اولریکا و هشت داستان دیگر

by Jorge Luis Borges, کاوه میرعباسی (Translator)

A man and woman have a magical meeting.

Genres: Short Stories, Latin American Literature, Fiction, Novels, Literature

112 pages, Paperback

Published January 1, 2001

About the author

Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo was an Argentine short-story writer, essayist, poet and translator regarded as a key figure in Spanish-language and international literature. His best-known works, Ficciones (transl. Fictions) and El Aleph (transl. The Aleph), published in the 1940s, are collections of short stories exploring motifs such as dreams, labyrinths, chance, infinity, archives, mirrors, fictional writers and mythology. Borges's works have contributed to philosophical literature and the fantasy genre, and have had a major influence on the magic realist movement in 20th century Latin American literature.
Born in Buenos Aires, Borges later moved with his family to Switzerland in 1914, where he studied at the Collège de Genève. The family travelled widely in Europe, including Spain. On his return to Argentina in 1921, Borges began publishing his poems and essays in surrealist literary journals. He also worked as a librarian and public lecturer. In 1955, he was appointed director of the National Public Library and professor of English Literature at the University of Buenos Aires. He became completely blind by the age of 55. Scholars have suggested that his progressive blindness helped him to create innovative literary symbols through imagination. By the 1960s, his work was translated and published widely in the United States and Europe. Borges himself was fluent in several languages.
In 1961, he came to international attention when he received the first Formentor Prize, which he shared with Samuel Beckett. In 1971, he won the Jerusalem Prize. His international reputation was consolidated in the 1960s, aided by the growing number of English translations, the Latin American Boom, and by the success of Gabriel García Márquez's One Hundred Years of Solitude. He dedicated his final work, The Conspirators, to the city of Geneva, Switzerland. Writer and essayist J.M. Coetzee said of him: "He, more than anyone, renovated the language of fiction and thus opened the way to a remarkable generation of Spanish-American novelists."

Reviews

[فؤاد · Rating 2 out of 5]

از بين داستان ها فقط دو داستان "فرقۀ سى" و "اوندر" به سبك و سياق وهم آلود بورخسى بودن، و بهترين داستان هاى كتاب هم بودن.

داستان هاى "دوئلی دیگر"، "خدعه ى جنگى" و ابلينو اردوندو" هم بد نبودن.
تنها خصوصيت مثبت باقى داستان ها اين بود كه كوتاه بودن و زود تموم مى شدن.

[مجیدی‌ام · Rating 3 out of 5]

همون حسی که با خوندن صد سال تنهایی داشتم، بعد از خوندن این کتاب اومده سراغم و حالا مطمئن شدم این حس شامل تمام آثار ادبیات لاتین میشه!
اسامی بکار برده در کتاب های لاتین، به شدت سخت و غیرقابل یادآوری هستن. البته ادبیات روس هم دست کمی ندارند!

این کتاب شامل 9 داستان کوتاه هست که هر داستان بطور میانگین 10 صفحه اس.
بین داستان ها هیچ ارتباطی وجود نداره و فضای هر داستان با بقیه متفاوته. حتی سبک نگارش هم در هر داستان فرق داره و طبق معمول داستان هایی که سیال ذهن بودن رو نفهمیدم! :))
اگر نظر شخصی خودم رو بخوام بگم، 4 داستان بسیار خوب بودن، 3 داستان متوسط و 2 داستان که کلا نفهمیدم! :))
چندتا از داستان ها هم پتانسیل این رو داشتن که مجزا تبدیل به یک رمان طولانی بشن و بیشتر بهشون پرداخته بشه ولی بورخس همه داستان ها رو خیلی شسته و رفته جمع کرده بود. از حق نگذریم مترجم خوب و متن روان بود. کتاب بسیار خوش خوان هست.
البته که کتاب خوبیه و ارزش خوندن رو داره و به دلیل حجم پایینش یک شبه میشه تمومش کرد.
ولی خب من بشخصه بعد از دیدن اسم بورخس انتظار بیشتری داشتم. نویسندگان بزرگی داریم که داستان های کوتاه زیادی دارند که هر داستانشون ارزشش برابره با یک رمان طولانی! اسم نمی برم! :))

[Nazanin · Rating 2 out of 5]

دوستش داشتم؟؟
نع...


