο οποίος έχει ανακαλύψει κάποια σχέση του εξαφανισμένου Αρντέντι με το περιοδικό Πικατρίξ και ένα κορίτσι μέντιουμ. Το κορίτσι εξαφανίζεται όταν προσπαθεί να της μιλήσει ενώ ο αστυνομικός Ντε Άντζελις, υπεύθυνος για την έρευνα της εξαφάνισης του συνταγματάρχη τον τριγυρίζει…
Προς το τέλος του 1975, ο Καζαουμπόν γνωρίζει τον κύριο Αλιέ. Ο ίδιος πλασάρεται ως ο κόμης του Σεν Ζερμέν, τυχοδιώκτης του 18ου αι. και ταυτόχρονα εισαγόμαστε και στη δημιουργία των Ροδόσταυρων από τον C R Κρίστιαν Ρόζενκραουτς (1378-1484) και στον Καλιόστρο με τις θεατρικές του απάτες.
Μετά την αποσαφήνιση της διαφοράς των τελετών ουμπάντα και καντομπλέ (βραζιλιάνικες θρησκείες αφρικανικής προέλευσης), ο Αλιέ πηγαίνει τους Καζαουμπόν και Αμπάρο σε μια ουμπάντα, όπου η Αμπάρο καταλαμβάνεται από την Πόμπα Τζίρα. Ο Καζαουμπόν είναι πια 30 χρονών όταν αφήνει την Αμπάρο και τη Βραζιλία και επιστρέφει στο Μιλάνο.
Μετά από 2 χρόνια δουλειάς ως «ιδιωτικός αστυνομικός της γνώσης», το 1981, ο Καζαουμπόν γνωρίζει τη Λία, που θα παραμείνει το σταθερό του σημείο ως το τέλος του βιβλίου. Το παραλήρημά της όταν του ανακοινώνει ότι είναι έγκυος στο "Πράγμα" είναι ανεπανάληπτο.
Όταν ο καθηγητής Μπαραμάντι, που ο Καζαουμπόν έχει γνωρίσει από τελετουργία στη Βραζιλία, πηγαίνει στον εκδοτικό οίκο, ο Καζαουμπόν ξεκινά τη συνεργασία με τον οίκο αφού ο Γκάραμοντ του εξηγεί το Σχέδιο Ερμής. Ο οίκος Μανούτιος αποτελεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση «που ενισχύει τη ροή των ιδεών μεταξύ των 2 οίκων». Μαζεύει όλους τους επίδοξους συγγραφείς σεναρίων μυστικών και οργανώσεων που κυνηγούν το μυστικό (που δεν ξέρουν) για την κατάκτηση του κόσμου και τελικά εκδίδουν τα βιβλία με δικά τους έξοδα. Σκοπός της τριάδας Μπέλμπο-Καζαουμπόν- Ντιοταλέβι είναι να ελέγχουν τη ροή των συγγραφέων. Παρελαύνουν εκτός από τον Μπαραμάντι, ο ντε Γκουμπερνάτις, ο Δόκτωρ Βαγκνέρ, ο καθηγητής Καμέστρες μέχρι που εμφανίζεται και ο Αλιέ ως βοήθεια του Σχεδίου Ερμής.
Παρεμβάλλονται κάποιες διασκεδαστικές ιστορίες, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν και αυτόνομες, όπως: η σχέση του Δόκτωρος Βαγκνέρ με τον Μπέλμπο, του Ντε Γκουμπερνάτις και του οίκου Μανούτιου, του θείου Κάρλο (του Μπέλμπο) με τον Τέρτσι από το εμπόλεμο παρελθόν της Ιταλίας, του Μπέλμπο με τη σάλπιγγα, το τζενίς και της Τσετσίλια (παιδικού του έρωτα).
