چهل سالگی

by ناهید طباطبایی

این کتاب درباره موضوعاتی مانند عشق، جوانی، خانواده و موسیقی است و داستانی جذاب راجع به حسرت‌ها و تراژدی‌های زندگی یک زن چهل ساله روایت می‌کند.

داستان در مورد زنی به نام آلاله است که در آستانه چهل سالگی قرار دارد و تحت تأثیر تغییرات زندگی قرار می‌گیرد. او با همسری منطقی و دختری خوشبخت زندگی می‌کند و شغل مورد علاقه‌اش را دارد. آلاله در تالاری بزرگ به عنوان یک کنسرت‌گذار فعالیت می‌کند و در یکی از کنسرت‌ها با عشق دوران جوانی خود مواجه می‌شود. او دچار شک و تردید می‌شود و خاطرات عاشقانه گذشته به ذهنش بازمی‌گردد. او در مورد نحوه برخورد با این عشق قدیمی خود در حالت بزرگسالی گیج می‌شود. همچنین، آلاله دیگر جوان نیست و نزدیک شدن به سن پیری او را نگران می‌کند.

چهل سالگی یک رمان زیبا و شاعرانه است که به خواننده عاشقانه‌ها و حسرت‌های زنی چهل ساله را معرفی می‌کند و در مورد تحولات تلخ زندگی متأهل گفتگو می‌کند. داستان زنده شدن خاطراتی دلپسند را که در مواجهه با واقعیت حال به کابوس‌های زندگی تبدیل می‌شوند، روایت می‌کند. مشکلات اجتماعی آلاله در زمان حاضر با داستان عشق گذشته‌اش تداخل دارد. ناهید طباطبایی با زبانی زیبا و باهوشانه ترس‌ها، سرخوردگی‌ها و روند طبیعی زندگی زنی در امروز را به تصویر کشیده است. توصیفات زیبا از وضعیت شخصیت اصلی داستان، شخصیت‌پردازی عمیق افراد مختلف داستان و اشاره‌ها به شرایط اجتماعی دههٔ هفتاد نکات قوت این اثر هستند.

Genres: Novels, Fiction, Short Stories, Iran

90 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

ناهید طباطبایی (۱۳۳۷ تهران - ) نویسنده ایرانی است.

طباطبایی کودکی و نوجوانی خود را در جنوب ایران گذرانید و دانش‌آموخته رشته ادبیات دراماتیک و نمایشنامه نویسی است. او اغلب با نگاهی طنزگونه به زندگی دنیای زنان را بیان می‌کند

Nahid Tabatabaee

Reviews

[Amin · Rating 1 out of 5]

بعد پایان این کتاب واقعا این سوال برام پیش اومد که نویسنده چی میخواست بگه؟ واقعا هدفش از نوشتن این کتاب، چی بود ؟ آیا هر کسی باید به خودش اجازه بده که بنویسه ؟

داستان کتاب ضعیفه. حتی توی همین داستان ضعیف هم باز ضعف هایی دیده میشه. مثلا ما با یک ماجرا عشق قدیمی بین هرمز و آلاله رو به رو هستیم اما هیچ وقت وارد جزئیات – وحتی کلیات! - این عشق نمیشیم. آیا واقعا این یک عشق دو طرفه بوده؟ آیا هرمز هم توجهی به آلاله نشون میداده؟ یا همونطور که آلاله میگه دور هرمز همیشه پر از دوست دختر هاش بوده؟ البته به نظر میرسه که واقعا این یک عشق نبوده. آلاله میگه هیج وقت نشده رک و راست با هرمز حرف بزنه. آیا دو نفر که عاشق هم هستن در این سطح با هم حرف میزنن؟ یعنی وضعیتشون جوریه نمیتونن رک و راست در مورد عشقشون با هم حرف بزنن؟ به نظر میاد بیشتر از اینکه یک عشق دو طرفه باشه با یک عشق یک طرفه و توهمی در ذهن آلاله طرف هستیم. و اگر اینجور باشه کل بنیاد داستان زیر سوال میره. برای بازگشت یک عشق یک طرفه چرا باید انقدر ذوق زده شد؟ چرا نویسنده انقدر واژه عشق رو هرز کرده ؟

شخصیت پردازی های داستان به هیچ وجه خوب نیست. آلاله یک زن چهل ساله است اما وقتی دخترش میبرش آرایشگاه جوری واکنش نشون میده که انگار دفعه اولشه رفته آرایشگاه! توی این چهل سال تا حالا آرایشگاه نرفته بوده؟ موهاش رو رنگ نکرده بوده؟

مسئله سن آلاله و تناقض هایی که در مورد رابطه با هرمز و فرهاد داره و یه جوری به نظر میرسه که در یک زمان با هردوتاشون بوده هم به کنار.

