Ερωτική ψύχωση

La Comédie Humaine #7

by Honoré de Balzac, ΜαρίναΛώμη (Translator)

Όλα δείχνουν πως η Ροζαλί είναι μια ήσυχη και αθώα κοπελίτσα· και ίσως να είναι, ως τη στιγμή που ερωτεύεται το γοητευτικό και άμεμπτο Αλμπέρ Σαβαρίς. Και τότε, η άβγαλτη μικρή μεταμορφώνεται σε μια παθιασμένη γυναίκα που δεν σταματά μπροστά σε τίποτα, προκειμένου να αποκτήσει τον άντρα που αγαπά. Ο έρωτας της γίνεται πραγματική ψύχωση, μια υποχθόνια μανία που τελικά θα αφανίσει τα πάντα - και προπάντων τον αγαπημένο άντρα.

Genres: French Literature, Fiction, Classics, France, Romance, Historical Fiction, Literature

196 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1842

About the author

French writer Honoré de Balzac (born Honoré Balzac), a founder of the realist school of fiction, portrayed the panorama of society in a body of works, known collectively as La comédie humaine .

Honoré de Balzac authored 19th-century novels and plays. After the fall of Napoléon in 1815, his magnum opus, a sequence of almost a hundred novels and plays, entitled, presents life in the years.

Due to keen observation of fine detail and unfiltered representation, European literature regards Balzac. He features renowned multifaceted, even complex, morally ambiguous, full lesser characters. Character well imbues inanimate objects; the city of Paris, a backdrop, takes on many qualities. He influenced many famous authors, including the novelists Marcel Proust, Émile Zola, Charles John Huffam Dickens, Gustave Flaubert, Henry James, and Jack Kerouac as well as important philosophers, such as Friedrich Engels. Many works of Balzac, made into films, continue to inspire.

An enthusiastic reader and independent thinker as a child, Balzac adapted with trouble to the teaching style of his grammar. His willful nature caused trouble throughout his life and frustrated his ambitions to succeed in the world of business. Balzac finished, and people then apprenticed him as a legal clerk, but after wearying of banal routine, he turned his back on law. He attempted a publisher, printer, businessman, critic, and politician before and during his career. He failed in these efforts From his own experience, he reflects life difficulties and includes scenes.

Possibly due to his intense schedule and from health problems, Balzac suffered throughout his life. Financial and personal drama often strained his relationship with his family, and he lost more than one friend over critical reviews. In 1850, he married Ewelina Hańska, his longtime paramour; five months later, he passed away.

Reviews

[Sandra · Rating 5 out of 5]

Cosa fa girare il mondo? Desiderio, desiderio, desiderio....
Balzac lo sa bene

[Classic reverie · Rating 5 out of 5]

Continuing with La Comedie Humaine, Balzac's Albert Savarus, is there a Balzac, I don't like? I have not found that story yet, I had no idea where this story was heading but was quite surprised at the ending.
At the onset I thought Rosalie was nice but in the end almost all the main characters were not favorites because of their actions but the story was a powerful one and what can I say but I love Balzac's stories! This novella is continuous without any breaks into chapters.

I was a little lost during the name throwing and legalize of the property and water rights but I understood enough to see how it played out in the story.

When someone takes imagination and loving someone unknown to one personally, can the love be reciprocated? And when does it become fanatical? Waiting for someone to die so your love can be complete, is that any better or is that cheating the current spouse, the lovers are emotionally attached but without physical contact?

I did not read this edition but liked the cover art. I read from my Delphi collection of his work with the synopsis below included.

"This 1836 novella introduces the character Rosalie, who is the only daughter of the Wattevilles, a distinguished family of Besançon. Her father is timid and spends his time working on a lathe, while her mother is proud and domineering. The mother tries to encourage Rosalie to take an interest in the foppish M. de Soulas. At a dinner party, the Abbe reports the spectacular success of a lawyer Savaron, who has settled quietly in the town. Rosalie soon takes an interest in this dashing lawyer…"

Story in short - A recluse lawyer brings romantic zeal to Rosalie, though innocent looks to gain his love.


"Love is in a young girl the effect of a natural law; but when her craving for affection is centered in an exceptional man, it is mingled with the enthusiasm which overflows in a youthful heart. Thus Mademoiselle de Watteville had in a few days reached a morbid and very dangerous stage of enamored infatuation."

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢SPOILER ALERT💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Albert's love is reciprocated and Francesca returns her love but her husband lives. Rosalie loves Albert but she is not even noticed by him. She is determined to break Albert and Francesca's love and prevent their marriage after her husband dies. Albert desiring and writing love letters to a married woman and waiting for her husband's death is distasteful. Rosalie going at all lengths to prevent the romance in the name of her intense one sided love quite upsetting. Francesca's love not very strong not to trust the innocence of her lover who was true to her. You can see why they are unlikable to me.

