I do not know if the author had the same issue with me about the "size" of the story in comparition with the first trilogy but certainly in this third and final part she decided to make things quite "bigger", more epic if you prefer. To achieve this he turned to more traditional "tools" in the plot elements mainly found in classic tales. A call to a great achievement as proof of love and a spell of a powerful magician who needs ... hassle to solve is enough to untie the story and send our hero in a long journey that will bring him face to face with the past, will make him live his love from the beginning and will bring him up against powerful forces, physical and metaphysical, in a struggle which will determine the future of his country and the wider region.
So in this book we have more things to deal with. Magic in various forms, such as the classic version we know through fairy tales, the more real as the ability of charming women to earn what they want with a look and of course the most powerful of love. Travel to areas remind us of something, Eastern Mediterranean, North Africa, the Iberian Peninsula, with descriptions and use of historical facts which show us that the author have enough knowledges. Military conflicts that the writer describes to us with a very exciting way, putting the end doubts about the very purpose of the war and what exactly is what we call victory. Above all, however, the power of love is the dominant element, which can fight against anything, overcome and forgiven. All these elements dominate in this finale and make it special.
All that are nice but again after the inevitable comparison with the first trilogy I realize that something is missing, something it managed to make the story of Phedre a special one. I guess the change of the central character and narrator of the story is the major cause, he is certainly an interesting character but does not have the complexity of our dear Phedre and her emotional depth. The story has many positive elements but in the end is not so strong as to be able to entice you, make you to feel something very deep inside, despite several emotional moments and the upgrade in the last part. Of course all the rest are in place, with all the elements that we loved in the first trilogy exist to the same extent, which is enough in balancing the impressions that nowhere in these three books can not be considered exceptional. In short, although certainly this trilogy is subordinate than the first it has its value.
Δεν ξέρω αν η συγγραφέας είχε το ίδιο θέμα με εμένα σχετικά με το "μέγεθος" της ιστορίας σε σύγκριση με την πρώτη τριλογία, σίγουρα, όμως, σε αυτό το τρίτο και τελευταίο μέρος αποφάσισε να κάνει τα πράγματα αρκετά "μεγαλύτερα", πιο επικά αν προτιμάτε. Για να το πετύχει αυτό στράφηκε σε πιο παραδοσιακά "εργαλεία", σε στοιχεία πλοκής που συναντάμε κυρίως στα κλασικά παραμύθια. Ένα κάλεσμα σε ένα μεγάλο κατόρθωμα ως απόδειξη της αγάπης και ένα ξόρκι ενός πανίσχυρου μάγου που χρειάζεται... ταλαιπωρία για να λυθεί είναι αρκετά για να ξεκολλήσει η ιστορία και να στείλουν τον ήρωά μας σε ένα μεγάλο ταξίδι που θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του, θα τον κάνει να ζήσει τον έρωτά του από την αρχή και θα του τον φέρει αντιμέτωπο με ισχυρές δυνάμεις, φυσικές και μεταφυσικές, σε έναν αγώνα από τον οποίο κρίνεται το μέλλον της χώρας του αλλά και της ευρύτερης περιοχής.
Οπότε σε αυτό το βιβλίο έχουμε πολύ περισσότερα πράγματα να ασχοληθούμε. Μαγεία σε διάφορες μορφές, όπως την κλασσική της εκδοχή που γνωρίζουμε μέσα από τα παραμύθια, την πιο πραγματική όπως την ικανότητα των γοητευτικών γυναικών να κερδίζουν αυτό που θέλουν με ένα βλέμμα και φυσικά την πιο ισχυρή που είναι ο έρωτας. Ταξίδια σε περιοχές που κάτι μας θυμίζουν, Ανατολική Μεσόγειος, Βόρεια Αφρική, Ιβηρική Χερσόνησος, με ονομασίες και χρήση ιστορικών γεγονότων που μας δείχνουν ότι η συγγραφέας είναι αρκετά διαβασμένη. Πολεμικές αναμετρήσεις και μου τις αφηγείται η συγγραφέας με πολύ συναρπαστικό τρόπο, βάζοντας στο τέλος και αμφιβολίες για τον ίδιο τον σκοπό του πολέμου και το τι ακριβώς είναι αυτό που λέμε νίκη. Πάνω από όλα, όμως, η δύναμη του έρωτα είναι το κυρίαρχο στοιχείο, που μπορεί να παλέψει απέναντι σε οτιδήποτε, να ξεπεράσει και να συγχωρήσει. Όλα αυτά τα στοιχεία κυριαρχούν σε αυτό το φινάλε και το κάνουν ξεχωριστό.
Ωραία όλα αυτά αλλά πάλι μετά την αναπόφευκτη σύγκριση με την πρώτη τριλογία συνειδητοποιώ ότι κάτι λείπει, κάτι που κατάφερε να κάνει ξεχωριστή την ιστορία της Φαίδρας. Φαντάζομαι η αλλαγή του κεντρικού χαρακτήρα και αφηγητή της ιστορίας είναι η σημαντικότερη αιτία, σίγουρα είναι ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας αλλά δεν έχει την πολυπλοκότητα της αγαπητής μας Φαίδρας και το συναισθηματικό της βάθος. Η ιστορία του έχει πολλά θετικά στοιχεία αλλά στο τέλος δεν είναι τόσο δυνατή ώστε να μπορέσει να σε παρασύρει, να σε κάνει να την αισθανθείς μέσα σου, παρά τις αρκετές συναισθηματικές στιγμές και την αναβάθμιση της στο τελευταίο μέρος. Φυσικά όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται στη θέση τους, με όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε στην πρώτη τριλογία να υπάρχουν στον ίδιο βαθμό, κάτι που ισοσκελίζει αρκετά τις εντυπώσεις ώστε σε κανένα σημείο αυτά τα τρία βιβλία να μην μπορούν να θεωρηθούν εξαιρετικά. Με λίγα λόγια αν και σίγουρα αυτή η τριλογία είναι αρκετά υποδεέστερη της πρώτης έχει την αξία της.