از شخصیت پردازی آلاله که بگذریم میرسیم به جایی که نویسنده به نظر من فاجعه آفریده. فرهاد. احتمالا نویسنده در نظر داشته که از فرهاد یک شخصیت روشن فکر و خوب بسازه. تا جایی هم موفق بوده اما فرهاد در مواجهه با مسئله هرمز بسیار منفعل عمل میکنه . فرهاد به دخترش میگه ما باید کمک کنیم مادرت از این مرحله راحت بگذره. یا اینکه نباید به این موضوع پر و بال داد. اما دقیقا جوری عمل میکنه که تمام فکر و ذکر آلاله میشه هرمز. چه معنی داره که بیاد به زنش پیشنهاد بده مثلا برای دیدن عشق سابقت ( البته همونطور که قبلا گفتم اگر به معنی واقعی کلمه عشقی بوده باشه) موهات رو فلان رنگ کن یا ناخن هات رو مانیکور کن یا ... . آیا این کار پر و بال ندادنه؟ این دیگه از اون ور بوم روشن فکری افتاده . اگر بخوام از یه زاویه دیگه نگاه کنم باید بگم این کتاب برای جامعه ایران نوشته نشده. یعنی ویژگی هاش به ویژگی های فرهنگ فعلی ایرانی و شخصیت فعلی مرد ایرانی نمیخوره. نویسنده اگر مثلا داستان رو در مورد یک زوج فرانسوی می نوشت شاید این ایراد بهش وارد نبود. اما واقعا در آنصورت کسی سراغش میرفت ؟ این جاست که قشنگ معلوم میشه کتاب هیچ حرفی برای گفتن نداشت و چاپ کردن این کتاب روی کاغذ به نظرم ظلم به اون درخت هایی هست که بابت کاغذ های کتاب جونشون رو از دست دادند.

این کتاب فقط به درد این میخوره که جلوت بازش کنی و بدون توجه به داستان فقط کلمه ها رو از جلوی چشمت بگذرونی و به مسائل روزمره ات فکر کنی بدون اینکه نگران باشی چیزی از داستان کتاب رو از دست داده باشی.

ای کاش زمانی برسه که هر کس احساس کرد دوست داره بنویسه بدون اینکه اولش به خط سیر داستانش فکر کنه، بدون اینکه واقعا حرفی برای گفتن داشته باشه دست به قلم نبره. این داستان ها چیزی به گنجینه ادبیات بشریت اضافه نمیکنه. فقط لکه ننگی بر پیشونی اونه.

اگر بخوام واقعا نمره بدم به کتاب بهش 0.5 میدم اما متاسفانه نه میشه این نمره رو داد و نه میشه به پایین گردش کرد. بالاجبار بهش 1 میدم.

[Sara Kamjou · Rating 2 out of 5]

چهل سالگی داستان زنی است در آستانه چهل سالگی. داستان افکار، باورها، و دلمشغولیات کسی که در گذشته آرزوهایی داشته و حالا به هر نحوی و به دلایل مختلف از آروزهایش دور مانده و جدا شده است.

تم کلی داستان می‌تواند آفریننده‌ی یک شاهکار باشد، که البته این کتاب بسیار معروف هم هست، اما ضعف ساختار و محتوای قلم نویسنده آن‌قدر عمیق است که نه تنها در طول داستان، حتی در پایان آن شما را با سوال «خب که چی؟» تنها می‌گذارد!

به نظر می‌رسد کل شخصیت‌های داستان در اختیار آلاله‌اند و به نحوی مواظبش هستند نکند آب توی دلش تکان بخورد. تصویری که کتاب از آلاله می‌دهد یک دختر نوزده ساله هست که دختر بیست ساله‌اش گاه در نقش مادرش ظاهر می‌شود، نه زنی در آستانه چهل سالگی و پختگی. نویسنده از پس یکی کردن آلاله ظاهرا چهل سال و باطنا نوزده ساله به خوبی برنیامده است.

شخصیت فرهاد به عنوان مردی با درک و شعور بالا ارائه می‌شود که بعد از آمدن هرمز این درک به بیش‌درکی مبتلا می‌شود! اگر روشنفکری فرستادن همسر جهت رنگ کردن موها و به جای عینک لنز زدن و نونوار شدن جهت ملاقات با عشق (بخوانید دوست پسر) سابق است، باید گفت مرزهای روشنفکری جابجا شده است. اوج تلاش نویسنده برای نشان دادن فرهنگ امروزی در این خلاصه شده است که شقایق پدر و مادرش را به اسم صدا بزند اما در عین حال آلاله نمی‌تواند همکار-دوست صمیمی‌اش را به اسم خطاب کند و او را خانم شیرازی خطاب می‌کند.

مورد بعدی شخصیت هرمز است. این شخصیت و آن رابطه به قدری مبهم است که هیچ حس همذات‌پنداری‌ای را در شما برنمی‌انگیزد. چگونه این رابطه شروع شد؟ چه شد که تمام شد؟ به چه علت هنوز در ذهن آلاله زنده است؟ و هزاران سوال بی‌جواب دیگر که هیچ پاسخی برای آن‌ها ارائه نشده است.

و در آخر شخصیت شقایق در چهل سالگی که برای من کاملا یادآور شخصیت آیه در عادت می‌کنیم ِ زویا پیرزاد است. اما به واقع این کجا و آن کجا!

