Η Φαίδρα και ο Οδυσσέας είναι δύο νέοι - κι οι δυο εκεί κάπου στα δεκαοχτώ τους χρόνια. Φοιτητές. Εκείνη σπουδάζει θεατρολόγος, αυτός μαθηματικά και μουσική. Η Φαίδρα είναι ένας τύπος μοναχικός. Έχει όνειρα που συχνά αναρωτιέται αν θα μπορέσει να τα πραγματοποιήσει. Ο Οδυσσέας είναι περισσότερο δυναμικός. Αλλά ένας ερωτικός δεσμός που τον τραυμάτισε, τον κάνει να είναι κάπως δισταχτικός στις σχέσεις του με τους άλλους. Η Φαίδρα κι ο Οδυσσέας θα γνωριστούνε, καθώς κι οι δύο αποφασίζουν να μάθουν τουμπερλέκι. Θα ερωτευτεί ο ένας τον άλλο. Μια νέα σελίδα, λένε, πως ανοίγεται στη ζωή τους. Όμως δεν ξέρουν, δεν μπορεί να ξέρουν ότι αυτή η νέα σελίδα είναι προορισμένη να μην περιγράψει τον ανέφελο έρωτα δυο νέων ανθρώπων, αλλά την τραγική ιστορία δυο θυμάτων του έιτζ. Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα, που καταγράφει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις δυο νέων και των δικών τους, καθώς αντιμετωπίζουν τη φοβερή ασθένεια του τέλους ενός αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Manos Kondoleon (Greek: Μάνος Κοντολέων) was born in Athens in 1946 where he still lives with his family. He studied physics at the National University of Athens but he had started writing from his childhood. Many of his books have been awarded.
Αν και πραγματεύεται μια σκληρή πλευρά του έρωτα, το Aids, το βιβλίο επιδεικνύει και την τρυφερότητα και στοργή που χαρακτήριζαν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, που θα ήταν καλό να διαβάσουν, ιδιαίτερα, οι πιο νέοι άνθρωποι.
Κλασική υπέροχη γραφή Μάνου Κοντολέων. Ο λόγος που βάζω 3 αστέρια (το λέω γιατί ειλικρινά ήθελα να λατρέψω αυτό το βιβλίο) είναι γιατί ο συγγραφέας υποτιμά τα προφυλακτικά. Περιορίζει την περιγραφή τους σε ''πλαστικά που μειώνουν την απολαυστική εμπειρία'' χωρίς ούτε μια φορά να αναγνωρίσει το γεγονός ότι σώζουν ζωές. Το θεωρώ άκρως επικύνδινο να γράφεις ένα βιβλίο για το AIDS που απευθύνεται σε εφήβους (ειδικά τη δεκαετία του '90 όταν η παραπληροφόρηση κυριαρχούσε στη χώρα) και να μην αναφέρεις το μοναδικό πράγμα που προσφέρει προφύλαξη από αυτό. Οι 2-3 χαρακτήρες που ανέφεραν τα προφυλακτικά σε κάποιες σκηνές το έκαναν με τον ίδιο τρόπο, περιγράφοντάς τα σαν πλαστικά που κόβουν τη μαγεία, πράγμα που προδίδει την προσωπική άποψη του συγγραφέα, και είναι απαράδεκτο σε ένα βιβλίο που αφορά τη σχέση δύο ανθρώπων και το πιο επικύνδινο σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα.
Ένα μυθιστόρημα για το AIDS από Έλληνα συγγραφέα (που τελευταία αλήθεια, δεν έχω ακούσει νέα του), που πρέπει να διαβάσει κάθε έφηβος, προκειμένου να αντιληφθεί ότι το AIDS υπάρχει δίπλα στον καθένα και δεν είναι μια περιθωριακή αρρώστια.
Το βιβλίο το είχα διαβάσει στο Λύκειο και με τα χρόνια νόμιζα ότι το πρόβλημα του AIDS στην Ελλάδα είχε εξαληφθεί, καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι ήταν ενημερωμένοι, αλλά τα περιστατικά με τις πάσχουσες ιερόδουλες πριν από 2 χρόνια μας φέρνουν στο μυαλό ξανά την ίδια υπόθεση.
