'Ik word wakker, doe een plas, sta op en denk: Verrek, het moest andersom.' Of, zoals Finkers ooit al zei: 'De leukste grappen zijn de grappen die niet zijn bedacht, maar ja, bedenk die maar eens.' In oneliners als deze, maar ook in verzen als: 'Ik zit voor het raam, ik fluister zacht haar naam: Veldhuis,' wordt bij Finkers het ongerijmde geloofwaardiger dan het gezond verstand, dat immers al genoeg ellende veroorzaakt. Zijn wijsheden worden evenveel geciteerd in het café als op filosofencongressen. Finkers op papier is plezier waar je lach- en denkrimpels van krijgt.
In deze bundel zijn de overzichtswerken De cursus 'omgaan met teleurstellingen' gaat wederom niet door en Poëzie, zo moeilijk nie samengebracht.
Moet je alles willen zeggen? Ik vind dat je alles mag zeggen en vinden, alleen is het vaak beter om dat niet te doen.
Ik kende niet veel van het werk van Herman Finkers, anders had ik dit boek gelijk gedoneerd. Ik was wel bekend met de titel en vond dat geniaal. Helaas ben ik geen fan van de rest van het boek doordat er redelijk vaak het n-woord in voorkomt of dat Aziaten belachelijk worden gemaakt. Dat racisme maakt andere stukken zoals het omdenken van sprookjes en creatief spelen met taal toch minder leuk.
Misschien ben ik 'woke', te serieus, dom, chagrijnig, een zeikwijf, niet gezellig of wat dan ook maar ik snap de humor waarbij je een ander duidelijk als minderwaardig mens ziet nooit. En ik krijg ook niet het idee dat het satire is.
Herman Finkers is een Nederlandse cabaretier en tekstschrijver. Uit Almelo, waar altijd wat te doen is. Hij staat bekend om zijn droge en subtiele humor, taalspelletjes en zijn typische stijl van optreden.
Qua humor is Finkers uniek in zijn soort: niemand weet zulke goede woordspelingen te maken als hij. In dit boek zijn verschillende stukken uit zijn cabaret voorstellingen te lezen. De kracht van Finkers komt het best tot uiting wanneer je dit boek in kleine doses consumeert. Als je het allemaal in een keer tot je neemt, kan het een teleurstelling worden. Daar moet je mee om kunnen gaan.
Wat dat betreft is het jammer dat juist dié cursus wederom niet doorgaat.
? Veel van Herman Finkers' conferences heb ik meerdere keren gezien op DVD en/of op tv.... 🤔De vertelsels en gedichten zijn grappig en soms ontroerend, maar ik denk dat ik ze te vaak gehoord heb dus en het lezen zonder zijn stem erbij is toch minder ;-) MW 10/8/21
Zo, dat was even een wandeling down memory lane. toegegeven, veel van het werk van Herman Finkers is verschrikkelijk flauw, maar het is ook een tijdsbeeld van mijn jeugd waarin ik veelvuldig zijn shows heb gezien en heb gelachen om zijn humor. Vooral als het om taalkunst gaat is hij geweldig. Hier en daar zijn inderdaad wat stukjes niet meer gepast in deze tijd. Ja, woke mensen die dit met 1 ster beoordelen om die reden, vroeger deden mensen dingen die nu niet meer kunnen. maar als we dat nu allemaal verketteren zijn we over 100 jaar weer terug bij af. je moet immers ook gewoon ergens van kunnen leren. Dus nooit aan teksten sleutelen, maar desnoods gewoon even een disclaimer plaatsen. tot zover even daarover. Terug naar het boek, het is een verzameling van werken, van shows, poezie en andere zaken, waarvan ik het meeste wel kende. Enige stukje dat ik niet kende maar echt helemaal geweldig vond is de reactie van Herman Finkers op Brigitte Kaandorp's stukje over Andries Knevel. Heerlijk, dat is waarom, ondanks de flauwheid van de V&D kussentjes, en het geweldige stukje met elke verkeerde komma of letter met Jezus als uiteindelijke ketter, Herman Finkers toch een soort stukje cultureel nationaal erfgoed is. 4 dikke sterren. En vooral aanrader als luisterboek.
