روعة الحياة

by Michael Kumpfmüller, هبة الله فتحي (Translator ), ميشائيل كومبفمولر

أسطورة فرانز كافكا لا تنتهي، يبدو أن شهرته التي نالها بعد موته دفع ثمنها غاليًا بحياة كانت في أغلبها تعيسة. يلقي ميشائيل كومبفمولر هنا ضوءًا مبهجًا على كاتب شهير ويرسم بحب ملامح إنسان يجد في عامه الأخير حبًا عظيمًا ويأخذ قرارًا بتحديد مصيره قبل فوات الأوان.

يتعرف فرانز كافكا المريض بالسل في صيف عام 1923 في بحر البلطيق على الطاهية دورا ديامنت صاحبة الخمسة والعشرين عامًا. يقوم في غضون أسابيع قليلة بما لم يكن يتوقعه من نفسه أبدًا: يقرر الحياة معها في برلين وسط أوضاع اقتصادية صعبة، في تحدٍ للأسعار المرتفعة وشقق الإيجار المتغيرة ولشك والديه في استمرارية العلاقة. باستثناء أيام قليلة لن يفترق هو ودورا حتى وفاته في يونيو عام 1924.

ينسج ميشائيل كومبفمولر من هذه القصة الحقيقية رواية عاطفية رقيقة، تتداخل فيها بعذوبة مذكرات كافكا ورسائله وآخر نصوصه. ولكنه يراعي أيضًا رؤية دورا كسيدة شابة مغرمة إلى رجلها الغامض وهو على أعتاب الموت. إنها أمثولة مؤثرة يقدمها لنا كومبفمولر عن الحياة والحب والكتابة والموت.

Genres: Fiction, German Literature, Germany, Novels, Historical Fiction, Contemporary, Romance

270 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

German writer and former journalist.

Reviews

[Mohammad Hrabal · Rating 4 out of 5]

«چه‌بسا شکوه زندگی، دور و بر هر کس و همواره تمام و کمال حاضر باشد، اما پوشیده، در ژرفنا، نادیدنی و بسیار دور. اما او همان‌جاست، نه آکنده از نفرت، نه بی‌رغبت، نه ناشنوا. کافی است او را با کلمه درست، با نام درست فرابخوانی تا بیاید. این ماهیت جادو است که نمی‌آفریند بلکه فرامی‌خواند.» (فرانتس کافکا، یادداشت‌های روزانه-۱۹۲۱) صفحه ۸ کتاب
… می‌بیند این‌طور بوده. انتظار می‌کشی و حتی فکرش را هم نمی‌کنی که کسی بیاید و ناگهان دقیقاً همان اتفاقی می‌افتد که فکرش را نمی‌کرده. صفحه ۳۳ کتاب
این‌جا بدون تو زندگیم خالی از هر حقیقتی است، صرفاً یک‌جوری برگزار می‌شود، درحالی‌که کنار تو زندگیم برگزار نمی‌شود، بلکه خود زندگی است. صفحه ۵۷ کتاب

[Sawsan · Rating 3 out of 5]

رواية هادئة ترسم صورة لفترة من أصعب الفترات في حياة كاتب ومبدع مختلف
آخر عام في حياة فرانز كافكا, والحب الأخير الذي رافقه حتى رحيله
الحب الذي يمنح الحياة شيء من الروعة والبهجة ولو لزمن قليل
كافكا ودورا ديامانت, وعلاقة تبدو الأكثر اكتمالا في حياته
تبدأ على شاطئ بحر البلطيق وتنتهي بوفاته في مصحة بفيينا
علاقة جميلة رغم المخاوف والإحباطات والصعوبات المالية
وتقلبات كافكا النفسية وتدهور حالته الصحية بسبب مرض السل
دورا القوية تُجمل حياة كافكا وتحتمل بهدوء تفاقم المرض حتى النهاية
وفي مقابل الحزن والألم كان دائما هناك شعور بالسعادة لمجرد وجودهما معا

[Semjon · Rating 5 out of 5]

Wir stecken Kafka gerne in Schubladen, hüllen ihn in eine Wolke des Mysteriösen und Abstrusen, malträtieren seinen Namen sogar in ein Adjektiv, um ihm vermeintlich zu huldigen. Was aber, wenn wir ihm mit dieser Reduktion auf sein Werk unrecht tun? Wenn der Mensch Kafka auch ein Liebender, ein Sehnsüchtiger, ein Todkranker ist. Michael Kumpfmüller gelingt es für meinen Geschmack außerordentlich gut, ein ganz anderes Bild von Kafka in Worte zu fassen, in dem er in seiner Romanbiografie das letzte Lebensjahr Kafkas beschreibt. Dabei bleibt er ganz fokussiert auf die Jahre 1923/24 und versucht erst gar nicht, Erklärungen für Kafkas Schreiben zu finden. Er nimmt den Namen Kafka sogar soweit zurück, dass er (glaube ich) kein einziges Mal im Buch auftaucht. Hier spielt Franz die Hauptrolle zusammen mit Dora. Einer der wenigen, die mit Nachnamen genannt sind, ist Werfel und das bestimmt auch nur, weil Kumpfmüller keinen doppelten Franz im Buch haben wollte.

