What do you think?
Rate this book
Beim Bau Der Chinesischen Mauer Und Andere Schriften Aus Dem Nachlass
Der zweite von vier Bänden mit Schriften aus dem Nachlaß enthält vor allem die Eintragungen Kafkas in den so genannten »Oktavheften« sowie die daraus hervorgegangenen Reinschriften des Dramafragments »Der Gruftwächter« und der »Aphorismen«. Die Sammlung dieses Bandes ist nicht identisch mit der 1931 unter dem gleichen Titel von Max Brod zusammengestellten Ausgabe.
272 pages, Paperback
First published January 1, 1931
97 people are currently reading
1635 people want to read
About the author
Franz Kafka
3,224 books38.5k followersPrague-born writer Franz Kafka wrote in German, and his stories, such as "
The Metamorphosis
" (1916), and posthumously published novels, including
The Trial
(1925), concern troubled individuals in a nightmarishly impersonal world.
Jewish middle-class family of this major fiction writer of the 20th century spoke German. People consider his unique body of much incomplete writing, mainly published posthumously, among the most influential in European literature.
His stories include "The Metamorphosis" (1912) and " In the Penal Colony " (1914), whereas his posthumous novels include The Trial (1925), The Castle (1926) and Amerika (1927).
Despite first language, Kafka also spoke fluent Czech. Later, Kafka acquired some knowledge of the French language and culture from Flaubert, one of his favorite authors.
Kafka first studied chemistry at the Charles-Ferdinand University of Prague but after two weeks switched to law. This study offered a range of career possibilities, which pleased his father, and required a longer course of study that gave Kafka time to take classes in German studies and art history. At the university, he joined a student club, named Lese- und Redehalle der Deutschen Studenten, which organized literary events, readings, and other activities. In the end of his first year of studies, he met Max Brod, a close friend of his throughout his life, together with the journalist Felix Weltsch, who also studied law. Kafka obtained the degree of doctor of law on 18 June 1906 and performed an obligatory year of unpaid service as law clerk for the civil and criminal courts.
Writing of Kafka attracted little attention before his death. During his lifetime, he published only a few short stories and never finished any of his novels except the very short "The Metamorphosis." Kafka wrote to Max Brod, his friend and literary executor: "Dearest Max, my last request: Everything I leave behind me ... in the way of diaries, manuscripts, letters (my own and others'), sketches, and so on, [is] to be burned unread." Brod told Kafka that he intended not to honor these wishes, but Kafka, so knowing, nevertheless consequently gave these directions specifically to Brod, who, so reasoning, overrode these wishes. Brod in fact oversaw the publication of most of work of Kafka in his possession; these works quickly began to attract attention and high critical regard.
Max Brod encountered significant difficulty in compiling notebooks of Kafka into any chronological order as Kafka started writing in the middle of notebooks, from the last towards the first, et cetera.
Kafka wrote all his published works in German except several letters in Czech to Milena Jesenská.
Jewish middle-class family of this major fiction writer of the 20th century spoke German. People consider his unique body of much incomplete writing, mainly published posthumously, among the most influential in European literature.
His stories include "The Metamorphosis" (1912) and " In the Penal Colony " (1914), whereas his posthumous novels include The Trial (1925), The Castle (1926) and Amerika (1927).
Despite first language, Kafka also spoke fluent Czech. Later, Kafka acquired some knowledge of the French language and culture from Flaubert, one of his favorite authors.
Kafka first studied chemistry at the Charles-Ferdinand University of Prague but after two weeks switched to law. This study offered a range of career possibilities, which pleased his father, and required a longer course of study that gave Kafka time to take classes in German studies and art history. At the university, he joined a student club, named Lese- und Redehalle der Deutschen Studenten, which organized literary events, readings, and other activities. In the end of his first year of studies, he met Max Brod, a close friend of his throughout his life, together with the journalist Felix Weltsch, who also studied law. Kafka obtained the degree of doctor of law on 18 June 1906 and performed an obligatory year of unpaid service as law clerk for the civil and criminal courts.
Writing of Kafka attracted little attention before his death. During his lifetime, he published only a few short stories and never finished any of his novels except the very short "The Metamorphosis." Kafka wrote to Max Brod, his friend and literary executor: "Dearest Max, my last request: Everything I leave behind me ... in the way of diaries, manuscripts, letters (my own and others'), sketches, and so on, [is] to be burned unread." Brod told Kafka that he intended not to honor these wishes, but Kafka, so knowing, nevertheless consequently gave these directions specifically to Brod, who, so reasoning, overrode these wishes. Brod in fact oversaw the publication of most of work of Kafka in his possession; these works quickly began to attract attention and high critical regard.
Max Brod encountered significant difficulty in compiling notebooks of Kafka into any chronological order as Kafka started writing in the middle of notebooks, from the last towards the first, et cetera.
Kafka wrote all his published works in German except several letters in Czech to Milena Jesenská.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 143 reviews
December 20, 2019
"The Great Wall of China" (Beim Bau der Chinesischen Mauer), was written in 1917 and remained unpublished during the author's lifetime, besides the small parable "A Message from the Emperor" (Eine kaiserliche Botschaft).
This short story can be read in tandem with Kafka's two other smaller stories: The Refusal" (Die Abweisung) " and "The City Coat of Arms" (Das Stadtwappen).
As the narrative progresses, it becomes clear that the purpose of building the wall is not what it seems. Because as a wall of protection is inadequate.
It is made in piecemeal construction and raises suspicions that there are gaps and openings between the various sections. Besides that, there is no real danger from the people of the North. At least not for the people of the South. The vast, almost endless, distance between the two worlds is in itself the only protection needed.
During his research, the narrator discovers an even more probable, obscure and mysterious reason for building the wall. Someone wants it as the foundation to create a
Ο Kafka γράφει στις 24 Νοέμβρη 1912 (απόγευμα) στην αρραβωνιαστικιά του, τη Felice, μια επιστολή η οποία περιέχει ένα σύντομο κινέζικο ποίημα του ποιητή Jan-Tsen-Tsai (1716-97, εμφανίζεται επίσης ως Yuan Tzu-tsai ή Yuan Mei) το οποίο κατά κάποιο τρόπο περιγράφει τη σχέση τους:
ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ.
Μέσα στην παγωμένη νύχτα, απορροφημένος από το βιβλίο μου,
ξέχασα πως ήταν ώρα να πέσω για ύπνο.
Το άρωμα από το χρυσοκέντητο πάπλωμά μου
έχει εδώ και ώρα εξατμιστεί,
η φωτιά στο τζάκι έχει σβήσει.
Η ωραία ερωμένη μου που μέχρι τώρα συγκρατούσε
την οργή της με δυσκολία, αρπάζει τη λάμπα
και ρωτάει: Έχεις ιδέα τι ώρα έχει πάει;"
Αυτό το ποίημα απέκτησε μια ιδιαίτερη σημασία για τους δύο αυτούς ερωτευμένους δι' αλληλογραφίας (βλέπε επιστολή Ιανουαρίου της επόμενης χρονιάς: εκείνο το κινέζικο ποίημα έχει αποκτήσει τόσο σπουδαίο νόημα για εμάς). Το 1912 είναι η χρονιά που ο Kafka γράφει τη Μεταμόρφωση, ένα έργο που ίδιος χαρακτηρίζει ως τρομαχτικό και εξαιρετικά αποκρουστικό. Για εκείνον όπως αποκαλύπτει στο γράμμα που περιέχει το μικρό κινέζικο ποίημα, η Felice είναι το στήριγμα και η δύναμή του:
"Wenn es mir aber gelingt, dann verdanke ich es wieder nur dem starkenden Bewusstsein, Dich zur Freundin zu haben und auf einen Menschen, wie Du es bist, mich verlassen zu konnen.
But if I succeed, it will be due entirely to the fortifying knowledge of having you as a friend, and being able to rely on someone like you.
Όμως αν τα καταφέρω, θα οφείλεται ολοκληρωτικά στη ενδυναμωτική γνώση πως είσαι φίλη μου, και στο ότι μπορώ να βασίζομαι σε κάποια σαν κι εσένα.
Κι αυτή η μικρή λέξη starkenden από το ρήμα starken σημαίνει ενισχύω, ενδυναμώνω, αναζωογονώ αλλά επίσης σημαίνει οχυρώνω. Χτίζω ένα τείχος προστασίας. Έτσι έβλεπε τη σχέση τους ο Kafka και πιθανώς και η ίδια η Felice (οι δικές της οι απαντήσεις δεν σώζονται) σαν ένα όριο ανάμεσα στη νύχτα που κυοφορεί τα λογοτεχνικά του δημιουργήματα, τους εφιάλτες και τις πνευματικές του αγωνίες που τον κρατούν ξάγρυπνο και τη νύχτα που επιφυλάσσει μια ζεστή αγκαλιά, αγάπη, έρωτα, ένα ζεστό κρεβάτι και ανάπαυση.
Ήθελε να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κατά βάθος πρέπει να γνώριζε πως όλα αυτά ήταν μέσα στο μυαλό του, πως προσπαθούσε να προστατευθεί από έναν ανύπαρκτο εχθρό, από έναν αόρατο κίνδυνο που υπήρχε μόνο μέσα στο κεφάλι του. Ωστόσο το τείχος προστασίας του ήταν διάτρητο, είχε κενά και χάσματα. Κι αυτός, μετέωρος ανάμεσα στους δύο κόσμους, ήταν εκτεθειμένος σε χίλιους δυο πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους.
Είναι σαν να λέμε πως η δεσποινίδα Bauer ήταν το προσωπικό του Mauer (τείχος).
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο καθεαυτό διήγημα "Το μεγάλο Τείχος της Κίνας" (Beim Bau der Chinesischen Mauer) το οποίο επίσης γράφτηκε στα 1917 και παρέμεινε αδημοσίευτο κατά τη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα, πέρα από τη μικρή παραβολή "Ένα μήνυμα από τον αυτοκράτορα" (Eine kaiserliche Botschaft). Το συγκεκριμένο διήγημα μπορεί να καταστεί ιδιαίτερα κατανοητό αν διαβαστεί σε συνδυασμό με δύο άλλες πιο μικρές ιστορίες του Kafka: "Η απόρριψη" (Die Abweisung) και "Ο θυρεός της πόλης" (Das Stadtwappen).
Καθώς προχωρεί η διήγηση καθίσταται προφανές πως ο σκοπός της ανοικοδόμησης του τείχους δεν είναι αυτός που φαίνεται. Γιατί ως τείχος προστασίας αποτυγχάνει. Είναι κατασκευασμένο κομματιαστά και εκφράζονται υπόνοιες που υπάρχουν κενά και χάσματα ανάμεσα στα διάφορα τμήματα. Εκτός αυτού δεν υπάρχει κάποιος πραγματικός κίνδυνος από τους ανθρώπους του Βορρά. Τουλάχιστον όχι για τους ανθρώπους του Νότου. Η τεράστια, σχεδόν ατελείωτη, αέναη απόσταση ανάμεσα στους δύο κόσμους αποτελεί από μόνη της ικανή προστασία.
Όλα ωστόσο, από την επιλογή της μεθόδου της σταδιακής ανοικοδόμησης ως την καθιέρωση ενός ενιαίου εκπαιδευτικού συστήματος με κύριο άξονα τις τέχνες της οικοδομικής και αρχιτεκτονικής έχουν ως σκοπό να ενώσουν έναν λαό κάτω από μία κοινή ιδέα, έναν κοινό στόχο.
Κατά την έρευνά του ο αφηγητής ανακαλύπτει έναν ακόμα πιθανό, πιο σκοτεινό, μυστηριώδη και κρυμμένο σκοπό της ανοικοδόμησης του τείχους. Κάποιος το θέλει ως θεμέλιο για να δημιουργήσει έναν νέο Πύργο της Βαβέλ. Σε αυτήν την εκδοχή, ο παλιός Πύργος της Βαβέλ απέτυχε γιατί δεν είχε γερά θεμέλια.
Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη εκδοχή, στη σύντομη διήγηση με τίτλο: "Ο Θυρεός της Πόλης" (Das Stadtwappen) η οποία επίσης δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του Kafka, στην οποία η κατασκευή αναβάλλεται επ' αόριστον λόγω της αναβλητικότητας των ανθρώπων αλλά και της τάσης τους να αναλώνονται σε συγκρούσεις, διχασμούς και έριδες καθώς επίσης και του χάσματος ανάμεσα στις παλιότερες και νεότερες γενιές, οι οποίες έχουν διαφορετικές ιδέες, ανάγκες, αντιλήψεις και προτεραιότητες.