After Rosalie sees how much Albert loves Francesca, how can she continue to look at his letters and write that Albert loves Rosalie and they are to marry. Why Francesca did not wait to her his explanation and trust him, so her pride had her marrying another and Rosalie brought this to her face about his innocence and his being a monk. Albert before this could not make his way over the 11 years to success in being equal to his lover. Rosalie is the daughter of de Wattevilles. The case against the bishops thought to be lost is won. Is the the same Babylas in Modeste Mignon? Amedee is de Soulus. Amedee is a kind of dandy who wants to marry Rosalie Watteville. Amedee is taken under Madame Watteville's wing and tells her gossip keeping himself clean; looking to marry her daughter. Is Madame Watteville. Rosalie has not seen anything of life and her mother represses her. Albert Savaron comes to Besancon to live and Amadee does not seem happy. Savaron is a lawyer that has great success with hopeless cases and catching the real criminals. Madame Watteville is worried about her daughter's intensity listening about Savaron. Rosalie is determined to see Savaron and has her father unknowingly build a tower so see could see the lawyer better. Rosalie sees Albert at church and is impressed with his mien. Rosalie not only has her father build a tower to see Albert better but subscribe to his magazine where this story Rosalie thinks is about him. Rodolphe has his friend Leopold continue his journey without him and Rodolphe looks to see about this pretty English girl with an elderly father. Ruldolphe's mother is depending on her son to make good. Rodolphe finally sees the beautiful Francesca and is stabbed with a stiletto by Gina her little guardian. Francesca and Gina patch him up. He thinks they are Italian refugees and he sees a doctor after he returned home. Leopold receives a letter telling of Rodolphe's mother's death. Francesca is married to the oldman who is in disguised and is in his 60's. He is a book seller and rebel. Francesca is a radial too and will not be swayed by Rodolphe's declaration of love. Francesca and her husband have survived the revolution and are rich again. They come from a noble line; prince and princess. Rodolphe and Francesca still love but a far away live. Rosalie feels this love story is Alberts. Rosalie through her letter that Mariette her maid got from Jerome, Albert's man, reading finds that Albert has the love of the story in the review and regrets reading them but wishes Albert the best. Rosalie tries to get her father involved in a lawsuit so Albert can see her. She wants Albert to lose the election so he wil stay her longer. Right before the election Albert is visited by a royal person and soon leaves the community and giving up the election. Francesca's husband is dying and she is tending him. She writes after her death to Albert and receives an answer that he married Mademoiselle Watteville which causes her to marry another. Albert did not write her but Rosalie was writing to Francesca and not sending his letters to her. She had copied his handwriting. Right before the elections which Albert left after a visit from Francesca's father asking for her painting and letters. Before going into the monastery, Albert tried to find out what happened but Francesca would cruelly tell him where she was not. Meanwhile Rosalie and her father went to the Rouxey, their property but after some changes in the property, her father has fallen and later dies. Her mother will not talk to her and tries her to marry Soulus which Rosalie refuses and her mother marries. The money is diminished but the mother gives her an allowance. Rosalie thought that after Francesca remarried which Rosalie was the cause, Albert would marry her. He hears about the cause of his sorrow and forgives but is broken..Rosalie tries to see him in the monastery but that is impossible. She follows her mother in society until she has a chance to see the beautiful Francesca and brings misery to her by telling her what she had done and Francesca seeing that Albert was not false but she had not even listened to him.. Francesca while on a ship during an explosion has many injuries. She returns to Rouxey to live a religious life and she sees her faults too late.

[Alix]

Mon retour dans la comédie humaine, Balzac m’avait manqué 🥹

[Catherine Vamianaki · Rating 3 out of 5]

Although I love his books I didn’t enjoy reading it

[Roman Kurys · Rating 3 out of 5]

I thought by now I had Human Comedy figured out, so it caught me off guard when this story did not take place in Paris.

Instead, Balzac takes us to a small village and proceeds to tell his love story of things that could be.

This story has many cliches. Like, for example, one person loves someone they cannot have. Another person loves someone who does not want them. Many people in a small town are fighting over decision making power. And in the center of it all, our main protagonist, Albert Savarus.

Despite the cliches, I found myself enjoying my time reading this novella. It had a certain, spark, I suppose, that kept me turning over one page after another.

There were a few aha moments, a few laughs, and, naturally, a few I knew its, but overall I liked it.

‘Balzac has a way of telling his story that is old fashioned and at the same time intriguing and still interesting today. A few of the 19th century European writers did. Dumas comes to mind, Stendhal, Dickens, Walter Scott, Hugo a few that jump first in my mind.

Personally I think this is either something one likes, or does not. It’s either boring, or interesting. For me, its a good glance into the past told from the eyes of a person who had lived through those times. I suppose that is where my interest comes through.

Anyways, I am hooked and will be continuing Human Comedy further for sure.


Roman

[Laura · Rating 4 out of 5]

Written in 1842, Albert Savarus is a work of a circumstance at the same time a personal testimony. In correspondence since 1832, lovers in 1834, Balzac and Madame Hanska were promised to be married. But the death of the old is Mr. Hanski was waiting.

