What do you think?
Rate this book
La amenaza del caballo oscuro
En un tiempo remoto, en un lugar lejano, el pueblo de los Storn vive en paz, pescando y cultivando, e intenta sobrevivir a pesar de la mala epoca que le ha tocado soportar. Pero el dia de la caceria de lobos sus vidas cambian para siempre, en el momento en que el joven Sig y los demas habitantes de la aldea rescatan a una nina abandonada, mas parecida a un cachorro de lobo que a un ser humano. A partir de ese encuentro, los acontecimientos se sucederan con rapidez en el humilde poblado, y se siente cada vez mas proxima la amenaza del Caballo Oscuro, un peligro incierto del que no conocen mas que rumores y leyendas.
224 pages, Hardcover
First published July 18, 2002
20 people are currently reading
650 people want to read
About the author
Marcus Sedgwick
107 books1,583 followersMarcus Sedgwickwas a British writer and illustrator. He authored several young adult and children's books and picture books, a work of nonfiction and several novels for adults, and illustrated a collection of myths and a book of folk tales for adults.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 88 reviews
June 17, 2021
Super short (not even 200 pages) fantasy-historical fiction book. Loved the overall setting and enjoyed how everything said in this was precise. No extra information was ever given, only that which was necessary for the story to flow. Thoroughly enjoyed it and would recommend it to anyone looking for a fast-paced and short story to read. 3.5/5
July 26, 2023
I speed ran this book. I felt so empty reading it. Lol.
February 13, 2016
This novel was all about the flavor- it had a Norse feel, the threat of the Viking-like marauding tribe of the "Dark Horse", the use of magic, but with no real purpose. the plot feels unconnected, full of unexplained turnings that in the end are really not very satisfying.
The story centers on Sig, a boy living in a coastal village, and his adopted sister, Mouse, who was found living among wolves and who can speak to animals (essentially.) They find a box with... stuff? magic? Memories?... in it, and then stuff happens... the events of the plot aren't all that connected. It's more like the story is constructed of happenstance.
And the ending was just annoying- well written, sure, but really? I could see no real motive for The ending was very unsatisfactory, a bit rushed, and I felt needed a lot more "oomph" to it. What started as an interesting story with characters complete went flat by the end. By the end, everything is explained by narrators in a very "tell, not show" way, that really killed it.
A short enough read, with interesting flavors, but leaves you feeling empty. I'd skip it.
The story centers on Sig, a boy living in a coastal village, and his adopted sister, Mouse, who was found living among wolves and who can speak to animals (essentially.) They find a box with... stuff? magic? Memories?... in it, and then stuff happens... the events of the plot aren't all that connected. It's more like the story is constructed of happenstance.
And the ending was just annoying- well written, sure, but really? I could see no real motive for The ending was very unsatisfactory, a bit rushed, and I felt needed a lot more "oomph" to it. What started as an interesting story with characters complete went flat by the end. By the end, everything is explained by narrators in a very "tell, not show" way, that really killed it.
A short enough read, with interesting flavors, but leaves you feeling empty. I'd skip it.
October 20, 2025
Read this in a single sitting far into the night, because I started reading before going to sleep and got way too scared to actually go to sleep until the story was finished. Either I am way too easily scared or this book is actually unsettling.
April 14, 2020
I didn’t expect that twist.
March 17, 2010
I enjoyed the book up until Mouse changed. I had a hard time believing the change in her character. Perhaps the author was trying to create the same feeling Sigurd felt, but since there was no foreshadowing the change did not feel authentic. Another little quibble was the name "dark horse" for the legendary tribes people. For some reason since they were referred to as dark horse I was thinking they were a tribe of killer horses. In the end we find out that they are only regular people. So I was confused when Mouse said to Sigurd that his tribe was nothing. Meaning they could do no magic, could not fight, or do anything else of consequence. But we never really find out if the tribe of Dark Horse can do those things. Yes they are warriors, but is Mouse the only magic wielder? Too many unanswered questions.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 20, 2025
Este libro fue un gran favorito en mi infancia, y decidí releerlo para ver cómo me sentía al respecto. La verdad, creo que es un buen libro para los lectores que inician con fantasía. Tiene un ambiente oscuro y lúgubre desde el inicio (una villa pequeña, hambruna cerca, clima frío), y la historia es también bastante inusual para jóvenes lectores.
Es una historia corta, pero tiene una buena trama que te hace querer y odiar a los personajes al mismo tiempo. No tiene mucho lore, pero creo que logra una muy buena historia con buenos giros argumentales y una atmósfera de hostilidad en todo el libro. El final del libro siempre me apachurra el corazón; creo que presenta una encrucijada compleja y que pone a prueba lo correcto con lo justo.
Me da gusto haberlo releído y descubrir que sigo disfrutándolo.
Es una historia corta, pero tiene una buena trama que te hace querer y odiar a los personajes al mismo tiempo. No tiene mucho lore, pero creo que logra una muy buena historia con buenos giros argumentales y una atmósfera de hostilidad en todo el libro. El final del libro siempre me apachurra el corazón; creo que presenta una encrucijada compleja y que pone a prueba lo correcto con lo justo.
Me da gusto haberlo releído y descubrir que sigo disfrutándolo.
January 28, 2019
Solid 3 stars.
The story was captivating enough to keep me interested, but quite predictable once you realize what the story is saying. The short chapters kept you saying, "just a little more".
The Storn find a child in a cave and take her in. She's adopted by a family and we see, briefly, how her family and village see her. I would have preferred to see a bit more of Mouse's, the child found, perspective.
This was pretty much a tale of hardship amongst the Storn and of family with random magic thrown in.
For a short book, it was captivating, but tied up too quickly and smoothly at the end. The characters didn't have much development throughout, but what can be expected in under 200 pages.
The story was captivating enough to keep me interested, but quite predictable once you realize what the story is saying. The short chapters kept you saying, "just a little more".
The Storn find a child in a cave and take her in. She's adopted by a family and we see, briefly, how her family and village see her. I would have preferred to see a bit more of Mouse's, the child found, perspective.
This was pretty much a tale of hardship amongst the Storn and of family with random magic thrown in.
For a short book, it was captivating, but tied up too quickly and smoothly at the end. The characters didn't have much development throughout, but what can be expected in under 200 pages.
March 9, 2012
"The Dark Horse" is a story about betrayal of family and how in the end a tribe works through the darkness to make their lives better and their tribe even stronger. Mouse, who is an orphan girl who the tribe found in a wolf cave turned out to be an enemy whom they were living with all these years. With Mouse comes a mystery of where she came from and why she has magical powers. Also there appears to be a box that no one knows what it is except Mouse. In the end she stayed family to the Lawspeaker but went back to live with the wolves which was the happiest days of her life. This book is combined with tragedy, loss, and war between two tribes.
July 18, 2015
Wow. A marvelous story of ancient magic - with a hint of belongingness and betrayal. I should've finished this a long time ago. I thought it was boring! It made my thoughts travel back to the time when brochs were built to be homes. The beautiful story of the Storn tribe gave me blissful shivers as I closed the book. This is a novel about an orphan, Mouse, who possessed some kind of magic and a dark past. Sigurd, as her foster brother, tried to understand and protect her. But magic is an inevitable and resistive force. Mouse was haunted by her true form, her true family. Gosh, let me stop here! All I could say is that the end was beautifully written. Please, do read it!
February 26, 2022
I don't know why I had the urge to re-read one of the books I read as a kid but here we are.
I feel weird rating a book that I thoroughly enjoyed as kid but did not enjoy as an adult. I guess the nostalgia didn't do it for me.
It obviously was a simplistic story as it is for children, but I don't know, I can still appreciate books from my past but this one was just dull.
x
I feel weird rating a book that I thoroughly enjoyed as kid but did not enjoy as an adult. I guess the nostalgia didn't do it for me.
It obviously was a simplistic story as it is for children, but I don't know, I can still appreciate books from my past but this one was just dull.
x
June 29, 2014
A genuinely awful read. The characters showed little to no development, Mouse managed to deteriorate rather than develop. The plot was boring and at times ridiculous. The characters showed no emotion and could be replaced with cardboard boxes. Nothing really happened until the last few chapters of the book and even then it was a HUGE let down.
