What do you think?
Rate this book
Sharp Objects
Fresh from a brief stay at a psych hospital, reporter Camille Preaker faces a troubling assignment: she must return to her tiny hometown to cover the unsolved murder of a preteen girl and the disappearance of another. For years, Camille has hardly spoken to her neurotic, hypochondriac mother or to the half-sister she barely knows: a beautiful thirteen-year-old with an eerie grip on the town. Now, installed in her old bedroom in her family's Victorian mansion, Camille finds herself identifying with the young victims—a bit too strongly. Dogged by her own demons, she must unravel the psychological puzzle of her own past if she wants to get the story—and survive this homecoming.
Librarian's Note: this is an alternate cover edition - ISBN 10: 0307341550 (ISBN 13: 9780307341556)
Librarian's Note: this is an alternate cover edition - ISBN 10: 0307341550 (ISBN 13: 9780307341556)
254 pages, Paperback
First published September 26, 2006
About the author
Gillian Flynn
24 books97.6k followersGillian Flynn is an American author and television critic for Entertainment Weekly. She has so far written three novels, Sharp Objects, for which she won the 2007 Ian Fleming Steel Dagger for the best thriller; Dark Places; and her best-selling third novel Gone Girl.
Her book has received wide praise, including from authors such as Stephen King. The dark plot revolves around a serial killer in a Missouri town, and the reporter who has returned from Chicago to cover the event. Themes include dysfunctional families,violence and self-harm.
In 2007 the novel was shortlisted for the Mystery Writers of America Edgar for Best First Novel by an American Writer, Crime Writers' Association Duncan Lawrie, CWA New Blood and Ian Fleming Steel Daggers, winning in the last two categories.
Flynn, who lives in Chicago, grew up in Kansas City, Missouri. She graduated at the University of Kansas, and qualified for a Master's degree from Northwestern University.
Review Quotes:
"Gillian Flynn is the real deal, a sharp, acerbic, and compelling storyteller with a knack for the macabre."
–Stephen King
Her book has received wide praise, including from authors such as Stephen King. The dark plot revolves around a serial killer in a Missouri town, and the reporter who has returned from Chicago to cover the event. Themes include dysfunctional families,violence and self-harm.
In 2007 the novel was shortlisted for the Mystery Writers of America Edgar for Best First Novel by an American Writer, Crime Writers' Association Duncan Lawrie, CWA New Blood and Ian Fleming Steel Daggers, winning in the last two categories.
Flynn, who lives in Chicago, grew up in Kansas City, Missouri. She graduated at the University of Kansas, and qualified for a Master's degree from Northwestern University.
Review Quotes:
"Gillian Flynn is the real deal, a sharp, acerbic, and compelling storyteller with a knack for the macabre."
–Stephen King
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 112 reviews
August 10, 2016
Τα αιχμηρά αντικείμενα σκίζουν συναισθήματα,σχέσεις,σκεψεις,δεσμούς ιερούς και μη αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια και εμπειρίες ζωής!
Όσο και να εξωραΐζεται το κακό παραμένει ¨παντα¨μεσα στις ψυχές και την κατάλληλη στιγμή στις κατάλληλες συνθήκες δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο!
Το ψέμα η εικονική ανθρωπιά και αλληλεγγύη,η τοξική χαμογελαστή παράνοια προσπαθούν διακαώς να μας πείσουν για επίπλαστες ανθρώπινες σχέσεις !
Τελικά οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν και διαταράχθηκαν ψυχικά απο αυτη την έλλειψη καταντούν τραγικά πρόσωπα ανελέητα και ανάλγητα αλλα και τόσο θλιβερά και αξιολυπητα ώστε νιώθεις να τα συμπονάς.
Εξαιρετικό βιβλιο συναρπαστική πένα που γράφει "αγια" και "αμαρτωλά ", "παρανοϊκά"και "σοφά" "εξωφρενικά ιδιόμορφα " και "εκπληκτικά συνηθισμένα".
Όσο και να εξωραΐζεται το κακό παραμένει ¨παντα¨μεσα στις ψυχές και την κατάλληλη στιγμή στις κατάλληλες συνθήκες δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο!
Το ψέμα η εικονική ανθρωπιά και αλληλεγγύη,η τοξική χαμογελαστή παράνοια προσπαθούν διακαώς να μας πείσουν για επίπλαστες ανθρώπινες σχέσεις !
Τελικά οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν και διαταράχθηκαν ψυχικά απο αυτη την έλλειψη καταντούν τραγικά πρόσωπα ανελέητα και ανάλγητα αλλα και τόσο θλιβερά και αξιολυπητα ώστε νιώθεις να τα συμπονάς.
Εξαιρετικό βιβλιο συναρπαστική πένα που γράφει "αγια" και "αμαρτωλά ", "παρανοϊκά"και "σοφά" "εξωφρενικά ιδιόμορφα " και "εκπληκτικά συνηθισμένα".
November 11, 2018
Άριστο ψυχολογικό θρίλερ που κυλάει υπόκωφα και μεταφέρει μυρμηγκιάσματα ανησυχίας κάτω από το δέρμα σου. Γραμμένο με τη δυνατή, αποκαλυπτική και συνάμα τρυφερή γυναικεία ματιά της Τζίλιαν Φλιν, σχολιάζει τη ζωή στη αχανή αμερικανική επαρχία, όπου τίποτα φαίνεται να μη συμβαίνει, όμως όλα ψιθυρίζονται, τις ψυχικές ασθένειες και τα βαριά σημάδια που αφήνουν στις οικογένειες, θίγει τον πόνο και τη μοναξιά που αφήνουν πίσω τους τα νιάτα, όταν τα όνειρα δεν εκπληρώνονται ποτέ: Φάρμακα, υστερικά γέλια, τσιμπιές, τζιπ SUV, απογεύματα με φίλες απ' το γυμνάσιο, πολλά δάκρυα και αυτοκαταστροφή.
Περισσότερα σύντομα.
Περισσότερα σύντομα.
September 2, 2018
Μαγευτική, προσιτή κ οικεία η γραφή της Flynn. Όσο για την ιστορία...το μόνο που μπορώ να πω είναι πως ήταν σοκαριστική. Γρήγορη αφήγηση, χωρίς υπερβολές κ πλατειασμούς!
August 28, 2019
9/10
Πολύ δυνατό βιβλίο. Μου άρεσε ο τρόπος που ξετυλίγεται η ιστορία καθώς και όλο το setting με το μικρό και «κλειστοφοβικό» αμερικάνικο χωριό. Η γλώσσα της συγγραφέως πολλές φορές είναι πιο αιχμηρή και από τον ίδιο τον τίτλο, το οποίο είναι φυσικά προς όφελος της ιστορίας, καθώς έτσι της προσδίδει τη σωστή δυναμική. Τέλος, η κεντρική «αντιηρωίδα» είναι από τους χαρακτήρες που μου αρέσουν πάρα πολύ και ειδικά όταν η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Νομίζω ότι ειδικά οι γυναίκες αναγνώστριες θα το εκτιμήσουν πάρα πολύ αυτό το βιβλίο.
Πολύ δυνατό βιβλίο. Μου άρεσε ο τρόπος που ξετυλίγεται η ιστορία καθώς και όλο το setting με το μικρό και «κλειστοφοβικό» αμερικάνικο χωριό. Η γλώσσα της συγγραφέως πολλές φορές είναι πιο αιχμηρή και από τον ίδιο τον τίτλο, το οποίο είναι φυσικά προς όφελος της ιστορίας, καθώς έτσι της προσδίδει τη σωστή δυναμική. Τέλος, η κεντρική «αντιηρωίδα» είναι από τους χαρακτήρες που μου αρέσουν πάρα πολύ και ειδικά όταν η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Νομίζω ότι ειδικά οι γυναίκες αναγνώστριες θα το εκτιμήσουν πάρα πολύ αυτό το βιβλίο.
September 15, 2021
4/10
Ας ξεκινήσουμε από τα αρνητικά,μιας και απο την βαθμολογία που έβαλα, καταλαβαίνει κανείς ότι μου φάνηκαν περισσότερα από τα θετικά.
Πρόβλημα 1 οι χαρακτήρες
Σοβαρά τώρα, δεν υπήρξε χαρακτήρας που να συμπάθησα ή έστω να νοιάστηκα για το τι θα απογίνει. Ο ποιο συμπαθείς χαρακτήρας είναι η Μάριαν, μια κοπέλα πού είναι νεκρή εδώ και 20 χρόνια και δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτήν. Όλοι οι υπόλοιποι μου ήτανε απλά αδιάφοροι. Θα μπορούσε να σκοτώσει την πρωταγωνίστρια στην στο τέλος και το μονό που θα έκανες, θα ήτανε ένα ωωωωωωω, ξέρεις σαν αυτό τον ήχο που βγάζεις όταν βλέπεις κάποιον να πέφτει απότομα σε ένα αστείο βίντεο.
Πρόβλημα 2 είδος
Δεν κατάλαβα που ανήκει αυτό το βιβλίο. Είναι αστυνομικό? Γιατί από έρευνα για τους φόνους δεν διάβασα σχεδόν τίποτα. Εδώ ο αρχηγός της αστυνομίας αναφέρεται όλο και όλο σε τέσσερις σειρές και στις δύο από αυτές απλά κουνάει το κεφάλι του. Είναι μυστηρίου? Αμα από το 1/5 ξέρεις τι θα γίνει πού είναι το μυστήριο? Τέλος πάντων κάτι έιναι απλά εγώ δεν το βρήκα.