The story which parodies and depicts French society in the period of the Restoration and the July Monarchy (1815–1848).



The English version can be found at Gutenberg Project

The original French text at La Bibliothèque électronique du Québec.

3* La maison du Chat-qui-pelote (1830)
3* Le bal de Sceaux (1830)
3* La Bourse (1830)
4* La Vendetta (1830)
3* Madame Firmiani (1832)
3* Une Double Famille (1830)
4* La paix du ménage (1830)
3* La Fausse Maîtresse (1842)
3* Étude de femme (1830)
4* Albert Savarus (1842)

[Emma · Rating 5 out of 5]

Αχ,αχ,αχ αθώα μου Ροζαλί, σε λάτρεψα.
Ψύχωση στον έρωτα...γιατί αν όχι εκεί,πού;
Ερωτική ψύχωση,δηλαδή η ψυχική κατάσταση της έντονης διέγερσης που έχει όλα τα κλινικά στοιχεία της μανίας.
Μία πρωταγωνίστρια, φαινομενικά- και μόνο- χαμηλών τόνων, η οποία ερωτεύεται την ιδέα κάποιου που στην πορεία αποκτά και υπόσταση και αποφασίζει, λιτά και δημοκρατικά, να τον παντρευτεί.
Όταν θα ανακαλύψει ότι ο μέλλοντας (;) σύζυγος είναι ψυχή σκέτο,χωρίς το ''και σώματι'' ( για λόγους spoiler δεν αναφέρω) δοσμένος αλλού, θα μηχανευτεί και θα πραγματοποιήσει σχέδια που κανείς δεν θα περίμενε ότι ένα έφηβο κορίτσι, με τον ήσυχο χαρακτήρα που παρουσιάζει, θα μπορούσε.

Τι να γράψει κανείς και για την μοναδική πένα του Μπαλζάκ...κάποτε είχε πεί: «Όσο πιο πολύ κρατάει η αντίσταση, τόσο πιο δυνατή γίνεται η φωνή του έρωτα». Με αυτή την φράση θα περιέγραφα και αυτό το δημιούργημα.

Σιγανοπαπαδιά Ροζαλί,το είπα οτι σε λάτρεψα;

[Ionuț Anastasiu · Rating 3 out of 5]

3,5 stele.
Romanul publicat în 1842 de Balzac are puternice accente autobiografice, dar și o temă nu neapărat incomodă, dar destul de puțin abordată în epocă. Acțiunea romanului are loc în anul 1834 în Besançon, dar se face referire și la un eveniment din 1815, când domnul de Watteville s-a însurat cu "moștenitoarea celebrei familii de Rupt". Au o fată pe nume Rosalie. Doamna de Watteville "a devenit și mai habotnică după căsătorie". Domnul abate de Grancey anunță faptul că biserica a câștigat procesul împotriva municipalității, astfel încât "Consiliul catedralei din Besançon rămâne proprietarul clădirilor fostei mănăstiri". Avocatul care a reprezentat biserica este Albert Savaron. Acesta își dorise inițial să devină avocat în Paris, însă, realizând "cât este de greu să parvii la Paris", își schimbase planurile și se orientase spre Besançon, unde și-a propus mai întâi să devină cel mai bun avocat (cu precădere în domeniul comercial), iar ulterior să fie ales deputat. Este un plan foarte ambițios, care însă are un cu totul alt scop.
Mai întâi, este ușor de observat că scriitorul francez s-a identificat de-a lungul timpului cu unii dintre eroii săi, iar, de data aceasta, putem vorbi despre o legătură puternică între biografia lui Balzac și cea a avocatului Albert Savarus. Nu vorbim despre o identificare, căci există și diferențe semnificative, însă cei doi au multe elemente în comun. Nu trebuie uitat că Albert Savaron nu este doar un simplu avocat, ci și autorul nuvelei Ambițios din dragoste. Este "prima Nuvelă zămislită în Franche-Comté".
Dar poate cel mai important element comun dintre scriitor și personaj este modul în care cei doi își organizează programul de lucru. Iată ce ni se spune despre avocat: "Se duce doar duminica, la Saint-Pierre, dar la prima liturghie, la ora opt. În fiecare noapte se scoală la unu, două, lucrează până la opt, îşi ia micul dejun și apoi lucrează iar. Se plimbă prin grădină, îi dă ocol de cincizeci, șaizeci de ori, se întoarce în casă, mănâncă, și între șase și șapte seara se culcă". În cazul scriitorului francez, lucrurile stau exact la fel, cu o singură diferență. Nu se face referire aici la nenumăratele cești de cafea (Balzac însuși mărturisea că e vorba despre 50 de asemenea cești de cafea) pe care le bea de-a lungul unei zile. Așa se explică de ce a reușit să scrie atât de mult, dar și de ce a trăit atât de puțin, chiar după standardele de atunci, speranța de viață în epocă fiind mult mai redusă în comparație cu zilele noastre.
Pe de altă parte, tema triunghiului amoros de la distanță alcătuit din doamna ducesă Francesca D'Argaiolo (născută principesă Soderini), 32 de ani, soțul acesteia, ducele D'Argaiolo, 77 de ani, și Albert, 35 de ani, conține la rândul ei un episod autobiografic. Însă, există, din nou, diferențe față de realitate. Ceea ce nu știe nimeni, cel puțin pentru moment, este faptul că Rosalie face eforturi disperate de a distruge orice legătură între Albert și Francesca. Consecințele vor fi, așa cum e de așteptat, dramatice.
În final, trebuie să-l lăsăm pe Balzac să-l descrie, în stilul său caracteristic, pe tânărul Amedée-Sylvain-Jacque de Soulas, un vânător de avere prin intermediul căsătoriei: "În 1834, Amédée era un tînăr de douăzeci și cinci de ani, de statură mijlocie, brunet, cu toracele deosebit de dezvoltat, umerii aşijderea, coapsele cam rotunjoare, piciorul grăsut, mâna albă și durdulie; purta barbă-colier, mustăți care rivalizau cu cele ale garnizoanei, avea față mare, congestionată, nasul lătăreț, ochi căprui lipsiți de expresie; în ansamblu, nu arăta câtuși de puțin ca un spaniol. Se îndrepta cu pași repezi spre o obezitate fatală pentru pretențiile sale. Unghile îi erau îngrijite, barba la fel, cele mai infime detalii ale ținutei sale vestimentare vădeau o minuțiozitate britanică. De aceea Amédée de Soulas era considerat cel mai frumos bărbat din Besançon. Un frizer care venea să-i aranjeze părul la oră fixă (alt lux de şaizeci de franci pe an!) îl desemna drept arbitrul suprem al modei și al eleganței". Lectură plăcută!