چند روز پیش برگشتم و دیدم دلم فقط میخواد داستان بخونم
داستان کوتاه که زیاد وقت نگیره
و اثر یک نویسنده بزرگ و نامدار باشه
کتابامو نگاهی انداختم و اولریکا رو ب خاطر نام و اعتبار نویسنده انتخاب کردم و با کلی خرسندی و اعتماد ب نفس، به عنوان اولین بورخس خوانی، شروعش کردم

به نظرم تمام داستان ها خیلی طوفانی و جذاب و صریح شروع میشن طوری ک آدم دلش میخواد ببینه خط بعدی چی میشه اما رفته رفته با پیشروی بیشتر، مدام ازون جذابیت ابتدایی کاسته میشه و انتظار آغازین ب سرانجام نمیرسه
برای من، یک قسمتهایی، پیوستگی مطالب، تحت الشعاع نام ها و اتفاقهای پی در پی قرار می گرفت انگار دارم روزنامه میخونم نه داستان و حتی اعتراف می کنم که مثلا در مورد "فرقه سی" متوجه نشدم جریان از چه قرار بود، کی بود، چی شد، چرا....

صرفا تا حدی "ابِلینو ارِدوندو" و "دوئل" رو دوست داشتم به ویژه اولی که همه چیزش جمع و جور و اندازه بود
تک جمله های خوبی در هر داستان بود ولی هرگز از وزن کسالت و خسته کننده بودن کتاب نکاست
اضافه کنم که ترجمه هم ب نظرم خیلی خوب و یکدست بود شاید اگه ترجمه این کیفیت رو نمیداشت همون اول قید خوندن این کتاب رو می زدم
باید بعدا بورخس را در دیگر کتابهایش از نو پیدا کنم

در مجموع این اثر برای من حکم آدامسی رو داشت که خیلی زودتر از موعد، شیرینی شو از دست داد

[Glenn Russell]

Not a subject a reader would ordinarily expect from the author of The Aleph and Labyrinths but Jorge Luis Borges did write one love story, a tale filled with sweetness and tenderness. The love story even features a narrator having much in common with Borges himself. For many reasons, this love story counts as one of my all time favorites from the great Argentine author. Enjoy!

ULRIKKE
My story will be faithful to reality, or at least to my personal recollection of reality, which is the same thing. The events took place only a short while ago, but I know that the habit of literature is also the habit of interpolating circumstantial details and accentuating certain emphases. I wish to tell the story of my encounter with Ulrikke (I never learned her last name, and perhaps never will) in the city of York. The tale will span one night and one morning.

It would be easy for me to say that I saw her for the first time beside the Five Sisters at York Minster, those stained glass panes devoid of figural representation that Cromwell's iconoclasts left untouched, but the fact is that we met in the day room of the Northern Inn, which lies outside the walls. There were but a few of us in the room, and she had her back to me. Some-one offered her a glass of sherry and she refused it.

"I am a feminist," she said. "I have no desire to imitate men. I find their tobacco and their alcohol repulsive."

The pronouncement was an attempt at wit, and I sensed this wasn't the first time she'd voiced it. I later learned that it was not like her—but what we say is not always like us.

She said she'd arrived at the museum late, but that they'd let her in when they learned she was Norwegian.

"Not the first time the Norwegians storm York," someone remarked. "Quite right," she said. "England was ours and we lost her—if, that is, anyone can possess anything or anything can really be lost."

It was at that point that I looked at her. A line somewhere in William Blake talks about girls of soft silver or furious gold, but in Ulrikke there was both gold and softness. She was light and tall, with sharp features and gray eyes. Less than by her face, I was impressed by her air of calm mystery. She smiled easily, and her smile seemed to take her somewhere far away. She was dressed in black—unusual in the lands of the north, which try to cheer the dullness of the surroundings with bright colors. She spoke a neat, precise English, slightly stressing the r’s. I am no great observer; I discovered these things gradually.