Πάντως, για να μη γίνουμε απόλυτοι, στη θέση του AIDS μπορείτε να βάλετε μια οποιαδήποτε αρρώστια, ενώ το βιβλίο είναι καλογραμμένο, και ενώ είναι διδακτικό, δεν έχει τέτοιο ύφος.
Διάβασα το Γεύση Πικραμύγδαλου όταν ήμουν μόλις 11 χρονών — μικρή ίσως για το θέμα, αλλά μεγάλη αρκετά για να νιώσω κάθε λέξη του. Από την πρώτη ανάγνωση το αγάπησα και ακόμα το κουβαλώ μέσα μου.
Ο Μάνος Κοντολέων, με τη μοναδική του ευαισθησία, αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων, της Φαίδρας και του Οδυσσέα, που ερωτεύονται, μόνο για να έρθουν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα του AIDS. Είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας, ενηλικίωσης, αλλά και τρυφερότητας – χωρίς διδακτισμό, χωρίς υπερβολές. Παρότι ασχολείται με ένα βαρύ θέμα, το βιβλίο δεν σε καταθλίβει· αντίθετα, σου αφήνει μια γεύση γλυκόπικρη, σαν το πικραμύγδαλο του τίτλου. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε διαμορφώνουν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ένα αναγνωστικό αποτύπωμα ζωής.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά σε νέους ανθρώπους που ξεκινούν να καταλαβαίνουν τον κόσμο – και κυρίως τον εαυτό τους.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από καθε έφηβο. Η αγάπη του Οδυσσέα και της Φαίδρας είναι καταδικασμένη, αφού το Aids τούς χτυπά την πόρτα και φέρνει τα πάνω κάτω στις ζωές τους. Μια καλογραμμένη ιστορία από τον πολύ ιδιαίτερο Μάνο Κοντολέων.
Μπορεί η επιστήμη να έχει προχωρήσει και το Aids να έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, δεν παύει όμως να συνιστά και σήμερα μια επικίνδυνη ασθένεια και η ενημέρωση των εφήβων σε αυτό το θέμα θεωρείται ακόμη απαραίτητη. Η λογοτεχνία και μάλιστα ένα βιβλίο σαν αυτό, χωρίς ίχνος διδακτισμού, αποτελεί ένα σημαντικό και χρήσιμο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Η Φαίδρα κι ο Οδυσσέας είναι δυο νέοι στα δεκαοχτώ τους χρόνια. Εκείνη σπουδάζει θεατρολόγος, αυτός μαθηματικά και μουσική. Η Φαίδρα κι ο Οδυσσέας θα ερωτευτούν ο ένας τον άλλον. Ο έρωτάς τους όμως δε θα είναι μια ανέφελη περίοδος της ζωής τους, αλλά η τραγική στιγμή δύο νέων ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με την αδυσώπητη παρουσία του AIDS. Ενδιαφέρον και πολυ καλό για νέους κυρίως ανθρώπους.
Ένα πολύ όμορφο φιλοσοφημένο και ταυτόχρονα πολύ απλά γραμμένο βιβλίο. Η αλλαγή οπτική γωνίας μερικές φορές σε μπερδεύει αλλά σου δίνει την ίδια στιγμή μία αμεσότητα. Νιώθεις σαν να είσαι μέσα στις σκέψεις αυτού που μιλάει, σαν να είστε κλεισμένοι οι δύο σας μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο και σου ψιθυρίζει τους φόβους, τα όνειρα, τους εφιάλτες, τις ελπίδες του.
Το διάβασα στο γυμνάσιο και μου φάνηκε καταπληκτικό μπορώ να πω πως μετά απο κάποια χρόνια που έχουν περάσει από τότε ακόμα εξακολουθεί να υπάρχει με ευχάριστη ανάμνηση στο μυαλό μου