به طور کلی فضاپردازی رمان کاملا سطحی و شخصیت‌پردازی‌ها ضعیف و فاقد هویت منسجمی هستند.

بعد از همه‌ی این ضعف‌های اصلی، داستان نقاط قوتی هم داشت. به عنوان مثال می‌توان به ارائه الگویی از شخصیت مردی که نمی‌کوشد همسرش را در قفس پنهان کند اشاره کرد؛ مردی که حامی و باشعور است و سعی دارد شرایط همسرش را درک کند و در کنار او باشد (هرچند از پس شخصیت پردازی عمیق‌تر به خوبی برنیامده بود و همانگونه که اشاره شد پس از ورود هرمز به ایران الگوی داستان ما ویران شد)، نقطه قوت دیگر، اشاره به حجم انرژی‌ای است که یک رابطه ناتمام از انسان می‌بلعد. رابطه‌های بسیاری که در ظاهر تمام شده‌اند اما درگیری ذهنی طولانی مدتی را ایجاد می‌کند چرا که در ذهن فرد آن رابطه تمام نشده است. این اشاره خوب بود و شاید برای خیلی‌ها حکم تلنگری را داشته باشد. و آخرین نکته مثبت یک سری جملات به یاد ماندنی (در کنار عبارت‌های نچسبی مثل غش غش خندیدن! ) و مفهوم‌پردازی‌هایی است که در ذهن من خواهد ماند.


---------------------
جملات ماندگار کتاب:
آدم باید به تعداد کسانی که می‌شناسد، ماسک داشته باشد.
...
عشق با هیجان، بی‌فکری و غم همراه است، اما دوست داشتن آرام، منطقی و استوار است.
...
فهمید به زودی یکی از آن گپ‌های دو ساعته را پیش رو خواهند داشت. گپ‌هایی که با چند سوال شروع می‌شد و بعد می‌رفت و می‌رفت تا بالاخره سر از یک جایی درآورد و این بستگی به خانم شیرازی داشت که چطور صحبت را ادامه دهد. آلاله در این زمینه هیچ استعدادی نداشت و در واقع ترجیح می‌داد شنونده باشد.
...
آلاله فکر کرد همیشه از من شروع می‌کند تا به خودش برسد.
...
آدم وقتی جوان است به پیری جور دیگری نگاه می‌کند. فکر می‌کند پیری یک حالت عجیب غریب است. اما وقتی به آن می‌رسد، می‌بیند هنوز همان دخترک پانزده‌ساله است که موهایش سفید شده است، دور چشم‌هایش چین افتاده است، پاهایش ضعف می‌رود و دیگر نمی‌تواند پله‌ها را سه تا یکی کند و از همه بدتر بار خاطره هاست که روی دوش آدمی سنگینی می‌کند.
...
یک جایی از دنیا یک کسی هست که وقتی به تو فکر می‌کند قلبش گرم می‌شود.
...
بی‌نظمی حاکی از نبودن افراد خانه، آرامش و نظمی را در روح او به وجود می‌آورد.

[Fateme Beygi · Rating 2 out of 5]

طرح ساده
یک زاویه دید دانای کل ساده
و یک نثر و روایت زنانه ی خیلی ساده با گذرهای زمانی کوتاه و بسیار
جنس دغدغه مندی ای که زن ها بیشتر از این که در پی دوست داشته شدن باشن در پی هدفی ان که عشق بهش بسپرن رو نه تنها می پسندم بلکه باور دارم اما خب می شه این رو خیلی قوی تر هم نشون داد که نشون هم دادن.

پ.ن: ارزش یک بار خوندن رو برای شناخت نثر نویسندگان زن دهه های اخیر ایرانی داره.

[this is shin · Rating 2 out of 5]

کتاب رو چند سال پیش خوندم,بعد از دیدن فیلمش وقتی که فهمیدم کتابی هم هست که بر اساس اون ساخته شده و چه خوب که ساخته شده چون بسیار از کتاب جلوتر و بهتره در روایت و شخصیت پردازی
معدود پیش میاد که فیلم از کتاب بهتر یا حتی برابر باشه و این فیلم قطعا جزوشونه
من شخصیت های داخل کتاب رو خیلی دوست نداشتم و برام ملموس نبودن به خصوص رفتار دختر خانواده یعنی شقایق که هی خودش رو قاطی همه چیز میکرد و به خصوص برخوردش با این مساله و رفتارش با مادرش طوری که انگار اون مادر آلاله است
خود آلاله هم بیشتر احساس دختر نوجوون بهم میداد و نه حتی زن جوان چه برسه یه خانوم میان سال که نسبتا جا افتاده تره
در کل برای یک بار خوندن خوب بود

[Roozhin · Rating 1 out of 5]

در اواخر بیست و چهار سالگی، چهل سالگی را خواندم...تا چهل سالگی چقدر راه مانده است؟ نه خیلی دور به نظر نمی رسد! آیا وقتی چهل ساله شویم از شغل و زندگی و انسانی که هستیم راضی ایم؟ چه آدم‌هایی توی زندگی ما ستاره می شوند و چه ادمی همراه ما خواهد بود؟ نکند سر برگردانیم و حسرت بخوریم برای کارهایی که میشد انجام بدیم اما کوتاهی کردیم.... ؟ دوستی میگفت در زندگی همیشه تا اخرین توانت تلاش کن، چون یک روز به سنی خواهی رسید که اگر هم بخواهی نمی توانی تمام آن چیزی را که یکبار نادیده گرفته ای جبران کنی.
و اما چهل سالگی....!
آلاله ‌زنی که همسری عاشق و مهربان داشت خانواده ای کوچک و زیبا و زندگی رضایت بخش از نظر دیگران، اما خودش حسرت کارهای نکرده ی زندگیش را میخورد، زنی که بخاطر چشم پوشی از چیزهایی که دوست داشت شوق زندگی را از دست داده بود....کتاب ساده ای بود.. ضعف های زیادی داشت، از نظر شخصیت پردازی. همین طور مجهول بودن خیلی چیزا...می تونست خیلی بهتر از این نوشته بشه..‌‌.فقط چیزی ک دلم میخاست و توی این کتاب نبود نشون دادن رفتار فرهاد به شکل ب مرد ایرانی و در عین حال با دیدی باز بود که ناامیدم کرد اصلا!

[M&A Ed · Rating 2 out of 5]

"چهل سالگی" رمانی است نه چندان بلند، از خانم ناهید طباطبایی.
چهل سالگی روایتی است از احوال شخصی و درونیات یک زن. زنی که عشق را تجربه کرده است اما به معشوق نرسیده است. اما با این حال گریزی از دغدغه دوران عاشقی خود ندارد.
برای من خوانش کتاب چهل سالگی جذاب بود. کتاب های اندکی به سویه های درونی ذهنیت و روان یک زن امروزی نزدیک شده اند. کتاب چهل سالگی از این منظر، کتاب متوسط اما جالبی است.
زبان رسمی و معیار شخصیت های داستان، از روانی و صمیمیت فضاها کاسته است. نویسنده در کاربرد برخی واژگان و ترکیب ها، تحت تاثیر گفتمان رادیو و تلویزیون و روزنامه هاست.
گویا داستان چهل سالگی، از رمان "عادت می کنیم" زویا پیرزاد و فیلم " میم مثل مادر" زنده یاد ملاقلی پور تاثیر گرفته است.
با این احوال رمان چهل سالگی خالی از جذابیت داستاتی و شناختی و روانشناسی نیست.

[Bobak · Rating 1 out of 5]

من معمولا از هر کتابی که میخونم لذت می‌برم. تا به امروز تنها کتابی که هیچ نکته مثبتی درش پیدا نکردم و بنظرم ارزش حتی یک بار خواندن رو هم نداشت همین کتابه.

[hamid · Rating 3 out of 5]

داستانِ بلندِ خانم طباطبايي راست و ساده حرفش را مي زند. پيچ و تاب بيهوده ندارد. خودش را به در و ديوار نمي كوبد تا احساسات خواننده را بكشد ميانه ي ميدان و بياوردش ميان معركه اي كه مي توانست ساختگي و بدل باشد. احساسات رقيق شده و رمانتيسم درونش نيست و اين دلچسب ترش مي كند. خواننده را مواجه مي كند با موقعيتي حقيقي و البته روشن. آدمهاي داستان او آدمهاي عجيبي نيستند و خيلي به جا و درست سرجايشان قرار گرفته اند. حكايت حكايتي خواندني مي شود هنگامي كه خودت را در آن موقعيت بسنجي و درون داستان حضور داشته باشي حتا. داستان؛ داستانِ ملال هم هست و واقعيتي كه هميشه همراه دوست داشتن مي آيد:‌تكرار و عادت. اما گاهي اين ملال هم دوست داشتني ترين دارايي آدمي ست وقتي تلنگري به خاطره ها مي خورد و مي داند كجاي داستان ايستاده است
...
تجريش، ناتمـــــــام

[امیر · Rating 5 out of 5]

کتاب به شدت به دلم نشست. با این که حجمی نداشت یه شبه تمومش کردم.
برای اولین بار ریویی که دارم مینویسم میدونم بی طرفانه نیست پس اگه دوست ندارید نخونید. منم کسی توی گذشتم هست که بخاطر سیل زندگی و به امید پیشرفت خیلی وقته ارتباطی با هم نذاشتم اونم سال هاست خارج از ایرانه.....
یه جاهایی از کتاب نفس حبس کرده بودم بعضی جاهاش پاهامو توی دلم جمع کرده بودم یه جاهاییشم چشمام اب زیادی اورده بود.
شخصیت اصلی کتاب (آلاله) سال ها بعد به خاطر مساعل کاری با عشق دوران جوونیش دیدار میکنه. بعد از سال ها هر دو ازدواج کرده, موفق و متعلق به دو دنیای متفاوتن! اما خب ادمایی که میان توی زندگی ما یا تکه ای از ما میشن یا تکه ای از ما را میبرن ...
بعد از نوشتن این رویو نوشته های بقیه ی دوستان هم خوندم جالبه تنها مردی هستم که روی این کتاب چیزی نوشته.

[Arezu Wishka · Rating 2 out of 5]

حال و هوای یک زن چهل ساله رو خیلی خوب توصیف می کنه و فضاسازی ها و ریزه کاری ها عالی و ملموس هستن. اشک مادر چهل ساله ام رو در آورد، فکر می کنم همین کافی باشه هر چند که کمی هم حالت ادبیات پاورقی رو داشت اما روی لب مرز حرکت کرد و کاملا به اون وادی سقوط نکرد.
ای کاش من هم عاشق چیزی بودم، عاشق چیزی که فقط و فقط مال خودم باشد، عاشق یک کار، مثل هرمز، یک عشق مطمئن، عشق به چیزی که به عواطف جواب بدهد، نگران نباشی که پست بزند، یا کمتر دوستت داشته باشد، یا ته بکشد.

[Samira Amiri · Rating 3 out of 5]

عشق های دوران جوانی همین ستاره ها هستند و تو هر وقت به ستاره ها نگاه کنی، می فهمی که یک جایی ، یک جایی از دنیا یک کسی هست که وقتی به تو فکر می کند ته قلبش گرم می شود .

[Saman]

داستان بلند (چهال سالگی) را بهترین اثر (ناهید طباطبایی) می‌دانند. شاید این‌گونه باشد. کارهای بعدی این نویسنده را نخوانده‌ام. اما در این داستان خوش نوشته. نه این‌که منتظر باشید با شخصیت‌هایی مواجه شوید که با من و شما فرق می‌کنند و جور دیگری زندگی می‌کنند و اتفاقات دیگری در زندگی‌شان به وجود می‌آید که من و شما از این دست اتفاقات نداشته‌ایم؛ نه بالعکس. دقیقاً کاراکترهای داستانش را از بین من و شما انتخاب کرده است و در این داستان همه چیز عادی است و کمی گوه. هیچ اتفاق خاصی قرار نیست به وقوع بپیوندد و روز مرگی است و مانند زندگی ما یک اتفاق این روز مرگی را چند روزی عوض می‌کند و باز همه چیز تبدیل می‌شود به آن‌چه که بود
نمی‌دانم نسخه‌ای سینمایی این اثر چگونه شد؟ اما برای تبدیل شدن به یک فیلم بسیار بسیار باید کاراکتر‌های داستان تغییر چهره دهند و وقایع نیز همین‌طور و به اصطلاح سینمایی شود. اما (چهل سالگی) در کل ارزش یک بار خواندن را دارد

[Mahnaz · Rating 1 out of 5]

────୨ৎ────
اصلا دوست نداشتم . نتونستم باهاش ارتباط بگیرم .
واقعا یعنی چی ! یه موضوع خنده دار نشدنی .
مخصوصا صوتیش که هدا زین العابدین روایت کرده ، تاثیر بدتری داشت . خوانش خیلی بد بود .
────୨ৎ────

ش ۲۲

[Katayoon · Rating 3 out of 5]

این کتاب رو در ۳۱ سالگی خریدم و بیشتر نظرات این بود که کتاب ضعیفی هستش. پس گذاشتمش تو کتابخونه تا در روز تولد چهل سالگیم بخونمش!
کتاب داره بحران میانسالی رو روایت میکنه و به نظرم اونجوری که میگفتن بد نبود...
یک نتیجه داشت: اجازه ندید در چهل سالگی حسرت کاری تو دلتون بمونه! زندگی زودتر از چیزی که فکرش رو بکنید تموم میشه. پس حرف‌های خیام رو آویزه‌ی گوش کنید و زندگی کنید...
کتاب چهل سالگی رو هم در سن چهل بخونید 😉

[Niyousha · Rating 3 out of 5]

چند روز پیش یه مصاحبه توی یوتیوب با خانم ناهید طباطبایی دیدم و یادم افتاد که این کتابو یه قرنه که میخوام بخونم و نخوندم. آخر هفته هم چون پایتخت تموم شده بود و چیزی نداشتیم که با همسرم نگاه کنیم بهش گفتم که بیا این فیلم چهل سالگی رو نگاه کنیم و من فیلمو چندسال پیشش دیده بودم و یادم بود که خوب نبود ولی همینجوری میخواستم دوباره ببینمش چون بازیگرهای خوبی توش هستند. مخصوصا که جوونیهای فرزان اطهری هم توش هست. اون موقع که خیلی چهره اش خاص بود. بعدا که بیچاره رفت زندان و پوکید دیگه.
خلاصه اینکه فیلمو دیدیم و بنظرم از دفعه قبلی افتضاحتر و شعاری تر اومد. حتی توی مصاحبه هم خود ناهید طباطبایی گفته بود که این فیلم یه جور برداشت آزاده نه اصل داستان. دیگه خلاصه امروز گفتم برم کتاب اصلی رو بخونم. متوجه شدم فیلم با کتاب زمین تا آسمون فرق داره. فکر کنم فقط اسم شخصیت فرهاد یکی بود، وگرنه عملا دیگه شباهتی بینشون نبود.

ولی کلا در مورد موضوع کتاب و برگشت به عشق قدیمی توی سنهای بالاتر یه موضوعی بود که خودمو این مدت خیلی اذیت کرده بود. دو سال پیش وقتی بعد هشت سال برگشتم ایران. دیدم هنوز آدمها یه ورژن خیلی قدیمی از منو یادشونه، اون ورژنی که قرار بود با اون آدمی که همه فامیل فکرشو میکردند ازدواج کنه. یکدفعه یه فشار نامرئی عجیبی از سمت بقیه بهم وارد شد که سعی میکردن اون آدمو بهم یادآوری کنند درحالیکه اون آدم حتی زودتر از من از ایران رفته بود و من از دورادور میدونستم که ازدواج هم کرده. ولی بهرحال یادآوری اطرافیان و دیدن عکسهای قدیمی که خودم نداشتمشون ولی بقیه داشتن و یادآوری خاطرات بچگی و نوجوونی که توی همشون هم اون آدم بود باعث شد من عملا مسافرتم زهرمارم شه و تا یه سال بعد برگشتنم هم تقریبا هرروز به اون آدم فکر کنم. جوری که انگار دوباره عاشقش شدم! خیلی حس عجیبی بود ولی با اینحال میدونستم که این بار عاشق خودش نیستم، عاشق تصویری هستم که ازش برام باقی مونده و عاش�� خاطراتمون و روزهای جوونی و روزهای که آینده روشنتر بود. احساس میکنم یه سال کامل عذاب کشیدم تا اینکه اتفاقی عکس الان اون آدمو دیدم و بعد یکدفعه جا خوردم که واه این آدم چقدر پیر شده. و تازه به خودم اومدم. یکدفعه همه اون فکرها محو شد و همه اون رویاهای چرت و پرت از سرم ریخت بیرون.
ما دیگه جوون نبودیم. دیگه وقتمون تموم شده بود. دیگه نمیشد جوون بشیم و بریم گذشته رو عوض کنیم و زندگیمون رو از اول بسازیم. اون آدم هیچی از بیست سالگی منو ندیده بود. اصلا منو به عنوان یه آدم بالغ نمیشناخت. منم اونو نمیشناختم. نمیدونستم توی این مدت چه تغییراتی کرده. شونزده سال هست که حتی یه کلمه هم باهاش حرف نزده بودم. گاهی از دور خبرشو میشنیدم و میدونستم که اونم میشنوه. ولی خب فقط همین.
اینکه با واقعیت روبرو شدم و اون آدمو توی زمان حال با قیافه زشت و پیر و‌ شکم گنده و موهای زیتونی که سرجمع ده تا دونه اش باقی مونده روی سرش دیدم و اینکه دیدم اون حتی ده درصد الان من هم توی کارش موفق نشده. خیلی شفا دهنده بود.
بعدش یاد این جمله افتادم که میگفت شاید از بخت یاری ما بود که به هیچ کدام از آرزوهای مان نرسیدیم.
بعد حس کسیو داشتم که از قفس آزاد شده.

[Raha · Rating 3 out of 5]

شاید یه رمان سطحیه که زنی در آستانه چهل سالگی با عشق دوران19سالگیش روبه رو میشه و حال و هوای اون دوران برای این زن دوباره یادآور میشه.ولی من اصلا حین خوندن این رمان به متن توجهی نداشتم و همش فکرم درگیر بود وقتی19ساله دیگه من 40ساله میشم دقیقاً چه نوع فردی شدم؟ همین که این رمان من رو به کلی خیالبافی و در نقطه مقابل کلی واقع بین بودن پیش برد، من رو راضی میکنه.شاید وقتی 40ساله شدم فردی میشم با انبوهی از آرزوهای به بادرفته، احساسات سرکوب شده و لحظات از دست رفته.

به هرحال وقتی هی پا به سن بذاریم به جای اندیشیدن و فکر کردن، به تکه هایی از تصاویری از گذشته نه چندان دورمون، توجه خواهیم کرد و ساعت‌ها در تلاش خواهیم بود این خاطرات رو ورق بزنیم، خاطراتی گاهاً تلخ و گاهاً شیرین.

[Maryam Mousavi · Rating 1 out of 5]

شاید بیشتر از پنج سال از وقتی فیلمشو دیدم گذشته .معمولا بین فیلم و کتاب کتابو ترجیح میدم ولی واقعاتواین مورد نویسنده فیلم بی نهایت بهتر عمل کرده بود و فیلمش خیلی خیلی از کتابش بهتر بود.
شخصیت پردازی ضعیف و داستان شتابزده.
اونقدر شتابزده که حتی میتونم بگم برخلاف موارد دیگه جزئیات فیلم بسیار از کتاب بیشتر بود.ضمن اینکه بازی فروتن و حاتمی واقعا فیلمو عمیق و دوست داشتنی کرده بود و کتاب اصلا توجهمو جلب نکرد.
برای خسته کردن چشم قبل از خواب خوب بود
از ناهید طباطبایی؟نه مطمئنم که دیگه چیزی ازش نمیخونم مگر همینقدر اتفاقی و قبل از خواب ...

[Shabnam · Rating 3 out of 5]

كتاب شايد شخصيت پردازي قوي نداشته باشه اما مي تونم به خاطر احساس هاي زنانه كه در طول داستان موج ميزنه،خوندنش رو حداقل به خانم ها پيشنهاد كنم.بعد اين كتاب خيلي خيلي به چهل سالگيم فكر مي كنم.كه شايد تو اون سن از نظر ديگران خوشبخت به نظر برسم اما آيا واقعا اين باعث ميشه كه حس رضايت واقعي هم داشته باشم؟

[Sahar · Rating 4 out of 5]

همه جوان ها بلاخره یک روز عاشق می شوند ولی همه زندگی به همان عشق اول ختم نمی شود.معمولا آدم با عشق اولش ازدواج نمی کند،حتی گاهی با او حرف هم نمی زند،اما احساس قشنگی است که همیشه خاطرات آدم را شیرین می کند.

[Rozhan Sadeghi · Rating 5 out of 5]

من توی ذهنم يه سری کتاب دارم تو ليست کتابایی که وقتی حوصله هیچ چیزی رو ندارم حالمو خوب میکنن. تقریبا هم همشون يه فضا رو دارن. يه داستان سر راست بدون ماجرا های اضافه که از زبون يه راوی توی يه خط صاف پيش ميره.
امشب که حالم خوب نبود اومدم اين کتاب و که يه زمانی دوستم بهم قرض داده بود و من چون خیلی دوسش داشتم رفتم یکی واسه خودم خریدم و، خوندم و الان حالم خیلی بهتره.
اولین خاطره من از این داستان بر میگرده به هفت سال پیش که با بابام سانس ديروقت این فیلم رو تو یکی از سینما های محدوده فلسطین تا انقلاب دیدیم. خیلی دوسش داشتم با اینکه تقریبا هیچ چیزی ازش نفهميدم. بابام بهم گفت بزرگ که شدی میفهمی و من منتظر اون روزی بودم که دلیل علاقم به این داستان و درک کنم.
هرچند که فیلم با کتاب خیلی فرق ميکنه و هرچند که کتاب رو بیشتر دوس دارم ولی الان ميتونم دلیل علاقمو بگم.
من چهار تا ترس بزرگ تو زندگیم دارم و پیر شدن یکی از اوناست. وقتی این کتاب و خوندم حس کردم یا من يه زن چهل سالم که بعضی روزا انقد شبیه آلاله میشم و تک تک کاراشو درک میکنم یا ناهید طباطبایی خیلی ماهره تو رسوندن کلماتش!
هدفی که کتاب برای من داره منتقل کردن حس خوبيه که توی جمله هاش جا گرفته و بیرون کردن تا حدودی از این حس ترس مسخره از درون من.
اینم یکی ديگه از اون کتابا بود که برخلاف اکثر ديگه آدما خیلی دوسشون دارم و چقدر الان خوشحالم که برای بار دوم خوندمش و این بار براش يه ریویو نوشتم!=)

[Leila · Rating 4 out of 5]

باعث شد همش چهل سالگی خودم رو تصور کنم که من چه جوری میشم ؟مثه آلاله باز سردرگمم؟ خیلی رفتم تو حال هوای اون سن و خودم جای آلاله میذاشتم .مخصوصا اون درگیری هایی که با ساز و موسیقی داشت در کل خیلی خوب بود .

[pardis aghaei · Rating 3 out of 5]

دغدغه هاى يك زن،مادر،همسر چهل ساله كه پس از بيست سال بناست معشوق جوانيش رو ببينه و با دلهره از اينكه همسر و دختر و معشوقش به اين ديدار دوباره چگونه واكنش خواهند داد،در كشمكشه.
داستان ساده و خطى بود و براى سرگرمى بدك نبود.همين:)

[Arman]

نتونستم تموم کنم. دیروز هم کتاب رو در کنار 39 تا کتاب دیگه به یه حراجی فروختم تا شاید حداقل دیگران بخونن و خوششون بیاد

[Sara Pahlevani · Rating 1 out of 5]

نمیتونم درک کنم که چی باعث شده این کتاب اینقدر معروف باشه و سالها توی لیست "برای خواندن"ِ من باشه
خیلی خیلی ضعیف بود.

[Nafi3 · Rating 1 out of 5]

این کتاب جز کتاب‌هایی بود که در کتابخونه ما وجود داشت و منم خواستم یه کتاب کوتاه رو برای سرگرمی بخونم. عنوان کتاب نوید یه داستان خوب رو می‌داد؛ چیزی که شاید همیشه بهش فکر می‌کنیم. در چهل سالگی چی می‌شیم؟ نگران گذشته‌ها یا آینده نیستیم؟ احساس پیری می‌کنیم یا نه؟ و... اما خبری از این ماجراها نبود.
چهل سالگی بیشتر شبیه کتاب‌های عشقی جذاب در دوره نوجوونیه که مطمئن هستم نوجوون‌ها رو هم جذب نمی‌کنه چون اونا هم ترجیح میدن ماجرای عشقی مجردها رو بخونن نه عشق قدیمی متاهل‌ها که هیچ اطلاعاتی ازش داده نمیشه.
قطعا هدفی که نویسنده از نوشتن این کتاب داشته چیز دیگه‌ای بوده که حتی نتونسته نیم قدمی به سمتش برداره.
تنها نقطه قوت چهل سالگی همین بود که کمی به آینده نه چندان دورم فکر کنم اونم نه به واسطه متن کتاب که فقط به واسطه عنوانش.

[Hamide meraj · Rating 2 out of 5]

یک داستان کوتاه برای یک روز عصر
کتاب حس و حال یک زن در استانه چهل سالگی است و اینکه در طول همین قصه کوتاه با خودش و شرایطش اشتی میکنه و تصمیم میگیره بره دنبال چیزی که سال های جوانی دنبالش بوده و به دلایل مختلف از خیرش گذشته
داستان با اینکه خیلی قوی نبود اما یک نکته مهم برای من داشت زنان به خصوص زنان سرزمین من خیلی راحت از خواسته های دلشون با توجه به شرایط میگذرند و بعدها این حسرت بزرگ در دلشون هست و خیلی وقتها خانواده و همراهان خوبی مثل آلاله داستان کنارشون نیست که بتونند مجددا برن سراغش.
میشد احساسات این زن خیلی عمیق تر و خیلی دقیق تر واکاوی بشه و حس و حالش به من خواننده منتقل بشه

[r · Rating 5 out of 5]

آلاله تا چند ماه دیگر پا به چهل سالگی می گذارد و اکنون در کنار همسر بسیار منطقی و مهربانش فرهاد و دختر شاد و سرحالش شقایق زندگی می کند . او مسئول برنامه ریزی کنسرت رهبر ارکستری است که قرار است از اروپا به ایران بیاید ولی این فرد کسی نیست به جز عشق دوران جوانی آلاله . آمدن عشق دوران جوانی به همراه دلهره ها و ترس و نزدیک شدن دوران پیری آلاله را گیج کرده و فرهاد و شقایق به او کمک می کنند .از روی اینکتاب فیلمی هم با بازی لیلا حاتمی واقای فروتن ساخته شده که اصلا خوب از اب درنیامده ..چهل سالگی شاید روایت خیلی از ما ادمهای میانسال باشد ..نگاه به پشت سر وتامل درباره انتخاب هامان وشاید کمی بازی روزگار واینکه دلمان بخواهد بدانیم ادمهای جوانیمان الان کجا ودر چه حالیند واگر الان ما با انها بودیم چگونه بودیم ..شخیت شوهر الاله در این کتاب بسیار منطقی مهربان وازاد اندیش است ..او شباهتی به مردهای حسود وسخت گیر ندارد اما دلتنگی وخستگی الاله خستگی شاید خیلی از زنهای ایرانی باشد وتوجه به اینکه گذشته ها گذشته وباید قدر انچه امروز به دست اورده ایم را بدانیم وبا نگاه به جلو پیش بروریم .مطمینا ان کسی که امروز در کنارش هستیم وزندگی را با همه سختی ومشکلات به پیش میبرد بهترین همدم در حال ما خواهد بود .

[Hodove · Rating 3 out of 5]

كتاب درباره زنى ست در آستانه چهل سالگى كه با خبر ورود عشق قديمى ش دچار بحران ميشود،اگرچه به نظر ميرسد ورود هرمز روال ارامش الاله رو بهم زده اما در واقع اين زن از مدتها قبل به خاطر كنار گذاشتن علايقش در دوران بعد از انقلاب و جنگ و ازدواج و مادر شدن كه چندبار بهش اشاره ميشه دچار سرخوردگى و از خودجداافتادگى و حتى شايد افسردگيه.
به عمق و جزييات عشق الاله و هرمز پرداخته نميشه كه خب باز ميشه باهاش كنار اومد،اما شخصيت فرهاد به عنوان مرد ايرانى و انفعالش به شدت ازار دهنده ست.

[Mina khamoushi]

اول فیلم شو دیدم بعد کتاب رو خوندم. خط به خطش چهره ی لیلا حاتمی زنده میشد جلوی روم و نمیذاشت تمرکز داشته باشم.
از معدود کتاباییه که وقتی فیلم شدن فیلمشون بهتر از کار دراومده.
ولی سبک نوشتن ناهید طباطبایی رو میپسندم.

[Niloo N · Rating 1 out of 5]

کتاب رو فقط خوندم به امید این که از فیلمش کمتر بد باشه، اما زهی خیال باطل.

چه فاجعه‌ای داره رخ می‌ده واسه داستان‌نویسی ما؟