We were introduced. I told her I was a professor at the University of the Andes, in Bogotá.I clarified that I myself was Colombian.

"What is 'being Colombian'?"

"I'm not sure," I replied. "It's an act of faith."

"Like being Norwegian," she said, nodding.

I can recall nothing further of what was said that night. The next day I came down to the dining room early. I saw through the windows that it had snowed; the moors ran on seamlessly into the morning.

There was no one else in the dining room. Ulrikke invited me to share her table. She told me she liked to go out walking alone.

I remembered an old quip of Schopenhauer's.

"I do too. We can go out alone together,"

I said. We walked off away from the house through the newly fallen snow. There was not a soul abroad in the fields. I suggested we go downriver a few miles, to Thorgate. I know I was in love with Ulrikke; there was no other person on earth I'd have wanted beside me.

Suddenly I heard the far-off howl of a wolf. I have never heard a wolf howl, but I know that it was a wolf. Ulrikke's expression did not change.

After a while she said, as though thinking out loud:

"The few shabby swords I saw yesterday in York Minster were more moving to me than the great ships in the museum at Oslo."

Our two paths were briefly crossing: that evening Ulrikke was to continue her journey toward London; I, toward Edinburgh.

"On Oxford Street," she said, "I will retrace the steps of DeQuincey,who went seeking his lost Anna among the crowds of London."

"DeQuincey," I replied, "stopped looking. My search for her, on the other hand, continues, through all time."

"Perhaps," Ulrikke said softly, "you have found her."

I realized that an unforeseen event was not to be forbidden me, and I kissed her lips and her eyes. She pushed me away with gentle firmness, but then said:

"I shall be yours in the inn at Thorgate. I ask you, meanwhile, not to touch me. It's best that way."

For a celibate, middle-aged man, proffered love is a gift that one no longer hopes for; a miracle has the right to impose conditions. I recalled my salad days in Popayán and a girl from Texas, as bright and slender as Ulrikke, who had denied me her love. I did not make the mistake of asking her whether she loved me.

I realized that I was not the first, and would not be the last. That adventure, perhaps the last for me, would be one of many for that glowing, determined disciple of Ibsen.

We walked on, hand in hand.

"All this is like a dream," I said, "and I never dream."

"Like that king," Ulrikke replied, "who never dreamed until a sorcerer put him to sleep in a pigsty."

Then she added:

"Ssh! A bird is about to sing."

In a moment we heard the birdsong.

"In these lands," I said, "people think that a person who's soon to die can see the future."

"And I'm about to die," she said.

I looked at her, stunned.

"Lets cut through the woods," I urged her. "We'll get to Thorgate sooner."

"The woods are dangerous," she replied.

We continued across the moors.

"I wish this moment would last forever," I murmured.

"Forever is a word mankind is forbidden to speak," Ulrikke declared emphatically, and then, to soften her words, she asked me to tell her my name again, which she hadn't heard very well.

"Javier Otárola," I said.

She tried to repeat it, but couldn't. I failed, likewise, with Ulrikke.

"I will call you Sigurd," she said with a smile.

"And if I'm to be Sigurd," I replied, "then you shall be Brunhild."

Her steps had slowed.

"Do you know the saga?" I asked.

"Of course," she said. "The tragic story that the Germans spoiled with their parvenu Nibelungen."

I didn't want to argue, so I answered:

"Brunhild, you are walking as though you wanted a sword to lie between us in our bed."

We were suddenly before the inn. I was not surprised to find that it, like the one we had departed from, was called the Northern Inn. From the top of the staircase, Ulrikke called down to me:

"Did you hear the wolf? There are no wolves in England anymore. Hurry up."

As I climbed the stairs, I noticed that the walls were papered a deep crimson, in the style of William Morris, with intertwined birds and fruit. Ulrikke entered the room first. The dark chamber had a low, peaked ceiling. The expected bed was duplicated in a vague glass, and its burnished mahogany reminded me of the mirror of the Scriptures. Ulrikke had already undressed. She called me by my true name, Javier. I sensed that the snow was coming down harder. Now there was no more furniture, no more mirrors. There was no sword between us. Like sand, time sifted away. Ancient in the dimness flowed love, and for the first and last time, I possessed the image of Ulrikke.

