Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009: Στο Νεκροταφείο Westminster Church της Βαλτιμόρης λαμβάνει χώρα ένα birthday party για την επέτειο των 200 χρόνων από τη γέννηση του αινιγματικού αριστοτέχνη του μακάβριου, του αμερικανού συγγραφέα, ποιητή και κριτικού Έντγκαρ Άλαν Πόε.
Δίπλα στον τάφο του, φρουρός, ένας Μαύρος Γάτος. Μεταμεσονύκτιος φόρος τιμής, τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μπουκάλι κονιάκ: πάλι εκεί, όπως μυστηριωδώς συμβαίνει στα γενέθλιά του τα τελευταία 60 χρόνια.
Τα Κοράκια, τα Σκουλήκια και ο Δαίμων της Διαστροφής χειροκροτούν.
Ο μαυροντυμένος Πατριάρχης του Μυστηρίου χαμογελάει σαρκαστικά μέσα απ τον τάφο του.
Ο σκοτεινός κόσμος του Έντγκαρ Άλαν Πόε, μέσα από τρία διηγήματα:
"Ο μαύρος γάτος". Εμβληματικό έργο του Πόε, το παραλήρημα ενός ανθρώπου που -όπως ο ίδιος ο συγγραφέας- κυριαρχείται από τον δαίμονα του ποτού και από μια ακατάληπτη επιθυμία της ψυχής να βλάψει η ίδια τον εαυτό της, να κάνει κακό για το κακό...
"Ο λάκκος και το εκκρεμές". Ένα έργο για τον μη θάνατο, για τη νοσηρή αγωνία του μυαλού όχι τόσο μήπως δει φρικτά πράγματα, αλλά μήπως το τίποτα ξαφνικά αντικρύσει...
Η πρόωρη ταφή και οι απέθαντοι νεκροί, αυτοί που θάβονται ενώ ακόμα δεν έχουν πεθάνει... Η ανυπόφορη πίεση των πνευμόνων, οι αναθυμιάσεις της υγρής γης, το άγγιγμα με το σάβανο, η ασφυκτική στενότητα του χώρου, της απόλυτης Νύχτας η σκοτεινιά, η θάλασσα της σιωπής, η αόρατη αλλά αισθητή παρουσία του Κατακτητικού σκουληκιού...
... και μέσα από την ιδιαίτερη και σκοτεινά ατμοσφαιρική εικονογράφηση του Luis Scafati (υποψήφιος για το βραβείο Hans Christian Andersen 2009, με έργα που έχουν παρουσιαστεί στη Βαρκελώνη, τη Φρανκφούρτη και τη Μαδρίτη, και αποτελούν μέρος συλλογών μεγάλων μουσείων του Μπουένος Άιρες.)
The name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
Το βιβλίο περιέχει 3 ιστορίες (Ο μαύρος γάτος - Ο λάκκος και το εκκρεμές - Η πρόωρη ταφή) και μια καθηλωτική εικονογράφηση που συνοδεύει τις ιστορίες υπέροχα. Διαβάζοντας το κείμενο καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πόσο καλή δουλειά έχει γίνει στην μετάφραση και στην επιμέλεια. Μπράβο στις εκδόσεις Οξύ.
Η τιμωρία, η καταδίκη, ο φόβος και η λύτρωση, είναι έννοιες που παρουσιάζονται αριστουργηματικά σε αυτά τα κείμενα. Βυθίζεσαι στην ανησυχία του αφηγητή, στον φόβο και στο άγχος που περιγράφει και ζει.
Öyküler bildiğimiz Edgar Allan Poe şaheserleri. Ancak bu kitabı çok daha önemli hale getiren bu karanlık cümlelere eşlik eden, eserler kadar güzel, sizi o havanın içine sokan Luis Scafari çizimleri. Bayıldım. Eminim ki Gotik / Karanlık Edebiyat seven okurlar da bu kitaba bayılacak. Bir kitapçıda rastlarsanız muhakkak inceleyiniz :)
Bize uykuları haram eden öykülerden oluşan kitap, ne yalan söyleyeyim beni pek tatmin etmedi. Ben zaten bu kitabı kara bir kedi evlat edinmenin verdiği romantiklikle almıştım ama horror story çıktı.