Αν το σινικό τείχος χτίζεται με προφανή σκοπό να αποτελέσει ένα τείχος προστασίας και με απώτερο σκοπό να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό και γερό θεμέλιο για την ανοικοδόμηση του Πύργου της Βαβέλ, τότε... ποιος είναι ο σκοπός της ανέγερσης ενός Πύργου της Βαβέλ;
"Das Wesentliche des ganzen Unternehmens ist der Gedanke, einen bis in den Himmel reichenden Turm zu bauen".
"Η ουσία της όλης επιχείρησης ήταν ήταν η ιδέα του να φτιάξουν έναν πύργο που να φτάνει ως τον Ουρανό".
Τι άλλο ξέρουμε για τον τρόπο που εννοεί ο Kafka την έννοια του Πύργου της Βαβέλ;
Τον έχει αναφέρει ξανά στον "Φύλακα του τάφου", όταν λέει "welche das Fundament zusammenscharrt, das etwa fur den Babylonischen Turm" πως δηλαδή ο πρίγκιπας σκάβει τα θεμέλια που χρειάζονται για να χτίσει κάτι σαν τον πύργο της Βαβέλ. Στο μεγάλο τείχος της Κίνας, το τείχος καθεαυτό χαρακτηρίζεται ως ημικύκλιο ή ένα τέταρτο του κύκλου "Die Mauer, die doch nicht einmal einen Kreis, sondern nur eine Art Viertel".
Αυτό σημαίνει πως ο νέος Πύργος της Βαβέλ προκειμένου να υπάρξει θα πρέπει να θεμελιωθεί ανάμεσα στους δύο κόσμους, ένα σύνορο που τελικά θα συνδέει τη γη με τον ουρανό (άνθρωπος - παιδί και Θεός - Πατέρας) και τους δύο κόσμους (βάρβαρο Βορρά και πολιτισμένο Νότο, τον κόσμο των αισθήσεων και τον κόσμο του πνεύματος). Είναι λοιπόν ο Πύργος της Βαβέλ η πολυθρύλητη πύλη που αναλόγως επιτρέπει ή εμποδίζει το πέρασμα από την μία ή την άλλη πλευρά από το ένα επίπεδο στο άλλο.
Και ποια είναι η σχέση του ίδιου του Kafka με όλο αυτό;
Και ο ίδιος ένιωθε πως έφερε μέσα του έναν Πύργο της Βαβέλ. Μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του, δίνει σε μια επιστολή του προς τον φίλο του, τον Max Brod, όπου προσπαθεί να του απολογηθεί για μια κρίση νευρικού γέλιου η οποία τον είχε πιάσει την προηγούμενη ημέρα. Ο Kafka έχει ομολογήσει και αλλού (σε επιστολή του στην Felice) πως τις πιο ακατάλληλες και σοβαρές στιγμές τον ευαίσθητο νευρικό του σύστημα τον πρόδιδε και τον εξέθετε στα μάτια των άλλων που σίγουρα θα είχαν δυσκολία να κατανοήσουν ή να δικαιολογήσουν την συμπεριφορά του: Ξεσπούσε σε νευρικά γέλια. Ήταν ένας τρόπος του για να εκτονώνει το άγχος και την πίεση που προέκυπτε από μια ορισμένη περίσταση. Από μια τέτοια αφορμή γράφει λοιπόν στον φίλο του ( Προς Max Brod Καρτ Ποστάλ, Πράγα 29 Αυγούστου [1913?]):
"Αγαπημένε Max, σκέφτηκα πως χτες πρέπει να σου έδωσα την εντύπωση ενός απαίσιου ανθρώπου, βασικά εξαιτίας του τρόπου που γελούσα την ώρα που αποχαιρετιστήκαμε. Συνάμα ήξερα, όπως το ξέρω και τώρα, πως με εσένα δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ωστόσο πρέπει να πω, περισσότερο για μένα κι όχι για σένα, πως αυτό που παρουσίασα χτες και το οποίο σε αυτήν τη μορφή μόνο εσύ, η F (σσ. η αρραβωνιαστικιά του Kafka) και η Ottla (σσ. η αδερφή του Kafka) γνωρίζετε σε αυτήν την μορφή (παρόλο που θα έπρεπε να το είχα καταπιέσει ακόμα και με εσάς) είναι βεβαίως μόνο ό,τι συμβαίνει σε έναν από τους ορόφους του εσώτερου Πύργου της Βαβέλ μου, και όλα όσα υπάρχουν πάνω και κάτω από αυτό, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από τους πολίτες της πόλης της Βαβέλ. Όπως και να έχει αυτό πιστεύω πως αρκεί, καίτοι προσπαθώ να διορθώσω όσα περισσότερα μπορώ με το αδέξιο χέρι μου".
Κάτι άλλο που είχε στο παρελθόν προκαλέσει νευρική κρίση γέλιου στον Kafka ήταν η καρικατούρα του Αυτοκράτορα.
Αν δούμε το "Μεγάλο Τείχος της Κίνας" ως μια παρωδία του πολιτικού συστήματος της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας αλλά και ως μια συμβολική εικόνα της διαρθρωτικής δομής ενός εταιρικού οργανισμού, σαν κι εκείνους για τους οποίους εργαζόταν ο Kafka, θα διαπιστώσουμε κάποια κοινά στοιχεία. Μια Βαβέλ ανθρώπων κάτω από ένα κοινό στέμμα, μια μέθοδος διακυβέρνησης όπου δεν σου επιτρέπει να έχεις άμεση και απεριόριστη πρόσβαση στο σύνολο της γνώσης που σχετίζεται με τους στόχους, τις αποφάσεις αλλά και το καθεαυτό ποιόν των φορέων που ασκούν την εξουσία, λίγο έως πολύ οι περισσότεροι οφείλουμε να υπακούμε σε αποφάσεις που δεν έχουμε πάρει οι ίδιοι, χωρίς να τις καταλαβαίνουμε ιδιαίτερα, χωρίς να ξέρουμε αυτούς που τις παίρνουν για λογαριασμό μας και οι οποίοι μπορεί πολύ συχνά να είναι τελείως ηλίθιοι ή να είναι και οι ίδιοι ανδρείκελα ενός άλλου φορέα εξουσίας.
Γράφει για παράδειγμα στη Felice, για τον πρόεδρο της εταιρίας του, τον Dr. Otto Přibram:
"Θα έπαιρνε πολύ για να σου περιγράψω πόσο σημαντικός είναι αυτός ο άνθρωπος. Αλλά πίστεψέ με είναι εξαιρετικά σημαντικός. Ένας συνηθισμένος υπάλληλος θεωρεί πως αυτός ο άνδρας δεν ανήκει στη γη αλλά στα ουράνια. Και συνήθως έχουμε ελάχιστες ευκαιρίες να μιλούμε στον Αυτοκράτορα, για το μέσο υπάλληλο η επαφή με αυτόν τον άνδρα - μια περίσταση πολύ συνηθισμένη σε όλους τους εταιρικούς οργανισμούς - ισοδυναμεί ως συνάντηση με τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Να μην παραλείψω πως όπως καθένας που έπειτα από μια γενική εξέταση αποδεικνύεται κατώτερος της θέσης του, αυτός ο άνδρας είναι για γέλια. Αλλά το να αφεθεί κάποιος να γελάσει με κάτι τόσο κοινότοπο και επιπλέον ενώπιον του σπουδαίου άνδρα είναι σωστή τρέλα". (8 με 9 Ιανουαρίου 1912 [1913])
Αυτό ωστόσο έκανε ο Kafka ο οποίος στη συνέχεια περιγράφει την κρίση νευρικού γέλιου με έναν ιδιαίτερα χιουμοριστικό τρόπο, και το γέλιο του ομολογώ πως είναι απολύτως μεταδοτικό, αν κρίνω από την προσωπική μου και άμεση αναγνωστική εμπειρία.
Και φτάνουμε στο μείζον ερώτημα: Ποια είναι αυτή η ανώτατη εξουσία;
" In der Stube der Führerschaft – wo sie war und wer dort saß, weiß und wußte niemand, den ich fragte – in dieser Stube kreisten wohl alle menschlichen Gedanken und Wünsche und in Gegenkreisen alle menschlichen Ziele und Erfüllungen. Durch das Fenster aber fiel der Abglanz der göttlichen Welten auf die Pläne zeichnenden Hände der Führerschaft".
"Στο δωμάτιο της εξουσίας - πού βρισκόταν αυτό και ποιοι κάθονταν εκεί κανένας από όσους ρώτησα ούτε τότε ήξερε ούτε τώρα γνωρίζει - σε αυτό το δωμάτιο πιθανώς όλες οι ανθρώπινες σκέψεις και επιθυμίες σχημάτιζαν έναν κύκλο και όλοι οι ανθρώπινοι στόχοι και επιτεύγματα σχημάτιζαν έναν αντίστροφο κύκλο. Ωστόσο από το παράθυρο έπεφτε στα χέρια της εξουσίας που κατέστρωνε τα σχέδια η αντανάκλαση των θεϊκών κόσμων".
Οπότε ακόμα και αυτή η απρόσιτη και ακριβοθώρητη εξουσία, δεν ξέρει τι κάνει, μόνο μια αντανάκλαση μπορεί να δει από κάτι άλλο, ανώτερο και δυσερμήνευτο, το οποίο καταφτάνει σε αυτούς με έμμεσο τρόπο. Κι ο αυτοκράτορας ο ίδιος, είναι περισσότερο σημαντικός για την εξουσία που συμβολίζει και όχι για την αληθινή εξουσία που κατέχει. Κατά τα άλλα δεν διαφέρει σε τίποτα από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Κι αν ήθελε να σου μεταφέρει την αινιγματική γνώση της αντανάκλασης του παραθύρου, το μήνυμά του θα χανόταν μέσα στις αχανείς εκτάσεις της αυτοκρατορίας του "Αλλά εσύ κάθεσαι στο παράθυρό σου, την ώρα που νυχτώνει και ονειρεύεσαι το μήνυμα του αυτοκράτορα" το οποίο δεν θα λάβεις ποτέ.
Δηλαδή αυτό που συμπεραίνει με απλά λόγια ο Kafka είναι πως όλοι οι θεσμοί και οι φορείς εξουσίας υπάρχουν προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνύπαρξη των ανθρώπων, να ρυθμιστούν οι μεταξύ τους σχέσεις και η άγνοια (το μήνυμα χωρίς παραλήπτη) ο φόβος (οι βάρβαροι Βόρειοι λαοί), οι νόμοι και τα διατάγματα (διαταγή για αποσπασματική ανοικοδόμηση του τείχους) είναι μέσα που στοχεύουν στην υπακοή, συνεργασία των ανθρώπων και προορίζονται για να τους κρατούν ικανοποιημένους με το υπάρχον καθεστώς. Αυτό που ο ίδιος ο Kafka ονομάζει "Einheit!" δηλαδή "Ενότητα".
Ίσως γι' αυτό στο τέλος της διήγησης το μήνυμα των επαναστατών φτάνει πολύ αργά και είναι ιδιαίτερα απαρχαιωμένο (μια εκδοχή της σύγχυσης των γλωσσών της Βαβέλ, ένα μήνυμα που παραμένει χαμένο γιατί δεν φτάνει εγκαίρως στον παραλήπτη) για να συγκινήσει ή να ξεσηκώσει τους συγχωριανούς του αφηγητή, η αντίδρασή τους είναι να ξεσπάσουν σε γέλια. Είναι τόσο μεγάλος και τόσο ετερόκλητος αυτός ο κόσμος που καμία επανάσταση δεν θα μπορούσε να φτάσει ταυτόχρονα σε όλους τους ανθρώπους και να αντιπροσωπεύσει τις ανάγκες και τα αιτήματα της κάθε γενιάς ή εποχής. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που κόντρα σε όσους εξεγείρονται, θα συνεχίζουν να χτίζουν σαν συνεπείς εργάτες το θεμέλιο ενός επινοημένου κόσμου, πολύ απασχολημένοι με αυτό που κάνουν ώστε να σηκώσουν το κεφάλι και να δουν, πως στην πραγματικότητα "Δεν έχουμε αυτοκράτορα".
This short story can be read in tandem with Kafka's two other smaller stories: The Refusal" (Die Abweisung) " and "The City Coat of Arms" (Das Stadtwappen).
As the narrative progresses, it becomes clear that the purpose of building the wall is not what it seems. Because as a wall of protection is inadequate.
It is made in piecemeal construction and raises suspicions that there are gaps and openings between the various sections. Besides that, there is no real danger from the people of the North. At least not for the people of the South. The vast, almost endless, distance between the two worlds is in itself the only protection needed.