[Armin Ahmadianzadeh · Rating 2 out of 5]

داستان‌های کوتاه این کتاب یا بهتره بگم روایات تاریخی کوتاه داستان‌گونه این کتاب رو خوندم.

اینطور نبود که بگم خیلی چشم‌نواز بود و لذت بردم. صرفا خوندم تا با نثر بورخس آشنا بشم.

ولی اگر بخوام نقدی بکنم این خواهد بود که داستان‌ها کشش داستانی نداشتن و صرفا انگار راوی یک محقق و پژوهشگر تاریخی بود و یک‌سری روایات رو از دل تاریخ آمریکای جنوبی در مورد برخی جنگ‌های آرژانتین و اروگوئه و برزیل و... به تحریر درآورده بود. هر چند که از سندیت تاریخی این وقایع اطمینان ندارم.

ولی درکل اینطوری نبود که بگم دوس نداشتم. برای آشنایی با نثر بورخس خوندم و اصلا هم اینطوری نیس که بگم من رو از ادامه بورخس‌خوانی در آینده منصرف کرد. اتفاقا خیلی مشتاق هستم هزارتوهای بورخس رو بخونم، متأسفانه نسخه فیزیکی کتاب پیدا نمیشه این‌روزا.

در ضمن ایده بورخس برای ترکیب تاریخ با داستان رو خیلی به‌شخصه دوس دارم.

ترجمه میرعباسی رو هم به‌شخصه دوس دارم و تا حالا تمام کتاب‌هایی که با ترجمه میرعباسی خوندم برام ارزشمند بودن.

[Fatemeh · Rating 1 out of 5]

داستان های این کتاب شبیه یه خواب درهم و برهمه که حتی یک قسمت جالب هم نداره و فقط سردرد و اعصاب خوردی و گنگی بر جا میذاره .
به نظرم کسایی که میگن یکی دو تا از داستان ها خوب بود دارن به این کتب لطف میکنند ولی من واقعا حتی با یکی از داستان ها هم حال نکردم .حتی یک جمله به درد بخور هم نداشت که دلم رو به اون خوش کنم .
آخر هر داستان میگفتم خوب الان که چی ؟ واقعا این داستانه یا صرفا کلمات بدون مفهموم خاصی پشت سر هم قرار گرفتن تا صفحات رو پر کنند.
قبلا هر کتابی از نشر ماهی بود بدون چون و چرا میگفتم خوبه ولی الان اصلا هدفش از چاپ کردن اینجور کتاب ها رو درک نمیکنم.
اگر امکانش بود حتی یک ستاره هم نمیدادم از بس که این کتاب رفته رو مخم .

[Fereshteh Khanzad · Rating 5 out of 5]

"نه از حوادث صعبش سخنی خواهم گفت و نه خواهم کوشید نظم صحیح نا پایداری های حال و روزم را به یاد آورم"
از کتاب داستان "اوندر"

کلام بورخس آن قدر دست نایافتنی است که ماه برای من زمینی🙈🙊
اما بگذارید حس و حالم را با شما شریک شوم.
به عالم بورخس که می آیید بدانید ظرف چند ساعتی ای که شریک دنیایش هستید هم از شور عشق ، هم از دشنه ی مرگ، هم از پرده های پر نقش حیات ، هم از تاریخ پر از رمز و رموز، از اساطیر ، از اعجاز کلمه از حقیقت، از شعرو حتی از زادگاهش "بوینس آیرس" از گاچو ها و از سنت میگوید و می گوید.


"همین طور است، ظرف فقط چند ساعت، هم عشق را شناختم و هم چهره ی مرگ را دیدم. همه چیز بر همه ی انسان ها آشکار می شود، یا دست کم همه ی چیز هایی که مقدر است بر آن ها آشکار شود."