January 12, 2012
my first book :D totally loved it
November 3, 2016
Δάνειο είναι το Μαύρο Άλογο από τα ξαδέρφια μου.Στη γιορτή του Αγίου Νικολάου γιόρταζε ο θείος μου και σε εκείνη την επίσκεψη κοιτώντας τα λίγα λογοτεχνικά βιβλία που έχουν ανακάλυψα το βιβλίο του Marcus Sedgwick.Στις ερωτήσεις μου ''πότε το αγοράσατε?'' ''ποιος σας το πρότεινε?'' ''είναι ωραίο?'' η απάντηση ήταν μία ''δεν θυμόσαστε ούτε πότε το αγοράσαμε ούτε αν μας το πρότεινε κάποιος και δεν ξέρουμε αν είναι καλό γιατί ούτε καν ξέρουμε πως κατέληξε αυτό το βιβλίο στο σπίτι μας''!!! Απίστευτο το ξέρω αλλά αν γνωρίζατε αυτά τα δύο συγκεκριμένα ξαδέρφια θα καταλαβαίνατε αμέσως πως δεν είναι λάτρεις των μυθιστορημάτων και των βιβλίων γενικότερα.Διαβάζουν αλλά κόμικς,μπορούν να σας πουν τα πάντα για τους ήρωες της Marvel για παράδειγμα και στο σπίτι τους θα βρείτε παλιούς και νέους τόμους κόμικς κάποιοι ειλικρινά νομίζω πως έχουν και αξία αν πουν να τους πουλήσουν κάτι θα βγάλουν!! αλλά μέχρι εκεί.Μυθιστορήματα δεν διαβάζουν τα μόνα βιβλία που ανοίγουν είναι αυτά του σχολείου ή του πανεπιστημίου και αυτό αναγκαστικά από υποχρέωση πρέπει να περάσουν τα μαθήματα να μην μείνουν στην ίδια τάξη.Δεν κληρονόμησαν την αγάπη της θείας μου για τη λογοτεχνία εκείνη διαβάζει κυρίως Έλληνες συγγραφείς βέβαια και τη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία αλλά διαβάζει τα παιδιά της απ'την άλλη προτιμούν τα κόμικς και το μπάσκετ..Όταν λοιπόν τους ζήτησα το Μαύρο Άλογο και τους είπα ότι δεν θα τους το επιστρέψω αμέσως αλλά σε 4-5 μήνες δεν φάνηκαν να ενοχλούνται αντιθέτως μου το δάνεισαν με χαρά και μάλιστα η θεία μου μου είπε ''και να μην το φέρεις πίσω Μαριάννα δεν πειράζει.Έτσι κι αλλιώς εδώ δεν του δίνει κανένας σημασία.Σκόνες γεμίζει.Στο δικό σου σπίτι θα είναι πιο χρήσιμο νομίζω''.Χθες που το τελείωσα και τους τηλεφώνησα για το βιβλίο και πότε να περάσω να τους το δώσω ούτε καν θυμ��ύνταν ότι μου το είχαν δανείσει μάλιστα μου έβαλαν και τις φωνές επειδή τους έκοψα από την προπόνηση!! Τι να πεις?? Τέλος πάντων κάπως έτσι το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου και αφού περίμενε τη σειρά του υπομονετικά 3 περίπου μήνες ήρθε η ώρα να το ανοίξει κάποιος και να το διαβάζει.Ειλικρινά δεν ξέρω πως βρέθηκε στο σπίτι της θείας μου αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρη:: δεν είχε διαβαστεί από κανένα μέλος της οικογένειάς της.Το βιβλίο ήταν άθικτο, καινούριο, λες και το είχα πάρει μόλις από το βιβλιοπωλείο!!...
Το Μαύρο Άλογο μας μεταφέρει σε μια μακρινή χώρα του Βορρά η οποία θυμίζει τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης αλλά τα πολύ παλιά χρόνια, μας μεταφέρει σε άλλες εποχές και σε άλλους αιώνες τότε που οι άνθρωποι ζούσαν από το ψάρεμα και τη γεωργία φόραγαν χοντρά μάλλινα ρούχα και ζούσαν σε σπίτια από πέτρα.Στη χώρα αυτή του Βορρά λοιπόν υπάρχει ένα χωριό το Στορν το οποίο βρίσκεται κοντά στη θάλασσα και έτσι οι κάτοικοί του ζουν από αυτή αλλά και από την καλλιέργεια της γης.Πρόκειται για μια φυλή ειρηνική που δεν γνωρίζει πολλά για την τέχνη του πολέμου και δεν ενδιαφέρεται κιόλας να μάθει για αυτή αφού ποτέ της δεν πείραξε κανέναν ούτε έχει εχθρούς. Το σύστημα διοίκησής της είναι απλό έχουν το Νομοθέτη ο οποίος θεσπίζει τους νόμους και πέρνει τις αποφάσεις για σημαντικά ζητήματά του χωριού.Τα πάντα κυλούν ήρεμα στο Στορν μέχρι που μια μέρα οι άντρες του θα ξεκινήσουν για ένα κυνήγι λύκων και θα βρουν στις σπηλιές τους ένα μικρό παράξενο κορίτσι το οποίο δεν μιλά απλώς βγάζει κραυγές.Θα το σώσουν έτσι τουλάχιστον νομίζουν εκείνοι τότε και θα το φέρουν μαζί τους στο χωριό και θα το αναλάβει η οικογένεια του Όλαφ.Η οικογένεια αυτή αποτελείται από τον πατέρα Όλαφ που ήθελε να γίνει νομοθέτης αλλά ηττήθηκε από τον τωρινό νομοθέτη τη μητέρα Φρέγια και το γιο Σίγκουρντ. Το κορίτσι θα γίνει μέλος αυτής της τριάδας και γρήγορα θα προσαρμοστεί στην καινούρια της ζωή και μάλιστα μια μέρα έτσι απλά θα αρχίσει να μιλά τη γλώσσα τους.Ο Σίγκουρντ και η Ποντικίνα-έτσι την ονόμασαν γιατί το πρόσωπό της έμοιαζε με εκείνο ποντικιού- θα αναπτύξουν μια πολύ δυνατή σχέση εκείνη θα του ζητήσει να γίνει αδερφός της και εκείνος θα δεχτεί.Από τότε θα γίνουν αχώριστοι και θα πηγαίνουν παντού μαζί.Ο Σίγκουρντ θα της μάθει όλα όσα ξέρει ενώ η Ποντικίνα θα του διηγηθεί λίγα πράγματα από τη ζωή της με τους λύκους ενώ θα του δείξει και τις ικανότητες που έχει ικανότητες που τρομάζουν τους άλλους κατοίκους του Στορν. Η Ποντικίνα μπορεί να επικοινωνεί με τα ζώα,μπορεί να τους μιλά και να καταλαβαίνει τι τις λένε και επίσης μπορεί να μπαίνει και στο μυαλό τους.Η οικογένεια της δέχεται αυτό της το χάρισμα οι άλλοι όμως κάτοικοι δείχνουν να τη φοβούνται.Τα χρόνια περνούν ο Σίγκουρντ είναι πλέον δεκάξι η Ποντικίνα δύο χρόνια μικρότερη και τότε συμβαίνει κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους για πάντα.Τα δυο παιδιά βρίσκουν ένα παράξενο κουτί και το μεταφέρουν στο χωριό.Κανείς δεν μπορεί να το ανοίξει εκτός από την Ποντικίνα και όταν το κάνει νιώθει μια παράξενη δύναμη να την τραβά.Εν τω μεταξύ εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άντρας με μακριά άσπρα μαλλιά και μαύρες παλάμες που γρήγορα κερδίζει την εμπιστοσύνη του Νομοθέτη.Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται καλά αφού συναντά την Ποντικίνα και το κουτί που είναι δικό του σκοτώνει τον Νομοθέτη και τον πατέρα του Σίγκουρντ και αναγκάζει την μικρή κοπέλα να δεχτεί τη δύναμη του κουτιού. Και εκεί αλλάζουν όλα με πιο σημαντικό τη σχέση Σίγκουρτν Ποντικίνας. Εκείνος γίνεται ο νέος Νομοθέτης και ενώ βλέπει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αδερφή του πρέπει να αντιμετωπίσει και ένα μύθο που τελικά δεν είναι μύθος...το Μαύρο Άλογο έρχεται με άγριες διαθέσεις έτοιμο να καταστρέψει το Στορν και να πάρει αυτό που του ανήκει....Τί θα κάνει ο Σίγκουρντ? και πως ή Ποντικίνα θα επηρεάσει τη ροή των γεγονότων???
