Het verhaal in h@ck speelt zich af in een maar al te goed voorstelbare toekomst. Het valt onder het genre Science Fiction. Tijd en plaats hebben een belangrijke literaire functie. De tijd omdat het zich enerzijds duidelijk in de toekomst afspeelt (onze huidige tijd valt onder de 'Bange Jaren") en anderzijds zo geloofwaardig is door de digitale gadgets die erg lijken op wat we nu al kennen.
De plaats omdat het verhaal meerdere, spannende, locaties beschrijft.
De bij toeval gevonden grot met opgeslagen spullen uit de Bange Jaren.
De schuilplek van de hackers; wormhole.
De (niet zo genoemde) gevangenis; het Cliffton instituut.
Ook de afwisseling van verteller en hierdoor het wisselende perspectief op -ten dele- dezelfde gebeurtenissen is een belangrijk, spanning toevoegend element.
Het verhaal wordt verteld door Holden en Prissy, broer en zus. Ze lijken in het begin van het boek heel verschillend.
Holden rebels en onderzoekend.
Prissy braaf en bezig met onschuldige meidendingen.
Dit verandert naarmate het verhaal vordert, hun karakters gaan meer op elkaar lijken. Bij Holden start het verhaal met zijn vondst van de grot met spullen uit de Bange Jaren. Bij Prissy start het wanneer een haar onbekend persoon berichtjes naar haar telefoon stuurt. Uiteindelijk blijken deze gebeurtenissen met elkaar samen te hangen.
Het verhaal is vlot en toegankelijk geschreven. Veel pagina's met directe rede. Snelle, moderne gesprekjes. De digitale gadgets uit het verhaal zijn herkenbaar en lijken in naam en functie veel op wat we nu al kennen.
'Camphone, camfie, ID-brace, supershoot, tracker, Fail Nail. ' Het zijn zomaar een paar voorbeelden die in hun herkenbaarheid de huidige jongeren zullen aanpreken.
Het boek heeft een niet-expliciete, maar toch zeker aanwezige pedagogische functie. Door de regels heen overkomt je als lezer het gevoel dat de digitale wereld niet zo mooi en veilig is als ze lijkt en dat hierop vertrouwen je als persoon wel eens zou kunnen schaden. Toch is het op geen enkel moment moralistisch.
De dikte van het boek (396 blz.) en het feit dat dit het eerste deel van een serie is, zal voor sommige jongeren uit de doelgroep op weerzin stuiten. Het is daarom meer een boek voor geoefende lezers en/of kenners van de schrijfster Miriam Mous.
Het duurde even voordat het spannend werd, ik in het verhaal kwam, en door wilde lezen.
De omslagillustratie en de typografie van de titel spreken wel direct aan. Het vervolg zal ik zeker gaan lezen.