از داستان "شب عطیه ها"

بیاید خود تقدیر رقم زنید و عالم بورخس را تجربه کنید😍

خورخه لوییس بورخس عاشق زادگاهش "بوینس آیرس" بود و در تعدادی از داستان هایش این مکان را به تصویر کشیده. دوست داشت به واسطه ی شعر هایش مشهور شود اما داستان های کوتاهش او را شناساند اما آن چه که بورخس را بورخس کرد نه شعر هایش و نه داستان هایش بود این حافظه ی بی نظیر او بود. کتاب خوان به تمام معنا طوری که ادعا می کرد در آرژانتین کسی در کتاب خوانی همتایش نیست. هزار و یک شب یکی از کتاب های مورد علاقه اش بود.

"باور کنید درباره ی فواید نابینایی بیش از حد اغراق کرده اند. من اگر می توانستم ببینم ، پایم را از در خانه بیرون نمی گذاشتم‌. در خانه می نشستم و آن همه کتابی که دورم ریخته است، می خواندم."
"بورخس"
نثر جادویی بورخس برایم بودن در سیاره ای نو است که پر از شگفتی است و آدم ها و ماجراهایش برایم‌ آمریکای لاتینی است که آرزوی تجربه ی زیستن در کنارشان را دارم . هزارتو هایش که به مانند نامش جادو میکند مرا . جناب بورخس مرسی که هستی😅.


قسمت های از متن کتاب

"چهره اش موزون و چشمانش خاکستری بودند. چهره اش آن قدر مجذوبم نکرد که آرامش مرموزش. نرم و راحت لبخند می زد و انگار با هر لبخند دور و دست نیافتنی می شد."
از داستان "اولریکا"
"کلمه جسم گردید تا انسانی باشد میان انسان های دیگر و ایشان مصلوبش کنند و به واسطه ی او بخشوده شوند. از رحم زنی عامی تولد یافت و برگزیده شد، نه فقط برای آن که محبت را تعلیم و ترویج دهد، بلکه برای آن که شهادت را متحمل شود."
از داستان "فرقه ی سی"

[Narjes Dorzade · Rating 4 out of 5]

کلمه جسم گردید تا انسانی باشد میان انسان‌های دیگر

[رزی - Woman, Life, Liberty · Rating 2 out of 5]

اولین باریه که از بورخس می‌خونم و خیلی کسل‌کننده بود. اصلا این جادوی قلم و ابهام و هزارتوی واژه‌هاش رو (به قول طرفدارانش) درک نمی‌کنم. هی مونده بودم پس کی تموم می‌شه با این که کتاب جیبی کوتاهی بیش نبود. خسته‌م کرد. نمی‌تونستم حتی مرز فیکشن و نان‌فیکشن رو تشخیص بدم.
داستان‌های «ابلینو دوردوندو» و «دوئل» زیباتر از بقیه بودن.

بعدا از آثار درخشان‌تر بورخس خواهم خوند. به نظر بقیه خوانندگان هم این کتاب اصلا شروع خوبی نیست.

[Tara · Rating 3 out of 5]

"زندگی به من همه چیز بخشید . زندگی به همگان همه چیز می دهد. ولی بیشتر آدمیان از این نکته غافلند . صدایم خسته است و انگشتانم ناتوان . ولی گوش کن چه می گویم ."
کلمه ی اوندر را به زبان آورد که به معنی شگفتی است ...
.
.
.- ص 41 -اوندر

[Leila · Rating 1 out of 5]

مطالعهء اين كتاب را با اشتياق شروع كردم چرا كه يكي از علاقه مندي هاي من در عرصه ي ادبيات، داستان كوتاهست ودر ضمن اولين كتابي بود كه ميخواستم از بورخس بخوانم، اما خيلي از خواندنش پشيمان شدم.
راوي همچون يك خبرنگار با رديف كردن اسامي عجيب اشخاص و اماكن و ... و با لحني خشك و جدي به بازگويي وقايعي مي پردازد كه عاري از هرگونه ظرافت و لطافت ادبي است.(شايد هم بخاطر ترجمه اينگونه باشد، نمي دانم).
اين يك ستاره را هم فقط بخاطر داستانهاي " ابلينو اردوندو" و " دوئل" مي دهم كه البته در كنار آثار نويسندگاني چون " چخوف" و "شنيتسلر" هيچ ندارد.