During his research, the narrator discovers an even more probable, obscure and mysterious reason for building the wall. Someone wants it as the foundation to create a
Ο Kafka γράφει στις 24 Νοέμβρη 1912 (απόγευμα) στην αρραβωνιαστικιά του, τη Felice, μια επιστολή η οποία περιέχει ένα σύντομο κινέζικο ποίημα του ποιητή Jan-Tsen-Tsai (1716-97, εμφανίζεται επίσης ως Yuan Tzu-tsai ή Yuan Mei) το οποίο κατά κάποιο τρόπο περιγράφει τη σχέση τους:
ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ.
Μέσα στην παγωμένη νύχτα, απορροφημένος από το βιβλίο μου,
ξέχασα πως ήταν ώρα να πέσω για ύπνο.
Το άρωμα από το χρυσοκέντητο πάπλωμά μου
έχει εδώ και ώρα εξατμιστεί,
η φωτιά στο τζάκι έχει σβήσει.
Η ωραία ερωμένη μου που μέχρι τώρα συγκρατούσε
την οργή της με δυσκολία, αρπάζει τη λάμπα
και ρωτάει: Έχεις ιδέα τι ώρα έχει πάει;"
Αυτό το ποίημα απέκτησε μια ιδιαίτερη σημασία για τους δύο αυτούς ερωτευμένους δι' αλληλογραφίας (βλέπε επιστολή Ιανουαρίου της επόμενης χρονιάς: εκείνο το κινέζικο ποίημα έχει αποκτήσει τόσο σπουδαίο νόημα για εμάς). Το 1912 είναι η χρονιά που ο Kafka γράφει τη Μεταμόρφωση, ένα έργο που ίδιος χαρακτηρίζει ως τρομαχτικό και εξαιρετικά αποκρουστικό. Για εκείνον όπως αποκαλύπτει στο γράμμα που περιέχει το μικρό κινέζικο ποίημα, η Felice είναι το στήριγμα και η δύναμή του:
"Wenn es mir aber gelingt, dann verdanke ich es wieder nur dem starkenden Bewusstsein, Dich zur Freundin zu haben und auf einen Menschen, wie Du es bist, mich verlassen zu konnen.
But if I succeed, it will be due entirely to the fortifying knowledge of having you as a friend, and being able to rely on someone like you.
Όμως αν τα καταφέρω, θα οφείλεται ολοκληρωτικά στη ενδυναμωτική γνώση πως είσαι φίλη μου, και στο ότι μπορώ να βασίζομαι σε κάποια σαν κι εσένα.
Κι αυτή η μικρή λέξη starkenden από το ρήμα starken σημαίνει ενισχύω, ενδυναμώνω, αναζωογονώ αλλά επίσης σημαίνει οχυρώνω. Χτίζω ένα τείχος προστασίας. Έτσι έβλεπε τη σχέση τους ο Kafka και πιθανώς και η ίδια η Felice (οι δικές της οι απαντήσεις δεν σώζονται) σαν ένα όριο ανάμεσα στη νύχτα που κυοφορεί τα λογοτεχνικά του δημιουργήματα, τους εφιάλτες και τις πνευματικές του αγωνίες που τον κρατούν ξάγρυπνο και τη νύχτα που επιφυλάσσει μια ζεστή αγκαλιά, αγάπη, έρωτα, ένα ζεστό κρεβάτι και ανάπαυση.
Ήθελε να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κατά βάθος πρέπει να γνώριζε πως όλα αυτά ήταν μέσα στο μυαλό του, πως προσπαθούσε να προστατευθεί από έναν ανύπαρκτο εχθρό, από έναν αόρατο κίνδυνο που υπήρχε μόνο μέσα στο κεφάλι του. Ωστόσο το τείχος προστασίας του ήταν διάτρητο, είχε κενά και χάσματα. Κι αυτός, μετέωρος ανάμεσα στους δύο κόσμους, ήταν εκτεθειμένος σε χίλιους δυο πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους.
Είναι σαν να λέμε πως η δεσποινίδα Bauer ήταν το προσωπικό του Mauer (τείχος).
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο καθεαυτό διήγημα "Το μεγάλο Τείχος της Κίνας" (Beim Bau der Chinesischen Mauer) το οποίο επίσης γράφτηκε στα 1917 και παρέμεινε αδημοσίευτο κατά τη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα, πέρα από τη μικρή παραβολή "Ένα μήνυμα από τον αυτοκράτορα" (Eine kaiserliche Botschaft). Το συγκεκριμένο διήγημα μπορεί να καταστεί ιδιαίτερα κατανοητό αν διαβαστεί σε συνδυασμό με δύο άλλες πιο μικρές ιστορίες του Kafka: "Η απόρριψη" (Die Abweisung) και "Ο θυρεός της πόλης" (Das Stadtwappen).
Καθώς προχωρεί η διήγηση καθίσταται προφανές πως ο σκοπός της ανοικοδόμησης του τείχους δεν είναι αυτός που φαίνεται. Γιατί ως τείχος προστασίας αποτυγχάνει. Είναι κατασκευασμένο κομματιαστά και εκφράζονται υπόνοιες που υπάρχουν κενά και χάσματα ανάμεσα στα διάφορα τμήματα. Εκτός αυτού δεν υπάρχει κάποιος πραγματικός κίνδυνος από τους ανθρώπους του Βορρά. Τουλάχιστον όχι για τους ανθρώπους του Νότου. Η τεράστια, σχεδόν ατελείωτη, αέναη απόσταση ανάμεσα στους δύο κόσμους αποτελεί από μόνη της ικανή προστασία.
Όλα ωστόσο, από την επιλογή της μεθόδου της σταδιακής ανοικοδόμησης ως την καθιέρωση ενός ενιαίου εκπαιδευτικού συστήματος με κύριο άξονα τις τέχνες της οικοδομικής και αρχιτεκτονικής έχουν ως σκοπό να ενώσουν έναν λαό κάτω από μία κοινή ιδέα, έναν κοινό στόχο.
Κατά την έρευνά του ο αφηγητής ανακαλύπτει έναν ακόμα πιθανό, πιο σκοτεινό, μυστηριώδη και κρυμμένο σκοπό της ανοικοδόμησης του τείχους. Κάποιος το θέλει ως θεμέλιο για να δημιουργήσει έναν νέο Πύργο της Βαβέλ. Σε αυτήν την εκδοχή, ο παλιός Πύργος της Βαβέλ απέτυχε γιατί δεν είχε γερά θεμέλια.
Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη εκδοχή, στη σύντομη διήγηση με τίτλο: "Ο Θυρεός της Πόλης" (Das Stadtwappen) η οποία επίσης δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του Kafka, στην οποία η κατασκευή αναβάλλεται επ' αόριστον λόγω της αναβλητικότητας των ανθρώπων αλλά και της τάσης τους να αναλώνονται σε συγκρούσεις, διχασμούς και έριδες καθώς επίσης και του χάσματος ανάμεσα στις παλιότερες και νεότερες γενιές, οι οποίες έχουν διαφορετικές ιδέες, ανάγκες, αντιλήψεις και προτεραιότητες.
Αν το σινικό τείχος χτίζεται με προφανή σκοπό να αποτελέσει ένα τείχος προστασίας και με απώτερο σκοπό να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό και γερό θεμέλιο για την ανοικοδόμηση του Πύργου της Βαβέλ, τότε... ποιος είναι ο σκοπός της ανέγερσης ενός Πύργου της Βαβέλ;
"Das Wesentliche des ganzen Unternehmens ist der Gedanke, einen bis in den Himmel reichenden Turm zu bauen".
"Η ουσία της όλης επιχείρησης ήταν ήταν η ιδέα του να φτιάξουν έναν πύργο που να φτάνει ως τον Ουρανό".
Τι άλλο ξέρουμε για τον τρόπο που εννοεί ο Kafka την έννοια του Πύργου της Βαβέλ;
Τον έχει αναφέρει ξανά στον "Φύλακα του τάφου", όταν λέει "welche das Fundament zusammenscharrt, das etwa fur den Babylonischen Turm" πως δηλαδή ο πρίγκιπας σκάβει τα θεμέλια που χρειάζονται για να χτίσει κάτι σαν τον πύργο της Βαβέλ. Στο μεγάλο τείχος της Κίνας, το τείχος καθεαυτό χαρακτηρίζεται ως ημικύκλιο ή ένα τέταρτο του κύκλου "Die Mauer, die doch nicht einmal einen Kreis, sondern nur eine Art Viertel".
Αυτό σημαίνει πως ο νέος Πύργος της Βαβέλ προκειμένου να υπάρξει θα πρέπει να θεμελιωθεί ανάμεσα στους δύο κόσμους, ένα σύνορο που τελικά θα συνδέει τη γη με τον ουρανό (άνθρωπος - παιδί και Θεός - Πατέρας) και τους δύο κόσμους (βάρβαρο Βορρά και πολιτισμένο Νότο, τον κόσμο των αισθήσεων και τον κόσμο του πνεύματος). Είναι λοιπόν ο Πύργος της Βαβέλ η πολυθρύλητη πύλη που αναλόγως επιτρέπει ή εμποδίζει το πέρασμα από την μία ή την άλλη πλευρά από το ένα επίπεδο στο άλλο.
Και ποια είναι η σχέση του ίδιου του Kafka με όλο αυτό;
Και ο ίδιος ένιωθε πως έφερε μέσα του έναν Πύργο της Βαβέλ. Μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του, δίνει σε μια επιστολή του προς τον φίλο του, τον Max Brod, όπου προσπαθεί να του απολογηθεί για μια κρίση νευρικού γέλιου η οποία τον είχε πιάσει την προηγούμενη ημέρα. Ο Kafka έχει ομολογήσει και αλλού (σε επιστολή του στην Felice) πως τις πιο ακατάλληλες και σοβαρές στιγμές τον ευαίσθητο νευρικό του σύστημα τον πρόδιδε και τον εξέθετε στα μάτια των άλλων που σίγουρα θα είχαν δυσκολία να κατανοήσουν ή να δικαιολογήσουν την συμπεριφορά του: Ξεσπούσε σε νευρικά γέλια. Ήταν ένας τρόπος του για να εκτονώνει το άγχος και την πίεση που προέκυπτε από μια ορισμένη περίσταση. Από μια τέτοια αφορμή γράφει λοιπόν στον φίλο του ( Προς Max Brod Καρτ Ποστάλ, Πράγα 29 Αυγούστου [1913?]):
"Αγαπημένε Max, σκέφτηκα πως χτες πρέπει να σου έδωσα την εντύπωση ενός απαίσιου ανθρώπου, βασικά εξαιτίας του τρόπου που γελούσα την ώρα που αποχαιρετιστήκαμε. Συνάμα ήξερα, όπως το ξέρω και τώρα, πως με εσένα δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ωστόσο πρέπει να πω, περισσότερο για μένα κι όχι για σένα, πως αυτό που παρουσίασα χτες και το οποίο σε αυτήν τη μορφή μόνο εσύ, η F (σσ. η αρραβωνιαστικιά του Kafka) και η Ottla (σσ. η αδερφή του Kafka) γνωρίζετε σε αυτήν την μορφή (παρόλο που θα έπρεπε να το είχα καταπιέσει ακόμα και με εσάς) είναι βεβαίως μόνο ό,τι συμβαίνει σε έναν από τους ορόφους του εσώτερου Πύργου της Βαβέλ μου, και όλα όσα υπάρχουν πάνω και κάτω από αυτό, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από τους πολίτες της πόλης της Βαβέλ. Όπως και να έχει αυτό πιστεύω πως αρκεί, καίτοι προσπαθώ να διορθώσω όσα περισσότερα μπορώ με το αδέξιο χέρι μου".
Κάτι άλλο που είχε στο παρελθόν προκαλέσει νευρική κρίση γέλιου στον Kafka ήταν η καρικατούρα του Αυτοκράτορα.
Αν δούμε το "Μεγάλο Τείχος της Κίνας" ως μια παρωδία του πολιτικού συστήματος της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας αλλά και ως μια συμβολική εικόνα της διαρθρωτικής δομής ενός εταιρικού οργανισμού, σαν κι εκείνους για τους οποίους εργαζόταν ο Kafka, θα διαπιστώσουμε κάποια κοινά στοιχεία. Μια Βαβέλ ανθρώπων κάτω από ένα κοινό στέμμα, μια μέθοδος διακυβέρνησης όπου δεν σου επιτρέπει να έχεις άμεση και απεριόριστη πρόσβαση στο σύνολο της γνώσης που σχετίζεται με τους στόχους, τις αποφάσεις αλλά και το καθεαυτό ποιόν των φορέων που ασκούν την εξουσία, λίγο έως πολύ οι περισσότεροι οφείλουμε να υπακούμε σε αποφάσεις που δεν έχουμε πάρει οι ίδιοι, χωρίς να τις καταλαβαίνουμε ιδιαίτερα, χωρίς να ξέρουμε αυτούς που τις παίρνουν για λογαριασμό μας και οι οποίοι μπορεί πολύ συχνά να είναι τελείως ηλίθιοι ή να είναι και οι ίδιοι ανδρείκελα ενός άλλου φορέα εξουσίας.