Ωστόσο, η τριάδα συνειδητοποιεί στο μήνυμα του συνταγματάρχη τα μέρη που αντιπροσωπεύουν τα 6 σημεία. Και αρχίζει το δικό τους Σχέδιο ή αλλιώς η αποκωδικοποίηση του αντιγράφου του χειρογράφου, κατά τη δική τους γνώμη. Ο Καζαουμπόν στη διακήρυξη Fama των Ροδόσταυρων ανάμεσα στα 1614 και 1616 ανακαλύπτει το κενό ανάμεσα στις προγραμματισμένες συναντήσεις μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας. Ο Ρόζενκραουτς των Ροδόσταυρων βγήκε στην επιφάνεια ακριβώς για να διασώσει το Σχέδιο. Το χάσιμο του ραντεβού από τους Άγγλους με τους Γάλλους οφείλεται στην αλλαγή του ημερολογίου από ιουλιανό σε γρηγοριανό. Ο Άγγλος διδάσκαλος Τζον Ντέι (που έχασε το ραντεβού) θέλει να μάθει το γιατί. Ο Φράνσις Μπέικον τον αντικαθιστά όταν ο Ντέι πεθαίνει το 1608. Πώς, όμως, ο Ντέι, τέτοιος λόγιος παραβλέπει το ασύμβατο των ημερολογίων; Μα είχε σύνδρομο ανυπομονησίας και ήθελε να ανασυνθέσει το μήνυμα μόνος του.
Και ποιο είναι το μυστικό; Μα η γνώση του σημείου του Ομφαλού, εκεί που μπορείς να «ρυθμίσεις» τα τελουρικά ρεύματα του πλανήτη μας. Μας χρειάζεται ο σωστός χάρτης και ένα εκκρεμές που όταν φωτιστεί την αυγή της 24ης Ιουνίου, μέρας του Αγίου Ιωάννου, θα δείξει τον ομφαλό.
Ενώ οι Μπεϊκονικοί (ψάχνουν χάρτες και εκκρεμή), εμπλέκονται Ιησουίτες, Παυλικιανοί, Ιεροσολυμίτες. Οι Ιησουίτες μαθαίνουν σε μια στιγμή αδυναμίας του Ποστέλ - http://en.wikipedia.org/wiki/Guillaum... - για το Σχέδιο. Τον παρακολουθούν αλλά πεθαίνει πριν το 1584, το έτος της συνάντησης.
Οι Ροδόσταυροι αποτελούσαν δόλωμα των Μπεϊκονικών και των Γερμανών στους Γάλλους. Οι Ιησουίτες, μόλις βγήκαν οι διακηρύξεις, προσπαθούν να εμποδίσουν τη συνάντηση Άγγλων/Γάλλων/Γερμανών.
Αργότερα, ο Ναπολέων διεισδύει μέσω του μασονισμού (που τον διαχειρίζονται ανάλογα με τις σκοπιμότητές του οι Ιησουίτες) και προσεγγίζει τους Ιεροσολυμίτες, ενώ του λείπουν οι Παυλικιανοί στη Ρωσία. Οι Παυλικιανοί εναντιώνονται στο Ναπολέοντα, ο οποίος κάνει κίνηση προς τους Εβραίους με δημοσίευση 24 αντισημιτικών πρωτοκόλλων στα τέλη του 19ου αι.
Το ρεζουμέ; Σε διάρκεια 6 αιώνων, έξι ομάδες κονταροχτυπιούνται για να πραγματοποιήσουν το Σχέδιο της Προβέν, το οποίο γεννήθηκε από τους Ναΐτες σε συνεργασία με τους Ασσασίνους , άνδρες του Αλαμούτ, τους Ισμαηλίτες. (Οι Ισραηλίτες δεν είχαν σχέση τελικά. Ήταν λάθος του Πίκο ντι Μιράντολα).