١٣ مهر ٩٧

[Shamim · Rating 1 out of 5]

جز یکی دوتا از این مجموعه داستان کوتاه، مابقیش هیچ جوره به دلم ننشست و به زور خوندمشون :(

[amin akbari · Rating 2 out of 5]

به نام او

بدترین کتابی ست که از مجموعه داستانهای بورخس گرداوری و ترجمه شده
و قاعدتا بدترین انتخاب برای شروع بورخس خوانی
و خب من این اشتباه را کردم و فاصله بسیار زیادی جهت خواندن دیگر آثار این نویسنده بزرگ برای من ایجاد شد.
دلیل هم دارد هرچه داستان خوب و قوی از بورخس بوده پیش از این توسط میرعلایی و سیدحسینی ترجمه شده و میرعباسی که دعو ترجمه داستان ترجمه نشده داشته عملا چیز دندان گیزی گیرش نیامده
کتاب تنها یک داستان خوب دارد آنهم پیش ازاین توسط میرعلایی ترجمه شده
اگر تمام آثار بورخس را خوانده اید این را هم بخوانید
در غیر این صورت توصیه نمیشود

[Fazi · Rating 3 out of 5]

برای داستان های کوتاه تعدد نام شخصیت ها و مکان ها خیلی زیاد بود! گاهی در یک جمله لازم بود چند بار به پاورقی رجوع کنی. و به نظرم برای کسالت بار نشدن بعضی از داستان ها لازم بود با تاریخ و جنگ های آمریکای جنوبی اشنایی داشته باشید.
به نسبت این که کتاب جمع و جوری هست مطالعه آن بیشتر از پیش بینی ایم به درازا کشید!!
لازم است اثری دیگر از بورخس را در لیست مطالعه قرار بدم.

[Shahab · Rating 1 out of 5]

کند، سخت خوان، نامفهوم، نچسب و سرانجام پرونده بورخس با همین یک کتاب بسته شد.

[Pooya Kiani · Rating 4 out of 5]

ترجمه بسیار بسیار خوب بود.

داستان فرقه‌ی سی واقعا تکان‌دهنده و بی‌نظیر بود.
شب عطیه‌ها، جده، ابلینو هم واقعا خوندن داشت.

در کل کاریه که از خوندنش پشیمون نمی‌شید.
بورخس نسخه‌نویسی، کتابخونه و کتاب‌خونه‌داری رو تبدیل به ادبیات و داستان کوتاه کرده. ساده، و غیرممکن.

[Nasim Dehghan · Rating 3 out of 5]

"خواب همانطور که می دانیم پنهانی ترین کردارمان است. یک سوم عمرمان را صرفش می کنیم و از درکش عاجزیم. به
عقیده بعضی ها، چیزی نیست جز خسوف ساعات بیداری مان؛ از نظر کسانی دیگر، حالتی است پیچیده تر که، در آن واحد گذشته، حال و آینده را شامل می شود؛ عده ایی هم هستند که آن را تداوم ناگسسته رویاها می پندارند."

این قسمتش رو دوست داشتم البته کتاب درمورد خواب دیدن نیست، چند تا داستان کوتاه بود که به نظرم جالب بود.

[_PARNIAN_ · Rating 2 out of 5]

نثر سخت و خسته کننده ای داشت و از اون کتاب هایی بود که خودمو مجبور به خوندنش کردم. داستان اولریکاش خوب ولی کوتاه بود(احساس میکنم سانسور هم بود) ولی داستان های دیگه حالت تاریخی و اسم های سخت اسپانیایی داشت که برای من خوش خوان نبود حقیقتا :(
فکر کنم برای بورخس خوانی با کتاب خوبی شروع نکردم 🙄🙃

[Pegah · Rating 3 out of 5]

داستانی که از دل سایه‌ها سر برآورد میان سایه‌ها سر فرو می‌برد.