Πρόβλημα 3 Υπερπροσπάθεια
Όσο πιο πολύ διάβαζα, τόσο περισσότερο είχα την αίσθηση, πως η συγγραφέας προσπαθεί υπερβολικά να σε σοκάρει. Όποτε από ένα σημείο και μετά, που το μόνο που την ενδιέφερε ήτανε να σε πάει στην επόμενη σκηνή που θα πεις «υοαου τι λες τώρα?», δεν είχα καμία απολύτως αίσθηση πως αυτό που διαβάζω είναι αληθινό.
Τα καλά
Δεν είναι καθόλου βαρετό και η συγγραφέας φαίνεται να το έχει. Θέλεις να φτάσεις στο τέλος είτε για να επαληθεύσεις την πρόβλεψη σου, είτε για να δεις ποιος το έκανε και η αλήθεια είναι πως έχει και ένα μικρό plot twist στο τέλος. Δεν είναι κάτι το φοβερό αλλά τουλάχιστο δεν είναι το τέλος που νόμιζες πως θα είχε από τη αρχή.
Ας ξεκινήσουμε από τα αρνητικά,μιας και απο την βαθμολογία που έβαλα, καταλαβαίνει κανείς ότι μου φάνηκαν περισσότερα από τα θετικά.
Πρόβλημα 1 οι χαρακτήρες
Σοβαρά τώρα, δεν υπήρξε χαρακτήρας που να συμπάθησα ή έστω να νοιάστηκα για το τι θα απογίνει. Ο ποιο συμπαθείς χαρακτήρας είναι η Μάριαν, μια κοπέλα πού είναι νεκρή εδώ και 20 χρόνια και δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτήν. Όλοι οι υπόλοιποι μου ήτανε απλά αδιάφοροι. Θα μπορούσε να σκοτώσει την πρωταγωνίστρια στην στο τέλος και το μονό που θα έκανες, θα ήτανε ένα ωωωωωωω, ξέρεις σαν αυτό τον ήχο που βγάζεις όταν βλέπεις κάποιον να πέφτει απότομα σε ένα αστείο βίντεο.
Πρόβλημα 2 είδος
Δεν κατάλαβα που ανήκει αυτό το βιβλίο. Είναι αστυνομικό? Γιατί από έρευνα για τους φόνους δεν διάβασα σχεδόν τίποτα. Εδώ ο αρχηγός της αστυνομίας αναφέρεται όλο και όλο σε τέσσερις σειρές και στις δύο από αυτές απλά κουνάει το κεφάλι του. Είναι μυστηρίου? Αμα από το 1/5 ξέρεις τι θα γίνει πού είναι το μυστήριο? Τέλος πάντων κάτι έιναι απλά εγώ δεν το βρήκα.
Πρόβλημα 3 Υπερπροσπάθεια
Όσο πιο πολύ διάβαζα, τόσο περισσότερο είχα την αίσθηση, πως η συγγραφέας προσπαθεί υπερβολικά να σε σοκάρει. Όποτε από ένα σημείο και μετά, που το μόνο που την ενδιέφερε ήτανε να σε πάει στην επόμενη σκηνή που θα πεις «υοαου τι λες τώρα?», δεν είχα καμία απολύτως αίσθηση πως αυτό που διαβάζω είναι αληθινό.
Τα καλά
Δεν είναι καθόλου βαρετό και η συγγραφέας φαίνεται να το έχει. Θέλεις να φτάσεις στο τέλος είτε για να επαληθεύσεις την πρόβλεψη σου, είτε για να δεις ποιος το έκανε και η αλήθεια είναι πως έχει και ένα μικρό plot twist στο τέλος. Δεν είναι κάτι το φοβερό αλλά τουλάχιστο δεν είναι το τέλος που νόμιζες πως θα είχε από τη αρχή.
October 31, 2016
Το halloween τελειωνει με τον καλυτερο τροπο.απιστευτο βιβλιο που εχει και πολλα πραγματα να σκεφτεις περα απο το whodunnit..το αγαπησα!!
Το 3ο μου αναγνωσμα για Halloween..let's (finally) see what the whole fuss is about..
Το 3ο μου αναγνωσμα για Halloween..let's (finally) see what the whole fuss is about..
November 3, 2015
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Γκίλιαν Φλιν που διαβαζω και οφείλω να ομολογήσω ότι η συγγραφέας τείνει να κερδίσει μια θέση με τους αγαπημένους μου αυτού του είδους. Γράφει ωμά, σκληρά ενώ είναι φορές που ανατριχιάζεις ως και αηδιάζεις με αυτά που διαβάζεις όμως τα βιβλία της αποτελούν σίγουρα γροθιά στο στομάχι ως προς το που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ψυχή που πραγματικά αφήνεσαι στις σελίδες του εκάστοτε βιβλίου της και περιμένεις να δεις τι θα γινει παρακάτω. Μέσα από τα αιχμηρά αντικείμενα με το ευφάνταστο θα έλεγα εξώφυλλο η συγγραφέας μας αποδεικνυει ότι τελικά πολλές φορές η βία και η κακομεταχείριση μπορεί να είναι γένους θηλυκού. Γυναίκες ικανές για τα πάντα, γυναίκες αποφασισμένες, έτοιμες να εκτονώσουν τα απωθημένα τους με οποιοδήποτε τρόπο ακόμα και αν πρέπει να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Μέσα από τα μάτια μιας προβληματικής ηρωίδας γινόμαστε μάρτυρες ενός αρρωστημένου και βίαιου σκηνικού μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ένα ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ όπως το χαρακτήρισε ο άρχοντας του είδους Στίβεν Κινγκ που μας μιλάει για την ικανότητα του ανθρώπου να φτάσει στα άκρα ανά πάσα στιγμή. Τελειωμένες ανθρώπινες ψυχές χωρίς ηθικούς φραγμούς που ευχαριστιούνται με τη δυστυχία του άλλου. Γυναίκες που άνετα θα διεκδικούσαν το ρόλο της κακιάς μάγισσας του παραμυθιού έτοιμες να κατασπαράξουν τις σάρκες τους και να βγάλουν την οργή τους σε όποιον τύχει στο πέρασμα τους δείχνοντας κατ’ εμέ την πραγματική αδυναμία του χαρακτήρα τους. Ακραίοι χαρακτήρες ισως για τα ελληνικά δεδομένα μάστιγα όμως για τα πρότυπα της Αμερικανικής κοινωνίας. Αιχμηρά αντικείμενα ο τίτλος κοφτερός ο λόγος της Φλυν μπροστά σε μια ολόκληρη κοινωνία που κωφεύει και σιωπά. Ένα ταξίδι εξιχνίασης όχι μόνο του μυστηρίου αλλά και ολόκληρων ψυχών. Συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους φαν του είδους.
September 23, 2018
Δεν ξέρω για άλλους, εμένα αυτό το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Ήταν μια βουτιά στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης,πώς επηρεάζεται κάνεις από τη ν οικογένεια και το περιβάλλον γύρω του. Γιατί υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου που είτε τον κάνουν δυνατό και ικανό να συνεχίσει να ζει μια κανονική ζωή , είτε τον καταστρέφουν και βουλιάζει μαζί τους στην άβυσσο . Η συγγραφέας έθιξε θέματα που πολλοι δεν αγγίζουν. Ένας δολοφόνος που πέρασε δύσκολη παιδική ηλικία η κακοποιήθηκε. Αυτό. Το περνάνε επιφανειακά και επικεντρώνονται στο εγκλημα. Εδώ βλέπουμε κάτι διαφορετικό, τα λάθη της μιας γενιάς περνούν στην επόμενη σε εναν ατέρμονο κύκλο. Για να μην κουράσω όμως θα πω απλά ότι το βιβλίο πιστεύω ανήκει στην κατηγορία love or hate καθ'οτι θίγει θέματα ευαίσθητα που ίσως κάνουν κάποιους που ζουν σε ροζ συννεφάκι να νιώσουν άβολα.
Read
March 21, 2020Ένα ψυχολογικό θρίλερ που αν υπάρχει μια λέξη που το χαρακτηρίζει αυτή θα ήταν "αρρωστημένο". Πραγματικά η νοσηρότητα είναι η κυρίαρχη αίσθηση του βιβλίου, είτε μιλάμε για την κοινωνία, είτε για τα εγκλήματα, είτε για την πόλη και τους ανθρώπους της και κυρίως η νοσηρότητα που είναι στο μυαλό και στις σκέψεις. Αργοί γενικά οι ρυθμοί αλλά χτίζουν με επιτυχία όλη αυτή την αίσθηση και το τέλος δεν αφήνει εκκρεμότητες και έχει και τη μικρή του ανατροπή (ίσως και αναμενόμενη).
March 16, 2018
''Καμιά φορά, όταν αφήνεις τους άλλους να σου κάνουν διάφορα, στην πραγματικότητα τους τα κάνεις εσυ.''
Σκοτεινό, ωμό, καταθλιπτικό, ήταν υπέροχο!
Όλοι οι χαρακτηρες είχαν μαύρο μέσα τους, άλλοι πολύ, άλλοι λίγο.
Δεν νομίζω να συμπάθησα κανέναν πρωταγωνιστή, ίσως λίγο τον μπάτσο.
Εκείνος προσπαθούσε τουλάχιστον, τους υπόλοιπους τους κατάπινε η πόλη.
Σκοτεινό, ωμό, καταθλιπτικό, ήταν υπέροχο!
Όλοι οι χαρακτηρες είχαν μαύρο μέσα τους, άλλοι πολύ, άλλοι λίγο.