Im Grunde könnte diese Liebes- und Sterbegeschichte die Geschichte von einem beliebigen Paar der Zwanziger Jahre sein. Sie wäre immer noch schön und einfühlsam erzählt. Bestimmt hat Kumpfmüller akribisch recherchiert und Briefwechsel gekonnt in eine Romanform gegossen. So ist es eine wunderschöne, traurige Story mit einem lehrreichen Hintergrund. Was will ich mehr von Literatur erwarten.

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Ένα πολύ τρυφερό και ανθρώπινο χρονικό των τελευταίων ημερών του μεγάλου Φραντς Κάφκα και της τελευταίας του συντρόφου. Ένας έρωτας αντίδοτο στον πόνο, ένας έρωτας που έστω και για λίγο κατάφερε να νικήσει ακόμα και τον ίδιο το θάνατο.
Είναι εξαιρετικά γοητευτικό να διαβάζεις , μάλλον να νιώθεις σαν δικό σου άνθρωπο, σαν άνθρωπο της διπλανής πόρτας που έστω και λίγο πριν το τέλος του αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της ζωής, έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς παγκοσμίως. Εκεί κάπου θα ήθελα το κάτι παραπάνω, όπως και να χει όμως είναι καλογραμμένο και διαβάζεται εύκολα. Συστήνεται.

[Kingofmusic · Rating 5 out of 5]

Berührend-tragikomisch und klug komponierter Roman, der das letzte Lebensjahr von Franz Kafka poetisch verdichtet beschreibt.

[Nercs · Rating 3 out of 5]

نویسنده سعی کرده بود جنبه‌ای متفاوت از زندگی کافکا رو تصویر بکشه که در عین دردناک بودن، خوندنش برای من حوصله‌سر‌بر بود.

[Cristian Sirb · Rating 5 out of 5]

O iubire a lui Kafka.

Pentru a “răzbuna” alegerea tuturor repeziților care i-au acordat 2 sau 3 stele, eu o să le acord pe toate cele cinci ale mele acestei sfâșietoare cărți.

Citiți și-o să vă dați seama de ce. Probabil că romanul ăsta se vrea a fi un fel de imposibilă “reparație” pentru soarta acelor manuscrise ale lui Kafka (scrisori, caiete), actualmente pierdute prin “grija” nazistoizilor teutoni.

Colecția GLOBUS de la Univers mai ascunde și alte asemenea comori. Nu aveți decât a vă smulge temporar din febra maniacală de a vâna doar noutățile lăcrimoase de la editurile “cool” ale momentului.

Asta dacă vă interesează cu adevărat lectura și nu doar consumul de carte la metru.

[Negar Afsharmanesh · Rating 4 out of 5]

این کتاب داستان عشق کتاب کافکا به معشوقش دورا رو توضیح میده، داستانی که معنی عشق رو حین داستان توضیح میده.
ماجرایی که خیلی از خوندنش لذت بردم و واقعا برام خوندن کتاب با تمام بالا و پایین هاش لذت بخش بود.

[Eliasdgian · Rating 3 out of 5]

Τρυφερή μυθιστορηματική ανάπλαση του τελευταίου χρόνου της ζωής του Φράντς Κάφκα, από το καλοκαίρι του 1923 και τις διακοπές του στο παραθαλάσσιο θέρετρο του Μύριτς στη Βαλτική, όπου και γνώρισε την τελευταία σύντροφο της ζωής του Ντόρα Ντιαμάντ, έως τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 1924, σε ένα σανατόριο κοντά στη Βιέννη.

Σ’ ένα βιβλίο που τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας Jean Monnet (το έτος 2013) συγκινούν, τόσο το ψυχομάχημα του Φ. Κάφκα, που άρρωστος και καταβεβλημένος περιφέρεται από τόπο σε τόπο με την ελπίδα να ανανήψει, όσο και η σπάνια αφοσίωση της Ντόρας Ντιαμάντ, μιας ερωτευμένης γυναίκας που είναι αποφασισμένη να σταθεί στο πλευρό του αγαπημένου της, θυσιάζοντας καθετί άλλο∙ που, με σπάνια ανυστεροβουλία, δεν ζητάει οτιδήποτε από εκείνον, παρά να είναι μαζί του (" Θέλω μόνο να είμαι όπου κι εσύ, τα υπόλοιπα θα τα καταφέρουμε ").

Αν ήταν ήχος, θα ήταν στεναγμός. Ή ψίθυρος. Αν ήταν χρώμα, θα ήταν λευκό. Των τριαντάφυλλων, όχι του πάγου. Αν ήταν συναίσθημα, θα ήταν η αγάπη και κανένα άλλο. Χωρίς όρους, όρια και συμβιβασμούς. Στην ιδανική της μορφή, την απόλυτη.

3,5* [Το μεγαλείο της ζωής αποκαλύπτεται συνήθως λίγο πριν το τέλος. Κι είναι σπάνια ευτυχία να πεθαίνει κανείς στην αγκαλιά του/της, σαν παιδί.]

[George-Icaros Babassakis · Rating 4 out of 5]

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Και πολύ καλά μονταρισμένο. Το χρονικό των τελευταίων μηνὠν του Κάφκα.

