Διάβασα το Γεύση Πικραμύγδαλου όταν ήμουν μόλις 11 χρονών — μικρή ίσως για το θέμα, αλλά μεγάλη αρκετά για να νιώσω κάθε λέξη του. Από την πρώτη ανάγνωση το αγάπησα και ακόμα το κουβαλώ μέσα μου.
Ο Μάνος Κοντολέων, με τη μοναδική του ευαισθησία, αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων, της Φαίδρας και του Οδυσσέα, που ερωτεύονται, μόνο για να έρθουν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα του AIDS. Είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας, ενηλικίωσης, αλλά και τρυφερότητας – χωρίς διδακτισμό, χωρίς υπερβολές.
Παρότι ασχολείται με ένα βαρύ θέμα, το βιβλίο δεν σε καταθλίβει· αντίθετα, σου αφήνει μια γεύση γλυκόπικρη, σαν το πικραμύγδαλο του τίτλου. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε διαμορφώνουν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ένα αναγνωστικό αποτύπωμα ζωής.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά σε νέους ανθρώπους που ξεκινούν να καταλαβαίνουν τον κόσμο – και κυρίως τον εαυτό τους.