Δεν νομίζω να συμπάθησα κανέναν πρωταγωνιστή, ίσως λίγο τον μπάτσο.
Εκείνος προσπαθούσε τουλάχιστον, τους υπόλοιπους τους κατάπινε η πόλη.
January 12, 2019
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά best-sellers της τελευταίας δεκαπενταετίας (2006), το οποίο έγινε και επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά το 2018 με την Έιμι Άνταμς και την Πατρίσια Κλάρκσον - η τελευταία βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα γυναικείας ερμηνείας.
Από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε και έκανε αίσθηση, έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν ακουστεί ανάμεικτα σχόλια και κριτικές, κάτι το οποίο πηγάζει, κυρίως, από την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο ψυχολογικό θρίλερ αστυνομικής υφής δεν διαθέτει τόσο λογοτεχνική αξία, όσο θεματική αξία και ψυχολογικό βάθος στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Κάλλιστα θα μπορούσε η πολύκροτη τηλεοπτική σειρά 'Twin Peaks (1990-1991) του Ντέιβιντ Λιντς να έχει αποτελέσει το έναυσμα για την Φλιν να γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο κατακλύζεται από έμμεσα αιχμηρά σχόλια για τα ανθρώπινα προσωπικά απωθημένα και τα άλυτα ψυχολογικά προβλήματα που μπορούν να οδηγήσουν στην 'καθήλωση', στην αυτοτιμωρία και στην παρακμή κάθε τύπου. Η βασική ηρωϊδα και δημοσιογράφος, Καμίλ Πρίκερ καλείται να παλέψει με τους προσωπικούς της δαίμονες στο εχθρικό και μυστηριώδες περιβάλλον της γενέτειράς της, όπου στο βωμό των προσωπικών συμφερόντων ή προβλημάτων θυσιάζονται ακόμα και ζωές παιδιών - το 2ο μέρος του βιβλίου έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το 1ο, το οποίο δεν διαθέτει διαφάνεια ως προς τον στόχο της συγγραφέα.
Ένα βιβλίο, ίσως, με ψυχιατρικό υπόβαθρο, όπως φαίνεται στην ολοκλήρωσή του, το οποίο αν και πρωτότυπο και 'αθυρόστομο', μπορεί να επηρρέασε, ακόμα, και τον Σεμπάστιαν Φίτζεκ στο να γράψει, την επόμενη χρονιά, τη 'Θεραπεία'.
Βαθμολογία: 4,2/5 ή 8,4/10.
Από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε και έκανε αίσθηση, έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν ακουστεί ανάμεικτα σχόλια και κριτικές, κάτι το οποίο πηγάζει, κυρίως, από την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο ψυχολογικό θρίλερ αστυνομικής υφής δεν διαθέτει τόσο λογοτεχνική αξία, όσο θεματική αξία και ψυχολογικό βάθος στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Κάλλιστα θα μπορούσε η πολύκροτη τηλεοπτική σειρά 'Twin Peaks (1990-1991) του Ντέιβιντ Λιντς να έχει αποτελέσει το έναυσμα για την Φλιν να γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο κατακλύζεται από έμμεσα αιχμηρά σχόλια για τα ανθρώπινα προσωπικά απωθημένα και τα άλυτα ψυχολογικά προβλήματα που μπορούν να οδηγήσουν στην 'καθήλωση', στην αυτοτιμωρία και στην παρακμή κάθε τύπου. Η βασική ηρωϊδα και δημοσιογράφος, Καμίλ Πρίκερ καλείται να παλέψει με τους προσωπικούς της δαίμονες στο εχθρικό και μυστηριώδες περιβάλλον της γενέτειράς της, όπου στο βωμό των προσωπικών συμφερόντων ή προβλημάτων θυσιάζονται ακόμα και ζωές παιδιών - το 2ο μέρος του βιβλίου έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το 1ο, το οποίο δεν διαθέτει διαφάνεια ως προς τον στόχο της συγγραφέα.
Ένα βιβλίο, ίσως, με ψυχιατρικό υπόβαθρο, όπως φαίνεται στην ολοκλήρωσή του, το οποίο αν και πρωτότυπο και 'αθυρόστομο', μπορεί να επηρρέασε, ακόμα, και τον Σεμπάστιαν Φίτζεκ στο να γράψει, την επόμενη χρονιά, τη 'Θεραπεία'.
Βαθμολογία: 4,2/5 ή 8,4/10.
August 15, 2016
δεν υπαρχει feeling, δυστυχως .....
April 4, 2024
Ένα καταπληκτικό βιβλίο
March 10, 2016
Το πρώτο βιβλίο της Gillian Flynn μου άρεσε αρκετά. Η συγγραφέας φαίνεται να γνωρίζει πως να προκαλεί αγωνία στον αναγνώστη. Αλλά εκείνο που θεωρώ προτέρημα στη γραφή της είναι η πρωτοτυπία. Οι ιστορίες της δεν μοιάζουν με κανενός άλλου συγγραφέα. Το ίδιο και η γραφή της. Τα αιχμηρά αντικείμενα είναι ένα θρίλερ που δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι περισσότερο με ενδιέφερε το παρελθόν της πρωταγωνίστριας, παρά η επίλυση του εγκλήματος. Επίσης, στα θετικά του μυθιστορήματος συγκαταλέγεται και η έκταση του. Η συγγραφέας δεν αναλώθηκε στην άσκοπες λεπτομέρειες. Είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται πολύ γρήγορα και εύκολα.
November 4, 2015
Εξαιρετικό,σκληρό,αιχμηρό. Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Gillian Flynn,με το οποίο μας σύστησε την ιδιαίτερη πένα της. Ένα βιβλίο εξίσου ιδιαίτερο τόσο στη χρήση της γλώσσας,όσο και στο περιεχόμενό του.
Η αλήθεια είναι πως αυτό που με ξενίζει περισσότερο στη Flynn είναι οι αηδιαστικές λέξεις/φράσεις/περιγραφές που χρησιμοποιεί αρκετές φορές.Το έχω ξαναπεί για το "Σκοτεινό Τόπο" - δεν μου αρέσει να τις διαβάζω.Αναγνωρίζω όμως πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι του όλου στησίματος της ιστορίας.Οι ηρωίδες της είναι αντικοινωνικές,γεμάτες κόμπλεξ,προβληματικές,φέρουν τραύματα από ένα δύσκολο παρελθόν.Επόμενο είναι λοιπόν να νιώθουν,να μιλούν,να εκφράζονται έτσι.Το αποδέχομαι,αν και δεν μου αρέσει.Γιατί απλά,δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς...
Στα "Αιχμηρά Αντικείμενα" η Καμίλ γυρνάει στην πόλη όπου μεγάλωσε για να καλύψει τις δολοφονίες δύο μικρών κοριτσιών.Σύντομα όμως,μέσα από οδυνηρή ενδοσκόπηση στο δικό της τραυματικό παρελθόν και τις εμπειρίες που την οδήγησαν στο να σημαδεύει τον εαυτό της,θα ανακαλύψει πως η φρίκη είναι πολύ πιο μεγάλη απ' ότι φαντάζεται και πως την αφορά άμεσα.Πως δεν κατάφερε ν' αφήσει πίσω το παρελθόν της,παρόλο που έτρεξε μακριά.
Όπως και οι υπόλοιποι γυναικείοι χαρακτήρες της Flynn,έτσι και οι γυναίκες αυτού του βιβλίου είναι όντα ιδιαίτερα,παράξενες,κακές,προβληματικές.Η ηρωίδα χαρακώνει τον εαυτό της,νιώθοντας τις λέξεις να την "καίνε" κάθε φορά που αισθάνεται το συναίσθημα που έχει χαράξει στο σώμα της.Η μητέρα της είναι ένα μείγμα ιδιοτροπίας,αρρωστημένης τρέλας και κακίας.Η μικρότερη αδελφή της,το χειρότερο είδος έφηβης που θα μπορούσε κάποιος να έχει ως κόρη,αδελφή,συμμαθήτρια κτλ. Γυναίκες που σε απωθούν,σε εκνευρίζουν,θες να τις αρπάξεις από τα μαλλιά και να τις ταρακουνήσεις μέχρι να φύγει όλη η ασχήμια από πάνω τους,αλλά που ταυτόχρονα σε μαγνητίζουν και σε κάνουν να γυρνάς με λύσσα τις σελίδες,για να δεις τι σε περιμένει παρακάτω.Γυναίκες με πάθη και μίση,που είναι ικανές να φτάσουν στα άκρα εξαιτίας του εγωισμού,της φιλαρέσκειας και των εμμονών τους.Γυναίκες με χαρακτήρα περισσότερο ψυχρό και κοφτερό από τα αιχμηρά αντικείμενα που χρησιμοποιεί η Καμίλ για να χαράξει το σώμα της.Η Flynn μοιάζει να έχει αφήσει όλα τα όμορφα συναισθήματα και εικόνες έξω από τον κόσμο που έχει πλάσει,παρουσιάζοντάς μας την ασχήμια,την υπερβολή,την κακία,τις αρρωστημένες σχέσεις μιας μικρής κοινωνίας.Ολόκληρη η μικρή κοινωνία του Γουίντ Γκαπ είναι έρμαιο των παθών της - είτε μιλάμε για κουτσομπολιό, είτε για ναρκωτικά, είτε για σεξ, είτε ακόμα για δολοφονίες!Υπερβολικό ίσως,αλλά η ταλαντούχα πένα της Flynn τα κάνει να φαίνονται αρκούντως πιστευτά.