[Paloma · Rating 4 out of 5]

"...lleva media esperando, al menos esa es la sensación que tiene después de tato tiempo: uno espera y no cree que vaya a llegar nadie, pero de repente ocurre justamente eso."

Este es un libro triste, nostálgico, lleno de añoranza, de deseos e ilusiones, aunque también de encuentros. La novela nos narra los últimos meses de la vida de Franz Kafka quién, enfermo de tuberculosis, viaja a una playa en donde conoce a Dora Diamant, una judía polaca, y la única mujer con la que se irá a vivir y hará su pareja.

En algunas otras reseñas he mencionado que no soy muy adepta de la literatura kafkiana -honestamente, si bien no puedo decir que es mala, me cuesta mucho trabajo identificarme con sus historias porque siento que nunca hay un cierre -y quizá por ello, sé poco del autor. Tengo conocimiento que fue enfermizo desde siempre y que tuvo una relación muy complicada con su padre, por quien siempre se sintió juzgado. En algún ensayo sobre la escritura, leí que si bien estuvo comprometido con una mujer muchos años -Felice- temía tanto a su enfermedad como que la vida en pareja le impidieria escribir que al final rompió su relación.

Sin embargo, en cuanto leí la sinopsis de este libro, me llamó la atención: a orillas del Mar Báltico, Kafka conoce a Dora, una chica 15 años más joven que él, y tras apenas unos días, se vuelven inseparables hasta su muerte. Evidentemente la novela era sobre esta historia de amor, y dije, ¿por qué no? Y la verdad que ha resultado una lectura entrañable, que reconstruye poco a poco la relación de una pareja que a pesar de saber que lo suyo era efímero, decidieron compartir esos momentos juntos, contra toda adversidad.

En ese sentido, la historia se desarrolla lentamente, aunque esto no quiere decir que sea aburrida. La novela se estructura a través de párrafos más bien breves, que narran momento a momento la relación entre Franz y Dora: desde que se conocen, hasta su primer encuentro en una cocina, sus paseos por la playa, la primera noche que pasan juntos, su primera separación, su llegada a Berlín, y los meses finales de Franz.

No puedo describir con precisión lo que esta novela provoca: ya sabemos el final, que la pareja no estará junta, pero no deja de haber tensión -¿qué pensará la familia de él, el padre de ella, una rabino del cuál escapó? ¿Cómo reaccionará Franz viviendo con una mujer cuando su temor era que no le dejaran escribir? ¿Qué trampas les jugará la enfermedad de él? Siempre está latente el presentimiento de que algo puede suceder, y que algo separará a los amantes, y eso construye el drama en el texto.

Asimismo, es de resaltar el hecho que Kumpfmuller logra también, a partir de este modo de párrafos breves, presentar el desarrollo de esta relación amorosa única, sin caer en el sentimentalismo. De alguna manera se presenta como si, tras el primer encuentro, Kafka y Dora se hubiera descubierto y hubieran sabido que estaban destinados a ser. Quizá por la soledad, por un contexto económico y social en Alemania terriblemente complicado y por la certeza de que la vida se escapaba a cada minuto, ambos decidieron arriesgarlo todo, hasta el fin. Uno podría entonces preguntarse si no fue por conveniencia y si un mero azahar justifica involucrarse tanto como una persona. De hecho, la voz de Franz se cuestiona también eso, considerando que, de no haber estado enfermo, se hubiera casado con Felice y entonces quién sabe si hubiera estado en Berlín, o en el Báltico, y por ende, conocido a Dora.

Si no le di la más alta calificación es quizá porque -como leí en otra reseña y creo no había podido aterrizar con palabras- en alguna parte resulta pesado el pesimismo de Kafka, que parece no evolucionar (como personaje). Sin embargo, quizá sea un aspecto menor y más de gusto. Esta es sin duda una novela efectiva, tremenda, nostálgica y que sin duda me ha despertado interés por el escritor checo y sus relaciones, que al parecer fueron bastante apasionadas.

[Literarischunterwegs · Rating 4 out of 5]

Aufgrund der Tatsache, dass ich in den nächsten Tagen den Film im Kino anschauen möchte, habe ich das Buch vorab gelesen.
Der Autor hat sich mit "Die Herrlichkeit des Lebens" an eine Thematik mit etlichen möglichen Hürden herangetraut. Alleine dafür gebührt ihm Respekt. Als Hürden bezeichne ich: die Thematik als solche, sprich das letzte Lebensjahr eines Menschen, ein sicherlich nicht ganz einfach darzustellender Protagonist und ein Plot, der nicht viel Leben, Spannung oder Aktion zu erwarten lässt.

Aber dem Autor gelingt es diese Hürden ohne Weiteres zu umschiffen und die letzten Monate Kafkas mit sehr einfühlsamen Worten, Szenerien und Selbstreflexionen so darzustellen, dass die Geschichte dem Mythos Kafka gewiss das Wasser reichen kann. Vor allem, weil Kafka nicht auf einen Sockel gestellt wird, sondern er uns als Mensch, als leidender und liebender Mensch begegnet und dies in mehr als angemessenen leisen und warmen Tönen.

