What do you think?
Подстрочник: Жизнь Лилианны Лунгиной, рассказанная ею в фильме Олега Дормана
Лилианна Лунгина — прославленный мастер литературного перевода. Благодаря ей русские читатели узнали “Малыша и Карлсона” и “Пеппи Длинныйчулок” Астрид Линдгрен, романы Гамсуна, Стриндберга, Бёлля, Сименона, Виана, Ажара. В детстве она жила во Франции, Палестине, Германии, а в начале тридцатых годов тринадцатилетней девочкой вернулась на родину, в СССР.
Жизнь этой удивительной женщины глубоко выразила двадцатый век. В ее захватывающем устном романе соединились хроника драматической эпохи и исповедальный рассказ о жизни души. М. Цветаева, В. Некрасов, Д. Самойлов, А. Твардовский, А. Солженицын, В. Шаламов, Е. Евтушенко, Н. Хрущев, А. Синявский, И. Бродский, А. Линдгрен — вот лишь некоторые, самые известные герои ее повествования, далекие и близкие спутники ее жизни, которую она согласилась рассказать перед камерой в документальном фильме Олега Дормана.
Жизнь этой удивительной женщины глубоко выразила двадцатый век. В ее захватывающем устном романе соединились хроника драматической эпохи и исповедальный рассказ о жизни души. М. Цветаева, В. Некрасов, Д. Самойлов, А. Твардовский, А. Солженицын, В. Шаламов, Е. Евтушенко, Н. Хрущев, А. Синявский, И. Бродский, А. Линдгрен — вот лишь некоторые, самые известные герои ее повествования, далекие и близкие спутники ее жизни, которую она согласилась рассказать перед камерой в документальном фильме Олега Дормана.
382 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 1 of 1 review
October 4, 2026
«Падрадкоўнік» — магчыма, менавіта тыя мемуары, якімі мемуары і павінны быць: не каталог знаёмстваў і не літаратурнае рэзюмэ з графой «дзе я быў і каго я ведаў», а сапраўдны чалавечы дакумент, у якім прыватнае жыццё становіцца спосабам убачыць цэлае стагоддзе.
Ліліянна Лунгіна сапраўды «была там». Францыя, Палестына, Германія, СССР, вайна, сталінская эпоха, адліга, літаратурнае жыццё — праз яе біяграфію праходзіць велізарны кавалак XX стагоддзя. Але яна ніколі не перацягвае гэтае стагоддзе на сябе. Людзі, якіх яна ведала — ад Цвятаевай і Твардоўскага да Шаламова, Салжаніцына і Бродскага, — не становяцца медалямі на грудзях аўтара. Яны проста ўваходзяць у яе жыццё як жывыя, супярэчлівыя людзі.
І вось тут асабліва добра бачная розніца з мемуарамі, пабудаванымі на прынцыпе «я таксама там быў». У нядаўна прачытанай мной кнізе Паўла Антыпова пра прэмію Гедройца гэтага «там» шмат, але з самой гісторыі пасля чытання чамусьці застаецца пераважна гаўно: крыўды, канфлікты і літаратурнае ўнутрыкарпаратыўнае смецце. Сам факт прысутнасці побач з падзеяй яшчэ не робіць чалавека яе добрым сведкам.
У Лунгінай жа ёсць значна больш каштоўная якасць — здольнасць бачыць гістарычнае палатно, а не толькі сябе на яго фоне. Яна не спрабуе заднім чыслом зрабіць выгляд, што ўсё разумела, усіх раскусіла і ведала, хто стане геніем, а хто — нікчэмнасцю. Памяць у яе захоўвае не толькі вынік, але і няпэўнасць самога моманту. Таму XX стагоддзе ў «Падрадкоўніку» не стаіць музейнай вітрынай з таблічкамі «рэпрэсіі», «вайна», «адліга», «дысідэнцтва». Яно жыве.
І, напэўна, менавіта таму гэтай кнізе так верыш. Лунгіна бачыла значна больш дзярма, чым большасць людзей, якія потым пішуць мемуары, але яе кніга не становіцца кнігай пра дзярма. Яна разумее, што гісторыя заўсёды большая за спіс яе вінаватых, а людзі — складанейшыя за свае біяграфічныя ярлыкі.
Гэта не кніга чалавека, які хоча даказаць, што ён быў важнай часткай гісторыі. Гэта кніга чалавека, які сапраўды апынуўся ўнутры гісторыі — і таму можа дазволіць сабе гаварыць пра яе без істэрыкі ўласнай значнасці.
Вось так і павінны выглядаць мемуары.
Ліліянна Лунгіна сапраўды «была там». Францыя, Палестына, Германія, СССР, вайна, сталінская эпоха, адліга, літаратурнае жыццё — праз яе біяграфію праходзіць велізарны кавалак XX стагоддзя. Але яна ніколі не перацягвае гэтае стагоддзе на сябе. Людзі, якіх яна ведала — ад Цвятаевай і Твардоўскага да Шаламова, Салжаніцына і Бродскага, — не становяцца медалямі на грудзях аўтара. Яны проста ўваходзяць у яе жыццё як жывыя, супярэчлівыя людзі.
І вось тут асабліва добра бачная розніца з мемуарамі, пабудаванымі на прынцыпе «я таксама там быў». У нядаўна прачытанай мной кнізе Паўла Антыпова пра прэмію Гедройца гэтага «там» шмат, але з самой гісторыі пасля чытання чамусьці застаецца пераважна гаўно: крыўды, канфлікты і літаратурнае ўнутрыкарпаратыўнае смецце. Сам факт прысутнасці побач з падзеяй яшчэ не робіць чалавека яе добрым сведкам.
У Лунгінай жа ёсць значна больш каштоўная якасць — здольнасць бачыць гістарычнае палатно, а не толькі сябе на яго фоне. Яна не спрабуе заднім чыслом зрабіць выгляд, што ўсё разумела, усіх раскусіла і ведала, хто стане геніем, а хто — нікчэмнасцю. Памяць у яе захоўвае не толькі вынік, але і няпэўнасць самога моманту. Таму XX стагоддзе ў «Падрадкоўніку» не стаіць музейнай вітрынай з таблічкамі «рэпрэсіі», «вайна», «адліга», «дысідэнцтва». Яно жыве.
І, напэўна, менавіта таму гэтай кнізе так верыш. Лунгіна бачыла значна больш дзярма, чым большасць людзей, якія потым пішуць мемуары, але яе кніга не становіцца кнігай пра дзярма. Яна разумее, што гісторыя заўсёды большая за спіс яе вінаватых, а людзі — складанейшыя за свае біяграфічныя ярлыкі.
Гэта не кніга чалавека, які хоча даказаць, што ён быў важнай часткай гісторыі. Гэта кніга чалавека, які сапраўды апынуўся ўнутры гісторыі — і таму можа дазволіць сабе гаварыць пра яе без істэрыкі ўласнай значнасці.
Вось так і павінны выглядаць мемуары.
Displaying 1 - 1 of 1 review