De prijzenwinnende jonge komeet aan het SF-firmament, John Varley, vermaard om Titaan, Rode Lijn met Ophiuchi en zijn nieuwste, verfilmde roman: Millennium, leeft zich verkwikkend uit in zijn verhalen. Uit dit degelijke en tegelijk lichtvoetige materiaal is Vaarwel, Robinson samengesteld. Bevat de verhalen: - Vaarwel, Robinson Crusoë - De barbie-moorden - Het Beatnikmoeras
John Varley was born in Austin, Texas. He grew up in Fort Worth, Texas, moved to Port Arthur in 1957, and graduated from Nederland High School. He went to Michigan State University.
He has written several novels and numerous short stories.He has received both the Hugo and Nebula awards.
We graven graag in de lange lijsten van de Hugo-, Nebula- of Locusaward-winnaars in de hoop zo vergeten scifipareltjes op te duikelen. John Varley wist met zijn kortverhalen alle drie de prijzen één of meerdere keren op zijn naam te schrijven (de Locus zelfs tien keer!), voor het eerst in 1979 met 'The Barbie Murders', een kortverhaal verschenen in mijn geboortejaar. Het is meteen het sterkste verhaal uit deze bundel, die naast titelverhaal 'Vaarwel, Robinson' ook nog 'Het Beatnikmoeras' bevat.
In 'De Barbiemoorden' moet een politiecommissaris een moord onderzoeken die schaamteloos voor de ogen van de camera's gebeurde. Zowel het slachtoffer als de dader woonden echter in het stadsdeel waar de Barbie-sekte leeft: een sekte die gelijkheid zo fanatiek nastreeft, dat alle leden hun naam laten schrappen en zich fysiek laten opereren om er hetzelfde uit te zien. Ze identificeren zich ook niet meer als individu, maar als 'we', wat het onderzoek naar de moord zo goed als onmogelijk maakt.
Varley's science fiction (in deze bundel) draait om sociale conventies, seksualiteit en opgroeien, maar de aangereikte ideeën bereikten ons niet altijd even goed. Misschien omdat sommige thema's (klonen bijvoorbeeld) eind jaren `70 nog verrassend en fris waren, maar de dag van vandaag al helemaal hun ingang gevonden hebben. Vlot geschreven en deglijk, maar niet onvergetelijk.
Kokoelma scifinovelleja 70-luvulta. Aurinkokuntamme eri planeetoille sijoittuvat tarinat ovat scifin ytimessä siinä mielessä, että Varley antaa melko paljon tilaa sille, että yrittää vakuuttaa lukijan teknisesti kehittyneemmästä yhteiskunnasta, joka on mahdollistanut ihmiselle uusien planeettojen valloittamisen. Teknisen pullistelun alla teemat ovat kuitenkin syvästi inhimillisiä, ja novelleissa pohditaan muun muassa lasten ja vanhempien välisiä suhteita, vuorovaikutusta ja seksuaalisuutta. Hämmentävä viimeinen novelli sijoittuu nykyaikaan ja kertoo kuurosokeiden yhteisöstä, jossa ihmiset ovat oppineet toimimaan harmonisesti yhtenä organismina. Kirjallisesti melko suoraviivainen mutta aihevalinnoiltaan ajatuksia herättävä kokonaisuus.
A collection of John Varley's short stories. No space monsters or voyages to distant galaxies; Varley stayed mostly in our own solar system, the Moon, Mars, Venus and Mercury, even on Earth.
The stories were "different" and I liked some as some others were not so good. "Air raid" was most to my liking, the idea was both fresh and odd - odd in a good way. The talking black hole was also an interesting creature of the infinite space.
Varley seems to be very obsessed with sex change (or perhaps gender reassignment would be a slightly better expression); in many stories the characters had changed their sex, even several times and it was considered more normal than the traditional family with father, mother and their children. Fathers were not at all important, often unknown - who cares about men.
The Funhouse Effect (1976) Retrograde Summer (1975) In the Bowl (1975) Blue Champagne (1981) Bagatelle (1976) Equinoctial (1977) Good-Bye, Robinson Crusoe (1977) Lollipop and the Tar Baby (1977) The Black Hole Passes (1975) The Unprocessed Word (1986) The Manhattan Phone Book (1984)