«Ο επίμονος κηπουρός».
Μαύρη ήπειρος λένε, έτσι χαρακτηρίζεται η Αφρική, εκεί όπου η γη σταματάει να γυρίζει αδιάκοπα γύρω απο τον άξονα της, ξεχνάει τον έρωτα της για τον ήλιο και παίρνει μαζί της ένα παράδοξο σύμπαν να της κάνει παρέα σε αυτή την ψυχεδελική στάση που άξαφνα την φέρνει να στροβιλίζεται λοξά και αρρωστημένα πάνω σε έναν σακάτη και γεμάτο σπασίματα άξονα για να συναντήσει μόνο τη θλιβερή σκοτεινιά της παντοτινής και ανίατης νύχτας.
Ο επιθανάτιος ρόγχος ακούγεται σε όλον τον πλανήτη που κοιτάζει με δέος και συγκίνηση τον καθρέφτη της οικουμενικής προπαγάνδας, ψάχνοντας πάνω σε μια υδρόγειο σφαίρα να ανακαλύψει απο που γεννάται αυτό το υπέρλαμπρο φως της μαύρης γης, κάπου εκεί, στην Αφρική.
Εκεί, που λογικά θα έπρεπε να ήταν το νεκροταφείο της πλάσης. Εκεί, όπου όλα τα λύματα των ξεπλυμένων χρημάτων σχηματίζουν θάλασσες, ποτάμια, βάλτους, πεθαμένες λίμνες και άπειρη καυτή έρημο ποτισμένη με ληγμένα φάρμακα απο αυτά που γιατρεύουν τα πειραματόζωα. Τους ζωντανούς που έχουν πεθάνει και τους νεκρούς που χαμογελάνε μπροστά στις κάμερες των μεγάλων οργανισμών ανθρωπιστικής βοήθειας. Ίσως απο αυτά τα γεμάτα μύγες και παράσιτα χείλη να ακούγονται τα τραγούδια που ανοίγουν τις πόρτες του παραδείσου. Η κόλαση είναι μια καθημερινή τυπική διαδικασία διαβίωσης, οπότε δεν υπάρχει κάποιος να αμφισβητήσει το εύρος της δημιουργικής εκμετάλλευσης, ούτε τα στρέμματα των πολυεθνικών εταιριών που έχουν θεμέλια γεμάτα τουμπανιασμένες κοιλίτσες, πρησμένος απο ασιτία και δίψα. Γι’ αυτό και η αρχιτεκτονική τους δομή είναι άψογα στέρεη, καλοφτιαγμένη και πανέτοιμη για πολλές και κάθε είδους προεκτάσεις και αναβαθμίσεις.
Μια δίψα που καμώνεται την ευχαριστημένη όταν τη δροσίζουν οι θεσμοί βοήθειας με λασπόνερα και πόσιμα υγρά απο χώμα, δηλητήρια και νεκρά ή ζωντανά κύτταρα εξωκοσμικών μικροοργανισμών, απο αυτούς που θα μπορούσαν να κάνουν τις ανίατες ασθένειες να προσκυνούν μπροστά στους γεννήτορες τους.
Και μια συνήθεια πείνας και πόνου, μα αυτή δεν καταλαβαίνει, μήτε νοιάζεται για τη διαφορά ανάμεσα στην αποφορά της σηψαιμίας απο το αίμα που αντλείται σε κάθε σοκολατένια καρδούλα και την ικανοποίηση της νομοτελειακής φυσικής ανάγκης για τρόφιμα, ρουχισμό και προτεραιότητες έσχατης και έκτακτης ανάγκης που ζητά πολιτισμένα εδώδιμα και αποικιακά εδέσματα και πρέπει να σπουδάσει στα ιδρύματα του παροξυσμού και του πυρετού, της βρομιάς και της παντελούς έλλειψης των αναγκαίων, για να κατανοήσει την ατομική υγιεινή και τις συνθήκες μιας απλής, κοινής, συνηθισμένης, κοινότοπης και «πληκτικής» ζωής στη Δύση, αναφορικά με την υπερκατανάλωση αγαθών, υλικών και αϋλων , συνθηκών, προνομίων, απαιτήσεων, συνταγματικών δικαιωμάτων και απαιτήσεων απο αυτά που προάγονται και θεωρούνται προαπαιτούμενα σε πολιτισμούς και έθνη της ίδιας ράτσας, της ίδιας φυλής, μα διαφορετικής απόχρωσης στο χρώμα του δέρματος και της ξεπεσμένης απο αδικίες σάρκας.