Το βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο ξεκίνημα που θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας συγγραφέας,ένας εκδοτικός οίκος,ένας αναγνώστης..Τα έχει όλα - σασπένς, αγωνία, έντονα πάθη και συναισθήματα - και σε μεγάλες δόσεις μάλιστα.Όταν μάλιστα ο ίδιος ο Βασιλιάς Στίβεν Κινγκ το χαρακτηρίζει ως "το πιο συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ που διάβασε τα τελευταία 30 χρόνια",νομίζω πως ο,τιδήποτε άλλο είναι απλά περιττό.
Η αλήθεια είναι πως αυτό που με ξενίζει περισσότερο στη Flynn είναι οι αηδιαστικές λέξεις/φράσεις/περιγραφές που χρησιμοποιεί αρκετές φορές.Το έχω ξαναπεί για το "Σκοτεινό Τόπο" - δεν μου αρέσει να τις διαβάζω.Αναγνωρίζω όμως πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι του όλου στησίματος της ιστορίας.Οι ηρωίδες της είναι αντικοινωνικές,γεμάτες κόμπλεξ,προβληματικές,φέρουν τραύματα από ένα δύσκολο παρελθόν.Επόμενο είναι λοιπόν να νιώθουν,να μιλούν,να εκφράζονται έτσι.Το αποδέχομαι,αν και δεν μου αρέσει.Γιατί απλά,δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς...
Στα "Αιχμηρά Αντικείμενα" η Καμίλ γυρνάει στην πόλη όπου μεγάλωσε για να καλύψει τις δολοφονίες δύο μικρών κοριτσιών.Σύντομα όμως,μέσα από οδυνηρή ενδοσκόπηση στο δικό της τραυματικό παρελθόν και τις εμπειρίες που την οδήγησαν στο να σημαδεύει τον εαυτό της,θα ανακαλύψει πως η φρίκη είναι πολύ πιο μεγάλη απ' ότι φαντάζεται και πως την αφορά άμεσα.Πως δεν κατάφερε ν' αφήσει πίσω το παρελθόν της,παρόλο που έτρεξε μακριά.
Όπως και οι υπόλοιποι γυναικείοι χαρακτήρες της Flynn,έτσι και οι γυναίκες αυτού του βιβλίου είναι όντα ιδιαίτερα,παράξενες,κακές,προβληματικές.Η ηρωίδα χαρακώνει τον εαυτό της,νιώθοντας τις λέξεις να την "καίνε" κάθε φορά που αισθάνεται το συναίσθημα που έχει χαράξει στο σώμα της.Η μητέρα της είναι ένα μείγμα ιδιοτροπίας,αρρωστημένης τρέλας και κακίας.Η μικρότερη αδελφή της,το χειρότερο είδος έφηβης που θα μπορούσε κάποιος να έχει ως κόρη,αδελφή,συμμαθήτρια κτλ. Γυναίκες που σε απωθούν,σε εκνευρίζουν,θες να τις αρπάξεις από τα μαλλιά και να τις ταρακουνήσεις μέχρι να φύγει όλη η ασχήμια από πάνω τους,αλλά που ταυτόχρονα σε μαγνητίζουν και σε κάνουν να γυρνάς με λύσσα τις σελίδες,για να δεις τι σε περιμένει παρακάτω.Γυναίκες με πάθη και μίση,που είναι ικανές να φτάσουν στα άκρα εξαιτίας του εγωισμού,της φιλαρέσκειας και των εμμονών τους.Γυναίκες με χαρακτήρα περισσότερο ψυχρό και κοφτερό από τα αιχμηρά αντικείμενα που χρησιμοποιεί η Καμίλ για να χαράξει το σώμα της.Η Flynn μοιάζει να έχει αφήσει όλα τα όμορφα συναισθήματα και εικόνες έξω από τον κόσμο που έχει πλάσει,παρουσιάζοντάς μας την ασχήμια,την υπερβολή,την κακία,τις αρρωστημένες σχέσεις μιας μικρής κοινωνίας.Ολόκληρη η μικρή κοινωνία του Γουίντ Γκαπ είναι έρμαιο των παθών της - είτε μιλάμε για κουτσομπολιό, είτε για ναρκωτικά, είτε για σεξ, είτε ακόμα για δολοφονίες!Υπερβολικό ίσως,αλλά η ταλαντούχα πένα της Flynn τα κάνει να φαίνονται αρκούντως πιστευτά.
Το βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο ξεκίνημα που θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας συγγραφέας,ένας εκδοτικός οίκος,ένας αναγνώστης..Τα έχει όλα - σασπένς, αγωνία, έντονα πάθη και συναισθήματα - και σε μεγάλες δόσεις μάλιστα.Όταν μάλιστα ο ίδιος ο Βασιλιάς Στίβεν Κινγκ το χαρακτηρίζει ως "το πιο συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ που διάβασε τα τελευταία 30 χρόνια",νομίζω πως ο,τιδήποτε άλλο είναι απλά περιττό.
April 28, 2016
Έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι σημασία δεν έχει μόνο η ιστορία,αλλά και πώς επιλέγεις να την πεις.Τα Αιχμηρά Αντικείμενα είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της άποψης.Ενώ σαν πλοκή δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη, η Flynn καταφέρνει να την διηγηθεί με τέτοιο τρόπο που σου στοιχειώνει το μυαλό για αρκετό καιρό.Οι ήρωες είναι πραγματικά σκοτεινοί, ενώ η αιωνίως προβληματική σχέση μάνας-κόρης αποδίδεται με ακρίβεια και σκληρότητα που,σε κάποιες σκηνές, μπορεί και να σοκάρει.Από τα ελάχιστα βιβλία που τους ταιριάζει γάντι ο όρος ψυχολογικό θρίλερ.
July 18, 2015
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω – ασχολούμαι με ένα βιβλίο που αφορά τον Αμερικάνικο νότο και ιδιαίτερα μια μικρή επαρχιακή πόλη.
Η Καμίλ είναι μια νεαρή δημοσιογράφος που ζει την μίζερη ζωή της στο Σικάγο γράφοντας άρθρα αστυνομικού ρεπορτάζ σε μια μέτρια εφημερίδα. Ώσπου στην γενέτειρα της, η δολοφονία ενός μικρού κοριτσιού και στη συνέχεια η εξαφάνιση ενός δεύτερου την οδηγούν να γυρίσει πίσω με τη δικαιολογία πως θα κάνει ρεπορτάζ για την εφημερίδα της.
Στην πραγματικότητα πιστεύω πως η ίδια η μοίρα είναι εκείνη που τη στέλνει πίσω για να αναμετρηθεί με το παρελθόν της, με πρόσωπα που έχουν καθορίσει απόλυτα την ύπαρξη της όπως και την πορεία της ζωής της και είναι γνωστό πως κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά όταν έχει αφήσει «μισοτελειωμένες» δουλειές πίσω του.
Η Αμερικάνικη επαρχεία είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη πληγή, ένα απόστημα που όποτε «σπάει» αναδύεται ο πουριτανισμός, ο καθωσπρεπισμός, η προσποίηση, το ψέμα, η διπροσωπία και ο εγωισμός. Επρόκειτο μάλλον για τα κατάλοιπα των μεταναστών απ’ όλα τα σημεία της γης που αρχικά απεγνωσμένα και απελπισμένα πάλεψαν για να δημιουργήσουν και να επιβιώσουν, τρώγοντας τις σάρκες της ίδιας τους της οικογένειας, σκοτώνοντας το μέλλον των παιδιών τους, έγιναν θησεία στον βωμό μιας τέλειας και ιδανικής κοινωνίας που δεν υπάρχει και πιθανότατα δεν θα υπάρξει και ποτέ.
Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται ακριβώς για ένα αστυνομικό βιβλίο αλλά μάλλον για ένα ψυχολογικό θρίλερ με όλη εκείνη τη σαπίλα της ανθρώπινης ψυχής που δεν αντέχει τους ηθικούς φραγμούς να κρύβεται πίσω από χαμόγελα, από υποτιθέμενη συμπαράσταση στο όποιο δράμα ενώ εσωτερικά να κυριεύει η ευχαρίστηση όποτε κάποιος άλλος υποφέρει.
Είναι μάλλον χαρακτηριστικό του είδους μας να αισθανόμαστε καλύτερα, να επιβεβαιωνόμαστε όποτε κάποιος άλλος δυστυχεί. Μας κάνει να νιώθουμε ανώτεροι, παντοδύναμοι και εν τέλει ασφαλής.
Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι όλη η ουσία του συγκεκριμένου βιβλίου. Δολοφόνος μπορεί να είναι και να γίνει ο καθένας μας, άλλωστε όλοι είμαστε ικανοί για όλα και οι λεπτές γραμμές ξεπερνιούνται με ευκολία όταν η καταπίεση, ο συντηρητισμός και το «θέατρο του παραλόγου» διατηρείται για την καλή λειτουργία της κοινωνίας εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα τις ανθρώπινες ψυχές που αιμορραγούν ακατάπαυστα μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Κάποιες φορές ομολογώ ότι το κείμενο γίνεται ιδιαίτερα σκληρό και προκαλεί αηδία αλλά δεν θα το χαρακτήριζα σε καμία περίπτωση υπερβολικό. Αντιθέτως η όλη ατμόσφαιρα σε προϊδεάζει και καθώς η ιστορία προχωρά είναι απαραίτητο ώστε να βιώσουμε και να κατανοήσουμε τους λόγους και τα κίνητρα των ηρώων που αντιδρούν και συμπεριφέρονται χειρότερα κι από ζώα υπενθυμίζοντάς μας πως στην ουσία και ο άνθρωπος είναι θηλαστικό και ανήκει στο ζωικό βασίλειο. Η νοημοσύνη που θεωρητικά μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ήδη προϋποθέτει ότι είμαστε και σε θέση να τη διαχειριστούμε αντίστοιχα.