Trotz alledem gibt es von mir nur 4 Sterne, weil, auch wenn es paradox klingt, mir ein wenig mehr lebendige Handlung gefallen hätte.

[Nhu Khue · Rating 2 out of 5]

Cách kể chuyện của tác giả thiếu hẳn sự mượt mà và chiều sâu mà trong một chuyện tình cần có. Tác giả sa vào kể tủn mủn bệnh trạng của Kafka mà lại không làm cho người đọc nhận ra rõ sự chuyển biến tâm trạng của ông vào những ngày cuối đời, thế nên giọng văn thấy rõ là giọng của người ngoài. Nhân vật Dora, người yêu cuối cùng của Kafka cũng rất mờ nhạt, có lẽ vì tác giả nào có biết được trong mắt Kafka Dora là người như thế nào nên ngoài sự nhớ thương và tận tụy mà Dora dành cho ông thì không thấy cô có một nét tính cách nào khác.

Nói chung là mình không thích một chuyện tình có thật được kể bởi bên thứ ba, lúc nào cũng rất nhạt nhẽo.

[Peivand · Rating 4 out of 5]

من از اندیشه های کافکا و سبک نویسندگیش اطلاعی ندارم فقط همینکه بدونم کمی پوچ و تاریکه مانع بزرگی بود که سراغ آثارش برم، امروز که خوندن این کتابو تموم کردم به این فکر میکنم نویسنده ای که توی روزمرگی خودش هم ناکام بود نمیتونه برام الگوی فکری باشه
شاید اگه دورا کتابی مینوشت میخوندمش !

[Kiki Dal · Rating 3 out of 5]

Περίμενα περισσότερα. Το θέμα του βιβλίου είναι ο τελευταίος έρωτας του Κάφκα ενώ βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της φυματίωσης. Ο συγγραφέας έχει κάνει μεγάλη έρευνα στις εφημερίδες της εποχής και στις σημειώσεις του Κάφκα. Οι λεπτομέρειες που μας δίνει είναι εντυπωσιακές. Το πρόβλημα όμως είναι ότι απλώς παραθέτει όλα τα στοιχεία που έχει βρει χρησιμοποιώντας στεγνές και βαρετές προτάσεις χωρίς ίχνος λογοτεχνικού ύφους. Θα ήταν ένα πολύ καλό δοκίμιο αλλά έγινε ένα μέτριο μυθιστόρημα.

[Katrin Olak · Rating 5 out of 5]

Tegelik autor kaob lugema hakates kiirelt, sest read oleks kirja pannud justkui Kafka ise.

Lood kustutavad üksteist vastastikku, mõtleb ta, kirjad, suudluste õndsus, embused, mis üksteisele järgnevad ega jää püsima, isegi mitte varjuna.

[Petra Miocic Mandic · Rating 5 out of 5]

https://procitajto.com/2017/02/06/ras...

Kažu da ptice u sutonu života najljepše pjevaju. Kažu da se, na samom svom zalasku, život najčešće probudi i pokaže u svoj svojoj punini. Valjda kako bi ustao u svoju obranu i prkosno se usprotivio neumoljivo nadolazećem svršetku. Kažu da smo mi, ljudi, u trenucima kada pred sviješću o vlastitoj smrtnosti ne možemo okretati glavu ili zatvarati oči, sposobni proživljavati najintenzivnije osjećaje. Kažu da nas upravo spoznaja o skorašnjem odlasku nagoni da činimo sve ono što smo ranije, imajući vremena, odlagali i propuštali. Kažu, također, da za ljubav nikad nije kasno…


Nikad. Čak niti kad pred zaljubljenikom ostane tek godinu dana. Samo 12 mjeseci za proživljavanje svih ljubavnih emocija; početne zaljubljenosti, ushita i zanosa, stabilne, uzemljene ljubavi i pripreme za rastanak. Osvrćemo li se unatrag, 12 mjeseci doima se izrazito kratkim razdobljem. No u 12 mjeseci, katkad, kvalitativno stane jedan cijeli život.

Iako je cijelog života ljubio i bio ljubljen, nekoliko puta tek na korak od bračnog saveza i vječno opterećen vlastitom seksualnošću i odnosu prema ženama, Franz Kafka, navodno, nikoga nije volio kao Doru, petnaest godina mlađu ženu što ju je upoznao u ljeto 1923. godine, u Muritzu. Odmaralište imena Sretno slavnog je pisca dovelo, ako već ne na put, onda bar na prag te uzvišene emocije. I ta je sreća, možda baš stoga što je od samog početka bila ograničenog trajanja, najsnažnija što ju je Kafka ikad proživio.

Pogrešno je, ipak, u kontekstu Raskoši života, kao i u kontekstu Kafkina četrdesetogodišnjeg boravka na ovome svijetu, o Franzu Kafki govoriti kao o slavnom ili velikom piscu. Zna to i njemački povjesničar, novinar i autor Michael Kumpfmuller i stoga svoj roman započinje rečenicom „Kasno navečer, jednog petka u srpnju, stiže doktor.“ Da, jasno da stiže doktor, ta Kafka je velik dio svog odraslog života pobolijevao, naposljetku je i podlegao tuberkulozi. No Kumpfmullerov doktor nije nikakav liječnik. Tog petka u srpnju, u prvoj rečenici, u roman ulazi sam Kafka. Iako je svoje zanimanje oduvijek prezirao, zvanje što ga je diplomom stekao bilo je pravničko, a pravnici su onomad, kao i liječnici, po diplomi postajali doktori.