Όταν ο Μπέλμπο εκμυστηρεύεται το Σχέδιο στον Αλιέ (ή ίσως και Ρακόσκι) βρίσκεται μπλεγμένος γιατί πιστεύει ότι κατέχει το μυστικό που πρέπει να μάθει ενώ στην ουσία δεν υπάρχει. Του στήνει παγίδα και τον εγκλωβίζει παρασύροντάς τον στο Ίδρυμα Τεχνών και Επιτηδευμάτων. Εκεί βρίσκεται απαρτία η Τρες, «το τριαδικό και τρισοφικό μυστικό και αποκρυφότατο Τάγμα των Συναρχικών Ιπποτών της Ναϊτικής Αναγέννησης» (όλοι οι τρελοί, δηλαδή) και είναι και όλοι οι εν ζωή προαναφερθέντες εμπλεκόμενοι. Για να τον κάνουν να ομολογήσει, θυσιάζουν τη Λορέντσα και σκοτώνεται στο τέλος και ο Μπέλμπο (με σουρεάλ τρόπο ομολογουμένως). Ο Καζαουμπόν παρακολουθεί την τρέλα να εκτυλίσσεται εμπρός του ενώ είναι κρυμμένος και στη συνέχεια οπισθοχωρεί, μεταβολή και όπου φύγει φύγει..
Έρχεται η ώρα να συνειδητοποιήσει που τους έχει βγάλει όλους αυτή η εμμονή. Η Λία ήδη του είχε αποδείξει ότι το χειρόγραφο ήταν η λίστα ενός μπακάλη της εποχής και ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω… Ο Ντιοταλέβι είναι ήδη νεκρός από καρκίνο και ο ίδιος καταφεύγει στην εξοχική κατοικία του Μπέλμπο και έχοντας ήδη αποχαιρετήσει στο μυαλό του τη Λία και το Πράγμα που τώρα το λένε Τζούλιο, (την πραγματική αλήθεια της ζωής του) περιμένει τη σειρά του…
ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΟΥ:
Η προσπάθειά μου να διαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επώδυνη. Κάθε λίγο έπρεπε να τρέχω στο δικό μου «Αμπουλάφια» για να βρίσκω απαντήσεις σε ονόματα, τάγματα, πιθανές συνωμοσίες, αρχίζοντας, βέβαια, από την καμπάλα και το δέντρο της ζωής. Η πληθώρα των πληροφοριών ήταν κουραστική. Ψάχνω να βρω κάποιον που δεν ανέφερε ο συγγραφέας και δε βρίσκω. Αν υπολογίσει κανείς το μεγαλειώδες συμπέρασμα του Καζαουμπόν, ότι η "Σοφία αποκαλύπτει τη γύμνια της", "αποκαλύπτει ότι το μυστικό έγκειται στη μη ύπαρξή του", "η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβω", και η γαλήνη που τούτο επιφέρει, τότε όλοι όσοι αναφέρθηκαν τους τελευταίους 6 αιώνες ήταν ή απατεώνες ή psycho.
Γιατί το βιβλίο δεν έγινε ταινία: http://kubrick.wikia.com/wiki/Foucaul...
January 25, 2017
Το ξαναδιάβασα μετά από πολλά χρόνια, και καλά έκανα, γιατί δεν το θυμόμουν. Έχω την παλιά έκδοση (από τις εκδόσεις Γνώση). Δεν μπορώ να γράψω κανονική κριτική για αυτό το βιβλίο. Μπορώ να μιλήσω μόνο για την εμπειρία μου: το απόλαυσα, το βαρέθηκα, με διασκέδασε, με προβλημάτισε, με στεναχώρησε, με τσάντισε, με παίδεψε... Όπως και την πρώτη φορά. Μετά από αυτήν, όμως, θα το θυμάμαι (το καλό που μου θέλω, γιατί δεν το ξαναδιαβάζω! Αντίο, Πράγμα).
October 19, 2016
Ένα βιβλίο που μου δημιούργησε πολλά ερωτήματα. Εξελίσσεται στα μισά του προηγούμενου αιώνα στην Ιταλία και μπλέκει Ναΐτες, θεωρίες συνωμοσίας, τελετές μυστικισμού και πολλά άλλα. Ένα βιβλίο 800 σελίδες και στο τέλος;
May 22, 2020
Δύσκολο ανάγνωσμα. Σαν κορυφή ψηλού βουνού.
June 11, 2012
Εκτός απ' ό,τι λατρεύω τον γραφή του Έκο, θυμάμαι έντονα, ότι όσο και αν απόλαυσα το βιβλίο καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, το τέλος ήταν πραγματική αποκορύφωση και μου έδωσε ακόμη ένα λόγο να νοιώθω περίφανη που είμαι γυναίκα.