Το «Αιχμηρά Αντικείμενα» είναι ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι για μια σαθρή κοινωνία που δεν έχει στην πραγματικότητα τίποτα ουσιαστικό να επιδείξει. Στολίζεται και αρωματίζεται μονάχα για να κρύψει την ασχήμια της και να σκεπάσει τη δυσωδία που αναβλύζει από τους πόρους του δέρματός της.
Ομολογώ ότι κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης στοιχημάτισα πάρα πολλές φορές πως η Αμάντα από τον Γυάλινο Κόσμο του Τεννεσί Ουίλιαμς θα ξεπεταγόταν κάποια στιγμή μέσα από το δάσος ως αλλοπαρμένο στοιχειό, να γελάει υστερικά και απόλυτα ευχαριστημένη με όσα διαδραματίζονταν σε τούτη την αλλόκοτη ιστορία.
Η Καμίλ είναι μια νεαρή δημοσιογράφος που ζει την μίζερη ζωή της στο Σικάγο γράφοντας άρθρα αστυνομικού ρεπορτάζ σε μια μέτρια εφημερίδα. Ώσπου στην γενέτειρα της, η δολοφονία ενός μικρού κοριτσιού και στη συνέχεια η εξαφάνιση ενός δεύτερου την οδηγούν να γυρίσει πίσω με τη δικαιολογία πως θα κάνει ρεπορτάζ για την εφημερίδα της.
Στην πραγματικότητα πιστεύω πως η ίδια η μοίρα είναι εκείνη που τη στέλνει πίσω για να αναμετρηθεί με το παρελθόν της, με πρόσωπα που έχουν καθορίσει απόλυτα την ύπαρξη της όπως και την πορεία της ζωής της και είναι γνωστό πως κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά όταν έχει αφήσει «μισοτελειωμένες» δουλειές πίσω του.
Η Αμερικάνικη επαρχεία είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη πληγή, ένα απόστημα που όποτε «σπάει» αναδύεται ο πουριτανισμός, ο καθωσπρεπισμός, η προσποίηση, το ψέμα, η διπροσωπία και ο εγωισμός. Επρόκειτο μάλλον για τα κατάλοιπα των μεταναστών απ’ όλα τα σημεία της γης που αρχικά απεγνωσμένα και απελπισμένα πάλεψαν για να δημιουργήσουν και να επιβιώσουν, τρώγοντας τις σάρκες της ίδιας τους της οικογένειας, σκοτώνοντας το μέλλον των παιδιών τους, έγιναν θησεία στον βωμό μιας τέλειας και ιδανικής κοινωνίας που δεν υπάρχει και πιθανότατα δεν θα υπάρξει και ποτέ.
Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται ακριβώς για ένα αστυνομικό βιβλίο αλλά μάλλον για ένα ψυχολογικό θρίλερ με όλη εκείνη τη σαπίλα της ανθρώπινης ψυχής που δεν αντέχει τους ηθικούς φραγμούς να κρύβεται πίσω από χαμόγελα, από υποτιθέμενη συμπαράσταση στο όποιο δράμα ενώ εσωτερικά να κυριεύει η ευχαρίστηση όποτε κάποιος άλλος υποφέρει.
Είναι μάλλον χαρακτηριστικό του είδους μας να αισθανόμαστε καλύτερα, να επιβεβαιωνόμαστε όποτε κάποιος άλλος δυστυχεί. Μας κάνει να νιώθουμε ανώτεροι, παντοδύναμοι και εν τέλει ασφαλής.
Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι όλη η ουσία του συγκεκριμένου βιβλίου. Δολοφόνος μπορεί να είναι και να γίνει ο καθένας μας, άλλωστε όλοι είμαστε ικανοί για όλα και οι λεπτές γραμμές ξεπερνιούνται με ευκολία όταν η καταπίεση, ο συντηρητισμός και το «θέατρο του παραλόγου» διατηρείται για την καλή λειτουργία της κοινωνίας εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα τις ανθρώπινες ψυχές που αιμορραγούν ακατάπαυστα μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Κάποιες φορές ομολογώ ότι το κείμενο γίνεται ιδιαίτερα σκληρό και προκαλεί αηδία αλλά δεν θα το χαρακτήριζα σε καμία περίπτωση υπερβολικό. Αντιθέτως η όλη ατμόσφαιρα σε προϊδεάζει και καθώς η ιστορία προχωρά είναι απαραίτητο ώστε να βιώσουμε και να κατανοήσουμε τους λόγους και τα κίνητρα των ηρώων που αντιδρούν και συμπεριφέρονται χειρότερα κι από ζώα υπενθυμίζοντάς μας πως στην ουσία και ο άνθρωπος είναι θηλαστικό και ανήκει στο ζωικό βασίλειο. Η νοημοσύνη που θεωρητικά μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ήδη προϋποθέτει ότι είμαστε και σε θέση να τη διαχειριστούμε αντίστοιχα.
Το «Αιχμηρά Αντικείμενα» είναι ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι για μια σαθρή κοινωνία που δεν έχει στην πραγματικότητα τίποτα ουσιαστικό να επιδείξει. Στολίζεται και αρωματίζεται μονάχα για να κρύψει την ασχήμια της και να σκεπάσει τη δυσωδία που αναβλύζει από τους πόρους του δέρματός της.
Ομολογώ ότι κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης στοιχημάτισα πάρα πολλές φορές πως η Αμάντα από τον Γυάλινο Κόσμο του Τεννεσί Ουίλιαμς θα ξεπεταγόταν κάποια στιγμή μέσα από το δάσος ως αλλοπαρμένο στοιχειό, να γελάει υστερικά και απόλυτα ευχαριστημένη με όσα διαδραματίζονταν σε τούτη την αλλόκοτη ιστορία.
December 9, 2020
Το βιβλίο είναι αιχμηρό από κάθε άποψη: κοφτή γραφή σα ξυράφι, που ελάχιστα αμβλύνεται από τη μετάφραση, χαρακτήρες πληγωμένοι, γεμάτοι ουλές με αντιπαθητικές προσωπικότητες που θα περίμενε κανείς από ταινία του David Lynch, μία πλοκή που σε πληγώνει βαθιά μέσα στην ψυχή.
Το κακό είναι ότι το βιβλίο είναι τόσο αιχμηρό που δεν έχεις από που να το πιάσεις. Και αυτό κάνει δύσκολο το να νιώσεις τον πόνο της πρωταγωνίστριας και της μικρής πόλης που θρηνεί τον βίαιο θάνατο των δύο κοριτσιών.
Η θεματολογία είναι δυσάρεστη. Υπερβολικά δυσάρεστη, δίχως ίχνος λιακάδας ακόμα και στο φινάλε. Λείπει όμως το αστυνομικό μυστήριο, κάτι κακό για ένα αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ. Πρακτικά υπάρχει από πολύ νωρίς μόνο ένα άτομο που βροντοφωνάζει ότι έχει κάνει τους φόνους και μόνο δύο ύποπτοι που η πρωταγωνίστρια δεν υποψιάζεται καν, το κάνουν όμως οι αναγνώστες.
Στο επόμενο βιβλίο της, τον Σκοτεινός τόπος η Gillian Flynn δανείζεται πολλές από τις θεματικές (μικρή πόλη, δυσλειτουργική οικογένεια, προβληματική πρωταγωνίστρια που ανασκαλεύει το τραυματικό της παρελθόν) που βρίσκουμε εδώ και τις τοποθετεί μέσα σε ένα αριστουργηματικό θρίλερ. Εδώ απλά δίνει τα πρώτα δείγματα γραφής της και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Σίγουρα όχι η καλύτερη δουλειά της.
Το κακό είναι ότι το βιβλίο είναι τόσο αιχμηρό που δεν έχεις από που να το πιάσεις. Και αυτό κάνει δύσκολο το να νιώσεις τον πόνο της πρωταγωνίστριας και της μικρής πόλης που θρηνεί τον βίαιο θάνατο των δύο κοριτσιών.
Η θεματολογία είναι δυσάρεστη. Υπερβολικά δυσάρεστη, δίχως ίχνος λιακάδας ακόμα και στο φινάλε. Λείπει όμως το αστυνομικό μυστήριο, κάτι κακό για ένα αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ. Πρακτικά υπάρχει από πολύ νωρίς μόνο ένα άτομο που βροντοφωνάζει ότι έχει κάνει τους φόνους και μόνο δύο ύποπτοι που η πρωταγωνίστρια δεν υποψιάζεται καν, το κάνουν όμως οι αναγνώστες.
Στο επόμενο βιβλίο της, τον Σκοτεινός τόπος η Gillian Flynn δανείζεται πολλές από τις θεματικές (μικρή πόλη, δυσλειτουργική οικογένεια, προβληματική πρωταγωνίστρια που ανασκαλεύει το τραυματικό της παρελθόν) που βρίσκουμε εδώ και τις τοποθετεί μέσα σε ένα αριστουργηματικό θρίλερ. Εδώ απλά δίνει τα πρώτα δείγματα γραφής της και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Σίγουρα όχι η καλύτερη δουλειά της.
August 11, 2018
Θα ηθελα να μου αρεσει.
Θα ηθελα να κλεισει καλα το 17 που μου χαρισε τοσο ωραιες αναγνωστικες εμπειριες.
Θα ηθελα.