Neobično je zanimljivo, makar i samo kao povijesno udaljeni čitatelj, sudjelovati u godini života jednog od najvećih književnika minulog stoljeća i njegovo pisanje promatrati kao tek usputnu aktivnost, nešto više od hobija, nešto što nije imanentno prisutno. Zanimljivo je promatrati zaljubljenog Kafku, rastrganog između ljubavne slatkoće i nesnosne boli uzrokovane zdravstvenim teškoćama.

Poseban je način na koji Michael Kumpfmuller u jednoj ljubavnoj epizodi sažima cijelu Kafkinu bit, kako jednu biografiju ispisuje prikazujući samo godinu, jednu četrdesetinu života… i s kolikom uvjerljivošću to čini. S nevjerojatnom lakoćom, polako, gotovo klizeći mjesecima što su ih Dora i Franz zajedno proživjeli. Polako, ali ne i usporeno. Njegova je priča magnetski privlačna i ne dopušta čitatelju da se emocionalno odvoji, da propusti makar i trenutak u kratkoj, ali intenzivnoj vezi ljubavnog para. I premda je svjestan ishoda, ni čitatelj se, baš kao niti Dora, neće biti u stanju distancirati i Raskoš života pročitati kao samo još jednu ljubavnu priču.

Jer ona to zapravo i nije. Iako katkad balansira na samom rubu, autor vješto održava ravnotežu između ljubavne i životne priče, ne klizi u razjapljene ralje patetike i najskrivenije čitateljeve emocije budi finom melankolijom čijim su nitima, u predskazanju kraja prije samog početka, protkana sva poglavlja ovog romana.

Je li to Kafka ili Kumpfmuller? Iz čega proizlazi tako snažan čitateljski užitak? Raskoš života je najbolje od obojice i nastaje negdje u sredini, na raksršću. Životnom, ljubavnom, povijesnom i spoznajnom. Opisujući Franzov i Dorin odnos, autor zorno prikazuje koliko je teško bilo biti Franz Kafka, a kroz teškoće što su ih Dora i Franz proživjeli, ocrtava se sva teškoća, ako ne i nemogućnost života u Njemačkoj u smiraj jednog i pred sam osvit drugog rata.

To je vrijeme, ipak, iznijelo neke od najvećih životnih, ljubavnih i umjetničkih priča. A Michael Kumpfmuller jednoj je takvoj priči poklonio cijeli roman. Na taj je način ispunio Kafkinu želju za brisanjem prošlosti. Svoju je nastojao zatrti, a o Dorinoj nije želio znati. Nitko, naravno, ne želi biti usputno poglavlje, a posredstvom književnosti ljubavna priča Franza Kafke i Dore Diamant postala je cijela knjiga. Ta će knjiga, na kraju putovanja, čitatelja možda i ispuniti čežnjom i sjetom. To nipošto ne znači da put nije vrijedan poduzimannja.

[Bookaholic]

Nu știu câți dintre cei care l-au citit pe Kafka s-au întrebat dacă și în ce fel acest scriitor complicat, autor al unor texte departe de a fi luminoase, s-a bucurat de iubire. Romanul Splendoarea vieții, publicat de germanul Michael Kumpfmüller (specialist în tot ce înseamnă Kafka, dar și autor de ficțiune) în anul 2011 și tradus în 2015 în română de Iulia Dondorici, pentru Editura Univers, este una dintre cărțile ce m-au surprins frumos, căci reconstituie ficțional tocmai această ipostază: Kafka îndrăgostit. Iar povestea este cu atât mai mișcătoare, cu cât anul de dinaintea morții se dovedește și anul iubirii. Bolnav și resemnat, trăind acut senzația că viața îi este terminată, Kafka întâlnește o femeie care îi aduce mai multă lumină, liniște și curaj decât avusese întreaga viață.

În 1917, Kafka s-a îmbolnăvit de tuberculoză, boală ce avea să-i aducă sfârșitul în 1924. Angajat la o societate de asigurări de unde se și pensionează odată cu boala survenită la 35 de ani, a pus pe primul plan al vieții sale scrisul, deși faima i-a venit abia după moarte. Neîncrezător în sine, timid, complexat de propriu-i trup, timorat încă din copilărie de autoritatea tatălui, Kafka nu a fost niciodată căsătorit, dar a avut câteva relații de durată, niciuna însă suficient de apropiată încât să treacă de pragul de logodnă. Nu a locuit împreună cu aceste femei, ținând extrem de mult la singurătatea necesară scrisului. Materia concretă a acestor legături sentimentale a fost constituită mai alea de scrisori în care Kafka le explica femeilor de ce nu e cu ele.