[myriam kisfaludi · Rating 4 out of 5]

Toujours du grand Balzac

[Φερειπείν · Rating 5 out of 5]

Ερωτική ψύχωση. Ονορέ ντε Μπαλζάκ
📖📖📖
Στην ερωτική ψύχωση αυτό το αγόρι με τα μάτια τα μελιά πάει να αποκαταστήσει την ηθική τάξη και βγάζει όλο το συναισθηματικό κόσμο υπόλογο μπροστά στην καταστροφική μανία της εγωιστικής του ιδιοτέλειας. Ο Μπαλζάκ εκθέτει την ανθρωπότητα και τον έρωτα ανεπανόρθωτα. Βυθομετρά τα πάθη, ακόμα και τα πιο ευγενή αισθήματα, τα αναδεικνύει υπομονετικά, μεθοδικά αλλά με τον γνωστό πληθωρικό του τρόπο, μετατρέποντας αυτό που σε άλλους μοιάζει με αργόρρυθμη τυχαιότητα σε φυσική, κοσμική πραγματικότητα, μια μεταμορφωμένη αναγκαιότητα που εκτινάσσεται από την ορμή του μη υπολογίσιμου ανθρώπινου παράγοντα σε βουβή εγκόσμια επιβολή που εμπνέει εξίσου το μεγαλείο και τη μικρότητα.
📖📖📖
Το παράδοξο στον Μπαλζάκ είναι πως ακόμα και οι πιο μικροπρεπείς πράξεις εναγκαλίζονται με το σπουδαίο, εκβάλλουν στην όχθες του μέγιστου, σαν εκβιαστική του τραγικού νομοτέλεια. Δεν είναι από τους δημιουργούς που “σέβονται” τα όρια. Το τραγικό στον Μπαλζάκ δεν περιχαρακώνεται, υπερβάλλει σταθερά και υπερβαίνει τον κόσμο τούτο και τον ίδιο τον άνθρωπο, σχεδόν απροσάρμοστο μέσα στις συνθήκες όπου υποχρεώνεται να ξεδιπλώσει τη δυναμική του. Το τραγικό αυτονομείται και δρα δανειζόμενο τη σάρκα των ηρώων της κάθε δημιουργίας.
📖📖📖
Και κάθε φορά μου συμβαίνει το ίδιο. Διαβάζοντας κάθε συγγραφική του δράση παρασύρομαι σε βαθμό που αδυνατώ να μιλήσω για τη συγκεκριμένη δημιουργία καθώς το ενδιαφέρον μου μετατίθεται αυτόματα στον ίδιο τον δημιουργό. Τον Μπαλζάκ δεν μπορώ να τον ξεχωρίσω από την ίδια τη ζωή γιατί μου φαίνεται πως έχει μιλήσει για τα πάντα. Δεν υπάρχει κάτι που να σκεφτείς και να μη σε έχει προλάβει. Μοιάζει να περιφέρεται γύρω μας ακόμα και τώρα, και δεν έχω παρά να φέρω στο νου εκείνη τη φράση που λέει “ όσο καλός κι αν είσαι σε κάτι, πάντα θα υπάρχει ένα 4χρονο ασιατάκι που είναι καλύτερο” για να το προσαρτήσω στη διορατικότητά του και παραφράζοντάς το να του το φορτώσω ως τον πιο δηλωτικό του ταλέντου του περιφραστικό χαρακτηρισμό που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Honoré de Balzac. Albert Savarus

Balzac never simply writes about love—he dissects it. In Albert Savarus, passion becomes a destructive force where even noble feelings are dragged into the orbit of selfish desire. His method is patient, exhaustive, almost cosmic: he transforms chance into necessity, exposing how the unpredictable human heart imposes itself upon the world with both grandeur and pettiness.