Poe'nun kaleminden daha dehşet verici bir şey varsa o da Scafati'nin çizimleridir. Kanım dondu arkadaş, sayfaları nasıl bir iştahla, nasıl bir heyecanla çevirdim anlatamam. Sonbahara yakışacak kitap olarak bahsetmiştim birkaç saat evvel bookstagram hesabımda Kara Kedi'den. Hakikaten öyle. Uzun zamandır bu kadar karanlık ve anlatımı böylesine gerçekçi bir kitap okumamıştım çok iyi geldi.
Birbirinden güzel ve etkileyici olan üç öyküden oluşuyor kitap. Mecazlarla dolu bir kitaptı. Dönemin şartlarını ve insan psikolojisinin o dönemdeki durumundan da az çok haberdar olmak gerekiyor gibi geliyor bana.
- Biricisi olan Kara Kedi, kedi aşığı biri olarak beni fazla rahatsız etti ama hepimizin içerimizde taşıdığı sapığa ne kadar dayanabileceğimizi test ediyor adeta Edgar.
- İkinci öykü olan Kuyu ve Sarkaç ise en beğendiğim öyküsü oldu. Sağlam bir psikolojik gerilim , dört duvar , kuyu , bağlanmış olmak, ve seni paramparça edecek bir sarkaç. Daha korkunç metaforlar seçilemezdi herhalde.
- Üçüncü hikaye de Diri Diri Gömülmek. Hani yukarıda ilk iki öykü için gerilim demiştim ya. Unutun onları. Asıl rahatsız edici ve gerelim yüklü öyküsü diri diri gömülmekti.
Η ατμοσφαιρική γραφή του Πόε στοιχειώνει και σπάει κόκκαλα. Ανησυχίες και φόβοι που έχουν βγει μέσα από φρικτούς εφιάλτες χύνουν αίμα και ιδρώτα αγωνίας. Η εικονογράφηση της ανθολογίας ήταν επίσης μια εξαιρετική προσθήκη !
Popsugar Reading Challenge #40: Tu categoría favorita 2015, 2016 o 2017 Es del 2017, Un libro con un gato en la portada. Es un excelente relato!! Me encanto
Ήταν ένας γάτος, μαύρος... πονηρός;; Μα... «Στο μεθύσι μου απάνω θα αρχίσω να ζητάω απ'τη ζωή ότι μου χρωστάει να φέρει πίσω...», όπως λένε και οι Active Member. Το πηγάδι βαθύ, υγρό και με ένα θανατηφόρο εκκρεμές. Ζωή και θάνατος. Επιδημίες, πανδημίες και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Για τους λάτρεις του είδους.
Hodnocení: 3,5* Některé se mi líbily víc, některé míň. 3,5* dávám především proto, že jsem četbu četla s dlouhými časovými přestávkami a tak úplně jsem si ještě nezvykla na ten "zastaralý jazyk." Každopádně ale není sporu, že je Poe zvláštním (v dobrém slova smyslu) autorem :)
La transición de un hombre noble y dócil a uno demente e incontrolable, Poe nos relata este cuento de suspenso, muy entretenido, con excelente técnica narrativa que atrapa el lector y desea saber más de esta tragedia hasta su punto máximo de declive.
Kitablar haqqında yazdığım reviews’a baxırdım. Baxdım ki bu kitaba 5 ulduz verib haqqında heçnə yazmamışam. Tam məzmun xatırlamıram çünki illər öncə oxumuşam. Amma çox ürkmüşdüm oxuyanda. Hər yazar oxucuda bu təsiri yarada bilmir, ona görə də təşəkkürlər Poe!
ανατριχιαστικό με τον τρόπο που μόνο ιστορίες που έχουν γραφτεί εκείνη την εποχή μπορούν να είναι φυσικά μιλάμε για έναν τεράστιο συγγραφέα ο οποίος έχει την κάνει όλα να δεις δει μέσα στην ψυχή σου
إدجار آلان بو كاتبي المفضل منذ سنوات طويلة ذو المزاج السوداوي وقصة الحياة الكئيبة ^_^ أغلب القصص سبق لي أن قرأتها بالفعل الكتاب مكون من 11 قصة انهيار منزل أوشر الانحدار إلى مالستروم جريمة في شارع موغ الخنفسة الذهبية مخطوطة في زجاجة القلب الراوي برميل أمونتيلادو حقائق في حادثة فالديمار الحفرة ورقاص الساعة أبو الهول قناع الموت الأحمر القط الأسود الرسالة المسروقة
Libro con cuatro relatos: El gato negro, Berenice, Guillermo Wilson y la caja oblonga, abarcando así varios de los subgéneros del terror y del terror mismo que Poe utilizaba en sus relatos magistralmente.