Γράφει για παράδειγμα στη Felice, για τον πρόεδρο της εταιρίας του, τον Dr. Otto Přibram:
"Θα έπαιρνε πολύ για να σου περιγράψω πόσο σημαντικός είναι αυτός ο άνθρωπος. Αλλά πίστεψέ με είναι εξαιρετικά σημαντικός. Ένας συνηθισμένος υπάλληλος θεωρεί πως αυτός ο άνδρας δεν ανήκει στη γη αλλά στα ουράνια. Και συνήθως έχουμε ελάχιστες ευκαιρίες να μιλούμε στον Αυτοκράτορα, για το μέσο υπάλληλο η επαφή με αυτόν τον άνδρα - μια περίσταση πολύ συνηθισμένη σε όλους τους εταιρικούς οργανισμούς - ισοδυναμεί ως συνάντηση με τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Να μην παραλείψω πως όπως καθένας που έπειτα από μια γενική εξέταση αποδεικνύεται κατώτερος της θέσης του, αυτός ο άνδρας είναι για γέλια. Αλλά το να αφεθεί κάποιος να γελάσει με κάτι τόσο κοινότοπο και επιπλέον ενώπιον του σπουδαίου άνδρα είναι σωστή τρέλα". (8 με 9 Ιανουαρίου 1912 [1913])
Αυτό ωστόσο έκανε ο Kafka ο οποίος στη συνέχεια περιγράφει την κρίση νευρικού γέλιου με έναν ιδιαίτερα χιουμοριστικό τρόπο, και το γέλιο του ομολογώ πως είναι απολύτως μεταδοτικό, αν κρίνω από την προσωπική μου και άμεση αναγνωστική εμπειρία.
Και φτάνουμε στο μείζον ερώτημα: Ποια είναι αυτή η ανώτατη εξουσία;
" In der Stube der Führerschaft – wo sie war und wer dort saß, weiß und wußte niemand, den ich fragte – in dieser Stube kreisten wohl alle menschlichen Gedanken und Wünsche und in Gegenkreisen alle menschlichen Ziele und Erfüllungen. Durch das Fenster aber fiel der Abglanz der göttlichen Welten auf die Pläne zeichnenden Hände der Führerschaft".
"Στο δωμάτιο της εξουσίας - πού βρισκόταν αυτό και ποιοι κάθονταν εκεί κανένας από όσους ρώτησα ούτε τότε ήξερε ούτε τώρα γνωρίζει - σε αυτό το δωμάτιο πιθανώς όλες οι ανθρώπινες σκέψεις και επιθυμίες σχημάτιζαν έναν κύκλο και όλοι οι ανθρώπινοι στόχοι και επιτεύγματα σχημάτιζαν έναν αντίστροφο κύκλο. Ωστόσο από το παράθυρο έπεφτε στα χέρια της εξουσίας που κατέστρωνε τα σχέδια η αντανάκλαση των θεϊκών κόσμων".
Οπότε ακόμα και αυτή η απρόσιτη και ακριβοθώρητη εξουσία, δεν ξέρει τι κάνει, μόνο μια αντανάκλαση μπορεί να δει από κάτι άλλο, ανώτερο και δυσερμήνευτο, το οποίο καταφτάνει σε αυτούς με έμμεσο τρόπο. Κι ο αυτοκράτορας ο ίδιος, είναι περισσότερο σημαντικός για την εξουσία που συμβολίζει και όχι για την αληθινή εξουσία που κατέχει. Κατά τα άλλα δεν διαφέρει σε τίποτα από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Κι αν ήθελε να σου μεταφέρει την αινιγματική γνώση της αντανάκλασης του παραθύρου, το μήνυμά του θα χανόταν μέσα στις αχανείς εκτάσεις της αυτοκρατορίας του "Αλλά εσύ κάθεσαι στο παράθυρό σου, την ώρα που νυχτώνει και ονειρεύεσαι το μήνυμα του αυτοκράτορα" το οποίο δεν θα λάβεις ποτέ.
Δηλαδή αυτό που συμπεραίνει με απλά λόγια ο Kafka είναι πως όλοι οι θεσμοί και οι φορείς εξουσίας υπάρχουν προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνύπαρξη των ανθρώπων, να ρυθμιστούν οι μεταξύ τους σχέσεις και η άγνοια (το μήνυμα χωρίς παραλήπτη) ο φόβος (οι βάρβαροι Βόρειοι λαοί), οι νόμοι και τα διατάγματα (διαταγή για αποσπασματική ανοικοδόμηση του τείχους) είναι μέσα που στοχεύουν στην υπακοή, συνεργασία των ανθρώπων και προορίζονται για να τους κρατούν ικανοποιημένους με το υπάρχον καθεστώς. Αυτό που ο ίδιος ο Kafka ονομάζει "Einheit!" δηλαδή "Ενότητα".
Ίσως γι' αυτό στο τέλος της διήγησης το μήνυμα των επαναστατών φτάνει πολύ αργά και είναι ιδιαίτερα απαρχαιωμένο (μια εκδοχή της σύγχυσης των γλωσσών της Βαβέλ, ένα μήνυμα που παραμένει χαμένο γιατί δεν φτάνει εγκαίρως στον παραλήπτη) για να συγκινήσει ή να ξεσηκώσει τους συγχωριανούς του αφηγητή, η αντίδρασή τους είναι να ξεσπάσουν σε γέλια. Είναι τόσο μεγάλος και τόσο ετερόκλητος αυτός ο κόσμος που καμία επανάσταση δεν θα μπορούσε να φτάσει ταυτόχρονα σε όλους τους ανθρώπους και να αντιπροσωπεύσει τις ανάγκες και τα αιτήματα της κάθε γενιάς ή εποχής. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που κόντρα σε όσους εξεγείρονται, θα συνεχίζουν να χτίζουν σαν συνεπείς εργάτες το θεμέλιο ενός επινοημένου κόσμου, πολύ απασχολημένοι με αυτό που κάνουν ώστε να σηκώσουν το κεφάλι και να δουν, πως στην πραγματικότητα "Δεν έχουμε αυτοκράτορα".
May 21, 2019
Stories of dislocation, confusion and bewildering bureaucracy. Snippets really, but interesting all the same. Better perhaps to read the longer books - I would recommend The Castle
June 20, 2023
The book "The Chinese Wall" by Franz Kafka is a short story that is characterized by its profound complexity. Despite being a literary work, its theme and the analysis that can be carried out on it can also be valuable for psychology.
The story begins with an emperor trying to build a wall in China. The work tells the story of the construction of the wall, which, despite efforts, never ends. Workers manage to build miles and miles of walls, but there is always a section that is destroyed before it is fully completed.
One day, a voice inside the emperor tells him to stop building the wall, that he has to focus on taking care of his kingdom, protecting its inhabitants and making sure life is the best it can be for them. The emperor, however, refuses to listen to this voice and continues his obsessive attempt to build the wall.
There are several possible interpretations of this story, but the most interesting for psychology is its relationship with obsession and personality disorders. In this review, I will focus on the possible readings that can be done in relation to these topics.
One of the most obvious aspects of the story is the emperor's obsession with building the wall. This obsession can be interpreted as a symptom of obsessive-compulsive disorder, a condition that is characterized by the presence of obsessions and/or compulsions that are difficult to control and that interfere with daily life.
In the case of the emperor, his concern with the wall is so great that it leads him to neglect other aspects of his kingdom. Even when a voice tells him to stop building, he refuses to do so, preferring to continue his obsessive task. These behaviors are characteristic of people who suffer from obsessive-compulsive disorders, since it is very difficult for them to stop doing what worries them, even when there are other things that should be a priority.
Another possible interpretation of "The Chinese Wall" is that it is an allegory about the creation of emotional barriers. In this sense, the wall could be seen as a metaphor for the defenses we build when we feel vulnerable.
There are many situations in life that can make us feel vulnerable, such as financial problems, family conflicts, illnesses, among other things. When faced with these situations, we may try to emotionally protect ourselves by building barriers. These defenses can be useful in the short term, but in the long run they can become a problem, since they prevent us from relating to others and fully experiencing emotions.
In the story, the emperor builds his wall to protect himself from possible threats, but he is never completely satisfied with his work and always finds something else to build. This could be interpreted as an avoidance strategy, in which the person always tries to be protected by creating higher and higher barriers, even though this is not really necessary.
Also, the fact that there is always a section of the wall that is destroyed before it is finished could be seen as a metaphor for how our emotional defenses can be breached by unpredictable events in everyday life. Despite our efforts to protect ourselves, there are always external factors that can break down our defenses.
In conclusion, Franz Kafka's "The Chinese Wall" can be seen from various angles, but in all of them is the idea of obsession and emotional barriers. It is possible that the author did not specifically think about these concepts when writing the work, but this does not take away from the richness that he has as a narrative that can be interpreted from different fields. For psychology, it is important to read and analyze works like this, since they allow us to have a broader and deeper vision of the issues that affect us all at some point in our lives.
The story begins with an emperor trying to build a wall in China. The work tells the story of the construction of the wall, which, despite efforts, never ends. Workers manage to build miles and miles of walls, but there is always a section that is destroyed before it is fully completed.
One day, a voice inside the emperor tells him to stop building the wall, that he has to focus on taking care of his kingdom, protecting its inhabitants and making sure life is the best it can be for them. The emperor, however, refuses to listen to this voice and continues his obsessive attempt to build the wall.
There are several possible interpretations of this story, but the most interesting for psychology is its relationship with obsession and personality disorders. In this review, I will focus on the possible readings that can be done in relation to these topics.
One of the most obvious aspects of the story is the emperor's obsession with building the wall. This obsession can be interpreted as a symptom of obsessive-compulsive disorder, a condition that is characterized by the presence of obsessions and/or compulsions that are difficult to control and that interfere with daily life.
In the case of the emperor, his concern with the wall is so great that it leads him to neglect other aspects of his kingdom. Even when a voice tells him to stop building, he refuses to do so, preferring to continue his obsessive task. These behaviors are characteristic of people who suffer from obsessive-compulsive disorders, since it is very difficult for them to stop doing what worries them, even when there are other things that should be a priority.
Another possible interpretation of "The Chinese Wall" is that it is an allegory about the creation of emotional barriers. In this sense, the wall could be seen as a metaphor for the defenses we build when we feel vulnerable.
There are many situations in life that can make us feel vulnerable, such as financial problems, family conflicts, illnesses, among other things. When faced with these situations, we may try to emotionally protect ourselves by building barriers. These defenses can be useful in the short term, but in the long run they can become a problem, since they prevent us from relating to others and fully experiencing emotions.
In the story, the emperor builds his wall to protect himself from possible threats, but he is never completely satisfied with his work and always finds something else to build. This could be interpreted as an avoidance strategy, in which the person always tries to be protected by creating higher and higher barriers, even though this is not really necessary.
Also, the fact that there is always a section of the wall that is destroyed before it is finished could be seen as a metaphor for how our emotional defenses can be breached by unpredictable events in everyday life. Despite our efforts to protect ourselves, there are always external factors that can break down our defenses.
In conclusion, Franz Kafka's "The Chinese Wall" can be seen from various angles, but in all of them is the idea of obsession and emotional barriers. It is possible that the author did not specifically think about these concepts when writing the work, but this does not take away from the richness that he has as a narrative that can be interpreted from different fields. For psychology, it is important to read and analyze works like this, since they allow us to have a broader and deeper vision of the issues that affect us all at some point in our lives.
October 16, 2022
Various short stories (generally not as good as in Metamorphosis) and a short play. Several have legal/bureaucratic themes and others continue his habit of first-person musings, imagining himself as another creature (Report of a Dog and The Burrow). The Burrow is a very touching insight into the concept of home as a castle, fear of intrusion and persecution etc - very easy to add a Jewish spin to the interpretation.
See my Kafka-related bookshelf for other works by and about Kafka: HERE.
See my Kafka-related bookshelf for other works by and about Kafka: HERE.
