A clever short story on the futility of human existence, given with excellent doses of humor and tenderness. The film Wristcutters: A Love Story, 2006 is based on this book. Another version has also been released as a graphic novel under the title "Pizzeria Kamikaze".
The author creates a parallel universe, where those who have committed suicide go. The scars from their wounds remain on their post mortem bodies, but that does not prevent them from living, working, traveling and falling in love. Even dying again.
Μια έξυπνη και σύντομη ιστορία, ένα διήγημα επάνω στην ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, δοσμένη με εξαιρετικές δόσεις χιούμορ και τρυφερότητας. Πριν 11 χρόνια γυρίστηκε μάλιστα ως ταινία και έναν από τους κεντρικούς ήρωες, τον Kneller, τον υποδύεται ο Tom Waits (Wristcutters: A Love Story, 2006). Μια άλλη εκδοχή του διηγήματος έχει κυκλοφορήσει και ως graphic novel με τίτλο "Pizzeria Kamikaze".
Είναι αυτό το είδος των ιστοριών όπου η φαντασία μοιάζει ως μια κάπως διεστραμμένη εκδοχή της πραγματικότητας, κρατάει χαμηλούς τόνους, απουσιάζει κάθε στοιχείο υπερβολής. Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα παράλληλο σύμπαν, εκεί όπου πηγαίνουν όσοι νεκροί έχουν βάλει τέλος στη ζωή τους με αυτοκτονία. Τα σημάδια από τις πληγές τους παραμένουν επάνω στα μεταθανάτια σώματά τους, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να ζουν κανονικά, να εργάζονται, να ταξιδεύουν και να ερωτεύονται. Ακόμα και να ξαναπεθαίνουν.
Ο Mordy σε όλη το έργο αναζητά μια κοπέλα. Δεν θα αποκαλύψω αν την βρίσκει ή όχι, σίγουρα όμως συναντά τον Raphael Kneller, στα μισά της ιστορίας, έναν ανοιχτόκαρδο τύπο που έχει μετατρέψει το σπίτι του σε κοινόβιο και ψάχνει το χαμένο του σκύλο, ένα χαζό και λιχούδικο πλάσμα που μπορεί να μιλάει (αν και δεν έχει να πει και πολλά πράγματα).
Στην αλλόκοτη πορεία της αναζήτησής του ο Mordy θα συναντήσει διάφορους παράξενους χαρακτήρες και κάποιοι φέρουν τα χαρακτηριστικά γνωστών προσώπων, για παράδειγμα ο Kurt:
"Αυτός ο τύπος νομίζει πως είναι πολύ κούλ, γιατί ήταν επικεφαλής σε κάποιο μουσικό συγκρότημα και τα ρέστα. Αλλά η αλήθεια είναι πως πρόκειται για έναν βλάκα και μισό. Θέλω να πω πως ούτε κι εγώ τρελαίνομαι γι' αυτό το μέρος, αλλά αυτό ο τύπος είναι όλη την ώρα μέσα στη μίρλα. Άπαξ κι αρχίσει δε σταματάει. Θα κολλήσει επάνω σου σαν βδέλλα. Ό,τι κι αν συμβεί του θυμίζει κάποιο τραγούδι που είχε γράψει και επιμένει να στο απαγγείλει για να του πεις ύστερα πόσο γαμάτοι είναι οι στίχοι. Μερικές φορές ζητάει από τον μπάρμαν να βάλει κάποια από τα τραγούδια του να παίζουν, κι εσύ απλά θες να ανοίξεις μια τρύπα στο χώμα και να χωθείς μέσα".
Υποθέτω πως εδώ ο συγγραφέας έχει στο μυαλό του τον Kurt Cobain των Nirvana. Και δεν είναι το μόνο αναγνωρίσιμο πρόσωπο που υπάρχει μέσα στην ιστορία. Ο J ένας τύπος που εμφανίζεται προς το τέλος και γίνεται η αφορμή για μια μεγάλη ανατροπή, αποτελεί επίσης μια χιουμοριστική εκδοχή του Ιησού.
Παρ' όλο που το έργο είναι γραμμένο με ανάλαφρο τρόπο, δεν του λείπει η στοχαστική διάθεση. Σε ένα από τα σύντομα επεισόδια, εμφανίζεται ένας άραβας μπάρμαν, ο Nasser, που πέθανε μετά από μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας, το κορμί του πλέον μοιάζει με παζλ, και στο ερώτημα αν του είχαν υποσχεθεί μετά τον θάνατό του 70 νυμφομανείς παρθένες να τον περιμένουν στο παράδεισο, όλες αποκλειστικά δικές του, ο ίδιος απαντά με ένα αίσθημα παραίτησης και πικρίας:
"Ναι μου υποσχέθηκαν. Και να τί με περίμενε στο τέλος: Χλιαρή βότκα".
Τελικά ίσως πράγματι η μεγαλύτερη τιμωρία για έναν νεκρό να μην είναι το είδος της κόλασης με τα βασανιστήρια και τις φωτιές που περιγράφει ο Dante Alighieri αλλά αυτή η συνέχεια της ύπαρξης σε μια διάσταση όπου τίποτα σπουδαίο δεν συμβαίνει, τίποτα ιδιαίτερο δεν υπάρχει και που σε κάνει στο τέλος να εκτιμήσεις καλύτερα τη ζωή, όπως είναι, με όλα τα στραβά και τα ανάποδά της.
Ωραία ιστορία. Ευχαριστώ τον φίλο Γιώργο Ζωγράφο που μου πρότεινε να διαβάσω κάποιο έργο του Etgar Keret, ήταν το πρώτο διήγημα που έπεσε στα χέρια μου από τον συγκεκριμένο συγγραφέα, σίγουρα όμως δεν πρόκειται να είναι το τελευταίο.