such a disappointment. The first story, El gato negro (The Black Cat) was BY FAR the best one and the only one that was even slightly scary/disturbing. Maybe I was let down because I went in with the wrong expectations - I was hoping for proper horror and instead the stories were more philosophical - kind of like Borges but a lot lot worse. Writing was really slow - in ‘El Diablo en el campanario’ and ‘La máscara de la muerte roja’, for example, 80% of the story was description with *literally* two pages of plot. I feel like with short stories this just isn’t acceptable.
Admittedly read in Spanish so might have enjoyed it a little more in English, but it was just such a slog; the collection is 120 pages long and took me two weeks to get through. A shame, because ‘The Raven’ is one of my all-time favourite poems.
El gato negro y otros relatos de terror es una selección de tres cuentos bastante breves, no por ello menos escalofriantes. Como bien reza la sinopsis, lo cotidiano descubre al lector una segunda y tenebrosa naturaleza: la comprensión racional se enfrenta con lo inverosímil; lo sobrenatural irrumpe, desconcertante. Eso sí, a pesar de su brevedad, es un libro para leer con muchísima calma porque para leer a Poe hay que tener los cinco sentidos alerta.
Como siempre, la prosa de este autor me ha parecido bastante florida y enrevesada. En ocasiones, algo denso. Pero es increíble cómo logra encerrar tantas metáforas y reflexiones en apenas una frase. Si te despistas lo que dura un pestañeo, ¡te habrás perdido un mundo!
Por último, y antes de pasar a una reseña por separado de cada relato, os advierto que los tres han sido narrados en primera persona. Y este recurso literario, en el caso de Poe, más que permitir, ¡obliga! al lector a empatizar con las emociones extremas que padecen sus protagonistas. Así que mucho cuidado, porque sufrimos en la misma medida.
El gato negro El protagonista de este magnífico relato es un amante de los animales. O mejor dicho, era. Porque la enfermedad del alcohol, como dice él, lo ha degradado hasta convertirlo en una "persona" irascible que, poco a poco, va dando rienda suelta a una agresividad ebria contra todo ser vivo. Y las consecuencias de su propia perversidad, lo conducen a obsesionarse con su (antaño) amado gato negro, un felino cariñoso y leal. Desde un principio, me ha parecido un relato inquietante porque, a pesar de que sabes de antemano que algo malo está a punto de suceder, Poe te mantiene con la intriga hasta las últimas líneas de su escrito. El terror de este relato no viene provocado por ningún sobresalto, sino precisamente, porque se masca la tragedia. Cabe decir que la figura del gato negro es magnífica, su transformación me ha puesto los pelos de punta y, al mismo tiempo, es un desenlace aplaudido. Si tuviera que resumir de algún modo este relato, diría que la justicia es tuerta.
El pozo y el péndulo Es un relato muy correcto que se "disfruta" por los desorbitados niveles de angustia que provoca su lectura. Un condenado a muerte por la Inquisición se enfrenta a al horror físico y psicológico de tener que burlar la muerte con su ingenio... una y otra vez. Sin embargo, a pesar de que es el cuento de terror que más y durante más tiempo me ha estremecido, no se encuentra entre mis favoritos de Poe. El autor desmaya a su protagonista sin necesidad real de ello para divagar sobre la conciencia humana y el recuerdo aletargado de una mente dormida. El bucle sin salida ni propósito de los primeros párrafos me ha provocado un poquito de sopor. Por lo demás, me ha parecido un relato escalofriante de una crueldad desmedida, cuyo final no me esperaba.
Entierro prematuro. Un hombre vive obsesionado con la idea de ser enterrado vivo, dado que sufre catalepsia. Su discurso consiste, básicamente, en una enumeración de todos los casos reales que conoce sobre personas que fueron enterradas vivas a lo largo de la historia. Al igual que en el anterior relato, Poe aprovecha para reflexionar sobre enfermedades que apagan temporalmente nuestra mente, preguntándose dónde estaba el alma mientras el cuerpo estaba "muerto". Finalmente, el protagonista comparte con nosotros su propia experiencia y agonía.