Doar Dora Diamant a reușit să îi schimbe radical percepția asupra iubirii și, odată cu aceasta, asupra timpului salvat prin trăire. Romanul lui Kumpfmüller își începe firul narativ chiar în 1923, când, în timpul unei vacanțe petrecute împreună cu familia uneia dintre surorile sale la Graal-Müritz, o mică stațiune balneară de la Marea Baltică, Kafka a cunoscut-o pe Dora și nu după mult timp s-a mutat cu aceasta la Berlin, scăpând de influența exfixiantă a familiei sale. El avea 40 de ani, ea 25.

Acest ultim an din viața lui Kafka este reconstituit ficțional de Michael Kumpfmüller, după o dificilă muncă de documentare, căci cele 34 de scrisori și 20 de caiete ale lui Kafka pe care Dora Diamant și Max Brod le-au salvat de la distrugere, împotriva voinței scriitorului, au fost confiscate de Gestapo în 1933, nemaifiind de atunci recuperate. Anul din roman este anul în care scriitorul cunoaște agravarea tuberculozei și a anorexiei nervoase, febra și oboseala îngreunându-i scrisul. Anul în care antisemitismul din Germania capătă forme radicale, anul în care inflația îl face pe Kafka mai sărac ca niciodată. Dar este mai ales anul în care, în ciuda resemnării anterioare, în ciuda temerii că oamenii îl găsesc respingător, cunoaște cea mai caldă și simplă formă a iubirii, el însuși necontenind să se mire că totul poate fi așa de simplu.

(Continuarea cronicii: http://www.bookaholic.ro/kafka-indrag...)

[Mae Lender · Rating 3 out of 5]

See kõik on juba olnud, ehk siis jälle Kafka tembutab :) Alles see oli, kui ma lugesin samuti ilukirjanduslikku "Milena ja armastuse kirjad". Mitte et ma suurt mäletaks, mis nende vahel lõpuks oli, peamiselt vist olidki kirjad ja kuna Milena tõlkis ka Kafka tekste, siis ju oli ta hästi kursis ka mehe peas toimuvaga ja sellest ka see teineteise poole õhkamine. 

Dora, see kõnealuse raamatu naistegelane, oli Kafka viimane armastus, päris viimasel eluaastal. Või noh, neid kihlatuid ja kirjapruute on Kafkal nii palju olnud, et ma ei imestaks, kui tulevikus ikka veel mõni lagedale ilmuks ja hüüaks, et hoi, pidage-pidage, Felice ja Milena ja Dora, aga minaaaaa!? Loomulikult ilmuks ootamatu kirjapruut kohe ka raamatu kujul, sest kõva kirjakirjutaja Kafka puhul oleks kuskil tolmusel pööningul ka allikmaterjalid võtta. 

Ega Doral mehest kauaks rõõmu olnud, sellestki ajast moodustas osa jälle kirja teel igatsemine ja tulevase elu korraldamine. Ja kui siis see elu-elukene saigi korraldatud ja noored koos pooleldi patuelu alustasid, siis Kafka kiiresti süvenev tõbi neil lillede ja liblikatega tegeleda ei võimaldanud ometigi. Ikka olid ühelt poolt olmelised mured (hüperinflatsioon ja hinnasiltidel nullide loendamine, elukoha otsimine) ja teisalt mure palavikus närvukese kirjamehe pärast. Lisaks veel keerulised suhted kummagi vanematega, Dora oli isa juurest kahel korral ära jooksnud, samas päris lõpus abiellumismõtte lauale tulles korraliku juudina vajanuks ta isa heakskiitu (ei saanud). Kafka suhtles oma perega küll tihedamalt, abi oli ju ikka hea vastu võtta, aga oma uue kaaslase tutvustamisega venitas ikka häbematult kaua.

Nii et kus siin see elu toredus oli, ma küsin 😀

Lugu oli mu jaoks hirmus staatilise minekuga (kuigi sündmusi ju oli!), ma ei tea, ei saanud mind kuidagi kaasa... Ma saan ju kogu suurest armumisest ja olukorra traagikast aru ja kindlasti pole ma ka see inimene, kes vajaks eufoorilisi tundepuhanguid, aga no kuidagi ei puudutanud mind. Tärnides halastasin peamiselt selle pargis kohatud tüdruku ja tema kadunud nuku loo pärast

[Myriam · Rating 4 out of 5]

‘Wie Dora heeft gekend, weet wat liefde is,’ schreef hun gezamenlijke vriend Robert Klopstock aan de ouders van Kafka.

Kort voort zijn dood ontmoet de Hongerkunstenaar de joodse Dora, die zijn laatste grote liefde zal worden, de enige vrouw met wie hij heeft samengewoond. Tussen hun ontmoeting aan de Oostzee in juli 1923 en zijn overlijden in een klein sanatorium nabij Wenen in juni 1924 liggen amper 11 maanden, maanden waarin niet alleen zijn fysieke lijdensweg moeizamer wordt maar ook de economische crisis zwaar weegt op het dagelijks bestaan. Kafka schreef niet veel meer in dat laatste jaar, maar op sterven-na-dood leerde en durfde hij leven. Voor Dora, ‘blakend van leven’ was hij dan ook niet in de eerste plaats schrijver (ze kende z’n werk niet), maar de persoon die haar leven compleet maakte en bij wie hij zich voor het eerst in zijn leven veilig voelde.