[Samane⚘️ · Rating 2 out of 5]

ارزش خود کتاب یک ستارس، فقط داستان شب عطیه ها بنظرم خوب بود و حرفی داشت برا گفتن،
یک ستاره اضافی میدم برا خود خورخه

[shizuku]

فکر می کنم اولین کتابی بود که از بورخس میخوندم اصلا ارتباط برقرار نکردم و نصفه رهاش کردم،نمیدونم مشکل از ترجمه کاوه میرعباسی یا فهم من بود،خیلی برام گنگ بود بعضی جاها ،انگار مطالب هیچ پیوستگی ای با هم نداشت...

[Reza · Rating 4 out of 5]

داستان‌ها کمتر حال و هوای یه داستان کوتاه معمولی رو داشتن و بیشتر شبیه به خاطرات و شایعاتی بودن که رفیقت پای چای‌ و تخمه برات تعریف می‌کنه. فقط با این تفاوت که اینجا یه آدم باتجربه و اهل مطالعه رو داریم که بلده چطوری وقایع رو به هم وصل کنه.

[Reza Qalandari · Rating 3 out of 5]

خب، اخیراً تصمیم گرفته‌م به بورخس‌خوانی و اگه مشکلی پیش نیاد، یحتمل تا دو هفته‌ی دیگه تمام داستان‌هاش رو می‌خونم؛ چه ترجمه‌ی فارسی چه غیرش.

با این شروع کردم، که نمی‌تونم بگم شروع چندان خوبی بود. طبق ریویوها گویا این داستان‌ها چندان هم محبوب بقیه نبوده‌ن.

اما به‌هرحال، برای این‌که آخرِ ماجرا بتونم لیست علاقه‌م از داستان‌های بورخس رو به‌ترتیب درست کنم، این‌‌جا امتیاز هرکدوم از داستان‌ها رو می‌دم و والسلام.

اولریکا: ۳/۵
حقیقش هنوز مطمئن نیستم داستان توهم بود یا واقعی، اما فرض رو گذاشتم پای خیالی بودنش و امتیاز ۳ برای اونه.

فرقه‌ی سی: ۲/۵
بیشتر متن پژوهشی بود تا داستان، اما خب ۲ امتیاز برای اطلاعات مفید و جالبش :دی

شب عطیه‌ها: ۲.۵/۵
خیلی جالب نبود، اما قشنگ بود :دی

اوندر: ۳.۵/۵
حال عجیبی داشت. خیلی وهم‌آلود و معمایی بود. داستانیه که باهاش ساعت‌ها به فکر فرو برین.

خدعه‌ی جنگی: ۴/۵
داستان موردعلاقه‌م این بود و هرچند می‌دونم بورخس اهل رسوندن پیام با داستان‌هاش نیست، پیامش رو دوست داشتم و برام جذاب بود.

ابِلینو ارِدوندو: ۳.۵/۵
این داستان درواقع نظر بورخس درباره‌ی چه‌گونگی وقوع یه رویداد تاریخی بود. که چی شد، چه‌طوری شد که ابلینو تردوندو، رئیس‌جمهور وقت اوروگوئه یعنی juan idiarte borda رو به قتل رسوند.

جده: ۲/۵
حقیقتاً داستان رو نه درک کردم، نه دوست داشتم. شاید چون درک نکردم دوستش نداشتم، ولی خب، همین دیگه :)))

دوئل: ۳/۵
داستان دو نقاش که سبک کارشون خیلی با هم متفاوته، ولی از هم تأثیر می‌گیرن و برای هم نقاشی می‌کنن. دو نقاشی که هم دوستن و هم رقیب و وقتی یکی می‌میره، دیگری دلیلی برای نقاشی نداره.

دوئل دیگر: ۳.۵/۵
مشابه داستان قبل، اما متفاوت‌تر. داستان دو مردی که از هم متنفرند و دوئل پایانی‌شون سر این‌که اگه گلوشون بریده شه و شروع کنند به دویدن، چه‌کسی مسافت بیشتری طی می‌کنه و بیشتر سرپا می‌مونه.