Αν μπείτε στις εκδόσεις Ψυχογιός θα δείτε ότι αυτό το βιβλίο ηλικιακα προτείνεται σε παιδιά 12 εώς 14 χρόνων δηλαδή παιδιά της τελευταίας τάξης του δημοτικού και των πρώτων τάξεων του γυμνασίου. Φυσικά εμένα αυτό δεν με απέτρεψε από την απόφασή μου να το διαβάσω απλώς ήξερα ότι θα είχα να κάνω με ένα παιδικό βιβλίο και άρα έπρεπε να το αντιμετωπίσω και ανάλογα.Ο συγγραφέας το έγραψε με τη σκέψη ότι το κοινό του κατά κύριο λόγο θα είναι μικρά παιδιά και άρα χρησιμοποίησε και την κατάλληλη γλώσσα και το ανάλογο ύφος και φυσικά προσάρμοσε την ιστορία του έτσι ώστε να είναι κατανοητή σε παιδιά της έκτης δημοτικού ή της πρώτης γυμνασίου.Με αυτό το σκεπτικό το ξεκίνησα και διαβάζοντας την περίληψη περίμενα να συναντήσω μια ιστορία παρόμοια με εκείνη του Μόγλι μόνο που αντί για αγόρι πρωταγωνιστή θα είχαμε κορίτσι και που θα διεξάγοντας στις σκανδιναβικές χώρες και όχι στη ζούγκλα και θα είχε και στοιχεία μαγείας.Τελικά έπεσα έξω αφού στην αρχή θυμίζει λίγο το Μόγλι αλλά μετά ακολουθεί διαφορετικά μονοπάτια το στοιχείο της μαγείας είναι έντονο και βασικά ο συγγραφέας στέκεται πολύ στις σχέσεις των ανθρώπων και στο θέμα της βιολογικής και μη οικογένειας και στο δεσμό του αίματος..Το θέμα του βιβλίου είναι ωραίο,η σκέψη του δεν είναι καθόλου άσχημη και νομίζω ότι τα μικρά παιδιά μπορεί να τα κερδίσει η ιστορία της Ποντικίνας και του Σίγκουρτν απλώς εμένα με απογοήτευσαν οι τελευταίες 40-50 σελίδες και εκεί που πίστευα ότι θα του έβαζα τρία αστεράκια τελικά του έβαλα δύο γιατί δεν μου άρεσε η τροπή των γεγονότων και ο τρόπος που διάλεξε ο συγγραφέας να κλείσει την ιστορία του.Δεν με έπεισε με λίγα λόγια για τη λύση που έδωσε...
Πάμε όμως πρώτα να δούμε τα θετικά στοιχεία του Μαύρου Αλόγου γιατί έχει και μάλιστα πολλά..Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη το πρώτο έχει τον τίτλο το Κουτί και το δεύτερο λέγεται Μαύρο Άλογο.Στο πρώτο μέρος μας εισάγει στην ιστορία και μας γνωρίζει τους χαρακτήρες,τον τόπο που διεξάγεται η ιστορία και αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία του μια ιστορία γεμάτη μυστήριο κι αναπάντητα ερωτηματικά.Στο δεύτερο η ιστορία γίνεται πιο έντονη και πιο γρήγορη και υπάρχει η απάντηση στα ερωτηματικά του πρώτου μέρους και η λύση της υπόθεσης.Αφηγητής είναι ο Σίγκουρντ ο οποίος μεγάλος πια και αρκετά ώριμος γυρνά πίσω στο παρελθόν και σε εκείνα τα χρόνια που τον σημάδεψαν για πάντα και τον καθόρισαν ως άνθρωπο. Και φυσικά σημάδεψαν και όλο το Στορν. Θεωρεί ότι πρέπει να μας τα διηγηθεί για να μας δώσει ένα μάθημα ζωής και να εξηγήσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια τη φιλία και την αδελφική αγάπη..Η πρώτη εντύπωση ξεκινώντας το βιβλίο ήταν θετική,είδα μικρά και σύντομα κεφάλαια,ένα λόγο γρήγορο και καθόλου δύσκολο,περιγραφές σύντομες και απλές που όμως σε έβαζαν στο κλίμα της ιστορίας.Επίσης μου άρεσε που το ένα κεφάλαιο μας πήγαινε στη χρονιά εκείνη που βρήκαν το κουτί την πιο σημαντική χρονιά του Στορν και το επόμενο μας πήγαινε τέσσερα χρόνια πριν όταν βρήκαν την Ποντικίνα και τη μετέφεραν στο χωρίο.Από τη μια μαθαίναμε σιγά σιγά το πώς το κουτί έφτασε στο χωρίο και οδήγησε το Μαύρο Άλογο σε αυτό και απ΄την άλλη γνωρίζαμε την ιστορία της Ποντικίνας και το πως αναπτύχθηκε η στενή σχέση με το Σίγκουρντ και η φιλία τους.Βέβαια αυτό κάποια στιγμή σταματά γιατί τελειώνει η διήγηση σχετικά με τα πρώτα χρόνια του κοριτσιού στο χωρίο και από εκεί και πέρα η διήγηση είναι γραμμική ακολουθεί την πορεία των γεγονότων χωρίς άλλες αναδρομές πια πίσω στο παρελθόν.Μου άρεσε αυτό το κόλπο του συγγραφέα και πιστεύω ότι θα αρέσει και στα μικρά παιδιά και δεν θα τα κουράσει καθόλου.Επίσης βρήκα πολύ ωραίο το μέρος που διεξάγονται τα πάντα και το πως το έχει φανταστεί ο Sedgwick.Ο συγγραφέας έχει δηλώσει φαν της Σκανδιναβικής μυθολογίας και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στις 250 σελίδες του βιβλίου του.Κρύο,χιόνι,μάλλινοι χιτώνες,φαγητό που γίνεται στη φωτιά,χειρωνακτικές εργασίες,σπίτια από πέτρα,ένα χωριό που διοικείται από έναν άντρα που αποφασίζει για τα πάντα και κρατά ένα ξίφος που του δίνει κύρος,μια μάντισσα με τα βότανα της..είναι πολύ ωραίο το σκηνικό έτσι όπως το παρουσιάζει και σίγουρα θα τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών.Αυτό που έμενα μου άρεσε περισσότερο όμως ήταν ο τρόπος διοίκησης του χωριού.Ο Νομοθέτης που έβγαινε μετά από πάλη με έναν άλλο,οι αποφάσεις που λαμβάνονταν από εκείνον αλλά ζητούσε και την άποψη του χωριού χωρίς να σημαίνει ότι θα ακολουθούσε την πλειοψηφία,η μάντισσα που έπερνε μέρος σε αυτές τις αποφάσεις και που η γνώμη της ήταν σεβαστή, μου άρεσε αυτό το σύστημα το βρήκα πολύ ενδιαφέρον..Αλλά εντάξει το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου είναι σίγουρα η σχέση Σίγκουρντ Ποντικίνας η αδερφική αγάπη που αναπτύσσετε μεταξύ τους και το πως αυτή καταλήγει.Τα περισσότερα μηνύματα είναι κρυμμένα εκεί.Ο Σίγκουρντ δεν έχει αδέρφια και στο πρόσωπο της μικρής βρίσκει την αδερφή που έψαχνε . Θέλει να βοηθήσει το κορίτσι που ζούσε με τους λύκους,λυπάται που πέρασε κάποια χρόνια μαζί τους και θέλει να της δώσει μια οικογένεια,μια πραγματική οικογένεια.Απ'την άλλη η Ποντικίνα θέλει να έχει έναν αδερφό και δέχεται αμέσως τη φιλία του Σίγκουρντ αφού ουσιαστικά είναι και ο μόνος που δεν την κοιτά με μισό μάτι και δεν τη φοβάται.Η διαφορά τους είναι πως εκείνη λυπάται που άφησε τους λύκους τους ��εωρούσε οικογένειά της και ήταν ευτυχισμένη μαζί τους κάτι που το μικρό αγόρι δεν θα καταλάβει ποτέ του αφού δεν μπορεί να καταλάβει πως μπορεί κάποιος να ζει με άγρια ζώα χωρίς να τα φοβάται. Επιπλέον δεν έχει τις μαγικές ικανότητες του κοριτσιού δεν μιλά με τα ζώα για εκείνον τα ζώα είναι ζώα,κάποια τους βοηθούν στις δουλειές τους και κάποια άλλα είναι επικίνδυνα και μπορούν να τους σκοτώσουν.Δεν μπορεί να τα δει ως οικογένεια κάτι που κάνει η Ποντικίνα. Ο Σίγκουρντ πιστεύει ότι μπορεί να σώσει την κοπέλα από την προηγούμενη ζωή της και να τις δώσει νέες ωραίες αναμνήσεις με μια πραγματική οικογένεια η Ποντικίνα το δέχεται άλλα ποτέ δεν ξεχνά τους λύκους και την προηγούμενη ζωή της. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό στην ιστορία.Σέβεται τη νέα οικογένεια της και την αγαπά αλλά η αγάπη της για τους λύκους είναι πιο μεγάλη και με την εμφάνιση του κουτιού θα εμφανιστεί και μια άλλη αγάπη ένας άλλος δεσμός που η φιλία του Σίγκουρντ δεν καταφέρνει να σπάσει.Εκείνος του αίματος και της βιολογικής οικογένειας...Η Ποντικίνα ανήκει σε μια άλλη φυλή που δεν είναι σαν εκείνη του Σίγκουρντ εκείνοι αγαπούν τις μάχες και τον πόλεμο η κοπέλα μπορεί να μην τους θυμάται όταν όμως αποκαθίσταται η μνήμη της ο δεσμός αυτός νικά τον άλλο δεσμό και έτσι φτάνουμε στην προδοσία.Μια προδοσία που πληγώνει τον Σίγκουρντ πληγώνει όμως και την κοπέλα. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς του λέει αυτοί είναι η οικογένειά της αλλά δεν θέλει να δει τον αδερφό της να πεθαίνει. Αυτό δεν το αντέχει.Ο Σίγκουρντ δεν μπόρεσε να σπάσει το δεσμό του αίματος αλλά της δημιούργησε συναισθήματα που η φυλή της δεν γνωρίζει συναισθήματα που την κάνουν να αμφιταλαντεύεται και να μην νιώθει καλά για την προδοσία.Και βέβαια το τελειωτικό μάθημα της το δίνει ο Σίγκουρντ όταν στο τέλος την αφήνει ελεύθερη δεν τη σκοτώνει ενώ θα μπορούσε δεν τη σκοτώνει γιατί για εκείνον θα είναι πάντα αδερφή του ακόμα αν τον πρόδωσε. Μπορεί να μην τη συγχωρέσει ποτέ του μπορεί κάποια μέρα να τη συγχωρέσει αυτό δεν το ξέρει αλλά θα είναι πάντα η αδερφή του ακόμα κι αν δεν έχουν το ίδιο αίμα...Δυο δεσμοί συγκρούονται σε αυτό το βιβλίο δυο δεσμοί δυνατοί και αρκετά ισχυροί.