June 27, 2018
... Έχω καταλάβει. Η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβω, αυτό θα έπρεπε να είναι η γαλήνη και ο θρίαμβος μου...
Άντε όμως να τους το πεις.
Δεν έχουν πιστή...
Άντε όμως να τους το πεις.
Δεν έχουν πιστή...
December 3, 2019
Ένα απαιτητικό και συχνά εξουθενωτικό ανάγνωσμα, όπως είναι τα περισσότερα από τα μυθιστορήματα του Έκο. Πέρα, όμως, από όλες τις μυστικιστικές αναφορές και την ιστορική συνομωσιολογία, παραμένει ένα καθαρό θρίλερ περιπέτειας. Παράλληλα, τα συνεχή flashback και οι αναδρομές στο μακρινό παρελθόν με τις επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις της εξιστόρησης της πλοκής και η αναδυόμενη σοφία ανάμεσα στις λέξεις δείχνουν την συγγραφική ποιότητα και στόφα του Έκο.
October 10, 2017
Το Εκκρεμές του Φουκώ το διάβασα στην Γ’ Λυκείου εν μέσω διαβάσματος για τις Πανελλήνιες. Η ανάγνωσή του ήταν πραγματικά απελευθερωτική. Ο Έκο με χιουμοριστικό τρόπο λέει οτι δεν υπάρχει μια ύψιστη Συνομωσία που συνέχει όλες τις επιμέρους. Σε μία κοινωνία που ρέπει στην συνομωσιολογία και που το Διαδίκτυο δρα πάνω σε αυτήν όπως η βενζίνη στην φωτιά, το βιβλίο αυτό θα έπρεπε να είναι απαραίτητο ανάγνωσμα.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 20, 2019
Ντρέπομαι που το λέω αλλά πίεσα τον εαυτό μου να το τελειώσει. Δύσκολο βιβλίο για λίγους. Όχι για μένα πάντως . ;-)
September 18, 2024
Πέντα αστέρια γιατί στο είδος του είναι ότι πιο κλασσικό έχω διαβάσει. Ανοίγει νέους κόσμους στον αναγνώστη με συνωμοσίες, αδελφότητες κτλ. Πάνω πάτησαν πολλοί άλλοι.
January 28, 2013
....
Μεγάλο βιβλίο πραγματικά, γραμμένο όμως καθαρά και με ασύλληπτη ευστροφία, διαχωρισμένο σε τακτικά μέρη και υποκεφάλαια.
Διατηρεί μέχρι τέλους την έλξη και την δύναμη του να σε κρατεί συγκεντρωμένο και σε εγρήγορση και να εξάπτει την φαντασία.
Οφείλω να παραδεχτώ πως σε αρκετές στιγμές- στις ιστορικές κατά βάση αναφορές του, με κούρασε λιγάκι.. Και αλήθεια… τι ρόλο να έπαιζε άραγε το εκκρεμές σε όλη την ιστορία. Δλδ πέραν της τελικής του εισαγωγής και τοποθέτησης στην ιστορία , νομίζω πως προσδοκούσα σε κάτι περισσότερο από αυτό.
Ναι, ο Εκο είναι αλχημιστής των λέξεων. Πολυπράγμων και ευρηματικός.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη άλλο βιβλίο του μα ομολογώ πως τον συμπάθησα τα μάλα και πως επίσης κατανόησα επιτέλους την πεποίθηση που κυκλοφοράει στον κόσμο της λογοτεχνίας και υποστηρίζει πως ο Dan Brown είναι απλά, αν όχι κακέκτυπο, τότε σίγουρα αντίγραφο αμφιλεγόμενης ποιότητος του Συγγραφέα.
Μεγάλο βιβλίο πραγματικά, γραμμένο όμως καθαρά και με ασύλληπτη ευστροφία, διαχωρισμένο σε τακτικά μέρη και υποκεφάλαια.
