Kallocain

by Karin Boye, Gustaf Lannestock (Translator), Richard B. Vowles (Introduction)

This is a novel of the future, profoundly sinister in its vision of a drab terror. Ironic and detached, the author shows us the totalitarian World-state through the eyes of a product of that state, scientist Leo Kall. Kall has invented a drug, kallocain, which denies the privacy of thought and is the final step towards the transmutation of the individual human being into a "happy, healthy cell in the state organism." For, says Leo, "from thoughts and feelings, words and actions are born. How then could these thoughts and feelings belong to the individual? Doesn't the whole fellow-soldier belong to the state? To whom should his thoughts and feelings belong then, if not to the state?"
As the first-person record of Leo Kall, scientist, fellow-soldier too late disillusioned to undo his previous actions, Kallocain achieves a chilling power and veracity that place it among the finest novels to emerge from the strife-torn Europe of the twentieth century.

Genres: Classics, Dystopia, Science Fiction, Fiction, Swedish Literature, Sweden, Scandinavian Literature

193 pages, Paperback

First published January 1, 1940

About the author

Karin Boye was a Swedish poet and novelist.

She is perhaps most famous for her poems, of which the most well-known ought to be "Yes, of course it hurts" (Swedish: "Ja visst gör det ont") and "In motion" (Swedish: "I rörelse"). She also wrote a few novels including "Kallocain". Inspired by the rise of National Socialism in Germany, it was a portrayal of a dystopian society in the vein of Orwell's Nineteen Eighty-Four and Huxley's Brave New World (though written almost a decade before Nineteen Eighty-Four). In the novel, an idealistic scientist named Leo Kall invents Kallocain, a kind of truth serum.

Boye died in an apparent suicide when swallowing sleeping-pills after leaving home on April 23, 1941.

Reviews

[Marta Grzegorczyk]

Dlaczego w zasadzie się o tym nie mówi? Nie wiem czy lepszy, niż Orwell, ale na pewno bardzo ciekawa perspektywa oprawcy, a nie ofiary (choć raczej każdy w tym świecie jest ofiarą)

[Michał Marek]

siadło bardziej niż Orwell

"Wspomniała coś o pisemnych zbiorach, o których opowiadał jeden z aresztowanych. Grube papierowe zwoje zawierały znaki, które miały być zapisem dźwięków, jednak wcale nie były one podobne do naszych liter. Wydawało się, iż najbliżej im było do ptasich sylwetek na tle leżących w poprzek krat."

[Majka]

Czy Orwell wiedział? A czy sama Boye przekartkowała Huxleya? Jak smutne są niektóre fakty z życia autorki…

[Iris Horia]

Szkoda, że tak mało udało jej się napisać. Ale serce nie sługa.

Zakończenie niespodziewane, nie wiem co o nim sądzić.

[martyna]

3,5/5
nie wiem czy czytało mi się to trudno przez sposób wydania (bardzo małe marginesy = masa tekstu na stronie, + BIAŁE kartki) czy może przez to, że książka to same przemyślenia głównego bohatera??? a może jedno i drugie! dobra dystopia, chociaż nie wciągnęła mnie tak bardzo jak niektóre potrafią, ale to prawdopodobnie wina tego, że tu autorka skupia się na tym co się dzieje w głowie osób w systemie totalitarnym, a nie na opisywaniu świata itp.??
niestety nie wzbudzała we mnie dużo refleksji, bo NAPRAWDĘ trudno było mi się w to zaangażować 😭😭

[Maria Jurgielewicz]

czytanie tego po szwedzku było jeszcze przyjemniejsze niż po polsku polecam

[Klaudia]

Powieść kojarzyła mi się momentami z „Rokiem 1984” Orwella i „Nowym wspaniałym światem” Huxleya, ale chyba coś mi w niej umknęło, bo niektóre rzeczy mi się nie spinają.

[Ewelina Johansson]

Jestem w szoku że ta książka nie jest tak popularna, zwłaszcza że została wydana aż 9 lat przed Rokiem 1984 Orwella. Nie kliknęła ze mną w pełni, nie zmienia to faktu że jest to niedoceniona pozycja.