De hachelijke onderneming van het vertellen van deze laatste maanden uit Kafka’s leven wordt door Kumpfmüller op bewonderenswaardige wijze tot een goed einde gebracht. Hij permitteert zich geen fantasieën maar houdt zich zeer getrouw aan de bronnen die hij tot zijn beschikking had (dagboeken, briefwisseling met Max Brod, aantekeningen van zowel Kafka als Dora), zodat hij het verhaal van binnenuit kan vertellen. Tegelijkertijd creëert hij een afstandelijkheid (zo spreekt hij meestal van ‘de doctor’, gebruikt hij geen directe rede, slechts af en toe concrete data) die juist daardoor de ‘geloofwaardigheid’ versterkt. Het relaas van deze ‘laatste liefde’ heeft haast iets naïefs, zo zuiver en puur is het, en de sobere stijl maakt het des te indringender.

[Schaemtsichfremd · Rating 4 out of 5]

A bit of advice for anyone who chooses to read this book:

I wouldn't recommend reading die Herrlichkeit des Lebens while you're sick. I had a pretty rough cold and sore throat while I was finishing it — not that I would in any way compare that to the horror of dying of TB — and whenever I had to read about der Doktor's inability to swallow because of his swollen voicebox, I got some serious sympathy pain. Plus, I was lucky enough to have someone very dear to me around to take care of my sick self which means that I got all sad thinking about how one of us is going to die first and...uh yeah.

The book is absolutely worth a read, however, and I hope that the sympathy pains I felt while reading are an indication of how much the book makes you feel and think and of just how lovely it really is. You also don't have to be a Kafka expert to appreciate it. I've read a good handful of his short stories, but that's all. Now that I've finished the book, though, I'm tempted to go pick him back up again.

[Ebtihal Salman · Rating 2 out of 5]

ليست هذه قصة مبهجة. تتحدث الرواية عن السنة الأخيرة من حياة كافكا، عن العلاقة العاطفية التي ربطته بدورا ديامنت، وعن تدهور صحته المريع بسبب مرض السل. تحمل اسم (روعة الحياة) اذ تبدو محاولات الكاتب لإظهار تلك اللحظات التي حملت السعادة والجمال للحبيبين، واستشعرا فيها روعة الحياة. لكني وجدت البؤس فيها أكبر، لأنها تصور كم يصبح الإنسان عاجزا وضعيفا أمام المرض، كم يتقلص ليكون جسد أكثر منه روح، جسد يُحمل ويُنقل ويُحقن ويُغسل، مفعول به عوضا عن فاعل، دون ارادة في معظم الوقت.

تروى الرواية في الجزء الأغلب من وجهة نظر دورا (بصوت الراوي الخارجي)، وبشبه غياب من كافكا كشخصية ذات حضور بارز في الرواية، فيما عدا مقاطع عرضية تسلط الضوء على أفكار أو مشاعر كافكا. الفصل الأول كان الأجمل وهو فصل تعارفهما وكان كافكا وقتها في بداية تدهور حالته الصحية. معظم ما يحدث في الرواية هو الاحداث اليومية لحياتهما، ومقاومتهما للمرض.

شعرت باللغة جافة وآلية.

[Madlen Schall · Rating 1 out of 5]

Leider kann ich über dieses Buch nicht allzu viele positive Worte verlieren. Zunächst finde ich es sehr befremdlich, dass zu Beginn eine lange Zeit von der Doktor gesprochen wird und Kafka erst später Franz genannt wird. Das sorgt meiner Ansicht nach für eine merkwürdige Verschleierung, um wen es sich handelt und spricht auf befremdliche Art nur die Leserschaft an, die von Kafkas Promotion weiß.
Es geht aber im wesentlichen um das Kennenlernen von Dora Diamant und Franz Kafka und sein letztes Jahr. Ich verstehe des Bestreben Kafka hier als liebevolle Person und Liebhaber darzustellen, allerdings erscheinen die Schilderungen der körperlichen Zuneigung zwischen der beiden für mich sehr merkwürdig. Unter anderem wird dies meiner Leserinnenerfahrung nach vor allem überspitzt, als Kafka bereits tot ist. Das mag Ansichtssache sein, sorgte bei mir aber für Fremdscham. Gleichzeitig finde ich den Versuch Kafkas Gedanken näher zu kommen zwar verständlich hier aber nicht sonderlich gelungen und den Bezug zu Kafkas Schreibprozess und seinen Werken eher gezwungen.
Es ist ebenso schade, dass keine direkte Rede vorhanden ist, sondern die Erzählinstanz jegliche Rede vermittelt. So entsteht eine merkwürdige Unnahbarkeit, die sehr künstlich und gezwungen wirkt.
Abschließend kann ich nur sagen, dass es nachvollziehbar ist Kafka von einer anderen Seite zu zeigen und mit Stereotypen aufzuräumen, aber vielleicht ist ein solch kitschiger Liebesroman nicht der richtige Weg.