[Mahbubeh · Rating 2 out of 5]

اولین کتابی بود که از بورخس خوندم. حس میکنم داستانهاش پیوند زیادی با فرهنگ کشورشون داشت. به همین دلیل راستش نتونستم باهاشون خیلی ارتباط برقرار کنم. از سبک نگارش نویسنده خوشم اومد ولی از داستانها راستش چیز زیادی نفهمیدم.
شاید کتاب خوبی رو برای شروع خوندن آثار بورخس انتخاب نکردم! شاید هم زمان مناسبی کتاب رو نخوندم!

[Kianoush Mokhtarpour · Rating 4 out of 5]

در داستان‌های بورخس، فرع به اندازه‌ی اصل خواندنی‌ست. یا شاید اصل و فرعی در میان نیست. چه‌بسا در ذهن بورخس داستان نه تکه تکه، که به شکل کلی واحد جلوه می کند
به شکل اوندر

خواندن بورخس چشیدن طعم عمیق‌ترین تجربه‌های انسانی، همچون عشق، مرگ، ابدیت و نفرت است؛
شب عطیه‌هاست

خواندن بورخس دل باختن به داستان‌های اثیری و رازآلودی‌ست که می‌خواهی تا ابد بپایند
داستان‌های بورخس«اولریکا»ست

[Eärendilen · Rating 4 out of 5]

داستاناش یکی در میون دلبرده و دلزده‌ام می‌کرد.
ولی حس کلی‌ای که قلمش جریان میداد رو دوست داشتم و از اونجایی که گفتن نسبت به این کتاب‌های بهتری داره حتما باز از بورخس می‌خونم.
۳۳.

[Rez · Rating 2 out of 5]

آری، برنده شده بود، گر چه حتم دارم خودش این را نفهمید.
دوئلی دیگر

[Hadis · Rating 3 out of 5]

داستان‌های بورخس، فضای خاص خودشون رو دارند، برای همین بدیهیه اگه کسی از قبل باهاشون آشنایی نداشته باشه و این کتاب‌رو بخونه و بورخس خوانی رو کنار بذاره.
اولین داستانی که من رو با بورخس آشنا کرد الف بود. بارها خوندمش و بعدها فهمیدم باید تحلیل‌ش رو هم می‌خوندم. نمی‌دونم که داستان‌های این کتاب هم تحلیلی دارن یا خیر، حقیقتا پیگیرشون نشدم.

داستان دوئل رو توی یه کتاب دیگه از بورخس به همین اسم خونده بودم برای همین تکراری بود برام. از بین این نُه داستان کوتاه:
• اولریکا
• فرقه‌ی سی
• شب عطیه‌ها
• اوندر
• و ابلینو اردوندو
رو دوست داشتم. اولریکا از همه‌ش جادویی‌تر و دلنشین‌تر بود برام.
به نظرم بورخس خوندن عشق خاص خودش رو می‌خواد و برای منی که عاشق نویسندگان و فضای داستان‌های ادبیات آمریکای لاتین هستم یه حس منحصر بفرد داره.

[امیر · Rating 2 out of 5]

صفحه 100 رها شد. خشک و بدونه جذابیت بود

[ZaRi · Rating 4 out of 5]

خواب،همان طور که میدانیم پنهانی ترین کردارمان است.یک سوم عمرمان را صرفش میکنیم و از درکش عاجزیم.به عقیده ی بعضی ها ،چیزی نیست جز خسوف ساعات بیداریمان؛از نظر کسانی دیگر،حالتی است پیچیده تر که،در آن واحد گذشته،حال و آینده را شامل میشود؛عده ای هم هستند که آن را تداوم ناگسسته رویاها میپندارند.شاید اشتباه باشد اگر بگوییم که خانم خائورگی ده سال را در آشوبی توام با آرامش گذراند؛هر لحظه از این ده سال میتوانست زمان حالی ناب باشد،بدون گذشته یا آینده.این زمان حال،که آن را به شب و روز،بر پایه ی صدها برگ از ده ها تقویم،بر پایه ی دلهره ها و اعمالمان،شمارش میکنیم.نباید زیاده از حد اسباب حیرتمان شود؛این زمان همان زمان حالی است که هر صبح پیش از بیدار شدن و هر شب قبل از خفتن از آستانه اش میگذریم.روزی دو بار،ما هم همان بانوی سالخورده هستیم