December 3, 2018
This collection contains some of Kafka's other major short stories, as well as his numerous one-page sketches and excerpts of his aphorisms. 'Investigations of a Dog' is one of the very finest pieces of literature I've read. A triumph of artistic, comic and philosophical imagination, exploring the possibilities of knowledge, perception and reality. His aphorisms (written between 1915 and 1920) are also significant in itself, highlighting the existential depth he was willing to delve into in order to make some sort of sense over (his) existence.
January 16, 2011
"Alas," said the mouse, "the world is growing smaller every day. At first it was so big that I was afraid, I ran on and I was glad when at last I saw walls to left and right of me in the distance, but these long walls are closing in on each other so fast that I have already reached the end room, and there in the corner stands the trap that I am heading for."
"You only have to change direction," said the cat, and ate it up.
"You only have to change direction," said the cat, and ate it up.
January 30, 2018
not sure if it's سور الصين or قناة السويس الجديدة
October 25, 2022
*3.5
de los 14 relatos estos fueron mis preferidos:
• una confusión cotidiana
• el buitre
• la edificación de la muralla china
• una cruza
• un artista del hambre.
de los 14 relatos estos fueron mis preferidos:
• una confusión cotidiana
• el buitre
• la edificación de la muralla china
• una cruza
• un artista del hambre.
April 30, 2013
Llegué a este libro gracias a Harold Bloom en su libro Genios, si bien ya lo conocía, su mención en la obra de Bloom terminó por poner al libro como una prioridad. Como ocurre suele ocurrir con las grandes obras, la edición de Losada es precedida por el prólogo de quien fuese devoto admirador e imitador en algún punto del gran maestro Kafka: Jorge Luis Borges, como si fuera poco, además Borges se encargó de traducir los siguientes cuentos: La edificación de la muralla china, Un artista del Hambre, Un artista del trapecio, Una cruza, El buitre, El escudo de la ciudad, Prometeo y Una confusión cotidiana.
En el prólogo Borges define muy bien el estilo de Kafka: “Dos ideas –mejor dicho, dos obsesiones- rigen la obra de Franz Kafka. La subordinación es la primera de las dos; el infinito, la segunda.”
No creo que este libro sea el correcto para los que se inician en el autor, ya que al no estar familiarizados con el estilo literario de Kafka-de carácter fragmentario en este caso-, puedan no comprender de que se trata esto que tan bien definió Borges, y se sientan un poco desconcertados.
La edificación de la muralla china, el cuento central del libro, nos relata una parábola donde se intenta construir una muralla tan vasta que no alcanzarán una ni muchas vidas de trabajadores para poder terminarla. Erigida supuestamente para protegerse de “las gentes del norte”; nadie sabe a ciencia cierta quién mando a construirla, el emperador actual no podría ser, ya que la decisión de construirla ha existido por toda la eternidad. Bloom sostiene la posibilidad de que el emperador en realidad no existe. Nadie sabe que emperador reina ni mucho menos el nombre de la dinastía, tampoco está claro el objetivo de la muralla, ya que se baraja la posibilidad de que sirva de base para luego construir la torre de babel. En toda la obra se hace referencia una y otra vez a la enorme extensión del territorio Chino, en el que un mensaje enviado por el emperador a través de un mensajero, nunca llegará a destino, ya que deberá atravesar muchedumbres, habitaciones sin fin, patios de palacios, escaleras, recién para salir del centro de la ciudad. Si hemos leído a Kafka, podemos anticipar el inexorable final.
Algunos de los demás relatos, aparecen en el libro Parábolas y paradojas, y seguramente en otros compilados de cuentos, por lo que algunos ya habrán leído ciertas narraciones.
Personalmente, el cuento que más me llegó, fue Ante la ley, un breve relato donde un hombre espera pasar a través de una puerta que representa la ley, vigilada por un guardián, donde luego lo espera otra puerta vigilada por un guardián más temible y así sucesivamente… La angustia, tristeza, impotencia, la subordinación, el infinito y la misma muerte, golpean al lector irremediablemente. La lectura de Kafka es una paradoja en si misma, un lector prevenido sabe de antemano como terminaran sus relatos, sin embargo los lee gustoso pero al mismo tiempo no puede evitar sentir una angustia profunda por lo que esta leyendo.
En el prólogo Borges define muy bien el estilo de Kafka: “Dos ideas –mejor dicho, dos obsesiones- rigen la obra de Franz Kafka. La subordinación es la primera de las dos; el infinito, la segunda.”
No creo que este libro sea el correcto para los que se inician en el autor, ya que al no estar familiarizados con el estilo literario de Kafka-de carácter fragmentario en este caso-, puedan no comprender de que se trata esto que tan bien definió Borges, y se sientan un poco desconcertados.
La edificación de la muralla china, el cuento central del libro, nos relata una parábola donde se intenta construir una muralla tan vasta que no alcanzarán una ni muchas vidas de trabajadores para poder terminarla. Erigida supuestamente para protegerse de “las gentes del norte”; nadie sabe a ciencia cierta quién mando a construirla, el emperador actual no podría ser, ya que la decisión de construirla ha existido por toda la eternidad. Bloom sostiene la posibilidad de que el emperador en realidad no existe. Nadie sabe que emperador reina ni mucho menos el nombre de la dinastía, tampoco está claro el objetivo de la muralla, ya que se baraja la posibilidad de que sirva de base para luego construir la torre de babel. En toda la obra se hace referencia una y otra vez a la enorme extensión del territorio Chino, en el que un mensaje enviado por el emperador a través de un mensajero, nunca llegará a destino, ya que deberá atravesar muchedumbres, habitaciones sin fin, patios de palacios, escaleras, recién para salir del centro de la ciudad. Si hemos leído a Kafka, podemos anticipar el inexorable final.
Algunos de los demás relatos, aparecen en el libro Parábolas y paradojas, y seguramente en otros compilados de cuentos, por lo que algunos ya habrán leído ciertas narraciones.
Personalmente, el cuento que más me llegó, fue Ante la ley, un breve relato donde un hombre espera pasar a través de una puerta que representa la ley, vigilada por un guardián, donde luego lo espera otra puerta vigilada por un guardián más temible y así sucesivamente… La angustia, tristeza, impotencia, la subordinación, el infinito y la misma muerte, golpean al lector irremediablemente. La lectura de Kafka es una paradoja en si misma, un lector prevenido sabe de antemano como terminaran sus relatos, sin embargo los lee gustoso pero al mismo tiempo no puede evitar sentir una angustia profunda por lo que esta leyendo.
December 7, 2015
يدرس كافكا فى هذا العمل احوال الصين العظيمة حيث يتحدث عن علاقة الامبراطور بشعبه و عن رؤيتهم له .
يبدا كافكا بالتحدث عن السور وكيفيه بنائه و الغرض من ذلك "لصد هجمات الشماليين "و يشكك فى ذلك بقوله ان هذا هو السبب المعلن فقط .
يعرض كيفيه البناء واسباب وجود الكثير من الثغرات فيه .
"الوحده .. الوحده!! جنبا الى جنب ..حلقه مترابطه من الاشقاء , تيار من الدم لم يدور فى جهد.. عبر الصين الذى لا يحد"
وبهذه الكلمات يصف ماحدث من علاقه بين العمال .
ويعرض ايضا الحكمه السريه بين الصفوه :
"حاول بكل ما اوتيت من قوه ان تتفهم اوامر القائد الاعلى , لكن فقط .. الى حد معين , ثم تجنب التفكير فيما هو ابعد من ذلك .."
وهو ما يعد قولا حكيما و تحول الى مثل سائد بعد ذلك
وفى الجزء الاخير يعرض رؤيه اهل قريه من الجنوب الى الحاكم و رؤيه الرجل الى الامبراطور الميت الذى بعث له هو شخصيا رساله هامه فقبل وفاته لا تصل ابدا ..
و رؤيه اهل القريه للعاصمه و الذى يسهل عليهم تخيل الحياه الاخرى اكثر من تخيل "بكين"
وذلك التنين المقدس المنتصب فوق العمود الصغير الذى فى نهايه القريه وهو من وعى البشريه و هو يطلق من فمه انفاسه المشتعله فى اتحاه بكين ..
قصه قصيره هى اقرب الى المقال بالنسبه لى او عموما هى وصف للمكان فى حقبه زمنيه ما ..
يبدا كافكا بالتحدث عن السور وكيفيه بنائه و الغرض من ذلك "لصد هجمات الشماليين "و يشكك فى ذلك بقوله ان هذا هو السبب المعلن فقط .
يعرض كيفيه البناء واسباب وجود الكثير من الثغرات فيه .
"الوحده .. الوحده!! جنبا الى جنب ..حلقه مترابطه من الاشقاء , تيار من الدم لم يدور فى جهد.. عبر الصين الذى لا يحد"
وبهذه الكلمات يصف ماحدث من علاقه بين العمال .
ويعرض ايضا الحكمه السريه بين الصفوه :
"حاول بكل ما اوتيت من قوه ان تتفهم اوامر القائد الاعلى , لكن فقط .. الى حد معين , ثم تجنب التفكير فيما هو ابعد من ذلك .."
وهو ما يعد قولا حكيما و تحول الى مثل سائد بعد ذلك
وفى الجزء الاخير يعرض رؤيه اهل قريه من الجنوب الى الحاكم و رؤيه الرجل الى الامبراطور الميت الذى بعث له هو شخصيا رساله هامه فقبل وفاته لا تصل ابدا ..
و رؤيه اهل القريه للعاصمه و الذى يسهل عليهم تخيل الحياه الاخرى اكثر من تخيل "بكين"
وذلك التنين المقدس المنتصب فوق العمود الصغير الذى فى نهايه القريه وهو من وعى البشريه و هو يطلق من فمه انفاسه المشتعله فى اتحاه بكين ..
قصه قصيره هى اقرب الى المقال بالنسبه لى او عموما هى وصف للمكان فى حقبه زمنيه ما ..
November 4, 2016
لا أعلم إن كانت النسخة الأصلية بهذا السوء أو أن حظي في المترجمة سيء.
November 29, 2016
من أصعب ماقرأت على الاطلاق
May 2, 2021
I spent the semester rationing this one out, reading one or two stories a week. The little stories are like candy-- funny, punchy, engaging. The aphorisms are sharp and incisive in twisting and nuanced ways, "Everything he does seems to him extraordinarily new, but at the same time, because of this unbelievable spate of novelty it seems extraordinarily amateurish, scarcely even tolerable, incapable of finding its place in history, breaking the chain of the generations, cutting off at its most profound source the music of the world for the first time, which before then could at least be divined. Sometimes in his arrogance he has more anxiety for the world than for himself."
March 15, 2019
مجموعه ای از داستان کوتاه های کافکا که مهمترین آنها در مقابل قانون و دیوار چین است. داستانهایی که در آنها اغلب به مقایسه عقل و طبیعت و یا آزادی میپردازد. در جلوی قانون کردی روستایی که هیچ تصوری از آزادی و قانون ندارد تنها به دلیل اینکه او را از به ورود به قانون منع میکنند تا پایان عکر منتظر میماند دریغ از اینکه آن در تنهابرای او ساخته شده است. و در دیوار چین یک ملت برای ساخت دیواری که از غریزه ی یک پادشاه نشات میگیرد جان میکنند و جان میدهند.
November 13, 2013
"You do not need to leave your room. Remain sitting at your table and listen. Do not even listen, simply wait. Do not even wait, be quite still and solitary. The world will freely offer itself to you to be unmasked, it has no choice, it will roll in ecstasy at your feet." -Reflections on Sin, Pain, Hope, and the True Way
I am completely charmed by Kafka's short stories and aphorisms. "The Great Wall of China" is the fictional equivalent of the anthropology of James C. Scott and David Graeber, about societies slippery to control, egalitarian in the teeth of hierarchical empire. And good lord, that singing dog.
Some reviewers have been miss-listing the short stories in this volume. It doesn't contain a lot of his most well-known short stories, like "In the Penal Colony" or "The Hunger Artist," or the one about the ape's report. These are much lesser known. Begin with the book IN THE PENAL COLONY, and only venture here if you've already fallen in love with Kafka.
I am completely charmed by Kafka's short stories and aphorisms. "The Great Wall of China" is the fictional equivalent of the anthropology of James C. Scott and David Graeber, about societies slippery to control, egalitarian in the teeth of hierarchical empire. And good lord, that singing dog.
Some reviewers have been miss-listing the short stories in this volume. It doesn't contain a lot of his most well-known short stories, like "In the Penal Colony" or "The Hunger Artist," or the one about the ape's report. These are much lesser known. Begin with the book IN THE PENAL COLONY, and only venture here if you've already fallen in love with Kafka.