•Υπάρχουν κάποιες ηδονικές αισθήσεις των οποίων η αοριστία δεν αποκλείει την ένταση … και δε βρίσκεται ακίδα πιο μυτερή από εκείνη του Απείρου.
Μεγάλη ευχαρίστηση για κείνον που βυθίζει το κοίταγμα του μέσα στο απέραντο του ουρανού και της θάλασσας! Μοναξιά,σιωπή,
άφθαστη αγνότητα του γαλάζιου! Ένα ��ικρό ιστιοφόρο τρεμουλιάζει στον ορίζοντα, και με τη μικρότητα του και την απομόνωσή του μιμείται την αγιάτρευτή μου ύπαρξη, μονότονη μελωδία της φουσκοθαλασσιάς , κι όλα τα πράγματα σκέφτονται για μένα, ή εγώ σκέφτομαι γι’ αυτά < γιατί μέσα στο μεγαλείο του ονείρου , το εγώ γρήγορα χάνεται! … σκέφτονται, λέω, όμως μουσικά και γραφικά , χωρίς λεπτολογίες, χωρίς συλλογισμούς, χωρίς συμπεράσματα.
Κάθε φορά , αυτές οι σκέψεις, που βγαίνουν από μένα ή εφορμούν από τα πράγματα , γίνονται γρήγορα πολύ έντονες. Η ενέργεια μέσα στην ηδονή δημιουργεί μια αδ��αθεσία και μια θετική οδύνη•
Ο επίμονος κηπουρός γράφτηκε ως ένα παράδειγμα προς μίμηση αναφορικά με την αγάπη κάθε μορφής, την αφοσίωση, την πίστη, την αλληλεγγύη και μια μοναδικά ανθρωπιστική, διεισδυτική πραγματεία για τις καλά κρυμμένες και συγκρουόμενες -με πολλά θεσμικά και νομικά τερτίπια σε κάθε οργανωμένη κοινωνία - γωνιές της σκοτεινής ανθρώπινης οντότητας.
Μια αγωνιστική πεζογραφία θα χαρακτήριζα το στυλ του συγγραφέα σε αυτό το βιβλίο που κρύβει και ανακαλύπτει παράλληλα όλη την κοσμική σοφία της γεωπολιτικής θεωρίας και συσχετίζει σταθερούς και μεταβλητούς γεωγραφικούς παράγοντες καταλήγοντας σε συμπεράσματα κατανομής της ισχύος στο διεθνή χώρο.
(Η γεωπολιτική αποτελεί μια μέθοδο μελέτης της εξωτερικής πολιτικής ώστε να γίνει κατανοητή, να εξηγηθεί και τελικά να μπορεί να προβλεφθεί η συμπεριφορά των διεθνών πολιτικών δρώντων μέσα από γεωγραφικές μεταβλητές. Αυτές οι μεταβλητές περιλαμβάνουν το κλίμα/περιβάλλον, τον πολιτισμό, την τοπογραφία, τη δημογραφία, τους φυσικούς πόρους και εφαρμοσμένες επιστήμες της περιοχής που εξετάζεται).
Όλα αρχίζουν και τελειώνουν όταν αποκαλύπτεται η
επίδραση της Big Pharma στον Τρίτο Κόσμο, έναντι της Βρετανικής Ύπατης Αρμοστείας στο Ναϊρόμπι.
Ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός και η αγαστή συνεργασία φαρμακοβιομηχανιών με βιομηχανίες όπλων δημιουργούν την απίστευτη κατάσταση εξουσίας μέσω της εξαπάτησης, της πονηριάς, της προδοσίας και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του τρίτου κόσμου που εξυφαίνονται τραγικά και μεταμοντέρνα μπροστά στα μάτια όλων μας σαν μια καταιγίδα κακού, μια θάλασσα απο αίμα και σάρκα αθώων ανθρώπων που τα κερδοσκοπικά σωματεία της παγκόσμιας εξουσίας προσπαθούν να σκεπάσουν υπό την αιγίδα οργανισμών και επιχειρήσεων για βοήθεια και αποκατάσταση, για μόρφωση και πολιτισμό, για συνθήκες διαβίωσης καλύτερες απο των αρουραίων και των σκουληκιών της λάσπης.
Αυτό είναι το κάλυμμα τους. Πίσω απο αυτό κρύβονται πολλά και αφανέρωτα, κρύβεται πολιτική, δύναμη, αισχροκέρδεια και ατομικό συμφέρον. Πίσω απο αυτό δεν υπάρχουν απαντήσεις που θα ικανοποιήσουν μια ενσυναίσθηση στην ανθρώπινη και συμπονετική καρδιά όσων θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν ενάντια στις δολοφονίες και τις φρικιαστικές προδοσίες της τριτοκοσμικής παράγκας.
Η όμορφη και πολύ νεότερη σύζυγος του Βρετανού διπλωμάτη, Τζάστιν, Τέσα δολοφονείται βάναυσα και μυστηριωδώς, κάπου, σε κάποιες ερημικές αποξηραμένες λίμνες στην Κένυα, με μοναδικούς μάρτυρες τους σιωπηλούς κροκόδειλους.
Μαζί της ήταν
και ο κατ’ευφημισμόν μαύρος εραστής της.
Ένας γιατρός με πίστη και θέληση που εργάζεται εθελοντικά και απαράμιλλα μόνος ενάντια στον θάνατο αλλά και μέσω κάποιου οργανισμού βοήθειας. Ο γιατρός εξαφανίζεται μυστηριωδώς, δεν υπάρχει πουθενά.
Δυσαρεστημένος και βαθιά ταπεινωμένος απο τις αναμνήσεις για την ακτιβιστική δράση της νεκρής πια συζύγου του, ο επίμονος κηπουρός ακούει μέσα στους κήπους της ψυχής τους τις κραυγές για φάρμακα και τρόφιμα στην Αφρική που ψιθύριζε παντού η Τέσα, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.
Από τη γρήγορη και βρόμικη έρευνα που διενήργησαν τόσο οι τοπικές αρχές όσο και μια ανησυχητική ταλαιπωρία και δυσανασχέτηση που εξέπεμπαν υποδυόμενοι τους θλιμμένους απο το δυστύχημα οι συναδέλφοι διπλωμάτες, ο Justin αποφασίζει να πάρει τα πράγματα στα χέρια του, ξεκινώντας ένα μοιραίο ταξίδι ανακάλυψης και ταυτόχρονα θέτοντας πολλούς άλλους τροχούς εν ενεργεία.
Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς η αρχή του μίτου στο κουβάρι της τιμωρίας των γεγονότων, των χαρακτήρων και των τόπων που περιστρέφονται σε μια φυγοκεντρική δύναμη, σε αυτήν την υπέροχη εξέταση της κεντρομόλου κατηφορικής πλευράς της ανθρώπινης φύσης και των περιπλοκών της μπροστά στην συνωμοσία και το κέρδος με κάθε τίμημα.
Η Τέσα θα μπορούσε να ήταν λιγότερο αφελής και παρορμητικά ταυτισμένη με την κατάντια της αφρικανικής ζωής, αφού ως δικηγόρος θα μπορούσε να δράσει πιο συνετά και ίσως περισσότερο αποδοτικά απο ότι μπόρεσε ως δολοφονημένη.
Ο επίμονος διπλωμάτης και εμμονικός κηπουρός δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει στο έπακρο της κατασκοπικές του προοπτικές και δυνάμεις αναφορικά με την δολοφονία της αγαπημένης του. Είναι άοσμος και άχρωμος, ποτέ δεν ξύπνησε μέσα του ο ηγετικός χαρακτήρας, με αποτέλεσμα πολλές φορές να φαντάζει αξιολύπητος παρά ηρωικός.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.