Τη ρωσικη σαλάτα την έχετε ακουστά ? Ένα τέτοιο πράγμα έκανε και η Φλιν. Τα πέταξε όλα μέσα και ωωωω τι βγήκε ! Το βιβλίο είχε θεματάκια. Διαφωνώ κάθετα με τη λογική - συγγραφεων και εκδοτών - θα γραψω ολα τα σοκαριστικα πράγματα μαζι και ετσι θα κανω την ανατροπη. Να σου πω εγω τι κανεις. Μπουρδες ντιαρ. Κανεις ένα εμετικό βιβλίο που ναι μεν θέλει να πει κάτι αλλλα ταυτόχρονα δεν το λεει γιατι του πετάς τη σαπιλα στη μουρη.
Λοιπόν , εχουμε και λέμε. Μια δημοσιογραφος πρωην αλκοολα επιστρεφει στο πατρικο της μετά απο καποιες δολοφονιες που τελεστηκαν στην περιοχη. Εκει η μητέρα της , η πλουσιότερη του χωριου, δεν την υποδεχεται και πολυ εγκάρδια ενώ ο ληθαργικος πατριος της αδιαφορει. Η μαλλον θεωρει πιο ενδιαφερουσα την πτηση μιας μυγας στη βεραντα του παρά τη ζωή των κορών του ( αυτο κανει σε ολο το εργο ).
Η μικρη αδερφη ενα κατασκευασμα για μπατσες. Σθμπεριφερεται και ντυνεται σαν τη Μπι μπι Μπο μπροστα στη μητερα ενω οταν βγαινει εκτος σπιτιου ειναι το μαγκακι που βριζει και τρομοκρατει αλλα παιδια. Εμμονική με ένα κουκλόσπιτο / ομοιωμα του σπιτιου της ( ??? ) στα 13.
Δυο δολοφονημενα κοριτσια με βγαλμενα δοντια.
Η αλκοόλα δημοσιογραφος χαρακώνεται παντού μετά το θάνατο της φιλασθενης αδερφης της. Ηρθε σε ερωτικη συνευρεση ( ειμεθα και κοσμιοι ) με εναν αστυνομικο , που την ερωτευτηκε , αλλά έβγακε και τα ματια της με τον 18 χρονο αδερφο ενός θύματος. Προσπαθώντας να λύσει το γρίφο καταλαβαίνει εν ολίγοις οτι η μητέρα της τις δηλητηριαζει για να την συμπονουν και ετσι πέθανε και η αδερφη της. Τρεις λαλουν και δυο χορευουν.
Η μητέρα προφυλακιζεται, χωρις να μπορουν να βρουν τα δοντια των παιδιων ενω ομως βρισκουν την ταναλια. Η αλκοολα απομακρυνει το σκατοπαιδο απο το σπιτι για να το σωσει αλλά εν τελει αποκαλυπτεται σρ μια εκρηξη οργης πως τα δοντακια ειναι κρυμμενα στο κουκλοσπιτο ( παρομοιαζεται το πατωμα της κεντρικης κρεβατοκαμαρας που ειναι απο ελεφαντοδοντο ). Και εχουμε το δολοφονο μας.
Ενα 13 χρονο που αφαιρει δοντια με ταναλιες. Αυτο δεν ειναι παιδι. Ειναι η κουκλα του Τσακι.
Θεε μου μεγαλοδυναμε !!!
Να χουμε ολη μια καλη χρονια 🖤
Θα ηθελα να κλεισει καλα το 17 που μου χαρισε τοσο ωραιες αναγνωστικες εμπειριες.
Θα ηθελα.
Τη ρωσικη σαλάτα την έχετε ακουστά ? Ένα τέτοιο πράγμα έκανε και η Φλιν. Τα πέταξε όλα μέσα και ωωωω τι βγήκε ! Το βιβλίο είχε θεματάκια. Διαφωνώ κάθετα με τη λογική - συγγραφεων και εκδοτών - θα γραψω ολα τα σοκαριστικα πράγματα μαζι και ετσι θα κανω την ανατροπη. Να σου πω εγω τι κανεις. Μπουρδες ντιαρ. Κανεις ένα εμετικό βιβλίο που ναι μεν θέλει να πει κάτι αλλλα ταυτόχρονα δεν το λεει γιατι του πετάς τη σαπιλα στη μουρη.
Λοιπόν , εχουμε και λέμε. Μια δημοσιογραφος πρωην αλκοολα επιστρεφει στο πατρικο της μετά απο καποιες δολοφονιες που τελεστηκαν στην περιοχη. Εκει η μητέρα της , η πλουσιότερη του χωριου, δεν την υποδεχεται και πολυ εγκάρδια ενώ ο ληθαργικος πατριος της αδιαφορει. Η μαλλον θεωρει πιο ενδιαφερουσα την πτηση μιας μυγας στη βεραντα του παρά τη ζωή των κορών του ( αυτο κανει σε ολο το εργο ).
Η μικρη αδερφη ενα κατασκευασμα για μπατσες. Σθμπεριφερεται και ντυνεται σαν τη Μπι μπι Μπο μπροστα στη μητερα ενω οταν βγαινει εκτος σπιτιου ειναι το μαγκακι που βριζει και τρομοκρατει αλλα παιδια. Εμμονική με ένα κουκλόσπιτο / ομοιωμα του σπιτιου της ( ??? ) στα 13.
Δυο δολοφονημενα κοριτσια με βγαλμενα δοντια.
Η αλκοόλα δημοσιογραφος χαρακώνεται παντού μετά το θάνατο της φιλασθενης αδερφης της. Ηρθε σε ερωτικη συνευρεση ( ειμεθα και κοσμιοι ) με εναν αστυνομικο , που την ερωτευτηκε , αλλά έβγακε και τα ματια της με τον 18 χρονο αδερφο ενός θύματος. Προσπαθώντας να λύσει το γρίφο καταλαβαίνει εν ολίγοις οτι η μητέρα της τις δηλητηριαζει για να την συμπονουν και ετσι πέθανε και η αδερφη της. Τρεις λαλουν και δυο χορευουν.
Η μητέρα προφυλακιζεται, χωρις να μπορουν να βρουν τα δοντια των παιδιων ενω ομως βρισκουν την ταναλια. Η αλκοολα απομακρυνει το σκατοπαιδο απο το σπιτι για να το σωσει αλλά εν τελει αποκαλυπτεται σρ μια εκρηξη οργης πως τα δοντακια ειναι κρυμμενα στο κουκλοσπιτο ( παρομοιαζεται το πατωμα της κεντρικης κρεβατοκαμαρας που ειναι απο ελεφαντοδοντο ). Και εχουμε το δολοφονο μας.
Ενα 13 χρονο που αφαιρει δοντια με ταναλιες. Αυτο δεν ειναι παιδι. Ειναι η κουκλα του Τσακι.
Θεε μου μεγαλοδυναμε !!!
Να χουμε ολη μια καλη χρονια 🖤
October 25, 2018
Καλό αλλά όχι και κάτι ιδιαίτερο. Το αστυνομικό βιβλίο βέβαια έχει τους δικούς του πολύπλευρους κώδικες γραφής όπου ο κάθε συγγραφέας βάζει τη δική του σφραγίδα. Με τούτο δω το βιβλίο ναι μεν πέρασα ευχάριστες στιγμές ανάγνωσης χωρίς όμως και κάτι ιδιαίτερο....
May 20, 2023
Σκληρό, ανατριχιαστικό και όλοι οι χαρακτήρες είναι αντιπαθητικοί.
Καλή γραφή ίσως κάποια στιγμή να διάβαζα κι άλλο βιβλίο της συγγραφέως.
Καλή γραφή ίσως κάποια στιγμή να διάβαζα κι άλλο βιβλίο της συγγραφέως.
November 14, 2020
Περίμενα πολλά περισσότερα. Είχα ακούσει καλά λόγια και πίστευα πως θα το απολαύσω. Πραγματικά η ιδέα ήταν πάρα πολύ καλή. Σε κάποια σημεία μου θύμισε τον αγαπημένο μου Ketchum. Όμως, η συγγραφέας δε τολμάει να δώσει κάτι παραπάνω. Κυλούσε βασανιστικά αργά και σχεδόν μίσησα την πρωταγωνίστρια. Είχα καταλάβει σχεδόν από την μέση του βιβλίου που πάει και δυστυχώς δεν έκανε το παραμικρό για να με αποπροσανατολίσει. Ακούω πως τα επόμενα βιβλία της συγγραφέα είναι καλύτερα, μα δύσκολα θα διαβάσω κάποιο στο μέλλον.
May 20, 2015
3.5 αστεράκια. Πολύ καλύτερο από το 'Σκοτεινός τόπος', αλλά δυστυχώς ακολουθεί ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο μοτίβο. Κάπου στη μέση του βιβλίου αρχίζεις να υποπτεύεσαι δύο άτομα για το ίδιο πράγμα, αλλά τελικά αποδεικνύονται και οι δύο ένοχοι για διαφορετικά εγκλήματα. Τουλάχιστον δε βαρέθηκα και το τέλειωσα σε μιάμιση μέρα.