Si pudiera ser objetiva, creo que éste ha sido el relato más flojito de la selección en cuanto a emociones fuertes. A menos que, como a él, te obsesione la idea de ser enterrado antes de tiempo. Pero no puedo emitir una valoración objetiva. De modo que, a mí, me ha encantado la moraleja final. Poe lo mismo te da un susto de muerte que te escribe un relato que podría ser incluido en un libro de autoayuda (sí, estoy exagerando un poco). No me esperaba en absoluto encontrarme con una reflexión final sobre el poder de los miedos y la importancia de la razón.
En conclusión. El gato negro y otros relatos de terror es una selección breve pero escalofriante, tres historias de miedo perfectas para los amantes de las lecturas nocturnas alrededor de una hoguera. La edición es maravillosa, de coleccionista. Las ilustraciones de Luis Scafati son una auténtica pasada, y creo que no podrían gustarme más. Me he enamorado sin remedio de esos trazos tan... góticos, que son el complemento perfecto para una lectura tan inquietante. Por último, la traducción de Elvio Gandolfo ha estado a la altura de la prosa de Poe.
Una de la joyas de las que hablé ayer, edición del Círculo de Lectores de 1969 😍, envuelta en oro en paño . Edgar Allan Poe es uno de mis escritores preferidos. A partir de aquí, todo subjetivo. El fondo de todas sus obras: la obsesión con la muerte. Todo lo que amó, o le abandonó (¿no es otro tipo de muerte?) o murió. Un ser atormentado marcado desde los dos años. Una existencia trágica para alguien de su extrema sensibilidad y que volcó en cada obra. Un genio de la novela gótica 👏👏👏. Hoy quiero dar mi opinión de su relato El gato negro. Conocía los efectos del alcohol, su padre fue alcohólico crónico, pero el relata en esta obra la embriaguez patológica, un ser agresivo y violento tras ingerir este brebaje, el resto del tiempo, un ser atormentado. Leamos: <>. Hasta ahora no lo había sido, el gato es un animal astuto, nunca se hubiese acercado. Sigue: <>. Aquí llega la decadencia de un hombre bueno tras cometer un acto tan cruel, no hay nada peor que los pensamientos cargados con remordimientos, por eso no puede dejar de beber y mata las horas en el bodegón. Pero ¿qué sucede con la mujer? Le recuerda al gato, tranquila, cariñosa y comprensiva, por eso se confunde en su cabeza la imagen de ella y el gato, más unidas, más juntas. Un día le acompaña a los recados ¿quién? ¿Acaso la naturaleza del gato es la del perro? Se tropieza por las escaleras, va borracho, está arruinado y malvive en un sótano; llega la rabia, la violencia, según baja las escaleras, cada peldaño le lleva al fondo de su propio pozo interior. Levanta el hacha y la mata, ¿dónde está el gato? ¿No hay cierto desprecio hacia su mujer que parece conformarse en su nueva existencia? ¿Se metería un gato junto a un cadáver? Alucinaciones envueltas en remordimientos. El hombre bueno replegado por el alcohol confiesa rompiendo la pared con el bastón mientras el alter ego que surge del alcohol se jacta de su astucia. Me encanta leer. #yomequedoencasa
no no y no. definitivamente Poe no es para mí. no acostumbro a leer clásicos, pero me tropecé con este autor en la feria del libro de mi pueblo y quise darle una oportunidad. (realmente me dejé llevar por la portada del gatito negro pa q mentir).
el primer relato, el del gato negro, es el único q puede conseguir q se te revuelvan las tripas. aunq miedo como tal no es lo que me provocó, (i mean, el autor relata cómo ahorcó a su gato en un impulso de ira además de rebanarle la cabeza a su mujer con un hacha...) la sensación q se me quedó en el cuerpo fue más bien nauseabunda ante la crueldad del autor. encima está escrito en primera persona. (igual eso es lo q quería conseguir, q te rayaras en casa pensando si aquellas eran las ideas q se le pasaban por la cabeza o simplemente era un pavo creepy de cojones).
los demás relatos no comprendo por q están incluidos en el género terror, a no ser q sea por sus infinitas descripciones recargadas, pomposas e innecesarias...
no le pongo 1 estrella porq valoro su expresión escrita, en el relato de Leonora fue muy tierno, quitando el infimísimo detalle de q ese nombre corresponde a la mujer con la q se casó, su prima de 13 años 💀💀💀
This entire review has been hidden because of spoilers.