Μου άρεσε η εξέλιξη της ιστορίας και η πορεία της μέχρι που έφτασα 50 40 σελίδες πριν το τέλος και εκεί άλλαξε όλη η γνώμη που είχα για το βιβλίο.Όταν ο συγγραφέας άρχισε να αποκαλύπτει το τι συνέβαινε πραγματικά και να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που ο ίδιος δημιούργησε εκεί ένιωσα να απογοητεύομαι και να μην μου αρέσει ο τρόπος που πλέον χειρίζονταν την ιστορία του. Ένιωσα να διαφωνώ με την τροπή των γεγονότων και με τη λύση τους.Μου άρεσε η εσωτερική μάχη της Ποντικίνας αλλά και του Σίγουρντ όπως και τα μηνύματα που κρύβονται από πίσω της αλλά δεν ενθουσιάστηκα με τις άλλες αποκαλύψεις και ιδίως με εκείνη το Μαύρου Αλόγου.Το βιβλίο έχει αυτόν τον τίτλο και από την αρχή αναφέρεται και στις σελίδες του λέγοντας ότι πρόκειται για έναν τρομακτικό μύθο.Με το μυαλό μου είχα πλάσει διάφορα για το μύθο αυτό νόμιζα ότι πρόκειται για δυνατά άγρια άλογα που σκορπίζουν την καταστροφή και το θάνατο είχα βάλει και το μεταφυσικό στοιχείο μέσα και τη μαγεία πίστευα από όλα αυτά που έλεγε ο συγγραφέας ότι θα πρόκειται για κάτι πολύ δυνατό κάτι που θα με ταρακουνήσει. Και όταν τελικά μου αποκάλυψε τι ήταν το Μαύρο Άλογο με απογοήτευσε. Μου είχε δημιουργήσει τόσες προσδοκίες περίμενα εγώ να διαβάσω κάτι το εξωπραγματικό και τελικά διάβασα ότι επρόκειτο για μια πολεμοχαρή φυλή!!Και άντε να δεχτώ αυτό αλλά περίμενα ότι τουλάχιστον θα έχει κάποια σχέση με τη μαγεία,θα έχουν μαγικές ικανότητες θα είναι σαν την Ποντικίνα!Στο κάτω κάτω η κοπέλα ανήκει σε αυτή τη φυλή αφού εκείνη έχει ικανότητες γιατί να μην έχουν και οι άλλοι?για παραμύθι μιλάμε εξάλλου!! Τίποτε από αυτά δεν συνέβη επρόκειτο για απλούς ανθρώπους σαν όλους εμάς που απλώς ήξεραν την τέχνη του πολέμου και νίκησαν στην αρχή τους κατοίκους του Στορν γιατί εκείνοι ήταν οπαδοί της ειρήνης και δεν ήξεραν να πολεμούν!! Δεν περίμενα μια τέτοια λύση..μου είχε δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες και δεν μου έδωσε αυτό που περίμενα.Μου έδωσε κάτι πολύ απλό που δεν ταίριαζε με το κλίμα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει στο πρώτο μέρος του βιβλίου.Για να μην μιλήσω για την απογοήτευση που αισθάνθηκα διαβάζοντας το πως οι κάτοικοι του Στορν νίκησαν τη φυλή του Μαύρου Αλόγου.Εξήγηση απλή και κουτή κατά τη γνώμη μου.Από τη μια έχουμε μια φυλή που ξέρει να πολεμά και απ΄την άλλη ανθρώπους που δεν έχουν αγγίξει ποτέ σπαθί στα χέρια τους και δεν τους λες και έξυπνους!Και σε 2-3 σελίδες αφού έχουν χάσει πολλούς άντρες σχεδόν τη μισή φυλή καταφέρνουν να τους νικήσουν γιατί πιάνουν τους αντιπάλους στον ύπνο και βάζουν φωτιά στα σπίτια τους που είναι χτισμένα από δέρμα!! Εντάξει δεν λέω έξυπνο σχέδιο απλώς οι άνθρωποι του Στορν έτσι όπως περιγράφονται σε όλο το βιβλίο κατά τη γνώμη μου δεν θα ήταν ικανοί να το σκεφτούν αυτό γιατί περιγράφονται ως κουτοί!! Εγώ αυτό κατάλαβα..και ξαφνικά με αρχηγό τη Σιφ μια δεκαεξάχρονη κοπέλα βρίσκουν το κουράγιο να νικήσουν μια ολόκληρη πολεμοχαρή φυλή!Εντάξει υπάρχουν παραδείγματα όπου ο Δαυίδ νίκησε τον Γολιάθ αλλά δεν με έπεισε ο συγγραφέας εδώ για τη νίκη του Δαυίδ! Ειλικρινά βρήκα τον τρόπο που έκλεισε την ιστορία πολύ κουτό..καλά για τη σχέση Σίγκουρντ και Σιφ τι να πω? αυτή τον μισεί σε όλο το βιβλίο και ξαφνικά αποδεικνύεται ότι ζήλευε τη σχέση με την Πόντικίνα και ότι ήταν ερωτευμένη.Εντάξει μπορεί να συνέβαινε αλλά γιατί δεν μου το έδειξε αυτό στο βιβλίο? Μου το πέταξε ξαφνικά στην τελευταία σελίδα και με άφησε με το στόμα ανοιχτό!! Μου άφησαν μια πικρή γεύση οι τελευταίες σελίδες του Μαύρου Αλόγου μια απογοήτευση που δεν περίμενα να νιώσω.Δεν θα του έβαζα 5 αστεράκια γιατί παραήταν απλό βιβλίο για μένα παρόλο που ήξερα ότι έπρεπε να είναι απλό γιατί είναι παιδικό ανάγνωσμα αλλά μου είχε αρέσει ο τρόπος διήγησης και έβρισκα ενδιαφέρουσα την ιστορία.Και ξαφνικά έδωσε μια και κατέστρεψε τα πάντα!!!Ευτυχώς που η λύση που έδωσε στη σχέση Σίγκουρντ Ποντικίνας δεν ήταν απογοητευτική. Εκεί κέρδισε πόντους ο συγγραφέας αλλά η πικρή γεύση δεν έφυγε...Και τέλος δεν μου άρεσε και ο τρόπος που χρησιμοποίησε τους λύκους.Περίμενα πολύ περισσότερα από τη σχέση Ποντικίνας λύκων περίμενα μια πιο ουσιαστική ιστορία πιο έντονη κάτι πιο συγκλονιστικό από αυτό που τελικά μου έδωσε. Γενικά σε όλο το πρώτο μέρος δημιούργησε ο συγγραφές προσδοκίες πολύ υψηλές και στο δεύτερο δεν τις εκπλήρωσε...