What is paradoxical in Balzac is that the trivial and the great are inseparable: the smallest gesture can swell into tragic destiny. He never respects boundaries; tragedy in his hands is not confined to circumstance but grows into an independent force, wearing the flesh of his characters.

Reading him, I am always overtaken—not by the book alone, but by Balzac himself. He seems to have spoken of everything already, as if he still circles among us. His insight is so immense it feels inexhaustible, making him less a writer of his time than a witness of all time.

[Alex-Mot-à-Mots · Rating 3 out of 5]

Voici l’histoire d’un homme tombé éperdument amoureux d’une italienne malheureusement très bien mariée. Pour avoir une petite chance de convoler en juste noce avec elle, il doit faire sa place dans le monde.
Il choisit Besançon, devient un excellent avocat pour affaires commerciales, car « seuls les commerçants font les députés ».
C’est sans compter sur l’amour qu’éprouve Rosalie de Watteville pour lui. Cette jeune fille est prête à toutes les manigances pour s’approcher de cet homme qui sait se faire discret.
Elle ira jusqu’à faire échouer son élection à la députation et écrire de fausses lettres au nom de l’avocat.
Albert Savaron de Savarus finira par devenir moine à la Grande Chartreuse, et Rosalie vieille fille. C’est même sa propre mère qui se mariera avec son promis.
Rosalie jouera un dernier tour à la belle italienne qui ne se marie qu’avec des hommes riches.

Un récit qui nous emmène en Suisse et sur les bords du lac de Côme.

Presque un roman à lui tout seul.

J’ai découvert que l’hymne anglais avait été composé par Lilly.

J’ai souris en apprenant qu’un dandy était surnommé un lion et un laquais un tigre. Sacré ménagerie.

https://www.alexmotamots.fr/la-comedi...

[Theut · Rating 4 out of 5]

Un romanzo dove nulla è ciò che sembra: Albert è Balzac che tenta di ottenere una posizione sociale che lo renda degno di impalmare Francesca (che altri non è che la Straniera). In tutto questo il nostro avvocato finito a Besançon scrive su una rivista "L’ambizioso per amore", racconto incastonato nel romanzo in cui Rodolphe cerca di acquisire importanza agli occhi del mondo per diventare degno della sua principessa romana...
Insomma, un gioco di specchi in cui Rosalie (giovinetta nobile di Besançon) sola riesce a spiccare netta quale una Parca, implacabile e cieca, facendo leva sui desideri umani. Desideri che le descrizioni balzachiane rendono così bene...

[Yannis · Rating 3 out of 5]

Ο Μπαλζάκ φτιάχνει ένα μυθιστόρημα βραδύκαυστο με κέντρο την ξιπασμένη και κάπως κακομαθημένη νεαρή Ροζαλί, που ενώ μένει σταθερά απελπιστικά αδιάφορη από όλους τους υποψήφιους γαμπρούς, τρώει κόλλημα με τον μόνο άντρα που δεν μπορεί να έχει, τον μυστηριώδη, νεοφερμένο στην Μπεζανσον και δικηγόρο Αλμπέρ Σαβαρις.
Για οποιοδήποτε άλλο συγγραφέα η συνέχεια θα οδηγούσε σε κάποιου είδους ηθικό δίδαγμα και δικαίωση αλλά για τον Μπαλζάκ αυτό είναι η αρχή μιας δραματικής εξέλιξης, όπου η ηρωίδα, πιστεύοντας ότι ερωτεύτηκε πραγματικά, καταστρέφει ό,τι αγγίζει, συμπεριλαμβανομένου και του αντικειμένου του πόθου της.
Δυστυχώς οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι πιο ενδιαφέροντες από τους πρωταγωνιστές. Όμως η ειρωνία διαπερνάει την ιστορία σε όλα τα επίπεδα: την περιγραφή της συντηρητικής πόλης Μπεζανσόν, την ανύπαρκτη καλλιέργεια της καλής κοινωνίας της, την καθοδηγούμενη πολιτική σκηνή στα χρόνια της παλινόρθωσης, αλλά και τα όπως φαίνεται παλιά κλισέ για τους Ελβετούς και τους Σικελους που διανθίζουν την αφήγηση.

[The Reading Bibliophile · Rating 4 out of 5]

Albert est Honoré.