September 17, 2024
Se recogen los textos publicados en vida de Kafka, y en ellos encontramos textos extraños, cautivadores, desafiantes, que miramos arrojados a una enorme distancia, que nos condena a un mundo donde todo nos es ajeno y en el que, como los protagonistas que animan sus relatos, no sabemos vivir.
Releído, por última vez, este libro, ya que de ahora en adelante releeré a Kafka en la edición de los Obras completas de Kafka por Jordi Llovet, según la edición alemana de Fischer Verlag. Por lo que veo, las fusiones de fragmentos para formar un relato desaparecerán, para darnos una colección de apuntes en vez de estos relatos de los que podemos obviar la discusión si están cerrados o no.
Al releer, leo el volumen de forma completa y reencuentro un relato que creo no haber leído, La construcción (o la madriguera), excepcional.
Releído, por última vez, este libro, ya que de ahora en adelante releeré a Kafka en la edición de los Obras completas de Kafka por Jordi Llovet, según la edición alemana de Fischer Verlag. Por lo que veo, las fusiones de fragmentos para formar un relato desaparecerán, para darnos una colección de apuntes en vez de estos relatos de los que podemos obviar la discusión si están cerrados o no.
Al releer, leo el volumen de forma completa y reencuentro un relato que creo no haber leído, La construcción (o la madriguera), excepcional.
August 28, 2015
نصوص متفرقة لكافكا بالكاد تفهم منها شيئا, عن محادثات لبناة سور الصين و رجل يطارد من رجل آخر و حيوان غريب مثلث الوجه يسكن حائط معبد و اسئلة وجودية لا تنتهي لكلب و رجل تظهر له كرتان تتقافزان في غرفته وشخص يسكن في سطل فحم يظهر أمام بيت أحدهم...قصص مثيرة للجنون! و لكن بعضها جيد..أو هذا ما أتذكر
December 31, 2020
Didn’t think I’d finish the year with short stories, but pleasantly surprised! Faves were: A Report to an Academy, The Vulture, and The City Coat of Arms
May 21, 2019
"Brief aan mijn vader en ander proza uit de nalatenschap" bevat alle ongepubliceerde Kafka- verhalen, aangevuld met zijn beroemde (maar nooit verstuurde) brief aan zijn vader. We zien dus de piepjonge Kafka die in "Beschrijving van een strijd" en "Bruiloftsvoorbereidingen op het land" volop experimenteert met stijl en vorm, we zien de fascinerend raadselachtige aforismen die Kafka aan het eind van zijn leven schreef, en we zien allerlei andere prozastukjes van heel wisselende lengte en uit heel verschillende periodes van Kafka's schrijverschap. De meeste prozastukjes zijn onvoltooid, en houden zomaar ineens op. Mogelijk gebeurt dit deels omdat Kafka neigde naar onvoltooibaarheid en open eindes, of omdat hij veel meer geïnteresseerd was in het eindeloos exploreren van alle complexiteit binnen en buiten hem dan in het concluderend voltooien van die zoektocht. Schrijven was zijn passie, iets geschreven hebben niet. Dus iets afmaken al helemaal niet. Bovendien zijn sommige passages in het handschrift onleesbaar, of zoekgeraakt, zodat er onbedoeld nog meer breuken ontstaan in de toch al behoorlijk gebroken teksten. Dat alles maakt dit nagelaten proza zelfs nog gefragmenteerder, en daardoor ook meerduidiger en ongrijpbaarder, dan zijn door hem gepubliceerde korte proza en zijn romans al zijn. Elk prozastukje zet ons daarom steeds een grillig raadsel voor, of zelfs een hele groep aan raadsels en paradoxen. Bovendien zijn de prozastukjes onderling sterk verschillend: dat maakt de bundel als geheel enorm gevarieerd, maar ook ongrijpbaar en onmogelijk samen te vatten. Na dit boek weet ik dus nog minder wat "het" thema is van "het werk" van Kafka. En juist daarom genoot ik er van, met volle teugen. Dat kwam ook doordat de bizarre raadselachtigheid van deze stukjes pas nu, in de echt kraakheldere vertaling van Willem van Toorn, goed tot mij doordrong.
Neem nu het openingsverhaal "Beschrijving van een strijd", dat we in twee varianten aangeboden krijgen. Een droomachtig verhaal, vol Kafkaëske absurdistisch-grillige plotwendingen, vol ook van vederlichtheid en humorvol berustende weemoed. Wel ook getuigend van zwaarmoedig isolement, getuige passages als "Bedenk toch eens hoeveel gelukkige momenten je met het beddengoed verstikt als je alleen in je bed slaapt en hoeveel ongelukkige dromen je ermee uitbroedt". Maar ook vol geëxalteerde verbeeldingskracht, en aanstekelijk plezier in die verbeeldingskracht: "De stenen verdwenen omdat ik dat wilde en de wind bedaarde en verloor zich in de avond. […] Omdat ik van dennenbossen hou liep ik door dennenbossen, en omdat ik graag zwijgend naar de sterrenhemel kijk gingen in de wijd gespreide hemel de sterren langzaam en rustig aan, zoals ze dat anders ook doen". Een wereld die zo prachtvol is als zij is, omdat de verbeeldingsrijke ik-figuur vurig wil dat zij zo is... Je gelooft het, omdat Kafka het hier en in andere passages zo mooi en aantrekkelijk verwoordt. Je gelooft het door de lichtheid en helderheid van zijn stijl. En toch, Vogelaar noemt Kafka in diverse essays niet voor niets de schrijver van het "ja, maar...", een schrijver dus die als hij iets oproept ook meteen de paradoxale spanningen of totale tegendelen ervan oproept. Tegen de ik- figuur wordt namelijk ook gezegd "dat u de ware namen van de dingen vergeten bent en er nu in allerijl toevallige namen over uitstrooit". Hij zegt zelf: "Er is nooit een tijd geweest dat ik uit mezelf overtuigd was van mijn leven. Ik neem namelijk de dingen om me heen alleen in zulke onvaste gedaanten waar dat ik altijd denk dat de dingen ooit hebben geleefd maar nu aan het wegzinken zijn. Altijd, beste mijnheer, voel ik zo'n kwellend verlangen de dingen zo te zien als ze zich wellicht willen voordoen voordat ze zich aan mij vertonen. Dan zijn ze waarschijnlijk mooi en rustig. Dat moet zo zijn, want ik hoor vaak mensen op die manier over ze praten". Dus waar hij eerst jubelt omdat de dingen zijn zoals hij ze fantaseert, treurt hij even later omdat hij de dingen niet zelf kent maar alleen via foute naamplaatjes en onvaste waarnemingen. Hij zegt zelfs: "Zou ik niet eerder met recht bitter mogen klagen dat ik als een schim met hoekige schouders langs de huizen spring en soms verdwijn in de etalageruiten. Wat zijn dat soms voor dagen die ik slijt! Waarom is alles zo slecht gebouwd dat er soms hoge huizen instorten zonder dat er een waarneembare oorzaak voor te vinden is." Ook zijn eigen zelfbeeld is dus een onvaste gedaante, wat wordt bevestigd door uitspraken als "U bent in uw volle lengte uit vloeipapier geknipt, uit geel vloeipapier, als een silhouet, en als u loopt moeten we u horen knisperen. Daarom is het ook onredelijk je druk te maken over uw mening, want u moet meebuigen met elk toevallig tochtje in de kamer". Maar ja, volgens de ik- figuur geldt dat laatste voor alle mensen die hij kent. En is de hele wereld zonder samenhang, zonder vastheid, zonder fundament. Een conclusie die zonder meer als deprimerend kan worden opgevat, ook omdat sommige van de personages zeggen te stikken aan deze wereld. Maar tegelijk voorkomt Kafka met zijn humoreske lichtheid dat dit verhaal deprimerend wordt. Of, liever gezegd: hij offreert ons een tekst die unheimlich is en onvast, daardoor deprimerend, en tegelijk toch licht en humoresk. Een verhaal ook waarin wordt gesomberd maar ook wordt gejubeld omdat in taal en verbeelding alles kan, en tegelijk wordt getreurd omdat de ware gedaante der dingen altijd aan de taal ontsnapt. En dat treuren gebeurt dan weer vederlicht. De toonwisselingen vliegen je kortom om de oren bij dit verhaal, net als de raadselachtige motieven die ik nog lang niet allemaal heb genoemd.
Dit is maar één van de zeer vele teksten uit deze omvangrijke, enorm gevarieerde bundel. En over die ene tekst raak ik al nauwelijks uitgepraat. En dat geldt ook voor alle andere teksten. Prachtig maar totaal anders is bijvoorbeeld het verhaal "De jager Gracchus", over een jager die stierf, maar die ook weer niet stierf omdat zijn dodenschip ergens op weg naar de hemelse wateren uit koers is geraakt. Gracchus heeft dus geen deel aan het hiernamaals: "Ik bevind me altijd op de grote trap die omhoog leidt. Op die eindeloos hoge en brede trap in de ruimte dwaal ik rond , nu eens boven, dan weer beneden, altijd in beweging. Maar als ik zo hoog ben geklommen als het maar kan en het stralende licht van de poort boven al zie, dan word ik wakker op mijn oude, in een of ander eenzaam aards water gestrande schip. De wezenlijke mislukking van mijn toenmalige sterven grijnst me in mijn kajuit van alle kanten aan". Een prachtige fantasie, die ons geloof in 'rusten in de dood' met flink wat onrust en twijfel verrijkt. Nog weer heel anders, hoewel even raadselachtig, is "Het hol". Dit is het verhaal van een onduidelijk soort dier (tevens ik- figuur) dat een wijdvertakt hol graaft met vele gangen en pleinen, wat hij op erg ontroerende wijze vormgeeft als zijn gedroomde thuis waar hij in veilige afzondering en vrede kan leven, en misschien zelfs in onsterfelijkheid. Maar vervolgens wordt hij geteisterd door angst voor aanvallen, en vooral door een hem plagend zacht, nauwelijks hoorbaar, sissend geluid. Wat is de bron van dat raadselachtige geluid? Bestaat het, of is het alleen afkomstig uit de irrationele en daardoor oncontroleerbare angsten van de ik- figuur? Of is het zijn eigen adem die schrik aanjaagt? We weten het als lezer niet, en ook daardoor verbeeldt dit verhaal heel indringend hoe irrationele angst of andere onnoembare dreiging elk veilig toevluchtsoord van binnenuit kan bedreigen. Of: hoe onduidbare dreiging van binnenuit of buitenaf ons verlangen naar veiligheid altijd doorkruist. En nog weer anders is het mooie verhaal "Bij de bouw van de Chinese muur", waarin de oneindigheid van het Chinese rijk - en van de Chinese muur- op onnavolgbare wijze tot metafoor wordt van de ultiem lijkende macht die maar een stipje is in de onmetelijkheid, de nagejaagde waarheid die echter onbereikbaar ver is in tijd en ruimte waardoor hij altijd onkenbaar blijft, en de oneindige verlorenheid in tijd en ruimte van iedereen die de waarheid zoekt Een verhaal dat mij tot mediterende mijmering aanzet, net als "De jager Gracchus", terwijl "Het hol" mij juist ontroert (door het zo mooi opgeschreven verlangen naar veiligheid) en onrustig maakt (door de zo fascinerend opgeschreven dreiging die de veiligheid uitholt). En bijvoorbeeld "De tol" voedt dan weer mijn filosofische verwondering: "Zodra de tol draaide ging de filosoof er achteraan om hem te pakken. [A]ls hij de tol had kunnen pakken terwijl hij nog draaide was hij gelukkig, maar slechts één ogenblik, dan gooide hij hem op de grond en liep weg. Hij geloofde namelijk dat het begrijpen van elke kleinigheid, dus bijv. ook van een draaiende tol, voldoende was om het grotere geheel te begrijpen. Daarom hield hij zich niet met de grote vraagstukken bezig, dat leek hem oneconomisch, als je de kleinste kleinigheid werkelijk begreep, begreep je alles, daarom hield hij zich alleen bezig met de draaiende tol".