April 16, 2023
Ομολογουμένως , ανατρίχιασα …
February 28, 2019
ενα βιβλιο που μισουν οι φεμιχαζες γιατι δεν εχει ιχνος "τοξικης αρρενωποτητας"
June 12, 2024
Η Gillian Flynn είναι δημοσιογράφος και παράλληλα, ένα από τα πιο καυτά και πολυσυζητημένα σήμερα, ονόματα στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο, "Αιχμηρά Αντικείμενα", είναι από τα ξεχωριστά και σπάνια δείγματα του είδους και δεν είναι διόλου τυχαίο που όχι μόνο απέσπασε διθυραμβικές κριτικές αλλά, της χάρισε τα βραβεία CWA Ian Fleming Steel Dagger και CWA New Blood Fiction Dagger. Και πως να μην κάνει άλλωστε επιτυχία όταν το βιβλίο αυτό, δεν είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά, ένα ψυχολογικό θρίλερ χαρακτήρων από αυτά που σπανίζουν στις μέρες μας και όταν τελικά φτάνουν στα χέρια μας, μας κάνουν να ριγούμε και να ανατριχιάζουμε, σκεπτόμενοι πόσο περίπλοκο μπορεί να είναι το ανθρώπινο μυαλό και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε κατευθυνόμενοι από τα πάθη, τις εμμονές και τις φοβίες μας.
Ακολουθώντας στην αρχή ένα συμβατικό μοτίβο, η ιστορία μας μεταφέρει σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής όπου μέσα σε διάστημα 9 μηνών, δύο ανήλικα κορίτσια εξαφανίζονται για να βρεθούν λίγο αργότερα νεκρά, με όλα τους τα δόντια να έχουν αφαιρεθεί. Η Καμίλ Πάρκερ, μια 30χρονη δημοσιογράφος που κατάγεται από την ίδια πόλη με τα θύματα, μια γυναίκα με προβλήματα αλκοολισμού που στο παρελθόν χάραζε η ίδια το σώμα της με αιχμηρά αντικείμενα, σαφέστατα επηρεασμένη από τις τραυματικές αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας, επιστρέφει στη γενέτηρά της προκειμένου να καλύψει το θέμα για λογαριασμό της εφημερίδας που εργάζεται στο Σικάγο. Το να κάνει την δουλειά της όμως αποδεικνύεται πολύ δύσκολο καθώς, η τοπική κοινωνία την αντιμετωπίζει σαν ένα αρπακτικό που μοναδικό του στόχο έχει να εκμεταλλευτεί τον πόνο τους. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή σε μια σειρά προβλημάτων καθώς, αναγκασμένη να εγκατασταθεί στο πατρικό της σπίτι, έρχεται ξανά αντιμέτωπη με την δυσλειτουργική οικογένειά της αλλά και με τις αναμνήσεις ενός παρελθόντος που την εξώθησαν στις προαναφερόμενες, ακραίες συμπεριφορές.
Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα και ταυτόχρονα, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον όσον αφορά την ιστορία της Flynn, είναι το ψυχολογικό προφίλ των εμπλεκόμενων σε αυτή. Η Άντορα, η μητέρα της Καμίλ, είναι μια γυναίκα που ζει με την ψυχαναγκαστική ανάγκη να έχει τον έλεγχο πάνω στα παιδιά της, να μπορεί να τα φροντίζει και να δίνεται σε αυτά αλλά μονάχα όταν εκείνα είναι άρρωστα και εξαρτώνται ολοκληρωτικά από εκείνη. Η ίδια η Καμίλ, αυτοτιμωρεί τον εαυτό της εξαιτίας των διάφορων επιλογών που έκανε στη ζωή της ως παιδί και αργότερα ως έφηβη, ενώ ενδόμυχα ζηλεύει την αγάπη της μητέρας της απέναντι στη νεκρή αδερφή της, μια αγάπη που ποτέ η ίδια δεν βίωσε χωρίς να είναι σίγουρη αν φταίει εκείνη που ήταν αντιδραστική. Το οικογενειακό παζλ συμπληρώνεται από την φιγούρα ενός αδιάφορου, φορώντας παρωπίδες πατριού αλλά και μιας μικρότερης ετεροθαλούς αδελφής με ακραίες συμπεριφορές και ξεσπάσματα βίας η οποία έχει μια επίσης ψυχαναγκαστική ανάγκη να την αγαπούν και να αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής και της φροντίδας, με όποιο μέσο και όποιο κόστος.
Η Flynn συνθέτει με μαεστρία ένα ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με το προφίλ των κατά συρροήν δολοφόνων σε μια προσπάθεια να διακηρύξει πως η βία δεν φέρει την αντρική σφραγίδα αλλά ότι αντίθετα, οι γυναίκες μπορούν να γίνουν πολύ πιο σκληρές και βίαιες, κατευθυνόμενες από την ίδια τους την ανασφάλεια. Εξού και η όποια μορφή βίας εμφανίζεται στο βιβλίο δεν έχει να κάνει με τα όποιας φύσης ξεσπάσματα των γυναικών απέναντι στο αντρικό αλλά, στο ίδιο τους το φύλο. Αυτοτραυματίζονται, εθίζονται σε ουσίες, ακολουθούν παραβατικές συμπεριφορές, τραυματίζουν ή μία την άλλη ψυχολογικά, συναισθηματικά και ηθικά και όλα αυτά, κάτω από το πέπλο του καθωσπρεπισμού και την προς τα έξω εικόνα της αγίας και σωστής οικογένειας. Η ανάγκη δε της συγγραφέως να τονίσει όλα τα παραπάνω, φαίνεται από το γεγονός ότι κοινωνικά, οι άντρες βρίσκονται στο περιθώριο και στέκουν ως απλοί παρατηρητές των εξελίξεων των οποίων, οι γυναίκες είναι που κινούν τα νήματα.
Η αφήγηση της Flynn ακολουθεί σχεδόν κινηματογραφικούς ρυθμούς, οδηγώντας μας σταθερά προς τη λύση του μυστηρίου που ακόμα κι όταν δεν αργεί υποσυνείδητα να παρουσιαστεί μπροστά μας, μας καθηλώνει και μας κόβει την ανάσα. Η γλώσσα της είναι μοντέρνα και σύγχρονη, πολλές φορές τολμηρή και ακραία χωρίς όμως να αγγίζει τα όρια του προκλητικού. Υπάρχει μια ωμότητα στον λόγο της η οποία όμως, απλώς προσδίδει ρεαλιστικότητα σε μια ιστορία η εξέλιξη της οποίας, δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει και να όμως που το κάνει. Για να βγει όμως η αλήθεια στο φως πρέπει, τόσο η Καμίλ όσο και οι γύρω της, να βουτήξουν βαθιά στο παρελθόν τους, να αποτινάξουν την ενοχή από πάνω τους και να δουν με καθαρό βλέμμα την καταστροφική αλήθεια που πάντα ήταν εκεί. Και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να ξεσκονίσουν το παρελθόν τους, να βγάλουν τους σκελετούς που βρίσκονται καλά κρυμμένοι στις παιδικές τους ντουλάπες, τότε αυτό πρέπει να κάνουν γιατί μόνο όταν έρθει η συνειδητοποίηση, μπορεί να ακολουθήσει η λύτρωση, έστω κι αν το φορτίο της είναι βαρύ και δύσκολο.
Μια ιστορία βίας και διαστροφής, μια ιστορία για την ψυχαναγκαστική ανάγκη που γεννούν πολλές φορές τα ένστικτά μας, ικανή να μας οδηγήσει στα άκρα. Μια ιστορία για την συγκαλυμμένη οικογενειακή βία που μπορεί να ξεπερνάει τα αυστηρά όρια της άμεσης αντίληψης. Γιατί οι βαθύτερες φοβίες, τα μεγαλύτερα άγχη μας, οι πιο ισχυρές αδυναμίες, συνήθως, βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, γεννιούνται βαθιά μέσα μας για να ριζώσουν και να αναπτυχθούν κατατρώγοντας ότι ανθρώπινο μπορεί να έχει μείνει εκεί μέσα για να μας σώσει. Και αν αμφιβάλλετε ότι μια γυναίκα μπορεί να πράξει τόσο μεγάλα αίσχη, τότε το βιβλίο αυτό είναι η τρανή απόδειξη πως μπορεί, με τη γυναίκα στο μέσο όλων, να κανιβαλίζει απέναντι στην ίδια της τη φύση, είτε είναι μια έφηβη που θεωρεί ότι κάνει την επανάστασή της, είτε είναι μεσήλικη που επιτίθεται σε οποιαδήποτε είναι διαφορετική από εκείνη, είτε είναι μια μητέρα που τρώει τα ίδια της τα παιδιά προκειμένου να ικανοποιήσει τον εγωισμό και την ανάγκη της να δώσει σκοπό στην ύπαρξή της.
Ακολουθώντας στην αρχή ένα συμβατικό μοτίβο, η ιστορία μας μεταφέρει σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής όπου μέσα σε διάστημα 9 μηνών, δύο ανήλικα κορίτσια εξαφανίζονται για να βρεθούν λίγο αργότερα νεκρά, με όλα τους τα δόντια να έχουν αφαιρεθεί. Η Καμίλ Πάρκερ, μια 30χρονη δημοσιογράφος που κατάγεται από την ίδια πόλη με τα θύματα, μια γυναίκα με προβλήματα αλκοολισμού που στο παρελθόν χάραζε η ίδια το σώμα της με αιχμηρά αντικείμενα, σαφέστατα επηρεασμένη από τις τραυματικές αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας, επιστρέφει στη γενέτηρά της προκειμένου να καλύψει το θέμα για λογαριασμό της εφημερίδας που εργάζεται στο Σικάγο. Το να κάνει την δουλειά της όμως αποδεικνύεται πολύ δύσκολο καθώς, η τοπική κοινωνία την αντιμετωπίζει σαν ένα αρπακτικό που μοναδικό του στόχο έχει να εκμεταλλευτεί τον πόνο τους. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή σε μια σειρά προβλημάτων καθώς, αναγκασμένη να εγκατασταθεί στο πατρικό της σπίτι, έρχεται ξανά αντιμέτωπη με την δυσλειτουργική οικογένειά της αλλά και με τις αναμνήσεις ενός παρελθόντος που την εξώθησαν στις προαναφερόμενες, ακραίες συμπεριφορές.
Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα και ταυτόχρονα, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον όσον αφορά την ιστορία της Flynn, είναι το ψυχολογικό προφίλ των εμπλεκόμενων σε αυτή. Η Άντορα, η μητέρα της Καμίλ, είναι μια γυναίκα που ζει με την ψυχαναγκαστική ανάγκη να έχει τον έλεγχο πάνω στα παιδιά της, να μπορεί να τα φροντίζει και να δίνεται σε αυτά αλλά μονάχα όταν εκείνα είναι άρρωστα και εξαρτώνται ολοκληρωτικά από εκείνη. Η ίδια η Καμίλ, αυτοτιμωρεί τον εαυτό της εξαιτίας των διάφορων επιλογών που έκανε στη ζωή της ως παιδί και αργότερα ως έφηβη, ενώ ενδόμυχα ζηλεύει την αγάπη της μητέρας της απέναντι στη νεκρή αδερφή της, μια αγάπη που ποτέ η ίδια δεν βίωσε χωρίς να είναι σίγουρη αν φταίει εκείνη που ήταν αντιδραστική. Το οικογενειακό παζλ συμπληρώνεται από την φιγούρα ενός αδιάφορου, φορώντας παρωπίδες πατριού αλλά και μιας μικρότερης ετεροθαλούς αδελφής με ακραίες συμπεριφορές και ξεσπάσματα βίας η οποία έχει μια επίσης ψυχαναγκαστική ανάγκη να την αγαπούν και να αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής και της φροντίδας, με όποιο μέσο και όποιο κόστος.
Η Flynn συνθέτει με μαεστρία ένα ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με το προφίλ των κατά συρροήν δολοφόνων σε μια προσπάθεια να διακηρύξει πως η βία δεν φέρει την αντρική σφραγίδα αλλά ότι αντίθετα, οι γυναίκες μπορούν να γίνουν πολύ πιο σκληρές και βίαιες, κατευθυνόμενες από την ίδια τους την ανασφάλεια. Εξού και η όποια μορφή βίας εμφανίζεται στο βιβλίο δεν έχει να κάνει με τα όποιας φύσης ξεσπάσματα των γυναικών απέναντι στο αντρικό αλλά, στο ίδιο τους το φύλο. Αυτοτραυματίζονται, εθίζονται σε ουσίες, ακολουθούν παραβατικές συμπεριφορές, τραυματίζουν ή μία την άλλη ψυχολογικά, συναισθηματικά και ηθικά και όλα αυτά, κάτω από το πέπλο του καθωσπρεπισμού και την προς τα έξω εικόνα της αγίας και σωστής οικογένειας. Η ανάγκη δε της συγγραφέως να τονίσει όλα τα παραπάνω, φαίνεται από το γεγονός ότι κοινωνικά, οι άντρες βρίσκονται στο περιθώριο και στέκουν ως απλοί παρατηρητές των εξελίξεων των οποίων, οι γυναίκες είναι που κινούν τα νήματα.
Η αφήγηση της Flynn ακολουθεί σχεδόν κινηματογραφικούς ρυθμούς, οδηγώντας μας σταθερά προς τη λύση του μυστηρίου που ακόμα κι όταν δεν αργεί υποσυνείδητα να παρουσιαστεί μπροστά μας, μας καθηλώνει και μας κόβει την ανάσα. Η γλώσσα της είναι μοντέρνα και σύγχρονη, πολλές φορές τολμηρή και ακραία χωρίς όμως να αγγίζει τα όρια του προκλητικού. Υπάρχει μια ωμότητα στον λόγο της η οποία όμως, απλώς προσδίδει ρεαλιστικότητα σε μια ιστορία η εξέλιξη της οποίας, δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει και να όμως που το κάνει. Για να βγει όμως η αλήθεια στο φως πρέπει, τόσο η Καμίλ όσο και οι γύρω της, να βουτήξουν βαθιά στο παρελθόν τους, να αποτινάξουν την ενοχή από πάνω τους και να δουν με καθαρό βλέμμα την καταστροφική αλήθεια που πάντα ήταν εκεί. Και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να ξεσκονίσουν το παρελθόν τους, να βγάλουν τους σκελετούς που βρίσκονται καλά κρυμμένοι στις παιδικές τους ντουλάπες, τότε αυτό πρέπει να κάνουν γιατί μόνο όταν έρθει η συνειδητοποίηση, μπορεί να ακολουθήσει η λύτρωση, έστω κι αν το φορτίο της είναι βαρύ και δύσκολο.
Μια ιστορία βίας και διαστροφής, μια ιστορία για την ψυχαναγκαστική ανάγκη που γεννούν πολλές φορές τα ένστικτά μας, ικανή να μας οδηγήσει στα άκρα. Μια ιστορία για την συγκαλυμμένη οικογενειακή βία που μπορεί να ξεπερνάει τα αυστηρά όρια της άμεσης αντίληψης. Γιατί οι βαθύτερες φοβίες, τα μεγαλύτερα άγχη μας, οι πιο ισχυρές αδυναμίες, συνήθως, βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, γεννιούνται βαθιά μέσα μας για να ριζώσουν και να αναπτυχθούν κατατρώγοντας ότι ανθρώπινο μπορεί να έχει μείνει εκεί μέσα για να μας σώσει. Και αν αμφιβάλλετε ότι μια γυναίκα μπορεί να πράξει τόσο μεγάλα αίσχη, τότε το βιβλίο αυτό είναι η τρανή απόδειξη πως μπορεί, με τη γυναίκα στο μέσο όλων, να κανιβαλίζει απέναντι στην ίδια της τη φύση, είτε είναι μια έφηβη που θεωρεί ότι κάνει την επανάστασή της, είτε είναι μεσήλικη που επιτίθεται σε οποιαδήποτε είναι διαφορετική από εκείνη, είτε είναι μια μητέρα που τρώει τα ίδια της τα παιδιά προκειμένου να ικανοποιήσει τον εγωισμό και την ανάγκη της να δώσει σκοπό στην ύπαρξή της.
April 1, 2020
Είχα διαβάσει τα Αιχμηρά Αντικείμενα πριν πολλά χρόνια (ακόμη πήγαινα σχολείο) και τότε μου είχε φανεί ότι πρόκειται για ένα ανατριχιαστικό, εκπληκτικό αστυνομικό θρίλερ. Η δεύτερη ανάγνωση μετά από περίπου δέκα χρόνια ήταν και πάλι απολαυστική, όμως σε καμία περίπτωση δεν θα περιέγραφα τώρα αυτό το βιβλίο ανατριχιαστικό.
Η ιστορία ξετυλίγεται μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης μιας αστυνομικής ρεπόρτερ, και ενώ πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα και σκοτεινή σύλληψη, δεν μπορεί να αγγίξει την φρίκη. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι το βιβλίο είναι σχετικά μικρό και άρα δεν μπορεί να χτιστεί κάποιο τεράστιο μυστήριο, ή αν φταίει ότι έχω (όπως και όλοι όσοι διαβάζουν και βλέπουν ιστορίες εγκλημάτων) εκτεθεί σε πολλές παρεμφερείς ιστορίες.
Η ιστορία ξετυλίγεται μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης μιας αστυνομικής ρεπόρτερ, και ενώ πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα και σκοτεινή σύλληψη, δεν μπορεί να αγγίξει την φρίκη. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι το βιβλίο είναι σχετικά μικρό και άρα δεν μπορεί να χτιστεί κάποιο τεράστιο μυστήριο, ή αν φταίει ότι έχω (όπως και όλοι όσοι διαβάζουν και βλέπουν ιστορίες εγκλημάτων) εκτεθεί σε πολλές παρεμφερείς ιστορίες.
July 27, 2017
Γραφή λίγο πάνω από επίπεδο λυκείου και ένα τέλος προβλέψιμο ακόμα και για μένα που δεν προβλεπω ποτέ το τέλος (από άποψη). Κρίμα, γιατί ο "σκοτεινός τόπος" μου είχε φανεί ενδιαφέρον θρίλερ. Αυτό όχι.
February 8, 2016
Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο. Απλή και γρήγορη γραφή. Μου άρεσε αυτό! Καθώς και το πώς ξεδιπλώνονταν οι εσωτερικές σκέψεις της ηρωίδας. Από εκεί και πέρα ήταν αρκετά σκοτεινό ως όφειλε αλλά δε μου άρεσε το ότι εξ αρχής είχα σκεφτεί ασυνείδητα τη λύση του μυστηρίου. Βέβαια ίσως ευθύνονται γι' αυτό τα πολλά τέτοιου στυλ μυθιστορήματα που έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα. Ακόμα κι έτσι όμως, η γραφή και η ροή με κράτησαν, με αποτέλεσμα να το τελειώσω σε μία μέρα. Thumbs up!
July 21, 2016
Δεν με εντυπωσίασε όσο περίμενα. Η συγγραφέας δίνει έμφαση στην εξιστόρηση της ζωής της πρωταγωνίστριας και το μυστήριο αρχίζει να ξεδιπλώνεται έπειτα από αρκετές σελίδες. Η μικρή ανατροπή λίγο πριν το τέλος παρουσιάζεται απότομα και δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα.
Displaying 1 - 30 of 112 reviews