[Pierre E. Loignon · Rating 3 out of 5]

Voilà un livre étonnant de la part de Balzac.
Il a eu l’idée de montrer le pouvoir des femmes sur la réalité masculine de son époque et ce, en faisant un roman sur un homme où tout passe par le biais d’un personnage féminin.
En effet, toute l’existence d’Albert Savarus est consacrée à l’amour d’une femme qui exige de lui une fidélité absolue jusqu’au décès de son mari et toute son histoire ne nous est donnée que lorsque Mlle Watteville commence à s’y intéresser, ce qui ne se produit qu’à partir du douzième chapitre.
Sans en apprendre encore beaucoup sur le personnage titre du roman, au chapitre 20, Balzac fait lire à son lecteur une nouvelle de dix-huit chapitres écrite par un certain A.S. que Mlle Watteville lit dans une Revue après qu’elle soit tombée amoureuse de ce mystérieux voisin sans l’avoir jamais rencontré en personne. On arrive donc environ au milieu du roman sans trop comprendre encore de quoi il est question.
Par la suite, Mlle Watteville trouve un moyen indiscret de lire la correspondance d’Albert Savarus et l’histoire d’amour exposée dans la nouvelle trouve ainsi une forme plus concrète. Dès lors, Mlle Watteville, après quelques hésitations, s’abandonne à sa passion et choisi de faire d’Albert Savarus son jouet à la vie à la mort. Pour ce faire, il faut l’amener à elle et l’aliéner de son amour avec la mystérieuse italienne de la nouvelle et des lettres.
Balzac nous avertit alors que son récit doit servir de leçon morale aux jeunes filles de ce genre. S’ensuit le déroulement de tous les habiles stratagèmes que Mlle Watteville mettra en branle pour arriver à ses fins, mais quelques erreurs de calculs, dues au fait qu’elle se donne sans compter, et qu’elle ignore la liberté de l’être qu’elle aime d’une passion débridée, vont plutôt détruire complètement ses plans et briser complètement toutes ses chances de bonheur, en même temps que celles de l’homme qu’elle désire et de la femme qui faisait si fièrement patienter le pauvre Albert Savarus.
Évidemment on reconnaît derrière tout cela la relation de Balzac avec Mme. Hanska, dont l’écrivain attendra patiemment la mort de son mari pour l’épouser. D’autre part, l’idée d’évoquer le pouvoir des femmes en ne passant que par le biais de personnages féminins sont des bons points pour ce roman me semble être une très belle idée.
Par contre, la mise en situation est beaucoup trop longue pour un roman aussi court et la leçon de morale est donnée de manière si facile qu’elle ne convaincra personne.
À mon avis, si Balzac avait plutôt écrit une belle lettre passionnée à sa maîtresse, cela aurait sans doute donné un plus beau résultat aussi bien sur le plan amoureux que sur celui de la littérature...

[Paradoxe · Rating 4 out of 5]

Ο Αλμπέρ Σαβαρίς, ελληνικός τίτλος Ερωτική Ψύχωση έχει έντονα λυρικά στοιχεία που θυμίζουν το παρεμφερές Βαρένκα Ολέσοβα, το ευφυέστερο σε σύλληψη και ιδέες Εκλεκτικές Συγγένειες και το υποδεέστερο Παν. Σε κάποια σημεία καταντάει πραγματικά κουραστικό. Με τη Βαρένκα και τον Παν έχει ένα ακόμη συγγενές στοιχείο, την υποκινήτρια επίδραση πλήξης και μοναξιάς πολύ μετά τη διόλου ακαθόριστη γραμμή που τη διαχωρίζει από τη μοναχικότητα που τα φέρνει και σε αντιδιαστολή βέβαια με τη διαρκή κίνηση ή το επιλεκτικό αποτράβηγμα του Γκαίτε.

Για την αρτιότατη ψυχολογική εμβάθυνση του Αλμπέρ και της Ροζαλί, αντάξια ενός Μπαλζάκ, αθώς και τη μερική κοινωνική σκιαγράφηση του συνόλου, 1 αστέρι.

1/2 αστέρι για τη φράση: "πάντα μπορεί κανείς να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στα συμφέροντα, αλλά δύσκολα διαιρεί τις πεποιθήσεις" γιατί το πώς λέμε κάτι υπερβαίνει το κοινό τι.

1/2 αστέρι για τη φράση: "...ρίχνοντας του ένα πονηρό βλέμμα με το οποίο φαινόταν να κοροϊδεύει την πολιτική εμμονή του νεαρού αθλητή, ενώ ταυτόχρονα θαύμαζε την αποφασιστικότητα του" γιατί επικυρώνει αυτές τις τόσο γνωστές εκφράσεις μέσα στη ζωή απ' ανθρώπους που θέλουν να μας κάμψουν για το συμφέρον τους με μία δόλια αμφισβήτηση στο βλέμμα και παράλληλα θαυμάζουν την αντίσταση μας, τη θέση μας.

Καθώς και για το απόσπασμα: "Δυστυχώς όμως οι λέξεις, όπλο αγχέμαχο δεν έχουν παρά ένα πρόσκαιρο αποτέλεσμα. Ή σκέψη σκοτώνει τις λέξεις, όταν οι λέξεις δεν έχουν θριαμβεύσει επί της σκέψης" που έπεται της φράσης "...ο θαυμασμός ματαίωσε κάθε σκέψη".