Zo is elk verhaal op weer een andere manier raadselachtig en fascinerend. De bundel als geheel maakt mij kortom helemaal hilair door zijn raadselachtige onuitputtelijkheid en onuitputtelijke raadselachtigheid. Ook de roemruchte maar nooit verstuurde "Brief aan mijn vader" draagt daar voor mij veel aan bij, door de genadeloze diepgang en scherpzinnigheid van de analyse en zelfanalyse, door de tot het bot borende blik waarmee Kafka zijn eigen zelfverachting en schaamtegevoel peilt, door de genuanceerde redeneringen waarmee hij onderbouwt dat noch hijzelf noch zijn vader schuld heeft aan hun zeer verstoorde verhoudingen, en door de prachtige replieken die hij zijn vader in de mond legt. Ook de ruim honderd aforismen aan het einde van deze bundel las ik met bewondering. Al die aforismen lijken (zoals Calasso volgens mij ergens ook zegt) wel penseelstreken van een oude meester die sereen verwijlt in het onbenoemde niets, want elk aforisme staart ons als een onverbiddelijk existentieel raadsel in het gezicht. Wat bijvoorbeeld te denken van het aforisme 35: "Er bestaat geen hebben, alleen een zijn, alleen een naar zijn laatste adem, naar verstikking verlangend zijn". Wat vervolgens te denken van aforisme 57: "De taal kan voor alles buiten de zintuiglijke wereld alleen indirect, maar nooit zelfs maar bij benadering in vergelijkende zin worden gebruikt, omdat ze in overeenstemming met de zintuiglijke wereld alleen maar gaat over bezit en alles wat daarmee samenhangt". Zeggen beide aforismen, als je ze met elkaar combineert, misschien dat het "zijn" bovenzinnelijk is, oftewel dat het "zijn" ongrijpbaar is omdat het zo radicaal anders is dan de zintuiglijk toegankelijke dingen die wij menen te bezitten? Varieert Kafka hier, zonder dat te weten, op Heideggers gedachte dat het "zijn der zijnden" zelf geen zijnde is, omdat je alles wat "is" wel grijpen kunt maar het "is" niet? Zo ja, dan is het passend dat het zo ongrijpbare zijn in zulke ongrijpbare aforismen wordt opgeroepen. Maar ja, hoe verhoudt dat zich weer tot de boven aangehaalde zinnen uit "Beschrijving van een strijd", waarin de wereld van de dingen - dus: de zintuiglijke wereld- als bedrieglijk, ongrijpbaar en onvast wordt beschreven? Is de gedachte de dingen te "hebben" niet ook een illusie? Berust dus ook de aanname dat "de zintuiglijke wereld alleen maar gaat over bezit" niet ook op een dwaalgedachte? En maakt dat alles het zijn der dingen, dat Kafka in zijn aforismen al zo sterk als een raadselachtige openheid beschreef, niet nog raadselachtiger en opener? Kortom: hoe langer je naar deze aforismen kijkt, en hoe meer je er over nadenkt, hoe fascinerender en raadselachtiger ze worden.
Kafka schreef naar mijn gevoel, in al zijn romans, verhalen en prozafragmenten, op verbazend raadselachtige manier over de hem verbijsterende raadsels van zijn binnenwereld en zijn buitenwereld. In elke zin verdubbelde hij dat raadsel door zijn beschrijving ervan, en omdat hij dit in elke zin weer anders deed zijn Kafka's boeken onuitputtelijke bronnen van rijke raadselachtigheid. Vaak even vederlicht als deprimerend, soms even tragisch als humoresk, meer dan eens even slapstickachtig als bodemloos diepzinnig. Zijn nagelaten proza las ik net zo ademloos als "Het proces" en "het kasteel". Ook in dat nagelaten proza vind ik het weer ongelofelijk hoe hij het absurde en droomachtig- onwerkelijke laat zien dat onze zogenaamd vertrouwde werkelijkheid doordesemt. Kafka, een van mijn grootste helden: ook dit boek van hem hoop ik nog geregeld te herlezen.
Neem nu het openingsverhaal "Beschrijving van een strijd", dat we in twee varianten aangeboden krijgen. Een droomachtig verhaal, vol Kafkaëske absurdistisch-grillige plotwendingen, vol ook van vederlichtheid en humorvol berustende weemoed. Wel ook getuigend van zwaarmoedig isolement, getuige passages als "Bedenk toch eens hoeveel gelukkige momenten je met het beddengoed verstikt als je alleen in je bed slaapt en hoeveel ongelukkige dromen je ermee uitbroedt". Maar ook vol geëxalteerde verbeeldingskracht, en aanstekelijk plezier in die verbeeldingskracht: "De stenen verdwenen omdat ik dat wilde en de wind bedaarde en verloor zich in de avond. […] Omdat ik van dennenbossen hou liep ik door dennenbossen, en omdat ik graag zwijgend naar de sterrenhemel kijk gingen in de wijd gespreide hemel de sterren langzaam en rustig aan, zoals ze dat anders ook doen". Een wereld die zo prachtvol is als zij is, omdat de verbeeldingsrijke ik-figuur vurig wil dat zij zo is... Je gelooft het, omdat Kafka het hier en in andere passages zo mooi en aantrekkelijk verwoordt. Je gelooft het door de lichtheid en helderheid van zijn stijl. En toch, Vogelaar noemt Kafka in diverse essays niet voor niets de schrijver van het "ja, maar...", een schrijver dus die als hij iets oproept ook meteen de paradoxale spanningen of totale tegendelen ervan oproept. Tegen de ik- figuur wordt namelijk ook gezegd "dat u de ware namen van de dingen vergeten bent en er nu in allerijl toevallige namen over uitstrooit". Hij zegt zelf: "Er is nooit een tijd geweest dat ik uit mezelf overtuigd was van mijn leven. Ik neem namelijk de dingen om me heen alleen in zulke onvaste gedaanten waar dat ik altijd denk dat de dingen ooit hebben geleefd maar nu aan het wegzinken zijn. Altijd, beste mijnheer, voel ik zo'n kwellend verlangen de dingen zo te zien als ze zich wellicht willen voordoen voordat ze zich aan mij vertonen. Dan zijn ze waarschijnlijk mooi en rustig. Dat moet zo zijn, want ik hoor vaak mensen op die manier over ze praten". Dus waar hij eerst jubelt omdat de dingen zijn zoals hij ze fantaseert, treurt hij even later omdat hij de dingen niet zelf kent maar alleen via foute naamplaatjes en onvaste waarnemingen. Hij zegt zelfs: "Zou ik niet eerder met recht bitter mogen klagen dat ik als een schim met hoekige schouders langs de huizen spring en soms verdwijn in de etalageruiten. Wat zijn dat soms voor dagen die ik slijt! Waarom is alles zo slecht gebouwd dat er soms hoge huizen instorten zonder dat er een waarneembare oorzaak voor te vinden is." Ook zijn eigen zelfbeeld is dus een onvaste gedaante, wat wordt bevestigd door uitspraken als "U bent in uw volle lengte uit vloeipapier geknipt, uit geel vloeipapier, als een silhouet, en als u loopt moeten we u horen knisperen. Daarom is het ook onredelijk je druk te maken over uw mening, want u moet meebuigen met elk toevallig tochtje in de kamer". Maar ja, volgens de ik- figuur geldt dat laatste voor alle mensen die hij kent. En is de hele wereld zonder samenhang, zonder vastheid, zonder fundament. Een conclusie die zonder meer als deprimerend kan worden opgevat, ook omdat sommige van de personages zeggen te stikken aan deze wereld. Maar tegelijk voorkomt Kafka met zijn humoreske lichtheid dat dit verhaal deprimerend wordt. Of, liever gezegd: hij offreert ons een tekst die unheimlich is en onvast, daardoor deprimerend, en tegelijk toch licht en humoresk. Een verhaal ook waarin wordt gesomberd maar ook wordt gejubeld omdat in taal en verbeelding alles kan, en tegelijk wordt getreurd omdat de ware gedaante der dingen altijd aan de taal ontsnapt. En dat treuren gebeurt dan weer vederlicht. De toonwisselingen vliegen je kortom om de oren bij dit verhaal, net als de raadselachtige motieven die ik nog lang niet allemaal heb genoemd.
Dit is maar één van de zeer vele teksten uit deze omvangrijke, enorm gevarieerde bundel. En over die ene tekst raak ik al nauwelijks uitgepraat. En dat geldt ook voor alle andere teksten. Prachtig maar totaal anders is bijvoorbeeld het verhaal "De jager Gracchus", over een jager die stierf, maar die ook weer niet stierf omdat zijn dodenschip ergens op weg naar de hemelse wateren uit koers is geraakt. Gracchus heeft dus geen deel aan het hiernamaals: "Ik bevind me altijd op de grote trap die omhoog leidt. Op die eindeloos hoge en brede trap in de ruimte dwaal ik rond , nu eens boven, dan weer beneden, altijd in beweging. Maar als ik zo hoog ben geklommen als het maar kan en het stralende licht van de poort boven al zie, dan word ik wakker op mijn oude, in een of ander eenzaam aards water gestrande schip. De wezenlijke mislukking van mijn toenmalige sterven grijnst me in mijn kajuit van alle kanten aan". Een prachtige fantasie, die ons geloof in 'rusten in de dood' met flink wat onrust en twijfel verrijkt. Nog weer heel anders, hoewel even raadselachtig, is "Het hol". Dit is het verhaal van een onduidelijk soort dier (tevens ik- figuur) dat een wijdvertakt hol graaft met vele gangen en pleinen, wat hij op erg ontroerende wijze vormgeeft als zijn gedroomde thuis waar hij in veilige afzondering en vrede kan leven, en misschien zelfs in onsterfelijkheid. Maar vervolgens wordt hij geteisterd door angst voor aanvallen, en vooral door een hem plagend zacht, nauwelijks hoorbaar, sissend geluid. Wat is de bron van dat raadselachtige geluid? Bestaat het, of is het alleen afkomstig uit de irrationele en daardoor oncontroleerbare angsten van de ik- figuur? Of is het zijn eigen adem die schrik aanjaagt? We weten het als lezer niet, en ook daardoor verbeeldt dit verhaal heel indringend hoe irrationele angst of andere onnoembare dreiging elk veilig toevluchtsoord van binnenuit kan bedreigen. Of: hoe onduidbare dreiging van binnenuit of buitenaf ons verlangen naar veiligheid altijd doorkruist. En nog weer anders is het mooie verhaal "Bij de bouw van de Chinese muur", waarin de oneindigheid van het Chinese rijk - en van de Chinese muur- op onnavolgbare wijze tot metafoor wordt van de ultiem lijkende macht die maar een stipje is in de onmetelijkheid, de nagejaagde waarheid die echter onbereikbaar ver is in tijd en ruimte waardoor hij altijd onkenbaar blijft, en de oneindige verlorenheid in tijd en ruimte van iedereen die de waarheid zoekt Een verhaal dat mij tot mediterende mijmering aanzet, net als "De jager Gracchus", terwijl "Het hol" mij juist ontroert (door het zo mooi opgeschreven verlangen naar veiligheid) en onrustig maakt (door de zo fascinerend opgeschreven dreiging die de veiligheid uitholt). En bijvoorbeeld "De tol" voedt dan weer mijn filosofische verwondering: "Zodra de tol draaide ging de filosoof er achteraan om hem te pakken. [A]ls hij de tol had kunnen pakken terwijl hij nog draaide was hij gelukkig, maar slechts één ogenblik, dan gooide hij hem op de grond en liep weg. Hij geloofde namelijk dat het begrijpen van elke kleinigheid, dus bijv. ook van een draaiende tol, voldoende was om het grotere geheel te begrijpen. Daarom hield hij zich niet met de grote vraagstukken bezig, dat leek hem oneconomisch, als je de kleinste kleinigheid werkelijk begreep, begreep je alles, daarom hield hij zich alleen bezig met de draaiende tol".