[Parnian Rahimi · Rating 2 out of 5]

واقعا یکی از کسل‌کننده‌ترین داستان‌هایی بود که خوندم ... که کامل هم نخوندم
اگر شخصیت اصلی داستان کافکا نبود و یه آدم معمولی بود این روایت چه قدر ارزش داشت؟ به من چه که اونو لب ساحل دیدی بعد رفتید قدم زدید ... خب که چییییی...
تمام وزن این داستان روی خود کافکا است که نویسنده براش هیچ زحمتی نکشیده ...
حالا اگر کسی کامل خونده و می‌تونه بگه که در ادامه داستان بهتری می‌شه برم بخونم ....

[Daniela · Rating 5 out of 5]

Ein wunderschön erzähltes Buch über die Liebe zwischen Franz Kafka und Dora Diamant, das durch seine Schlichtheit besticht. Kumpfmüller beschreibt Kafkas letztes Lebensjahr, beginnend mit dem Aufenthalt in Müritz an der Ostsee, wo er Dora, eine junge Ostjüdin, die als Köchin in einem Kinderheim arbeitet, kennen und lieben lernt. Der Roman wandelt mit erstaunlicher Leichtfüßigkeit perspektivisch zwischen den beiden hin und her, beschreibt die erste Begegnung und das Erstaunen darüber, wie nahe man sich einander plötzlich fühlt. Von Beginn an ist die Liebesbeziehung von einer eigentümlichen Intensität, fast so, als wäre nicht nur den mit Kafkas Biographie vertrauten LeserInnen, sondern auch den beiden Frischverliebten von vornherein klar, dass ihnen nicht viel Zeit zusammen bleibt.

Einer kurzen Trennung folgen gemeinsam verbrachte Monate in Berlin, wo ihre äußeren Lebensumstände und hierbei besonders die galoppierende Inflation der Zwischenkriegsjahre sowie die Lebensmittelknappheit im krassen Gegensatz stehen zu den Tagen tiefsten innersten Glücks, die Franz und Dora zusammen verbringen. Doch Kafkas Gesundheitszustand verschlechtert sich zusehends, sodass seine Familie auf einen Aufenthalt in einem Sanatorium bei Wien besteht. Dora folgt ihm ehestmöglich nach, kümmert sich aufopfernd um den geliebten Kranken, den die Liebe jedoch nicht im Leben halten kann: Kafka stirbt schließlich in ihren Armen.

Kumpfmüller schreibt unaufdringlich und gradlinig, sein unprätentiöser Stil und die zurückhaltende Erzählweise sind dem Thema angemessen und entwickeln besonders im letzten Abschnitt des Romans eine bewundernswerte Tiefe.

[Linh Nguyen · Rating 3 out of 5]

I like the simpleness in the structure and the writing style of the book. Sometimes it even felt plain and tasteless to me, but the smooth and nice parts made up for it. Desire and love were so strong in some parts that it truly felt like they would need nothing more than the other to live on.

I think if love could exist between a dying writer and a Jewish girl, in the city of Berlin, in such inflation time, through all the protest from families, then, it could exist anywhere. Franz, at the end, was a lucky man who found his other half, even just for a short time in his ill-fated life.

[Fragmentage · Rating 5 out of 5]

Franz Kafkas letztes Jahr - einfühlsam und vorstellbar rekonstruiert. So könnte es wirklich gewesen sein, ein schreckliches und zugleich herrliches Jahr, denn der damals weitgehend unbekannte Autor hatte endlich die große Liebe gefunden. Mir hat diese ruhige Erzählung Kafka überhaupt zum ersten Mal etwas näher gebracht, denn ich wusste über seine Person und sein Leben bisher so gut wie nichts.

[Nasrin · Rating 4 out of 5]

واقعا زندگی باشکوە است اگر کسی عاشقت باشد و تا لحظە ی آخڕ همنفست باقی بماند، و اینکە تا واپسین دم حیات بە کاری کە میکنی علاقە داشتە باشی ،مثل کافکا کە هرگز قلم را حتی تا لحظە ی مرگ رها نکردە بود

[Nafise · Rating 5 out of 5]

اوایل داستان همش حسم این بود خب این فرانتس داستان ما با این مسلول بودنش که قراره به زودی از دنیا بره پس شکوه عشق چیه ؟این که بیشتر میخوره پوچی عشقه پوچی زندگیه
ولی هرچی بیشتر پیش رفت داستان فهمیدم که نه چقدر دید ادمها میتونه متفاوت باشه و واقعا این شکوه عشقه یا به قول معروف زندگی شاید همین باشد. و ایمان اوردم به این جملات فرانتس که میگه:
چه بسا شکوه زندگی دور و بر هرکس و همواره و تمام و‌کمال حاضر باشد اما پوشیده ، در ژرفنا نادیدنی و بسیار دور اما او همانجاست نه اکنده از نفرت نه بی رغبت نه ناشنوا کافی ست او را با کلمه درست با نام درست فرابخوانی تا بیاید این ماهیت جادوست که نمی آفریند بلکه فرا میخواند

[Xenia Germeni · Rating 3 out of 5]

Τρυφερο και ενδιαφερουσα ιδεα ιστορικου μυθιστορηματος.Πολλα ιστορικα και πραγματολογικα γεγονοτα και στοιχεια, αλλα εξαντλητικο..Σε πολλα σημεια γκραν γκινιολ..