2 αστέρια για το θέμα που επιτυγχάνει να αναπτύξει: Σε όλη την Ανθρώπινη Κωμωδία καταπιάνεται με χαρακτήρες, καταστάσεις, θέσεις ηθικές και φιλοσοφικές, με το κρυφτό-κυνηγητό έρωτα/αγάπης, έτσι λοιπόν αποκλειόταν να λείπει ένα τέτοιο θέμα όταν η σκανδάλη είναι το πάθος που η ανυπομονησία κι οι κοινωνικές συμβάσεις δυσχεραίνουν την όποια έκβαση και το καθιστούν φαινομενικά ατελέσφορο, άρα και αιτία τύφλωσης όταν δυναμιτίζεται απ' την πλήξη, τη μοναξιά και πολύ περισσότερο την έλλειψη γνώσης, την απουσία θέλησης για γνώση και την απειρία. Παράλληλα όμως με την εμμονή της Ροζαλί καταπιάνεται με τη μονομανία του Αλμπέρ, κάνοντας μία έξοχη διάκριση εμμονής/μονομανίας που δε μοιράζονται ίδια στοιχεία παρά την παρόμοια νοσηρότητα. Ενώ η εμμονή δεν αναγνωρίζει καμιά ηθική, η μονομανία διαχωρίζει τα πάντα με βάση το προσδοκώμενο κέρδος, και, χάρη στη συμφεροντολόγα βάση της έχει μέτρο και συνέπεια γιατί ο στόχος είναι σαφής, ενώ στην εμμονή νεφελώδης.

Η πρόκληση σε όλα αυτά είναι πως τα αγαθά κόποις κτώνται κι εδώ ο κόπος σε κάποια σημεία δυσβάσταχτος είναι το λυρικό στοιχείο, τόσο φορτικός σαν την αντίσταση που συναντά το μαχαίρι στο πολύ λιπαρό βούτυρο.

[Tatiana · Rating 3 out of 5]

Odd little novella that is part of Balzac's impressive "La Comédie humaine." According to the introduction, this was meant to be very autobiographical, with Balzac projecting his own image and thoughts into Savarus' and portraying his beloved Hanska as Francesca. As usual, his own genius took him to unexpected territory, and so Rosalie Wattaville burst into the scene and stole the show.

It's an unusual plot, a bit disjointed, ending with a Deus ex machina incident that punishes Rosalie's sins. Even so, it was an enjoyable read. Not Balzac's best work, but still, much better than many books out there.

[James F · Rating 3 out of 5]

A Romantic story of a tragic love affair is the pretext for a study of the moeurs and politics of Besançon under Louis-Philippe ; the first novel in the Comédie humaine which is not set in Paris or involving Parisians. It is very hard to get into as the first quarter of the book is all set-up, jumping from character to character without anything actually happening, and then it goes into a story within the story, a novella written by the main character. As with most of the novellas, this is of more interest for the painting of customs than for the plot.

[Leif · Rating 1 out of 5]

Balzac écrire une histoire avec une adolescente comme protagoniste qui ne fini pas folle/battue ou mutilée parce qu'elle desobéit aux ordres de ses parents challenge
Page 85-90 : "Mademoiselle de Watteville a refusé de se marier, elle continua de monter a cheval et de faire ce qu'elle voulait !"
Page 91 : "par malheur elle etait sur un bateau vapeur dont le moteur a explosé et elle a perdu un bras et une jambe et maintenant elle est dans un couvent toute seule cette grosse conne ! FIN "

Relu en 2023.

Pareil. Quel connard ce pauvre type.

[Lisa · Rating 3 out of 5]

One of Balzac's best. Shamelessly romantic, it tells the story of Albert Savarus's stoic love frustrated by politics and the wicked machinations of a horrid rival for his heart.
Like poor Albert, I kept up my hopes to the end...

[Fazackerly Toast · Rating 3 out of 5]

I'm getting pretty fedup of his far fetched plots and the awful fate that awaits any woman who dares to have a will and a mind of her own.

[Jaime Fernández Garrido · Rating 4 out of 5]

La vigesimotercera escena de "La comedia humana" no decepciona. En ella, Balzac nos lleva a Besançon, cerca de la frontera con Suiza, a una vida un tanto provinciana, o al menos comparada con París. De hecho, de allí viene un abogado misterioso, que también tiene ínfulas periodísticas, y que no puede competir con el resto de los habitantes del municipio, al menos no lo puede hacer en el corazoncito de Philomene.

Como siempre, Balzac es un maestro de la descripción, y también es un autor que no tiene ninguna piedad con sus personajes. No es un Proust que ama a todos esos aburridos que pasan por sus páginas, Balzac no tiene reparos en machacarles si hace falta. De la protagonista dice que "no sabía absolutamente nada", fundamentalmente porque no había leído ni vivido prácticamente nada y "jamás habían manchado sus miradas un periódico".