Zo is elk verhaal op weer een andere manier raadselachtig en fascinerend. De bundel als geheel maakt mij kortom helemaal hilair door zijn raadselachtige onuitputtelijkheid en onuitputtelijke raadselachtigheid. Ook de roemruchte maar nooit verstuurde "Brief aan mijn vader" draagt daar voor mij veel aan bij, door de genadeloze diepgang en scherpzinnigheid van de analyse en zelfanalyse, door de tot het bot borende blik waarmee Kafka zijn eigen zelfverachting en schaamtegevoel peilt, door de genuanceerde redeneringen waarmee hij onderbouwt dat noch hijzelf noch zijn vader schuld heeft aan hun zeer verstoorde verhoudingen, en door de prachtige replieken die hij zijn vader in de mond legt. Ook de ruim honderd aforismen aan het einde van deze bundel las ik met bewondering. Al die aforismen lijken (zoals Calasso volgens mij ergens ook zegt) wel penseelstreken van een oude meester die sereen verwijlt in het onbenoemde niets, want elk aforisme staart ons als een onverbiddelijk existentieel raadsel in het gezicht. Wat bijvoorbeeld te denken van het aforisme 35: "Er bestaat geen hebben, alleen een zijn, alleen een naar zijn laatste adem, naar verstikking verlangend zijn". Wat vervolgens te denken van aforisme 57: "De taal kan voor alles buiten de zintuiglijke wereld alleen indirect, maar nooit zelfs maar bij benadering in vergelijkende zin worden gebruikt, omdat ze in overeenstemming met de zintuiglijke wereld alleen maar gaat over bezit en alles wat daarmee samenhangt". Zeggen beide aforismen, als je ze met elkaar combineert, misschien dat het "zijn" bovenzinnelijk is, oftewel dat het "zijn" ongrijpbaar is omdat het zo radicaal anders is dan de zintuiglijk toegankelijke dingen die wij menen te bezitten? Varieert Kafka hier, zonder dat te weten, op Heideggers gedachte dat het "zijn der zijnden" zelf geen zijnde is, omdat je alles wat "is" wel grijpen kunt maar het "is" niet? Zo ja, dan is het passend dat het zo ongrijpbare zijn in zulke ongrijpbare aforismen wordt opgeroepen. Maar ja, hoe verhoudt dat zich weer tot de boven aangehaalde zinnen uit "Beschrijving van een strijd", waarin de wereld van de dingen - dus: de zintuiglijke wereld- als bedrieglijk, ongrijpbaar en onvast wordt beschreven? Is de gedachte de dingen te "hebben" niet ook een illusie? Berust dus ook de aanname dat "de zintuiglijke wereld alleen maar gaat over bezit" niet ook op een dwaalgedachte? En maakt dat alles het zijn der dingen, dat Kafka in zijn aforismen al zo sterk als een raadselachtige openheid beschreef, niet nog raadselachtiger en opener? Kortom: hoe langer je naar deze aforismen kijkt, en hoe meer je er over nadenkt, hoe fascinerender en raadselachtiger ze worden.
Kafka schreef naar mijn gevoel, in al zijn romans, verhalen en prozafragmenten, op verbazend raadselachtige manier over de hem verbijsterende raadsels van zijn binnenwereld en zijn buitenwereld. In elke zin verdubbelde hij dat raadsel door zijn beschrijving ervan, en omdat hij dit in elke zin weer anders deed zijn Kafka's boeken onuitputtelijke bronnen van rijke raadselachtigheid. Vaak even vederlicht als deprimerend, soms even tragisch als humoresk, meer dan eens even slapstickachtig als bodemloos diepzinnig. Zijn nagelaten proza las ik net zo ademloos als "Het proces" en "het kasteel". Ook in dat nagelaten proza vind ik het weer ongelofelijk hoe hij het absurde en droomachtig- onwerkelijke laat zien dat onze zogenaamd vertrouwde werkelijkheid doordesemt. Kafka, een van mijn grootste helden: ook dit boek van hem hoop ik nog geregeld te herlezen.
March 10, 2024
Pas compris
August 9, 2016
Most of these were published posthumously. A lot many are incomplete.
A few of my favorites:
The Truth about Sancho Panza
The brain(Sancho Panza) knows that the heart (Quixote) is full of desires that will be destructive to the whole person and so it calms the heart down by feeding it on dreams and fantasies of adventures during evenings and nights.
The Hunter Gracchus
This one begins in a very realistic environment for a Kafka story; The vivid descriptions of very normal village people seems to make direct contrast with Grachus’ fabulous story – and none shows any amazement on seeing the other. They both belong to same world. Another story about pre-destined - loneliness - something of a wondering Jew in it.
The Silence of the Sirens
A very good study in game theory. Both sirens and Ulysses seems to be aware of each other’s tactics and each is trying to better the other.
The Great Wall of China
An allegory on absurdity that a common man finds with his role in (God’s ) grater plan regarding the universe.
The Giant Mole
How the thing that is most important part of your life can be seen as of no value to others. It can also be read as an allegory on miracles – showing the problem of lack of belief in miracles. Giant mole being the miracle, the village school teacher being apostle and the business man being believer. Village schoolmaster lacks the skill and tools to prove beyond doubt the occurrence of miracle.
A few of my favorites:
The Truth about Sancho Panza
The brain(Sancho Panza) knows that the heart (Quixote) is full of desires that will be destructive to the whole person and so it calms the heart down by feeding it on dreams and fantasies of adventures during evenings and nights.
The Hunter Gracchus
This one begins in a very realistic environment for a Kafka story; The vivid descriptions of very normal village people seems to make direct contrast with Grachus’ fabulous story – and none shows any amazement on seeing the other. They both belong to same world. Another story about pre-destined - loneliness - something of a wondering Jew in it.
The Silence of the Sirens
A very good study in game theory. Both sirens and Ulysses seems to be aware of each other’s tactics and each is trying to better the other.
The Great Wall of China
An allegory on absurdity that a common man finds with his role in (God’s ) grater plan regarding the universe.
The Giant Mole
How the thing that is most important part of your life can be seen as of no value to others. It can also be read as an allegory on miracles – showing the problem of lack of belief in miracles. Giant mole being the miracle, the village school teacher being apostle and the business man being believer. Village schoolmaster lacks the skill and tools to prove beyond doubt the occurrence of miracle.
December 31, 2023
Kafka’s stories are often parables. My favorite here, Burrow, is on the psychology of security and possessions.
October 9, 2023
Une bonne introduction à Kafka. « La taupe géante » a été un très bon moment, et même après la fin de la nouvelle, on ne saura pas si elle existe ou non, on ne le saura jamais. Et peut-être que l’intérêt ne sera jamais là. Le thème monstrueux de la taupe une fois mis en lumière, son spécialiste doit s’effacer, il n’a plus d’emprise sur sa réception. Et si le public n’accroche pas, alors il se perdra dans son échec.
Tous ces récits présentés ici sont la métaphore d’un Kafka au travail, d’un Kafka mineur de fond qui découvre les sujets mais qui doit s’en écarter une fois mis en lumière. Et ce sera au lecteur de croire ou ne pas croire à la taupe, de chercher ou de ne pas rechercher d’autres taupes.
Comme ce sera au lecteur de se faire une idée sur la lenteur de l’administration dans La muraille de Chine, qui annonce la bataille kafkaïenne contre les labyrinthes du pouvoir et de sa communication.
Ces récits sont les annonces ou les rappels (selon la chronologie de l’écriture de ces textes) des thèmes marquants qui jalonneront toute son œuvre.
« Je voulais vous aider, mais je n’y ai pas réussi, c’est même le plus bel échec que j’aie essuyé de ma vie. Voilà pourquoi je veux quitter la partie et, autant que je puis, l’annuler »
Tous ces récits présentés ici sont la métaphore d’un Kafka au travail, d’un Kafka mineur de fond qui découvre les sujets mais qui doit s’en écarter une fois mis en lumière. Et ce sera au lecteur de croire ou ne pas croire à la taupe, de chercher ou de ne pas rechercher d’autres taupes.
Comme ce sera au lecteur de se faire une idée sur la lenteur de l’administration dans La muraille de Chine, qui annonce la bataille kafkaïenne contre les labyrinthes du pouvoir et de sa communication.
Ces récits sont les annonces ou les rappels (selon la chronologie de l’écriture de ces textes) des thèmes marquants qui jalonneront toute son œuvre.
« Je voulais vous aider, mais je n’y ai pas réussi, c’est même le plus bel échec que j’aie essuyé de ma vie. Voilà pourquoi je veux quitter la partie et, autant que je puis, l’annuler »
June 8, 2018
'The Great Wall of China and other Stories' contain over forty short works, quite a number being just a page or two in length. Kafka himself left instructions for these writings to be destroyed after his death, instructions which were disobeyed by a certain Max Brod. I have to think that Kafka's wishes should have been met.
I feel that I am being my usual generous self in rating two stars for this collection. It began quite well with the first short stories, perhaps my favourite among them being 'The Hunter Gracchus', but with the Collected Aphorisms and most of the subsequent pieces, I became less and less engaged.
Disappointing, as Kafka's 'Metamorphosis' and 'The Trial' were influential fictional works from my youth.
I feel that I am being my usual generous self in rating two stars for this collection. It began quite well with the first short stories, perhaps my favourite among them being 'The Hunter Gracchus', but with the Collected Aphorisms and most of the subsequent pieces, I became less and less engaged.
Disappointing, as Kafka's 'Metamorphosis' and 'The Trial' were influential fictional works from my youth.
August 6, 2022
Soy un devoto de Kafka, que vaya eso por delante, pero este conjunto de textos me ha encantado. Ese aura de inacabado, de borrador en cada una de las historias, de no aprehender por dónde iba a tirar el autor al final, si es que él mismo lo sabía... Esa sensación, unida a la increíble capacidad de Kafka para trazar la irrealidad, lo surreal en mitad de la escena más cotidiana, más ordinaria, me han vuelto a capturar y me han creado la necesidad imperiosa de releerme sus novelas y relatos.
November 13, 2012
It was ok.
August 24, 2015
I loved most of the stories, I would just wish to read the original so I can make a better review.
June 5, 2022
Worthwhile reading, though many of the stories are incomplete; of note, especially, to me, were The Burrow and the titular story, The Great Wall of China. Alongside those, several of the fragments (e.g., The Truth About Sancho Panza and The Hunter Gracchus) were either delightful figments of imagination or atmospheric bombshells. And, finally, the reflections at the end, while containing their share of bloviation, were welcome tidbits to read and meditate upon.
Not for nothing was this collection named for the third story: it is a wistful, probing, and curious investigation into some peculiar aspects of (traditional) Chinese life. Predominantly, it focuses on the blasted curiosity of the Great Wall (why was it built, and why in a piecemeal manner was it built?) and how the Chinese relate to the past (which, for them, is in some ways more real than the future). That last piece is still true for many Chinese: some live as though the Tang Dynasty is still at its zenith . . . . But the story is a beautiful mosaic of a hundred lovely pieces. I read it twice, and my appreciation only increased the second time.
Not for nothing was this collection named for the third story: it is a wistful, probing, and curious investigation into some peculiar aspects of (traditional) Chinese life. Predominantly, it focuses on the blasted curiosity of the Great Wall (why was it built, and why in a piecemeal manner was it built?) and how the Chinese relate to the past (which, for them, is in some ways more real than the future). That last piece is still true for many Chinese: some live as though the Tang Dynasty is still at its zenith . . . . But the story is a beautiful mosaic of a hundred lovely pieces. I read it twice, and my appreciation only increased the second time.
September 26, 2024
Un récit de nouvelles quelques peu courtes ne faisant qu’une page pour certaine ou étant incomplètes. Pourtant il érige bien son propos de l’absurdité politique (un peu de mal à comprendre quelques trucs dû au manque d’explicitation heureusement que la postface existe).
La muraille de Chine devenu alors inutile pour un empire si grand, mixte et complexe à administrer (parallèle à la fin de l’empire austro hongrois j’ai capté).
Les textes de Kafka alors inachevés pour certains lui qui décrivait l’écriture comme une vocation atroce tant il n’arrivait pas à les finir et si j’ai bien compris ses écrits font écho à la difficulté d’expliciter une vérité générale mais plutôt vers un potentiel sens, un Kafka indécis en bref.
J’ai bien aimé la dernière nouvelle « Défenseurs » avec l’image d’un escalier qui se prolongerait tant qu’on ne gravit pas les marches incitant à ne pas abandonner et préserver, ouvrant vers un vaste espace (malgré un parcours peut être semé de difficultés).
La muraille de Chine devenu alors inutile pour un empire si grand, mixte et complexe à administrer (parallèle à la fin de l’empire austro hongrois j’ai capté).
Les textes de Kafka alors inachevés pour certains lui qui décrivait l’écriture comme une vocation atroce tant il n’arrivait pas à les finir et si j’ai bien compris ses écrits font écho à la difficulté d’expliciter une vérité générale mais plutôt vers un potentiel sens, un Kafka indécis en bref.
J’ai bien aimé la dernière nouvelle « Défenseurs » avec l’image d’un escalier qui se prolongerait tant qu’on ne gravit pas les marches incitant à ne pas abandonner et préserver, ouvrant vers un vaste espace (malgré un parcours peut être semé de difficultés).
March 17, 2017
Dentro destes 3 contos encontra-se o "caroço" de Kafka: a obsessão. Este é o segundo livro que dele li, por isso não me parece possível que possa dizer que o conheço, ou à sua obra, mas tudo o que li me parece entoar da mesma maneira e rodear o mesmo assunto. Demorei muito tempo a acabar estas poucas mais de 100 páginas só pelas "Investigações de um Cão". Pareceu-me forçosamente obsessivo e bizarro, de um modo diferente da minha leitura de "A Toca". Estas 3 estrelas não são 4 apenas pelo meu interesse nas histórias, que caiu a pique a meio da última (as "Investigações").
Displaying 1 - 30 of 143 reviews