Soms heb ik heel hard gelachen en soms was het toch echt te flauw voor mij. Ik denk dat ik eigenlijk gewoon zijn hoofd erbij moet zien, het hem wil horen zeggen en de ongemakkelijke stiltes er bij wil horen (of het lachende publiek). Dat vond ik altijd leuker. Toch heb ik wel genoten van dit boek.
‘Het Duet’ (Samen staan we sterk) met Brigitte Kaandorp vind ik altijd leuk en de tekst van ‘Liever dan Geluk’ raakte me wel, met zijn speelsheid en tederheid. Ik ontdekte later pas dat het een liedje was, maar ik vond die toch mooier om te lezen dan om te horen! Dat scheelde echt.
Verder staat het vol met flauwe woordspelingen die ik wel kan waarderen.
—————————
Quotes:
In de strijd tegen de Engelsen ten slotte doodde Macbeth Hendrik de Hete. Hendrik de Hete heette Hendrik de Hete omdat zijn vader ook Hendrik heette.
———
Glazenwasser
— Hebben jullie kinderen? — Nee, wij hebben geen kinderen. Wij hebben een glazenwasser. — Een wat? — Een glazenwasser. — Een glazenwasser? — Ja, een glazenwasser. O, we zijn er wel zo gek mee, met onze glazenwasser! Echt, als we van tevoren hadden geweten hoe leuk het was, dan waren we er al veel eerder aan begonnen. Het is zo’n leuk kereltje. Al moeten we er soms wel heel vroeg uit voor hem… Vanmorgen bijvoorbeeld meldde hij zich al om half zeven. — Oe, dat lijkt me wel een opoffering. — Ja, dat is het ook wel, maar je krijgt er veel voor terug. Hebben jullie geen glazenwasser? — Nee. — Nee? O… Sorry. Hebben jullie bewust gekozen voor geen glazenwasser of kunnen jullie geen glazenwasser krijgen? — Och, we stellen het nog even uit. En bovendien: als ik zie hoe vroeg júllie eruit moeten voor zo’n glazenwasser en als ik dat ook zie bij andere mensen met een glazenwasser, dan weet ik niet of wij dát er wel voor over hebben. — Ja, maar geloof mij: een glazenwasser van jezelf is heel anders dan een glazenwasser van een ander…
Ik heb Herman Finkers hoog zitten en had ook hoge verwachtingen van dit boek. Zijn contradictoire denkwijze en humor blijven overeind, maar de timing, guitige blik en het accent van zijn conferences zijn wel een gemis in deze bundel. Bovendien vond ik het hoofdstuk "Poëzie, zo moeilijk nie" van een ontstellend laag niveau.
Gelukkig is er nog voldoende aan het begin en eind van het boek om mee te lachen of om over na te denken.
Luisterboeken vergeet ik snel in te schrijven als gelezen boek. Toch was dit een heel plezierig luisterboek. Finkers leest zelf voor en dat is maar goed ook: alleen zijn stem past bij deze korte, soms superflauwe, maar erg grappige stukjes. Hoewel het luisteren een fiks aantal uren duurde vloog de tijd om.
Te langdradig. Erg grappig maar teveel van het goede. Het tweede deel sprak mij minder aan dan het eerste deel. De naam 'Poëzie, zo moeilijk nie' geeft dat eigenlijk al aan. Als je zo naar poëzie kijkt, dan wordt het min of meer rijmelarij. Alleen de titel van het eerste deel is te gek! En zo zit het hele boek er mee vol. Leuk! Maar: te veel.
Een lach en een traan, deze bundel haalt, indien een liefhebber van dergelijke humor en/of ernst, de lezer door barre tijden. Als men bekend is met voorstellingen, films en interviews van de schrijver, helpen dergelijke beelden om de tekst in context te plaatsen.
Heerlijk gniffelboek om af en toe open te slaan en een passage uit te lezen. Gortdroog, tijdloos en voor jong en oud. Dat maakt het overigens een ideaal boek om cadeau te doen.
Weinig nieuw werk in deze bundel, en het oude werk voelt belegen aan. Het tweede deel met poëzie is ronduit slecht. Misschien mist de context van een voorstelling?