A pesar de ese desconocimiento, Philomene se las apañará para destruir la vida de un hombre con quien cruza apenas unas miradas, pero del que se cree enamorada a muerte.

En este libro, Balzac mezcla la narración con los diálogos, el género epistolar (aunque robado y no dirigido a la protagonista) y, creo que por primera vez en el ciclo, incluye de manera íntegra una historia que uno de los personajes escribe, en este caso el Albert Savarus del titulo. Una historia que es, a su vez, una versión romantizada de su propia vida. De ese modo, se incluyen tantas capas en el libro que es un enorme placer leerlo.

[Liedzeit Liedzeit · Rating 3 out of 5]

Ein bisschen sehr konstruiert. Unsere junge Heldin, Rosalie, soll verheiratet werden, entschließt sich aber dazu, den mysteriösen Anwalt Albert haben zu wollen. Wir befinden uns in Besancon. So richtig aufmerksam zu verfolgen die Geschichte gelingt mir nicht. Aber es geht ungefähr so: Albert gibt eine literarische Zeitschrift heraus, darin befindet sich eine Novelle, die Balzac uns nicht vorenthält. Darin verliebt sich junger Mann in junge Frau, die aber leider verheiratet ist. Man verabredet den Tod des Gatten abzuwarten, und der junge Mann soll sich in der Zwischenzeit “einen Namen” machen. Rosalie, irgendwie erahnend, dass Albert identisch mit dem jungen Mann aus der Novelle ist, intrigiert. Briefe werden abgefangen und gefälscht (glaube ich) und so hinters Licht geführt, verliert Albert seine große Liebe. Aber Rosalie gewinnt ihn nicht, statt dessen geht Albert ins Kloster. Und Rosalie wird, durch Unfall, entstellt. Hm.

[Marta Anna · Rating 4 out of 5]

3,75

Cela fait toujours tellement plaisir de retrouver la plume de Balzac. Je ne sais même plus combien de ses livres j'ai déjà lus, et j'ai rarement été déçue. J'ai beaucoup apprécié ce court roman, et surtout ses aspects autobiographiques. J'ai toujours été fascinée par la relation entre l'écrivain et Mme Hanska, et ça a été intéressant de voir une vague réécriture de leur histoire à travers l'histoire d'Albert et Franceska.
J'ai beaucoup aimé le personnage de Rosalie, une héroïne remarquable dans le monde balzacien. Même si sans aucun doute cruelle dans son comportement, elle est un personnage féminin exceptionnel avec sa force mentale inédite, et sa volonté infaillible. J'aurais aimé avoir une fin un peu différente, pour lui laisser la possibilité de réapparaître dans d'autres ouvrages de la Comédie Humaine. Cependant, je n'en suis pas surprise — un tel comportement chez une jeune fille a forcément dû être puni...

[Manolis P. · Rating 3 out of 5]

Γενικά γύρω στο 3.5. Αυτό το βιβλιαράκι περιέχει διάφορα θέματα που υπάρχουν και σε άλλα βιβλία του Μπαλζάκ όπως το κυνήγι της δόξας ,οι ανήθικοι αριστοκρατικοί κύκλοι κ.λ.π.
Το καινούργιο νομίζω είναι το θέμα της εμμονής.
Η ηρωίδα έχει πάθει εμμονή με τον Σαβαρίς στα όρια της ψύχωσης.
Πολύ ωραίο που χρησιμοποιεί εγκιβωτισμό όπως το διήγημα , τα γράμματα .
Η μετάφραση των εκδόσεων Αστάρτη αρκετά μέτρια ως κακή ( σε ένα σημείο λέει χαρακτηριστικά ο πιο χειρότερος) ,εκτός αν και στα γαλλικά το κείμενο είναι τόσο ανιαρό και το σώζουν οι χαρακτήρες.

[Iván Rodríguez · Rating 5 out of 5]

Desde el lejano 1841 hasta el 2021; la sociedad se rige por la cantidad de dinero que el individuo posee, su posición social y económica lo define por completo, el anhelo perenne de riquezas y poder ha sido, es y será la punta de lanza y eje central en la vida de los seres humanos, el dinero ha imperado por sobre el amor...

[George Gkoutis · Rating 3 out of 5]

3,5/5

Η παρουσίαση της εποχής του 19ου Αιώνα στην Γαλλία, όσο αναφορά τις κοινωνικές τάξεις και τις σχέσεις-συμφέροντΚιτ
Μια γλαφυρή παρουσίαση μιας κοπέλας με ιδιαίτερο και σίγουρα εγωιστικό χαρακτήρα.

[Alistair Leadbetter · Rating 3 out of 5]

Overly long and flowery but a suitably dramatic and miserable ending.

[Eva Koliadi · Rating 4 out of 5]

"To make amends for one's mistakes, one must know the full extent of those mistakes."

Quote from the book

[David Cain · Rating 5 out of 5]

Wickedly beautiful