Το προτείνω ή όχι?? Στα παιδιά της ηλικίας που λέει ο Ψυχογιός το προτείνω, ναι θεωρώ ότι θα τους αρέσει και θα διασκεδάσουν αρκετά τώρα σε μεγαλύτερες ηλικίες τι να σας πω?? Δεν είναι κανένα αριστούργημα αν έχετε ξεμείνει από βιβλία και θέλετε να διαβάσετε κάτι απλό μικρό και γρήγορο διαβάστε το.Απλώς μην περιμένετε να συναντήσετε την τέλεια ιστορία και σας είπα εμένα το τέλος δεν μου άρεσε.Και αυτό για μένα τουλάχιστον είναι μεγάλο μείον σε ένα βιβλίο. Το τέλος πρέπει να είναι το πιο δυνατό του σημείο εδώ ο Sedgwick χτίζει και χτίζει μια ιστορία και μετά δίνει μία και καταστρέφει ότι έχτισε!! Αυτό ένιωσα τουλάχιστον εγώ και για αυτό τα 2 αστεράκια.It was ok....
Marcus Sedgwick: ο συγγραφέας
Ο Μάρκους Σέτζγουικ, γεννήθηκε στην Αγγλία το 1968. Πρώην βιβλιοπώλης, εργάστηκε στο χώρο των εκδόσεων παιδικών βιβλίων για δέκα χρόνια. Είναι λιθοξόος, ασχολείται με την ξυλογλυπτική και κάνει ο ίδιος την εικονογράφηση των βιβλίων του. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Floodland", χαιρετίστηκε ως ένα εντυπωσιακό δείγμα γραφής πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, ενώ ο ίδιος χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο και τιμήθηκε με το Βραβείο Branford Boase. To ενδιαφέρον του Σέτζγουικ για τη σκανδιναβική μυθολογία καθώς και ένα ταξίδι του στην Ισλανδία στάθηκαν αφορμή για να εμπνευστεί το "Μαύρο άλογο", το οποίο ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Guardian, Carnegie και Blue Peter.
Το Μαύρο Άλογο μας μεταφέρει σε μια μακρινή χώρα του Βορρά η οποία θυμίζει τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης αλλά τα πολύ παλιά χρόνια, μας μεταφέρει σε άλλες εποχές και σε άλλους αιώνες τότε που οι άνθρωποι ζούσαν από το ψάρεμα και τη γεωργία φόραγαν χοντρά μάλλινα ρούχα και ζούσαν σε σπίτια από πέτρα.Στη χώρα αυτή του Βορρά λοιπόν υπάρχει ένα χωριό το Στορν το οποίο βρίσκεται κοντά στη θάλασσα και έτσι οι κάτοικοί του ζουν από αυτή αλλά και από την καλλιέργεια της γης.Πρόκειται για μια φυλή ειρηνική που δεν γνωρίζει πολλά για την τέχνη του πολέμου και δεν ενδιαφέρεται κιόλας να μάθει για αυτή αφού ποτέ της δεν πείραξε κανέναν ούτε έχει εχθρούς. Το σύστημα διοίκησής της είναι απλό έχουν το Νομοθέτη ο οποίος θεσπίζει τους νόμους και πέρνει τις αποφάσεις για σημαντικά ζητήματά του χωριού.Τα πάντα κυλούν ήρεμα στο Στορν μέχρι που μια μέρα οι άντρες του θα ξεκινήσουν για ένα κυνήγι λύκων και θα βρουν στις σπηλιές τους ένα μικρό παράξενο κορίτσι το οποίο δεν μιλά απλώς βγάζει κραυγές.Θα το σώσουν έτσι τουλάχιστον νομίζουν εκείνοι τότε και θα το φέρουν μαζί τους στο χωριό και θα το αναλάβει η οικογένεια του Όλαφ.Η οικογένεια αυτή αποτελείται από τον πατέρα Όλαφ που ήθελε να γίνει νομοθέτης αλλά ηττήθηκε από τον τωρινό νομοθέτη τη μητέρα Φρέγια και το γιο Σίγκουρντ. Το κορίτσι θα γίνει μέλος αυτής της τριάδας και γρήγορα θα προσαρμοστεί στην καινούρια της ζωή και μάλιστα μια μέρα έτσι απλά θα αρχίσει να μιλά τη γλώσσα τους.Ο Σίγκουρντ και η Ποντικίνα-έτσι την ονόμασαν γιατί το πρόσωπό της έμοιαζε με εκείνο ποντικιού- θα αναπτύξουν μια πολύ δυνατή σχέση εκείνη θα του ζητήσει να γίνει αδερφός της και εκείνος θα δεχτεί.Από τότε θα γίνουν αχώριστοι και θα πηγαίνουν παντού μαζί.Ο Σίγκουρντ θα της μάθει όλα όσα ξέρει ενώ η Ποντικίνα θα του διηγηθεί λίγα πράγματα από τη ζωή της με τους λύκους ενώ θα του δείξει και τις ικανότητες που έχει ικανότητες που τρομάζουν τους άλλους κατοίκους του Στορν. Η Ποντικίνα μπορεί να επικοινωνεί με τα ζώα,μπορεί να τους μιλά και να καταλαβαίνει τι τις λένε και επίσης μπορεί να μπαίνει και στο μυαλό τους.Η οικογένεια της δέχεται αυτό της το χάρισμα οι άλλοι όμως κάτοικοι δείχνουν να τη φοβούνται.Τα χρόνια περνούν ο Σίγκουρντ είναι πλέον δεκάξι η Ποντικίνα δύο χρόνια μικρότερη και τότε συμβαίνει κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους για πάντα.Τα δυο παιδιά βρίσκουν ένα παράξενο κουτί και το μεταφέρουν στο χωριό.Κανείς δεν μπορεί να το ανοίξει εκτός από την Ποντικίνα και όταν το κάνει νιώθει μια παράξενη δύναμη να την τραβά.Εν τω μεταξύ εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άντρας με μακριά άσπρα μαλλιά και μαύρες παλάμες που γρήγορα κερδίζει την εμπιστοσύνη του Νομοθέτη.Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται καλά αφού συναντά την Ποντικίνα και το κουτί που είναι δικό του σκοτώνει τον Νομοθέτη και τον πατέρα του Σίγκουρντ και αναγκάζει την μικρή κοπέλα να δεχτεί τη δύναμη του κουτιού. Και εκεί αλλάζουν όλα με πιο σημαντικό τη σχέση Σίγκουρτν Ποντικίνας. Εκείνος γίνεται ο νέος Νομοθέτης και ενώ βλέπει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αδερφή του πρέπει να αντιμετωπίσει και ένα μύθο που τελικά δεν είναι μύθος...το Μαύρο Άλογο έρχεται με άγριες διαθέσεις έτοιμο να καταστρέψει το Στορν και να πάρει αυτό που του ανήκει....Τί θα κάνει ο Σίγκουρντ? και πως ή Ποντικίνα θα επηρεάσει τη ροή των γεγονότων???
Αν μπείτε στις εκδόσεις Ψυχογιός θα δείτε ότι αυτό το βιβλίο ηλικιακα προτείνεται σε παιδιά 12 εώς 14 χρόνων δηλαδή παιδιά της τελευταίας τάξης του δημοτικού και των πρώτων τάξεων του γυμνασίου. Φυσικά εμένα αυτό δεν με απέτρεψε από την απόφασή μου να το διαβάσω απλώς ήξερα ότι θα είχα να κάνω με ένα παιδικό βιβλίο και άρα έπρεπε να το αντιμετωπίσω και ανάλογα.Ο συγγραφέας το έγραψε με τη σκέψη ότι το κοινό του κατά κύριο λόγο θα είναι μικρά παιδιά και άρα χρησιμοποίησε και την κατάλληλη γλώσσα και το ανάλογο ύφος και φυσικά προσάρμοσε την ιστορία του έτσι ώστε να είναι κατανοητή σε παιδιά της έκτης δημοτικού ή της πρώτης γυμνασίου.Με αυτό το σκεπτικό το ξεκίνησα και διαβάζοντας την περίληψη περίμενα να συναντήσω μια ιστορία παρόμοια με εκείνη του Μόγλι μόνο που αντί για αγόρι πρωταγωνιστή θα είχαμε κορίτσι και που θα διεξάγοντας στις σκανδιναβικές χώρες και όχι στη ζούγκλα και θα είχε και στοιχεία μαγείας.Τελικά έπεσα έξω αφού στην αρχή θυμίζει λίγο το Μόγλι αλλά μετά ακολουθεί διαφορετικά μονοπάτια το στοιχείο της μαγείας είναι έντονο και βασικά ο συγγραφέας στέκεται πολύ στις σχέσεις των ανθρώπων και στο θέμα της βιολογικής και μη οικογένειας και στο δεσμό του αίματος..Το θέμα του βιβλίου είναι ωραίο,η σκέψη του δεν είναι καθόλου άσχημη και νομίζω ότι τα μικρά παιδιά μπορεί να τα κερδίσει η ιστορία της Ποντικίνας και του Σίγκουρτν απλώς εμένα με απογοήτευσαν οι τελευταίες 40-50 σελίδες και εκεί που πίστευα ότι θα του έβαζα τρία αστεράκια τελικά του έβαλα δύο γιατί δεν μου άρεσε η τροπή των γεγονότων και ο τρόπος που διάλεξε ο συγγραφέας να κλείσει την ιστορία του.Δεν με έπεισε με λίγα λόγια για τη λύση που έδωσε...
Πάμε όμως πρώτα να δούμε τα θετικά στοιχεία του Μαύρου Αλόγου γιατί έχει και μάλιστα πολλά..Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη το πρώτο έχει τον τίτλο το Κουτί και το δεύτερο λέγεται Μαύρο Άλογο.Στο πρώτο μέρος μας εισάγει στην ιστορία και μας γνωρίζει τους χαρακτήρες,τον τόπο που διεξάγεται η ιστορία και αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία του μια ιστορία γεμάτη μυστήριο κι αναπάντητα ερωτηματικά.Στο δεύτερο η ιστορία γίνεται πιο έντονη και πιο γρήγορη και υπάρχει η απάντηση στα ερωτηματικά του πρώτου μέρους και η λύση της υπόθεσης.Αφηγητής είναι ο Σίγκουρντ ο οποίος μεγάλος πια και αρκετά ώριμος γυρνά πίσω στο παρελθόν και σε εκείνα τα χρόνια που τον σημάδεψαν για πάντα και τον καθόρισαν ως άνθρωπο. Και φυσικά σημάδεψαν και όλο το Στορν. Θεωρεί ότι πρέπει να μας τα διηγηθεί για να μας δώσει ένα μάθημα ζωής και να εξηγήσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια τη φιλία και την αδελφική αγάπη..Η πρώτη εντύπωση ξεκινώντας το βιβλίο ήταν θετική,είδα μικρά και σύντομα κεφάλαια,ένα λόγο γρήγορο και καθόλου δύσκολο,περιγραφές σύντομες και απλές που όμως σε έβαζαν στο κλίμα της ιστορίας.Επίσης μου άρεσε που το ένα κεφάλαιο μας πήγαινε στη χρονιά εκείνη που βρήκαν το κουτί την πιο σημαντική χρονιά του Στορν και το επόμενο μας πήγαινε τέσσερα χρόνια πριν όταν βρήκαν την Ποντικίνα και τη μετέφεραν στο χωρίο.Από τη μια μαθαίναμε σιγά σιγά το πώς το κουτί έφτασε στο χωρίο και οδήγησε το Μαύρο Άλογο σε αυτό και απ΄την άλλη γνωρίζαμε την ιστορία της Ποντικίνας και το πως αναπτύχθηκε η στενή σχέση με το Σίγκουρντ και η φιλία τους.Βέβαια αυτό κάποια στιγμή σταματά γιατί τελειώνει η διήγηση σχετικά με τα πρώτα χρόνια του κοριτσιού στο χωρίο και από εκεί και πέρα η διήγηση είναι γραμμική ακολουθεί την πορεία των γεγονότων χωρίς άλλες αναδρομές πια πίσω στο παρελθόν.Μου άρεσε αυτό το κόλπο του συγγραφέα και πιστεύω ότι θα αρέσει και στα μικρά παιδιά και δεν θα τα κουράσει καθόλου.Επίσης βρήκα πολύ ωραίο το μέρος που διεξάγονται τα πάντα και το πως το έχει φανταστεί ο Sedgwick.Ο συγγραφέας έχει δηλώσει φαν της Σκανδιναβικής μυθολογίας και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στις 250 σελίδες του βιβλίου του.Κρύο,χιόνι,μάλλινοι χιτώνες,φαγητό που γίνεται στη φωτιά,χειρωνακτικές εργασίες,σπίτια από πέτρα,ένα χωριό που διοικείται από έναν άντρα που αποφασίζει για τα πάντα και κρατά ένα ξίφος που του δίνει κύρος,μια μάντισσα με τα βότανα της..είναι πολύ ωραίο το σκηνικό έτσι όπως το παρουσιάζει και σίγουρα θα τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών.Αυτό που έμενα μου άρεσε περισσότερο όμως ήταν ο τρόπος διοίκησης του χωριού.Ο Νομοθέτης που έβγαινε μετά από πάλη με έναν άλλο,οι αποφάσεις που λαμβάνονταν από εκείνον αλλά ζητούσε και την άποψη του χωριού χωρίς να σημαίνει ότι θα ακολουθούσε την πλειοψηφία,η μάντισσα που έπερνε μέρος σε αυτές τις αποφάσεις και που η γνώμη της ήταν σεβαστή, μου άρεσε αυτό το σύστημα το βρήκα πολύ ενδιαφέρον..Αλλά εντάξει το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου είναι σίγουρα η σχέση Σίγκουρντ Ποντικίνας η αδερφική αγάπη που αναπτύσσετε μεταξύ τους και το πως αυτή καταλήγει.Τα περισσότερα μηνύματα είναι κρυμμένα εκεί.Ο Σίγκουρντ δεν έχει αδέρφια και στο πρόσωπο της μικρής βρίσκει την αδερφή που έψαχνε . Θέλει να βοηθήσει το κορίτσι που ζούσε με τους λύκους,λυπάται που πέρασε κάποια χρόνια μαζί τους και θέλει να της δώσει μια οικογένεια,μια πραγματική οικογένεια.Απ'την άλλη η Ποντικίνα θέλει να έχει έναν αδερφό και δέχεται αμέσως τη φιλία του Σίγκουρντ αφού ουσιαστικά είναι και ο μόνος που δεν την κοιτά με μισό μάτι και δεν τη φοβάται.Η διαφορά τους είναι πως εκείνη λυπάται που άφησε τους λύκους τους ��εωρούσε οικογένειά της και ήταν ευτυχισμένη μαζί τους κάτι που το μικρό αγόρι δεν θα καταλάβει ποτέ του αφού δεν μπορεί να καταλάβει πως μπορεί κάποιος να ζει με άγρια ζώα χωρίς να τα φοβάται. Επιπλέον δεν έχει τις μαγικές ικανότητες του κοριτσιού δεν μιλά με τα ζώα για εκείνον τα ζώα είναι ζώα,κάποια τους βοηθούν στις δουλειές τους και κάποια άλλα είναι επικίνδυνα και μπορούν να τους σκοτώσουν.Δεν μπορεί να τα δει ως οικογένεια κάτι που κάνει η Ποντικίνα. Ο Σίγκουρντ πιστεύει ότι μπορεί να σώσει την κοπέλα από την προηγούμενη ζωή της και να τις δώσει νέες ωραίες αναμνήσεις με μια πραγματική οικογένεια η Ποντικίνα το δέχεται άλλα ποτέ δεν ξεχνά τους λύκους και την προηγούμενη ζωή της. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό στην ιστορία.Σέβεται τη νέα οικογένεια της και την αγαπά αλλά η αγάπη της για τους λύκους είναι πιο μεγάλη και με την εμφάνιση του κουτιού θα εμφανιστεί και μια άλλη αγάπη ένας άλλος δεσμός που η φιλία του Σίγκουρντ δεν καταφέρνει να σπάσει.Εκείνος του αίματος και της βιολογικής οικογένειας...Η Ποντικίνα ανήκει σε μια άλλη φυλή που δεν είναι σαν εκείνη του Σίγκουρντ εκείνοι αγαπούν τις μάχες και τον πόλεμο η κοπέλα μπορεί να μην τους θυμάται όταν όμως αποκαθίσταται η μνήμη της ο δεσμός αυτός νικά τον άλλο δεσμό και έτσι φτάνουμε στην προδοσία.Μια προδοσία που πληγώνει τον Σίγκουρντ πληγώνει όμως και την κοπέλα. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς του λέει αυτοί είναι η οικογένειά της αλλά δεν θέλει να δει τον αδερφό της να πεθαίνει. Αυτό δεν το αντέχει.Ο Σίγκουρντ δεν μπόρεσε να σπάσει το δεσμό του αίματος αλλά της δημιούργησε συναισθήματα που η φυλή της δεν γνωρίζει συναισθήματα που την κάνουν να αμφιταλαντεύεται και να μην νιώθει καλά για την προδοσία.Και βέβαια το τελειωτικό μάθημα της το δίνει ο Σίγκουρντ όταν στο τέλος την αφήνει ελεύθερη δεν τη σκοτώνει ενώ θα μπορούσε δεν τη σκοτώνει γιατί για εκείνον θα είναι πάντα αδερφή του ακόμα αν τον πρόδωσε. Μπορεί να μην τη συγχωρέσει ποτέ του μπορεί κάποια μέρα να τη συγχωρέσει αυτό δεν το ξέρει αλλά θα είναι πάντα η αδερφή του ακόμα κι αν δεν έχουν το ίδιο αίμα...Δυο δεσμοί συγκρούονται σε αυτό το βιβλίο δυο δεσμοί δυνατοί και αρκετά ισχυροί.
Μου άρεσε η εξέλιξη της ιστορίας και η πορεία της μέχρι που έφτασα 50 40 σελίδες πριν το τέλος και εκεί άλλαξε όλη η γνώμη που είχα για το βιβλίο.Όταν ο συγγραφέας άρχισε να αποκαλύπτει το τι συνέβαινε πραγματικά και να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που ο ίδιος δημιούργησε εκεί ένιωσα να απογοητεύομαι και να μην μου αρέσει ο τρόπος που πλέον χειρίζονταν την ιστορία του. Ένιωσα να διαφωνώ με την τροπή των γεγονότων και με τη λύση τους.Μου άρεσε η εσωτερική μάχη της Ποντικίνας αλλά και του Σίγουρντ όπως και τα μηνύματα που κρύβονται από πίσω της αλλά δεν ενθουσιάστηκα με τις άλλες αποκαλύψεις και ιδίως με εκείνη το Μαύρου Αλόγου.Το βιβλίο έχει αυτόν τον τίτλο και από την αρχή αναφέρεται και στις σελίδες του λέγοντας ότι πρόκειται για έναν τρομακτικό μύθο.Με το μυαλό μου είχα πλάσει διάφορα για το μύθο αυτό νόμιζα ότι πρόκειται για δυνατά άγρια άλογα που σκορπίζουν την καταστροφή και το θάνατο είχα βάλει και το μεταφυσικό στοιχείο μέσα και τη μαγεία πίστευα από όλα αυτά που έλεγε ο συγγραφέας ότι θα πρόκειται για κάτι πολύ δυνατό κάτι που θα με ταρακουνήσει. Και όταν τελικά μου αποκάλυψε τι ήταν το Μαύρο Άλογο με απογοήτευσε. Μου είχε δημιουργήσει τόσες προσδοκίες περίμενα εγώ να διαβάσω κάτι το εξωπραγματικό και τελικά διάβασα ότι επρόκειτο για μια πολεμοχαρή φυλή!!Και άντε να δεχτώ αυτό αλλά περίμενα ότι τουλάχιστον θα έχει κάποια σχέση με τη μαγεία,θα έχουν μαγικές ικανότητες θα είναι σαν την Ποντικίνα!Στο κάτω κάτω η κοπέλα ανήκει σε αυτή τη φυλή αφού εκείνη έχει ικανότητες γιατί να μην έχουν και οι άλλοι?για παραμύθι μιλάμε εξάλλου!! Τίποτε από αυτά δεν συνέβη επρόκειτο για απλούς ανθρώπους σαν όλους εμάς που απλώς ήξεραν την τέχνη του πολέμου και νίκησαν στην αρχή τους κατοίκους του Στορν γιατί εκείνοι ήταν οπαδοί της ειρήνης και δεν ήξεραν να πολεμούν!! Δεν περίμενα μια τέτοια λύση..μου είχε δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες και δεν μου έδωσε αυτό που περίμενα.Μου έδωσε κάτι πολύ απλό που δεν ταίριαζε με το κλίμα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει στο πρώτο μέρος του βιβλίου.Για να μην μιλήσω για την απογοήτευση που αισθάνθηκα διαβάζοντας το πως οι κάτοικοι του Στορν νίκησαν τη φυλή του Μαύρου Αλόγου.Εξήγηση απλή και κουτή κατά τη γνώμη μου.Από τη μια έχουμε μια φυλή που ξέρει να πολεμά και απ΄την άλλη ανθρώπους που δεν έχουν αγγίξει ποτέ σπαθί στα χέρια τους και δεν τους λες και έξυπνους!Και σε 2-3 σελίδες αφού έχουν χάσει πολλούς άντρες σχεδόν τη μισή φυλή καταφέρνουν να τους νικήσουν γιατί πιάνουν τους αντιπάλους στον ύπνο και βάζουν φωτιά στα σπίτια τους που είναι χτισμένα από δέρμα!! Εντάξει δεν λέω έξυπνο σχέδιο απλώς οι άνθρωποι του Στορν έτσι όπως περιγράφονται σε όλο το βιβλίο κατά τη γνώμη μου δεν θα ήταν ικανοί να το σκεφτούν αυτό γιατί περιγράφονται ως κουτοί!! Εγώ αυτό κατάλαβα..και ξαφνικά με αρχηγό τη Σιφ μια δεκαεξάχρονη κοπέλα βρίσκουν το κουράγιο να νικήσουν μια ολόκληρη πολεμοχαρή φυλή!Εντάξει υπάρχουν παραδείγματα όπου ο Δαυίδ νίκησε τον Γολιάθ αλλά δεν με έπεισε ο συγγραφέας εδώ για τη νίκη του Δαυίδ! Ειλικρινά βρήκα τον τρόπο που έκλεισε την ιστορία πολύ κουτό..καλά για τη σχέση Σίγκουρντ και Σιφ τι να πω? αυτή τον μισεί σε όλο το βιβλίο και ξαφνικά αποδεικνύεται ότι ζήλευε τη σχέση με την Πόντικίνα και ότι ήταν ερωτευμένη.Εντάξει μπορεί να συνέβαινε αλλά γιατί δεν μου το έδειξε αυτό στο βιβλίο? Μου το πέταξε ξαφνικά στην τελευταία σελίδα και με άφησε με το στόμα ανοιχτό!! Μου άφησαν μια πικρή γεύση οι τελευταίες σελίδες του Μαύρου Αλόγου μια απογοήτευση που δεν περίμενα να νιώσω.Δεν θα του έβαζα 5 αστεράκια γιατί παραήταν απλό βιβλίο για μένα παρόλο που ήξερα ότι έπρεπε να είναι απλό γιατί είναι παιδικό ανάγνωσμα αλλά μου είχε αρέσει ο τρόπος διήγησης και έβρισκα ενδιαφέρουσα την ιστορία.Και ξαφνικά έδωσε μια και κατέστρεψε τα πάντα!!!Ευτυχώς που η λύση που έδωσε στη σχέση Σίγκουρντ Ποντικίνας δεν ήταν απογοητευτική. Εκεί κέρδισε πόντους ο συγγραφέας αλλά η πικρή γεύση δεν έφυγε...Και τέλος δεν μου άρεσε και ο τρόπος που χρησιμοποίησε τους λύκους.Περίμενα πολύ περισσότερα από τη σχέση Ποντικίνας λύκων περίμενα μια πιο ουσιαστική ιστορία πιο έντονη κάτι πιο συγκλονιστικό από αυτό που τελικά μου έδωσε. Γενικά σε όλο το πρώτο μέρος δημιούργησε ο συγγραφές προσδοκίες πολύ υψηλές και στο δεύτερο δεν τις εκπλήρωσε...
Το προτείνω ή όχι?? Στα παιδιά της ηλικίας που λέει ο Ψυχογιός το προτείνω, ναι θεωρώ ότι θα τους αρέσει και θα διασκεδάσουν αρκετά τώρα σε μεγαλύτερες ηλικίες τι να σας πω?? Δεν είναι κανένα αριστούργημα αν έχετε ξεμείνει από βιβλία και θέλετε να διαβάσετε κάτι απλό μικρό και γρήγορο διαβάστε το.Απλώς μην περιμένετε να συναντήσετε την τέλεια ιστορία και σας είπα εμένα το τέλος δεν μου άρεσε.Και αυτό για μένα τουλάχιστον είναι μεγάλο μείον σε ένα βιβλίο. Το τέλος πρέπει να είναι το πιο δυνατό του σημείο εδώ ο Sedgwick χτίζει και χτίζει μια ιστορία και μετά δίνει μία και καταστρέφει ότι έχτισε!! Αυτό ένιωσα τουλάχιστον εγώ και για αυτό τα 2 αστεράκια.It was ok....
Marcus Sedgwick: ο συγγραφέας
Ο Μάρκους Σέτζγουικ, γεννήθηκε στην Αγγλία το 1968. Πρώην βιβλιοπώλης, εργάστηκε στο χώρο των εκδόσεων παιδικών βιβλίων για δέκα χρόνια. Είναι λιθοξόος, ασχολείται με την ξυλογλυπτική και κάνει ο ίδιος την εικονογράφηση των βιβλίων του. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Floodland", χαιρετίστηκε ως ένα εντυπωσιακό δείγμα γραφής πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, ενώ ο ίδιος χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο και τιμήθηκε με το Βραβείο Branford Boase. To ενδιαφέρον του Σέτζγουικ για τη σκανδιναβική μυθολογία καθώς και ένα ταξίδι του στην Ισλανδία στάθηκαν αφορμή για να εμπνευστεί το "Μαύρο άλογο", το οποίο ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Guardian, Carnegie και Blue Peter.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 17, 2021
Sorry, but this is a huge let down. This is the story of "The Storn" a tribe/clan living in what sounds like a version of a Nordic/Pre-Viking Scandinavian environment. Will try to avoid spoilers, but the plot goes all over the place. It starts with the discovery of a strange box that nobody can open. For the first half of the story this is the central plot device, then, half way through, it vanishes from the story (only to make a disappointing, unsatisfactory reappearance towards the end). There is a character called Ragnald, who seeks the box, but his reasons for doing this are never explained. The central character is a feral child called Mouse, who is adopted by the Storn. At first Mouse looks like a really good character, who does a lot to help the Storn. But at the end her character does not develop. Instead, to take a phrase from another dissatisfied reviewer, she just deteriorates in a horrible fashion. I really thought it looked good, but the plot goes all over the place, and a lot of it is just ridiculous. Sometimes I read a book I don't like, and I think "what a waste of time", but after finishing this farrago I feel that this is so wholly disappointint that I am actually angry that I wasted a day reading it. I warn users of the Goodreads that The Dark Horse is definitely one to avoid.
Oh, and I don't really feel like going back to get the exact page/chapter reference, but there is a mention of somebody planting potatoes. Which is quite ridiculous, since this seems to be set in an imagined part of Dark Age or Prehistoric Europe, and any intelligent person should know that potatoes were native to America, and not brought to Europe until after the Spanish
invasion/colonisation of America, initiated by Christoper Columbus in 1492.
Oh, and I don't really feel like going back to get the exact page/chapter reference, but there is a mention of somebody planting potatoes. Which is quite ridiculous, since this seems to be set in an imagined part of Dark Age or Prehistoric Europe, and any intelligent person should know that potatoes were native to America, and not brought to Europe until after the Spanish
invasion/colonisation of America, initiated by Christoper Columbus in 1492.
May 1, 2025
I picked this up because the synopsis states that one of the characters, Mouse, was raised by wolves. Unfortunately, there turns out to be next to no focus on this, which was a disappointment for me. The main character is young man Sigurd, whose family adopted Mouse after “rescuing” her from the wolves. They are part of a tribe who are struggling to survive against the threat of famine and a legendary enemy, the Dark Horse.
The story was entertaining, but it’s very simple and straightforward, without much depth. Mouse’s backstory could have been fascinating, but it’s glossed over almost completely. The chapters are very short and alternate between the third person and Sigurd’s first-person perspective, which is a bit distracting. The author himself sometimes seems to forget which he’s using, since there’s a few cases of Sigurd using his mother’s name instead of saying “my mother.”
I think this book could have been something great if it were longer, more detailed and with more in-depth exploration of the characters. As it stands, it’s not bad, but feels too rushed and superficial to be really good.
The story was entertaining, but it’s very simple and straightforward, without much depth. Mouse’s backstory could have been fascinating, but it’s glossed over almost completely. The chapters are very short and alternate between the third person and Sigurd’s first-person perspective, which is a bit distracting. The author himself sometimes seems to forget which he’s using, since there’s a few cases of Sigurd using his mother’s name instead of saying “my mother.”
I think this book could have been something great if it were longer, more detailed and with more in-depth exploration of the characters. As it stands, it’s not bad, but feels too rushed and superficial to be really good.
October 25, 2021
Įdomi knyga, tačiau nebuvo taip, kad labai kabintų, kažkokio kabliuko man joje pritrūko. Istorija vyksta labai labai senais laikais kažkur šiaurėje (pagal pavardes tai buvo labai panašu į Islandiją), kai dar egzistavo gentys, amatai, manai tarp sėslių gyventojų ir pirklių. Kai vienos gentys buvo stipresnės už kitas ir stipriosios išžudydavo silpnąsias gentis. Knygoje galima rasti burtų ir magijos, kam ši sritis įdomi, pasirodo gentys turėjo net būrėjas ir per mėnulio pilnatį atlikdavo burtų ritualus. O pats knygos siužetas sukasi apie du vaikus, vienas iš jų - pamestinukė-rastinukė mergytė, kurią priglaudžia viena iš genčių ir globoja, kitas - mergaitę priglaudusios šeimos sūnus apie jų draugystę, apie priėmimą į savo šeimos ratą ir tapimu broliu ir sese, nors jokie kraujo ryšiai nesieja. Knygoje be broliškos/seseriškos draugystės gvildenama išdavystės, atsakomybių prisiėmimo temos.
February 11, 2020
3,5 estrellas.
No sé qué decir de este libro. Es breve, quizás demasiado. No me ha terminado de gustar la forma en la que está narrado, alternando la primera y la tercera persona. Las reacciones de los personajes, sobre todo de Ratita, son inverosímiles.
Me ha gustado la ambientación y todo el tema de la magia, pero apenas está aprovechado.
No sé qué decir de este libro. Es breve, quizás demasiado. No me ha terminado de gustar la forma en la que está narrado, alternando la primera y la tercera persona. Las reacciones de los personajes, sobre todo de Ratita, son inverosímiles.
Me ha gustado la ambientación y todo el tema de la magia, pero apenas está aprovechado.
May 4, 2017
Had rejected it originally as thought it was a straight forward wolf child story - that's the problem with dipping. Well worth the effort as baffling & scary at turns. Would love this at any age.
(And yes I was reading 3 books concurrently)
(And yes I was reading 3 books concurrently)
July 20, 2017
Imagines how it was to live in a coastal village in the iron (?) age, often under the threat from raiders, Would have given it 4 stars but, to me, Mouse's extra ability introduces an element of fantasy which jars with the idea historical reconstruction.
August 1, 2019
Really monotone and the plot in the end seems to be up to coincidence. The story itself coud have been great but it's told in such a short time that you have no idea of backgrounds or emotions. The end is as if the writer just quickly wanted to finish all by a happy ending. Not my kind of book
March 18, 2024
Do people with no skills deserve no life?
Does the blood of the covenant run thinner than the water of the womb?
Do they even count as a foster family if the child was unwilling?
Not exactly a children's book with it's blood and gore and some really fascinating ideas presented in a simple manner
Does the blood of the covenant run thinner than the water of the womb?
Do they even count as a foster family if the child was unwilling?
Not exactly a children's book with it's blood and gore and some really fascinating ideas presented in a simple manner
July 14, 2017
Leaves you with a sick taste in brain. Blegh.
August 28, 2017
Another book by Marcus Sedgwick which I enjoyed, but not as much as I did with white crow and the book of dead days.
Not as spooky and captivating as I wanted it to be.
Not as spooky and captivating as I wanted it to be.
October 14, 2017
Ya hace tiempo que lo leí pero lo recuerdo como un buenísimo libro. Con una gran ambientación que me tuvo totalmente enganchado. Un autor a tener en cuenta.
April 9, 2020
2.5 / 5
April 29, 2020
I thoroughly enjoyed this book. The ending was quite unexpected, although a bit disappointing.
Marcus Sedgwick surely knows how to weave a captivating story. Lovely.
Marcus Sedgwick surely knows how to weave a captivating story. Lovely.
July 31, 2021
Una historia entretenida.
August 26, 2022
Dramatísk fantasía fyrir börn. Góður lestur og óvæntur endir.
Displaying 1 - 30 of 88 reviews