Διατηρεί μέχρι τέλους την έλξη και την δύναμη του να σε κρατεί συγκεντρωμένο και σε εγρήγορση και να εξάπτει την φαντασία.
Οφείλω να παραδεχτώ πως σε αρκετές στιγμές- στις ιστορικές κατά βάση αναφορές του, με κούρασε λιγάκι.. Και αλήθεια… τι ρόλο να έπαιζε άραγε το εκκρεμές σε όλη την ιστορία. Δλδ πέραν της τελικής του εισαγωγής και τοποθέτησης στην ιστορία , νομίζω πως προσδοκούσα σε κάτι περισσότερο από αυτό.
Ναι, ο Εκο είναι αλχημιστής των λέξεων. Πολυπράγμων και ευρηματικός.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη άλλο βιβλίο του μα ομολογώ πως τον συμπάθησα τα μάλα και πως επίσης κατανόησα επιτέλους την πεποίθηση που κυκλοφοράει στον κόσμο της λογοτεχνίας και υποστηρίζει πως ο Dan Brown είναι απλά, αν όχι κακέκτυπο, τότε σίγουρα αντίγραφο αμφιλεγόμενης ποιότητος του Συγγραφέα.
October 6, 2013
Μια ιστορία συνωμοσίας, ένα σατανικά ευφυές σχέδιο αιώνων για την κυριαρχία του κόσμου. Ναΐτες, Ροδόσταυροι, Εβραίοι, Ναζί, Μασόνοι, κι ένα σωρό άλλοι αγωνίζονται να ανακαλύψουν ή να αποκρύψουν το μέγα μυστικό. Ο πρωταγωνιστής τελικά ανακαλύπτει ή μάλλον συνειδητοποιεί ότι ολόκληρη η ιστορία είναι ένα
Μια καταπληκτική πλοκή, όπου το φανταστικό και ο πραγματικό, το αληθοφανές και το απλοϊκό υφαίνονται με τέχνη σε ένα τεράστιο μυθιστόρημα. Και βέβαια η σημειωτική έχει τον πρώτο λόγο, όπως σε όλα σχεδόν τα έργα του Έκο.
Μια καταπληκτική πλοκή, όπου το φανταστικό και ο πραγματικό, το αληθοφανές και το απλοϊκό υφαίνονται με τέχνη σε ένα τεράστιο μυθιστόρημα. Και βέβαια η σημειωτική έχει τον πρώτο λόγο, όπως σε όλα σχεδόν τα έργα του Έκο.
January 26, 2017
Αν και το ξεκίνησα με πολύ καλή προδιάθεση μιας και το Όνομα του Ρόδου είναι από τα αγαπημένα μου και υποψιασμένος για το ύφος του συγγραφέα απογοητεύτηκα. Επαναλήψεις, πλατειασμοί χωρίς ουσία άνευρο άχρωμο ανούσιο με μια πολύ αδύναμη κατά τη γνώμη μου ιστορία.
August 23, 2017
Χτίζει σε υπόβαθρο γνώσης που δεν έχω. Είναι σε μια εποχή που οι υπολογιστές είναι πραγματικά αρχαίοι και είναι λίγο αμήχανες οι περιγραφές που συμετέχει ο υπολογιστής που οι κατοχοί του είχαν ονομάσει αμπουλάφια. Είναι ένα βιβλίο που αν έχεις τον χρόνο και την ενέργεια, πρέπει να το διαβάσεις.
April 25, 2015
Ο Έκο προσπαθεί (και τα καταφέρνει) να γράψει ένα βιβλίο στο οποίο συγκεντρώνει πολλές από τις θεωρίες συνωμοσίας που κυριαρχούν στην Ευρώπη γύρω από τους Ναΐτες. Όπως και στο Όνομα του Ρόδου, και εδώ ξεδιπλώνει στον/την αναγνώστη/τρια τις τεράστιες γνώσεις του για τα ευρωπαϊκά κεκτενόμενα κατά τον Μεσαίωνα, απλώς και μόνο για να διασκεδάσει τόσο ο ίδιος όσο και οι αναγνώστες/τριές του.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews