What do you think?
Rate this book
Pluche
Pluche is de persoonlijke en openhartige autobiografie van Femke Halsema over haar jaren in de landelijke politiek. Twaalfenhalf jaar zat Halsema voor GroenLinks in de Tweede Kamer, maar op 17 december 2011 nam zij afscheid. Van vertegenwoordiger van een collectief wilde ze weer individu worden.
In Pluche blikt Femke Halsema voor het eerst terug op haar leven in de Tweede Kamer: van haar begintijd als nieuwbakken kamerlid tot geliefd fractievoorzitter die heel zichtbaar was in het publieke debat. Ze beschrijft de impact die de politiek op haar leven heeft gehad. Bovendien geeft het boek een tijdsbeeld van een van de meest turbulente periodes in de geschiedenis van de Nederlandse samenleving met de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de paspoortaffaire rond Ayaan Hirsi Ali en de opkomst van Geert Wilders.
In Pluche blikt Femke Halsema voor het eerst terug op haar leven in de Tweede Kamer: van haar begintijd als nieuwbakken kamerlid tot geliefd fractievoorzitter die heel zichtbaar was in het publieke debat. Ze beschrijft de impact die de politiek op haar leven heeft gehad. Bovendien geeft het boek een tijdsbeeld van een van de meest turbulente periodes in de geschiedenis van de Nederlandse samenleving met de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de paspoortaffaire rond Ayaan Hirsi Ali en de opkomst van Geert Wilders.
392 pages, Paperback
First published September 26, 2014
46 people are currently reading
428 people want to read
About the author
Femke Halsema
11 books16 followersFemke Halsema was inaugurated as the first female Mayor of Amsterdam on July 12, 2018.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 108 reviews
August 16, 2018
Het is feitelijk niet fair om de memoires van een persoon te beoordelen en daaraan een ster toe te kennen. Men kan natuurlijk wel een cijfer geven voor het taalgebruik en de mate van opgewekte interesse in hetgeen waarover verslag wordt gedaan. Welnu, ik vind dat Femke Halsema heel goed schrijft. Aanvankelijk bleef ik erg geinteresseerd in haar ervaringen als jonge parlementarier en het was vooral heel wetenswaardig te lezen hoe men met elkaar omgaat in de Tweede Kamer. Wat een wespennest! Femke liet zich niet onbetuigd in de wisselende persoonlijke contacten in haar fractie en de rest van haar mede parlementariers. Zij is daar heel eerlijk over en het siert haar dat zij zich bewust is dat zij de zaken soms ook te heftig beoordeelt. Toch moet ik bekennen dat het uiterst rechtlijnig betoog van Femke zo halverwege het boek me echt de keel uit ging hangen. Femke wil ogenschijnlijk altijd gelijk hebben, als het niet op dat bepaald moment is, dan toch wel daarna en dan heb ik het over een tijdsbestek van soms wel een jaar, wanneer zij dan terugkomt op een gebeurtenis en fijntjes opmerkt dat het haar deugd doet dat ze toch gelijk heeft gekregen. Dat rechtlijnige en betweterige komt je op een gegeven moment de neus uit. Blijft voor mij een dilemma hoe deze memoires te beoordelen. Haar taalgebruik is, wat mij betreft, 5 sterren, want echt subliem, maar door de irritatiegraad zakte mijn waardering voor haar relaas langzamerhand naar 2 sterren. Vooruit dan, 3 sterren, hoewel ik dat niet helemaal eerlijk vind omdat de memoires echt goed geschreven zijn. Ik was opgelucht dat ik het boek uit had en dat is dan toch ook een indicatie dat het echt genoeg was geweest.
December 28, 2024
Interessante vertelling over de politieke tijd 1998-2010. Een periode die ik minder goed op mijn netvlies heb staan omdat ik tijdens mijn middelbare schooltijd bezig was met andere dingen. Wat Femke Halsema siert is dat ze zichzelf lang niet altijd spaart en het daardoor spannend en makkelijk weg leest. En het relativeert een beetje in deze roerige tijden: toen was er ook al veel populisme en problematiek: blijkbaar kon het toen ook nog veel erger. focus op de lichtpuntjes… aanrader!
May 20, 2023
Interessant insiders inkijkje in een wereld die niet de mijne is. Eerlijk en openhartig verhaal.
August 31, 2020
Interessant boek, helder opgeschreven, leest heel prettig.
Persoonlijk vond ik het leuk om meer te weten te komen over de politieke verhoudingen en gebeurtenissen van toen ik zelf nog te jong was om het te snappen (of nog geen interesse had in de politiek). Bijvoorbeeld de opkomst van en moord op Pim Fortuyn, 9/11, de inval in Irak door de VS, de opkomst van het populisme in Nederland, de Kunduz missie.
En interessant om het perspectief van een vrouw in de politiek te lezen, en de obstakels en veroordelingen die dat soms met zich meebrengt.
Persoonlijk vond ik het leuk om meer te weten te komen over de politieke verhoudingen en gebeurtenissen van toen ik zelf nog te jong was om het te snappen (of nog geen interesse had in de politiek). Bijvoorbeeld de opkomst van en moord op Pim Fortuyn, 9/11, de inval in Irak door de VS, de opkomst van het populisme in Nederland, de Kunduz missie.
En interessant om het perspectief van een vrouw in de politiek te lezen, en de obstakels en veroordelingen die dat soms met zich meebrengt.
September 19, 2017
Interessant inkijkje in de politiek. Heb het soms met verbazing gelezen, ik vond het erg interessant. Mooi ook hoe Halsema zelfkritiek niet schuwt.
March 16, 2019
Ik ben geen fanatieke lezer van memoires. Te vaak strandde ik in saaie vertellingen waar net te veel ijdelheid in doorklinkt. Pluche is anders. Mooi en met zelfspot geschreven.
Femke Halsema beschrijft haar politieke loopbaan in de tweede kamer op een erg toegankelijke en interessante manier. Echt leerzaam! Van de landelijke politici heeft zij, samen met André Rouvoet mijn politieke interesse het meest aangewakkerd. De periode die ze beschrijft heb in als nieuwsconsument intensief gevolgd. Veel situaties waar Halsema over schrijft zie ik in gedachten meteen weer voor me. Dat maakt dit boek erg goed; en ontzettend interessant om haar blik en achtergronden op deze gebeurtenissen nu mee te kunnen lezen.
Wat mij betreft verplichte lectuur voor politieke wannabees en vooral (!!!) journalisten.
Met veel plezier gelezen!
Femke Halsema beschrijft haar politieke loopbaan in de tweede kamer op een erg toegankelijke en interessante manier. Echt leerzaam! Van de landelijke politici heeft zij, samen met André Rouvoet mijn politieke interesse het meest aangewakkerd. De periode die ze beschrijft heb in als nieuwsconsument intensief gevolgd. Veel situaties waar Halsema over schrijft zie ik in gedachten meteen weer voor me. Dat maakt dit boek erg goed; en ontzettend interessant om haar blik en achtergronden op deze gebeurtenissen nu mee te kunnen lezen.
Wat mij betreft verplichte lectuur voor politieke wannabees en vooral (!!!) journalisten.
Met veel plezier gelezen!
December 27, 2025
Goed geschreven, chronologisch verhaal over haar tijd als landelijke politicus. Erg interessant, waarbij Halsema een duidelijke en goed onderbouwde mening heeft. Ze beschrijft alles zeer volledig, wat het boek tegelijkertijd soms lastig maakt om doorheen te komen. Gebeurtenissen worden uitvoerig belicht, gevolgd door haar eigen visie op de zaak. Iets meer bondigheid had (voor mij als lezer in 2025) de leesbaarheid vergroot.
April 5, 2016
Om Halsema te quoten: 'Ik heb niks met je partij, maar jij was wel oke'. Ja, ook ik zou zo iemand zijn geweest. Altijd beter natuurlijk dan veel van de idioten die ze tegen is gekomen in haar loopbaan, met alle gevolgen van dien. Bij vlagen was Pluche een zeer indrukwekkend boek. We wisten allemaal dat ze meerdere malen was bedreigd, maar niet wat het nu echt met haar deed.
De eerlijkheid van Halsema in Pluche maakt het boek zo interessant. Ze durft kritisch naar zichzelf en haar naaste medewerkers te kijken. Zo krijg je al 'gewoon volk' al gauw een kijkje hoe het nu moet zijn geweest, om in die bubbel van de Tweede Kamer werkzaam te zijn. Tegelijkertijd geeft Halsema duidelijk weer wat haar wereldbeeld is en met welke problemen de maatschappij op bepaalde punten te kampen had. Nu was ik niet altijd overtuigd van haar argumentatie, ze wist het in ieder geval wel goed aan te prijzen.
Naarmate het boek vorderde, werd het interessanter. Dat is knap, want meestal kabbelt een boek al gauw af. Zeker wanneer het een hype zoals 'Pluche' betreft. Het enige wat ik jammer vond, was dat het einde vrij snel ging. Terwijl ze andere punten in haar carrière vrij lang beschrijft, is haar afscheid maar een paar pagina's gegund. En dat is eigenlijk gek, want ze klaagt eigenlijk dat ze veel meer wil zijn dan een politica. Waarom die periode dan niet onderstrepen in je boek? Bovendien kunnen we vaststellen dat GroenLinks onder Jolande Sap flink aan relevantie is ingeboet. Ook hier had ze wat meer uitleg aan mogen besteden.
Desalniettemin een heel goed boek en kan het iedereen aanraden, die enige interesse in de Nederlandse politiek heeft.
De eerlijkheid van Halsema in Pluche maakt het boek zo interessant. Ze durft kritisch naar zichzelf en haar naaste medewerkers te kijken. Zo krijg je al 'gewoon volk' al gauw een kijkje hoe het nu moet zijn geweest, om in die bubbel van de Tweede Kamer werkzaam te zijn. Tegelijkertijd geeft Halsema duidelijk weer wat haar wereldbeeld is en met welke problemen de maatschappij op bepaalde punten te kampen had. Nu was ik niet altijd overtuigd van haar argumentatie, ze wist het in ieder geval wel goed aan te prijzen.
Naarmate het boek vorderde, werd het interessanter. Dat is knap, want meestal kabbelt een boek al gauw af. Zeker wanneer het een hype zoals 'Pluche' betreft. Het enige wat ik jammer vond, was dat het einde vrij snel ging. Terwijl ze andere punten in haar carrière vrij lang beschrijft, is haar afscheid maar een paar pagina's gegund. En dat is eigenlijk gek, want ze klaagt eigenlijk dat ze veel meer wil zijn dan een politica. Waarom die periode dan niet onderstrepen in je boek? Bovendien kunnen we vaststellen dat GroenLinks onder Jolande Sap flink aan relevantie is ingeboet. Ook hier had ze wat meer uitleg aan mogen besteden.
Desalniettemin een heel goed boek en kan het iedereen aanraden, die enige interesse in de Nederlandse politiek heeft.
October 31, 2017
Femke Halsema zat 12 jaar in de Kamer voor GroenLinks. In die twaalf jaar gebeurde 9/11, werden Pim Fortuyn en Theo van Gogh vermoord, kwamen met het populisme politici als Verdonk en Wilders op en groeide GroenLinks uit van een marginale partij tot een, uh, iets minder marginale partij. Het waren ook de twaalf jaar waarin ik zelf politiek bewust werd.
Naast over de grote gebeurtenissen beschrijft Halsema ook over de verhoudingen binnen de Kamer, partijpolitiek (waar Halsema duidelijk nooit iets mee heeft gehad) en de verhoudingen met de media. Daarmee geeft ze een mooi inkijkje in het Haagse politieke bestaan, dat zeker niet alleen voor GroenLinks-aanhangers interessant is.
Na het lezen van het boek zou je willen dat meer politici de pen oppakken en net als Halsema laten zien hoe ze werkten. Helaas heeft Nederland, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het VK, niet zo'n traditie.
Naast over de grote gebeurtenissen beschrijft Halsema ook over de verhoudingen binnen de Kamer, partijpolitiek (waar Halsema duidelijk nooit iets mee heeft gehad) en de verhoudingen met de media. Daarmee geeft ze een mooi inkijkje in het Haagse politieke bestaan, dat zeker niet alleen voor GroenLinks-aanhangers interessant is.
Na het lezen van het boek zou je willen dat meer politici de pen oppakken en net als Halsema laten zien hoe ze werkten. Helaas heeft Nederland, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het VK, niet zo'n traditie.
May 1, 2016
Pluche is een goed leesbaar verhaal. Op enig moment wordt het een beetje langdradig vanwege de vorm: bijna alleen maar in chronologische volgorde vertalen anekdotes van de politieke jaren van Femke Halsema. Sterke punten van het boek zijn a) de inkijkjes in haar persoonlijke emoties bij de politieke gebeurtenissen in haar tijd voor, tijdens en na haar Tweede Kamer-periode en b) de gezonde zelfkritiek op 'het politieke bedrijf' in het algemeen en haar eigen functioneren in het bijzonder. Dat geeft de nodige lucht in wat verder leest als een zwaar op de hand zijnd insiders-verhaal binnen de Nederlandse politiek.
November 15, 2016
Een ontzettend interessante inkijk in de jaren dat Femke Halsema in de politiek zat. Ze heeft heel veel sleutelmomenten meegemaakt en kan daar vlot, intelligent en meeslepend over schrijven. Ook was het voor mij een "ohja, dit is er allemaal de afgelopen jaren gebeurd" boek.
Smeuïg maar allesbehalve vies. Het gaf mij wel de bevestiging dat de politiek echt NIETS voor mij zou zijn
Smeuïg maar allesbehalve vies. Het gaf mij wel de bevestiging dat de politiek echt NIETS voor mij zou zijn
June 7, 2016
Goed boek! Grappig, fris en openhartig. Ook een hele fijne kijk op de Nederlandse politiek, en toegankelijk voor mensen die niet zo bar veel van politiek weten.
June 7, 2021
“Op 17 december 2010 maak ik mijn onmiddellijke vertrek uit de politiek bekend. En het is me menens. Ik ga niet de wachtkamer in van het politieke bestuur om na een paar jaar weer tevoorschijn te komen en een Senaatszetel te beklimmen of een burgemeestersketting om te hangen. Nee, het afscheid van de politiek is definitief.”
Dat schrijft Femke Halsema aan het begin van haar boek. Ze is nu bijna drie jaar burgemeester van Amsterdam en dat is niet onopgemerkt gebleven. Bij Halsema lijkt het zo te zijn: je houdt van haar of je hekelt haar. Als mensen die bij anderen weten los te maken dan doe je iets wat mensen raakt, dan ben je uitgesproken en sta je voor wat je zegt. Halsema heeft haar ideeën en emoties nooit onder stoelen of banken gestoken. Ze heeft hoogstens geleerd om ze zo nu en dan leren tijdelijk in te tomen.
“Onbeheerste emotionaliteit is een lastige trek in de politiek. Of, zoals mijn moeder in die eerste Kamerjaren tegen me zegt: ‘Een intelligente vrouw als jij zo haar emoties ook eens met haar intellect moeten leren besturen’. Dat is de taak die ik mezelf stel als ik besluit werkelijk een goede politicus te worden.”
Maar de verontwaardig die ze heeft gevoeld was nooit gespeeld. Juist dat maakt haar zo geliefd of gehaat.
“Elke dag is er wel een reden om kwaad te zijn en de boosheid is als een groef die telkens dieper wordt. De ergernis die ik veroorzaak bij collega’s van andere partijen geeft alleen maar reden tot volharding. Ik draag de boosheid met me mee als een trofee. Verontwaardiging beschouw ik als een vorm van plichtsbetrachting en relativering als de verzaking daarvan.”
De kolkende woede die ze voelt komt vanuit haar eigen, diepgewortelde overtuigingen. En zoals het gaat in een democratie, zijn dat niet altijd de overtuigen van de ander en dus is het soms pijnlijk om water bij de wijn te doen.
“Dat je een compromis zou kunnen sluiten zit niet in mijn systeem. Ik beschouw dat als weinig eervol.“
Toch moet je in de politiek zo nu en dan kennelijk relativeren om te kunnen overleven. Je moet objectief beslissingen kunnen nemen en op een bepaalde afstand staan om alle facetten van een vraagstuk te doorzien. Kijkend naar het hedendaagse politieke gesteggel over de bestuurscultuur mag je concluderen dat de afstand te groot is geworden. Iets wat in Den Haag klaarblijkelijk uit de lucht kwam vallen. Maar Halsema schrijft in dit boek (uit 2016) het volgende over wat rond 2003 al leek te spelen:
“De mensen, ‘klanten’ in modern bureaucratisch jargon, die gebruikmaken en vaak afhankelijk zijn van de publieke diensten, worden gevangen in een web van eisen, regels en voorwaarden. Overheid en politiek behandelen mensen wantrouwend als zeurpieten en lastpakken of erger als potentiële fraudeurs, en krijgen daar achterdocht en ontevredenheid voor terug.”
Halsema schrijft haar memoires met een hartverwarmende openhartigheid. Was ze in de kamer al welbespraakt en kristalhelder, zo is ze dat hier ook. En ze is misschien nog het meest kritisch op zichzelf. Ze spaart zichzelf niet en die eerlijkheid siert haar. Een politicus als Halsema wordt in het huidige debat nog wel eens gemist.
Naast een intiem inkijkje in de gedachtewereld van Halsema, geeft het boek ook een goed tijdsbeeld weer van een politicus in een bijzonder tijdsgewricht: de aanslagen op het WTC, de opkomst en moord op Fortuyn, de moord op Theo van Gogh, de opkomst van Geert Wilders. De gebeurtenissen van de afgelopen decennia schieten voorbij en geven vooral goed weer hoe het huidige landschap is ontstaan. Bijzonder is het dan om te lezen wat Geert Wilders zei na 9/11:
“Een paar weken na de aanslag zegt VVD-kamerlid Geert Wilders in de talkshow Barend & Van Dorp dat er op zichzelf niks mis is met de Islam, dat moslims goede burgers zijn en dat alleen een klein groepje moslimextremisten geweld gebruikt. Wilders noemt de opmerking van Elsevier-columnist Pim Fortuyn, dat er een ‘koude oorlog tegen de islam’ moet worden gevoerd, ‘verwerpelijk’.”
Het kan verkeren. Zoals Wilders, is ook Halsema terug gekomen op wat ze in de introductie nog hartstochtelijk meedeelt: dat ze niet weer terug de politiek in zou gaan. Je kunt je het al lezend ook nauwelijks voorstellen. Ook al voelt ze zich af en toe geen politicus, wel voel je de constante drang naar opkomen voor gerechtigheid, naar een betere samenleving, naar een vinger in de pap. Ze weet wat ze wil.
In tijden waarin je alleen nog maar pessimistisch naar de toekomst kan kijken heeft de linkse, progressieve stroming het moeilijk. Er is een drang naar veiligheid, zekerheid, eigenheid in een wereld die alleen maar kleiner, onveiliger en nationalistischer lijkt te worden. Halsema pleitte voor een meer proactieve houding:
“Er is een plicht tot optimisme. Daarmee bedoelt hij (filosoof Popper) dat er misschien geen reden tot optimisme is, maar dat dat ons niet ontslaat van de plicht om onze toekomst zo goed mogelijk vorm te geven.”
In het bekrompen politieke steekspel van verwijten zou je zo af en toe hopen dat er een vooruitstrevende, visionaire politicus als het toneel bestijgt die het kibbelende gajes de weg wijst. Zo iemand was Halsema zeker niet, niet in haar eerste periode. Misschien is ze dat in de loop der jaren wel geworden. Laat ons, in navolging van Halsema, dan ook optimistisch zijn en hopen dat de leiders van nu, door voortschrijdend inzicht, net als Halsema, uiteindelijk ook zeer bekwaam zullen gaan worden.
Dat schrijft Femke Halsema aan het begin van haar boek. Ze is nu bijna drie jaar burgemeester van Amsterdam en dat is niet onopgemerkt gebleven. Bij Halsema lijkt het zo te zijn: je houdt van haar of je hekelt haar. Als mensen die bij anderen weten los te maken dan doe je iets wat mensen raakt, dan ben je uitgesproken en sta je voor wat je zegt. Halsema heeft haar ideeën en emoties nooit onder stoelen of banken gestoken. Ze heeft hoogstens geleerd om ze zo nu en dan leren tijdelijk in te tomen.
“Onbeheerste emotionaliteit is een lastige trek in de politiek. Of, zoals mijn moeder in die eerste Kamerjaren tegen me zegt: ‘Een intelligente vrouw als jij zo haar emoties ook eens met haar intellect moeten leren besturen’. Dat is de taak die ik mezelf stel als ik besluit werkelijk een goede politicus te worden.”
Maar de verontwaardig die ze heeft gevoeld was nooit gespeeld. Juist dat maakt haar zo geliefd of gehaat.
“Elke dag is er wel een reden om kwaad te zijn en de boosheid is als een groef die telkens dieper wordt. De ergernis die ik veroorzaak bij collega’s van andere partijen geeft alleen maar reden tot volharding. Ik draag de boosheid met me mee als een trofee. Verontwaardiging beschouw ik als een vorm van plichtsbetrachting en relativering als de verzaking daarvan.”
De kolkende woede die ze voelt komt vanuit haar eigen, diepgewortelde overtuigingen. En zoals het gaat in een democratie, zijn dat niet altijd de overtuigen van de ander en dus is het soms pijnlijk om water bij de wijn te doen.
“Dat je een compromis zou kunnen sluiten zit niet in mijn systeem. Ik beschouw dat als weinig eervol.“
Toch moet je in de politiek zo nu en dan kennelijk relativeren om te kunnen overleven. Je moet objectief beslissingen kunnen nemen en op een bepaalde afstand staan om alle facetten van een vraagstuk te doorzien. Kijkend naar het hedendaagse politieke gesteggel over de bestuurscultuur mag je concluderen dat de afstand te groot is geworden. Iets wat in Den Haag klaarblijkelijk uit de lucht kwam vallen. Maar Halsema schrijft in dit boek (uit 2016) het volgende over wat rond 2003 al leek te spelen:
“De mensen, ‘klanten’ in modern bureaucratisch jargon, die gebruikmaken en vaak afhankelijk zijn van de publieke diensten, worden gevangen in een web van eisen, regels en voorwaarden. Overheid en politiek behandelen mensen wantrouwend als zeurpieten en lastpakken of erger als potentiële fraudeurs, en krijgen daar achterdocht en ontevredenheid voor terug.”
Halsema schrijft haar memoires met een hartverwarmende openhartigheid. Was ze in de kamer al welbespraakt en kristalhelder, zo is ze dat hier ook. En ze is misschien nog het meest kritisch op zichzelf. Ze spaart zichzelf niet en die eerlijkheid siert haar. Een politicus als Halsema wordt in het huidige debat nog wel eens gemist.
Naast een intiem inkijkje in de gedachtewereld van Halsema, geeft het boek ook een goed tijdsbeeld weer van een politicus in een bijzonder tijdsgewricht: de aanslagen op het WTC, de opkomst en moord op Fortuyn, de moord op Theo van Gogh, de opkomst van Geert Wilders. De gebeurtenissen van de afgelopen decennia schieten voorbij en geven vooral goed weer hoe het huidige landschap is ontstaan. Bijzonder is het dan om te lezen wat Geert Wilders zei na 9/11:
“Een paar weken na de aanslag zegt VVD-kamerlid Geert Wilders in de talkshow Barend & Van Dorp dat er op zichzelf niks mis is met de Islam, dat moslims goede burgers zijn en dat alleen een klein groepje moslimextremisten geweld gebruikt. Wilders noemt de opmerking van Elsevier-columnist Pim Fortuyn, dat er een ‘koude oorlog tegen de islam’ moet worden gevoerd, ‘verwerpelijk’.”
Het kan verkeren. Zoals Wilders, is ook Halsema terug gekomen op wat ze in de introductie nog hartstochtelijk meedeelt: dat ze niet weer terug de politiek in zou gaan. Je kunt je het al lezend ook nauwelijks voorstellen. Ook al voelt ze zich af en toe geen politicus, wel voel je de constante drang naar opkomen voor gerechtigheid, naar een betere samenleving, naar een vinger in de pap. Ze weet wat ze wil.
In tijden waarin je alleen nog maar pessimistisch naar de toekomst kan kijken heeft de linkse, progressieve stroming het moeilijk. Er is een drang naar veiligheid, zekerheid, eigenheid in een wereld die alleen maar kleiner, onveiliger en nationalistischer lijkt te worden. Halsema pleitte voor een meer proactieve houding:
“Er is een plicht tot optimisme. Daarmee bedoelt hij (filosoof Popper) dat er misschien geen reden tot optimisme is, maar dat dat ons niet ontslaat van de plicht om onze toekomst zo goed mogelijk vorm te geven.”
In het bekrompen politieke steekspel van verwijten zou je zo af en toe hopen dat er een vooruitstrevende, visionaire politicus als het toneel bestijgt die het kibbelende gajes de weg wijst. Zo iemand was Halsema zeker niet, niet in haar eerste periode. Misschien is ze dat in de loop der jaren wel geworden. Laat ons, in navolging van Halsema, dan ook optimistisch zijn en hopen dat de leiders van nu, door voortschrijdend inzicht, net als Halsema, uiteindelijk ook zeer bekwaam zullen gaan worden.
November 25, 2019
Interessante inkijk in afgelopen 15 jaar Nederlandse politiek, met crises als Ayaan Hirschi Ali, Kredietcrisis, Balkende. Maar het boek deed me ook realiseren waarom GroenLinks niet mijn partij is.
En fascinerend om te lezen hoe het is als vrouw, fractievoorzitter te zijn, de enorme druk (en bedreigingen) en hoe dat zich dan ook privé uitspeelt.
En fascinerend om te lezen hoe het is als vrouw, fractievoorzitter te zijn, de enorme druk (en bedreigingen) en hoe dat zich dan ook privé uitspeelt.
September 4, 2018
Tussen ‘99-‘05 werkte in de TK als medewerker (voor PvdA). Voor mij bied het boek geen nieuwe inzichten, behalve de inhoudelijke zoektocht die GL heeft/had (wat ik overigens waardeer). Oordeel over PvdA hard maar terecht. Ik ben Halsema veel meer gaan waarderen.
October 20, 2024
Drie dingen die me bijblijven na het lezen van dit boek:
1) wat een zooitje in Den Haag;
2) zoveel is er niet verandert na al die jaren;
3) Femke Halsema heeft het erg met zichzelf getroffen.
Interessant inkijkje in de politiek tijdens Halsema’s jaren, mooi tijdsdocument.
1) wat een zooitje in Den Haag;
2) zoveel is er niet verandert na al die jaren;
3) Femke Halsema heeft het erg met zichzelf getroffen.
Interessant inkijkje in de politiek tijdens Halsema’s jaren, mooi tijdsdocument.
July 31, 2024
Leuk geschreven, fijne politieke geschiedenis met zowel strategische overwegingen als sappige anekdotes
September 26, 2025
Heerlijke politieke memoires. Wat opvalt is, hoezeer de periode die Halsema beschrijft (1995 - 2010) de bakermat van het huidige politieke klimaat was. Het populisme in opkomst, de multiculturele samenleving, de asiel- en immigratiekwestie; we lijken maar weinig opgeschoten in de afgelopen decennia. Halsema is eerlijk, ook over haar eigen falen en ze analyseert het politieke bedrijf grondig. Daarnaast is er ook ruimte voor sappige verhalen en dat maakt deze memoires uiterst leesbaar.
September 18, 2017
Interessante inkijk in het politieke leven in Den Haag, vergezeld van een aardige dosis zelfkritiek. Het boek is vrij 'droog' geschreven, en heeft, vanwege de overwegend chronologische tijdlijn soms iets weg van een 'en toen, en toen'-verhaal. Dezelfde 'droge' schrijfstijl zorgt echter voor bondige analyses en rake typeringen, en deze maken het boek zeker de moeite waard.
October 21, 2018
Politieke memoires die weglezen als een roman. Haar stijl is prettig en haar zelfreflectie op haar carrière verfrissend.
February 22, 2020
Goed boek vol zelfreflectie.
November 8, 2016
Of je nou iets met Groen Links en Femke hebt, of juist helmaal niet, maakt niet uit. Voor mensen die graag een kijkje achter de politieke schermen willen is dit boek smullen.
Van Politici verwachten media en publiek vaak ja of nee antwoorden. Erkennen dat er zoiets bestaat als een grijs gebied zorgt ervoor dat een politicus gebrek aan transparantie wordt verweten. Hierdoor blijven politici in de ogen van het publiek vaag en laten niet altijd het achterste van de tong zien.
Daarom is dit boek een verademing. Halsema laat met veel voorbeelden zien dat politiek niet zo eenvoudig is als media, boze kiezers en opportunistische politieke gelukzoekers het wel eens doen voorkomen. Het is een ambacht dat velen zich met vallen en opstaan meester moeten maken.
De ongezonde persoonlijke aandacht die sommige lijsttrekkers zich via sociale media moeten laten welgevallen komt in dit boek ook (soms schokkend) naar voren. Na het lezen van dit boek begrijp ik helemaal waarom Femke haar Twitter account vaarwel zei.
Ik heb genoten van de politieke memoires van Femke. Ik hoop dat haar oproep voor vrijheid, meer positivisme en meer met elkaar in gesprek gaan velen zal inspireren.
Van Politici verwachten media en publiek vaak ja of nee antwoorden. Erkennen dat er zoiets bestaat als een grijs gebied zorgt ervoor dat een politicus gebrek aan transparantie wordt verweten. Hierdoor blijven politici in de ogen van het publiek vaag en laten niet altijd het achterste van de tong zien.
Daarom is dit boek een verademing. Halsema laat met veel voorbeelden zien dat politiek niet zo eenvoudig is als media, boze kiezers en opportunistische politieke gelukzoekers het wel eens doen voorkomen. Het is een ambacht dat velen zich met vallen en opstaan meester moeten maken.
De ongezonde persoonlijke aandacht die sommige lijsttrekkers zich via sociale media moeten laten welgevallen komt in dit boek ook (soms schokkend) naar voren. Na het lezen van dit boek begrijp ik helemaal waarom Femke haar Twitter account vaarwel zei.
Ik heb genoten van de politieke memoires van Femke. Ik hoop dat haar oproep voor vrijheid, meer positivisme en meer met elkaar in gesprek gaan velen zal inspireren.
May 15, 2016
Sommige stukken gingen iets te lang door op dezelfde kwestie, maar wat was het interessant om belangrijk politiek nieuws vanuit een andere hoek belicht te zien. Vooral de passages over hoe de media omging met het partij programma van GroenLinks en er, onbedoeld of niet, een ander beeld van neerzette.
Halsema weet de gebeurtenissen afstandelijk te aanschouwen, maar toch komt het dichtbij zodat het interessant blijft. Ik kan mij vinden in haar houding over het vrije woord en dat heb ik eigenlijk nooit geweten tot nu toe. Wellicht door mijn leeftijd, wellicht door framing.
Halsema weet de gebeurtenissen afstandelijk te aanschouwen, maar toch komt het dichtbij zodat het interessant blijft. Ik kan mij vinden in haar houding over het vrije woord en dat heb ik eigenlijk nooit geweten tot nu toe. Wellicht door mijn leeftijd, wellicht door framing.
August 2, 2018
Ik had nooit gedacht dat ik politieke memoires zo spannend zou kunnen vinden. Enige zeer lichte teleurstelling is dat ze weinig ingaat op hoe GroenLinks na haar vertrek veranderd is, maar daar kan ik alleen maar begrip voor hebben na het lezen van de laatste paar bladzijden en de wens van Femke om een meer beschouwende rol te hebben ten opzichte van de politiek.
Ze had er van mij nog 100 pagina's achter mogen plakken en ik hoop dat dit een heleboel andere oud-politici inspireert om ook hun memoires te publiceren.
Ze had er van mij nog 100 pagina's achter mogen plakken en ik hoop dat dit een heleboel andere oud-politici inspireert om ook hun memoires te publiceren.
February 14, 2017
Het lukt me niet om dit boek verder uit te lezen, na 1/3 gestopt. Ik merkte telkens tegenzin als ik weer tijd had om ermee verder te gaan.
Politiek interesseert me doorgaans bijzonder, en een kijkje van binnenuit de Haagse politiek moet toch heel interessant zijn.
Mw Halsema schrijft ook best onderhoudend. Maar wat is het 'verhaal' sáái!
Helaas een teleurstelling, terwijl ik mw Halsema's politieke carrière wel bewonder.
Politiek interesseert me doorgaans bijzonder, en een kijkje van binnenuit de Haagse politiek moet toch heel interessant zijn.
Mw Halsema schrijft ook best onderhoudend. Maar wat is het 'verhaal' sáái!
Helaas een teleurstelling, terwijl ik mw Halsema's politieke carrière wel bewonder.
May 6, 2016
Interessant overzicht van Femke Halsema haar periode als politica. Wat weer eens bevestigen wordt is dat ze een stuk progressiever was dan grote delen van haar aanhang - en dat er leiderschap voor nodig was om de partij te doen bewegen in haar richting. Iets waar ze uiteindelijk aardig in geslaagd is.
August 3, 2016
FEMKE HALSEMA HAS FINALLY WRITTEN HER POLITICAL MEMOIRES! Which means finally, I can read the book that has been on my pre-order list since June 2014! It may have taken her a long time, but I’m happy to say the book was worth the wait.
Curious why? Check out my full review on: http://addypolet.com/2016/07/12/pluch...
Curious why? Check out my full review on: http://addypolet.com/2016/07/12/pluch...
June 4, 2017
Al vaak genoemd in de andere reviews, maar Pluche geeft écht een mooi inkijkje in een politiek tijdperk. Deze memoires bevestigden (of versterkten?) mijn (voor)oordelen over Halsema, en er kwam een vleugje sympathie bij.
March 9, 2016
Een interessant inzicht in de Nederlandse politiek van de afgelopen vijftien jaar. En Femke is gewoon een topwijf.
July 31, 2020
Informatief maar ook saai. In eerste instantie vond ik het interessant om alle gebeurtenissen opnieuw de revue te laten passeren want door alle ontwikkelingen rond Circus Trump was ik ondertussen allerlei dingen van toen vergeten. En Halsema biedt ook informatie over wat er achter de schermen gebeurde die ik toentertijd niet had. Ik heb meer dan eens op haar gestemd en heb daar geen spijt van, ze lijkt me nog steeds integer en capabel. Maar na 300 bladzijdes had ik genoeg van de toon en de opsommingen.
Dat viel samen met het punt waarop ik iemand uit de toenmalige Groen Links-fractie definitief herkende als vader van kinderen waar ik een tijd babysitter voor was. De man leek o.k. en ik wil niets afdoen aan het drama dat zich in zijn gezin heeft afgespeeld, jaren voordat ik met ze in contact kwam. Maar na een boek lang de mond vol over mensen helpen die socio-economisch kwetsbaar zijn en elke keer weer een pleidooi voor wellevende omgangsvormen, kon ik alleen maar denken aan hoe de partner van de Groen Links-man zonder me te betalen voor al bewezen babysit-diensten nooit meer iets van zich liet horen, niet reageerde op telefoontjes, etc.
Ik had dat geld nodig. Daarnaast werden door het oppaswerk herbelevingen getriggerd en kwam ik er zo uiteindelijk achter dat ik een post traumatische stress stoornis heb. De zus van de mevrouw in kwestie heeft me toen in haar plaats betaald en merkte een tijd later op dat mevrouw haar nog steeds niet had terugbetaald. Aan het eind van het boek wordt deze mevrouw ook nog bedankt als kritische meelezer. Ik kan me nu dus een veel te precies beeld schetsen van Halsema's sociale cirkel en de aso's die zich daarin bevinden en dat ondergraaft haar boodschap.
Dat viel samen met het punt waarop ik iemand uit de toenmalige Groen Links-fractie definitief herkende als vader van kinderen waar ik een tijd babysitter voor was. De man leek o.k. en ik wil niets afdoen aan het drama dat zich in zijn gezin heeft afgespeeld, jaren voordat ik met ze in contact kwam. Maar na een boek lang de mond vol over mensen helpen die socio-economisch kwetsbaar zijn en elke keer weer een pleidooi voor wellevende omgangsvormen, kon ik alleen maar denken aan hoe de partner van de Groen Links-man zonder me te betalen voor al bewezen babysit-diensten nooit meer iets van zich liet horen, niet reageerde op telefoontjes, etc.
Ik had dat geld nodig. Daarnaast werden door het oppaswerk herbelevingen getriggerd en kwam ik er zo uiteindelijk achter dat ik een post traumatische stress stoornis heb. De zus van de mevrouw in kwestie heeft me toen in haar plaats betaald en merkte een tijd later op dat mevrouw haar nog steeds niet had terugbetaald. Aan het eind van het boek wordt deze mevrouw ook nog bedankt als kritische meelezer. Ik kan me nu dus een veel te precies beeld schetsen van Halsema's sociale cirkel en de aso's die zich daarin bevinden en dat ondergraaft haar boodschap.
Displaying 1 - 30 of 108 reviews