Cyane, de dochter van een rijke graaf, moet een goed huwelijk sluiten. Maar ze kiest voor het avontuur en volgt de aardmagier Meroboth die ervan overtuigd is dat zij de enige is die een Zwarte Magier kan verslaan.
3/5 Dutch De Aardmagiër en de serie in het algemeen waren een belangrijk onderdeel van mijn jeugd. En ik heb bijna spijt dat ik het niet daar gelaten heb. Na een ander boek van Anne West te lezen, de vuurdraken, was ik bang dat deze series tegen zou vallen. Wat het ook deed. Ik heb twee problemen met deze serie, en de eerste is dat taalkundig het niet geweldig is. Ik geef eerlijk toe dat ik niet veel in het Nederlands lees, maar de zinnen liepen niet vlot, en zeker in het begin werd er continue ‘O’ en ‘Tja’ rondgegooid. Genoeg dat het me opviel, en ik ben niet iemand die echt op dat soort dingen let. Gevoelsmatig voelde het eeuwen voordat ik door dit boek kwam, en het is maar 200 bladzijdes!
Mijn tweede probleem zijn de personages, en voornamelijk de ‘romance’. Als een kind zijnde vond ik het ontzettend romantisch, nu zit ik te walgen. De hoofdpersoon Cyane (in het boek hebben ze het erover dat het een super aparte naam is, ik vind het zelf wel meevallen) is 10 wanneer ze Tiron ontmoet. Hij was omschreven als 18. Dan zien ze elkaar voor zes jaar niet meer, en dat ontmoeten ze elkaar weer en binnen een week zijn ze smoorverliefd. Een meisje, net een dame, van 16 en een gast van 24. Ew. Zeker toen we bij Tiron’s stuk kwamen, en hoe toegaf dat hij zoveel van haar hield, vanaf het begin. ze was 10!!! . Daarnaast waren er relatief weinig vrouwelijk personages, en Gondolin is niet echt een gezellige dame. Persoonlijk, de leukste personage is Sirus, maar die wordt gelijk smoorverliefd op Gondolin (volgen mij zit daar ook een behoorlijk leeftijd verschil tussen, maar ze zijn tenminste allebei overduidelijk volwassen). De wezens, wel cool, zijn niet nieuws en vrij standaard fantasie. De namen van de meeste karakters zijn een beetje eh, vooral met de drieling die bijna dezelfde namen hebben. Het is zo lastig om ze uit elkaar te houden, vooral de twee broers die niet met de groep meereist.
Het verhaal zelf vind ik vermakelijk. Ik had in eerste instantie geen zin in Tiron’s gedeelte, maar het was verassend vermakelijk! Vooral dat hij niet al te veel focust op Cyane en meer op de mensen die hij kent, de vrienden die hij heeft en een ‘plot-point’ opzetten voor de toekomstige boeken.
Ik ben zeker van plan om de rest van de series te lezen. Ik herinner dat het beter wordt, maar daar kom ik alleen achter als ik verder lees.
English De Aardmagiër (The Earth mage) is a series that played a big role during my childhood. Right now, I’m wondering if I should have picked it up during my adult years. I’ve read another book of the same author a while ago, and I was really disappointed with that one, so I was afraid that this book wouldn’t live to my expectations. It did (well, I was already afraid it wouldn’t live up, but childhood me loved these books to pieces). I have two issues with this series, and the first one is that the use of language isn’t the best. Admittedly, I don’t read a lot of Dutch books, but the sentences felt chunky and there was an overabundance of ‘oh’ and ‘well’. It was enough for me to notice, and I am usually not the one to notice those things. Additionally, it felt like it took me ages to get through this book, and it was a 200-page book!
My second issue is the characters, especially the romance. As a kiddo, I adored the main couple of this ship, but now I feel really uncomfortable. The main character Cyane was 10 when she met the love interest, Tiron. He was described as being 18. They meet again when she turned 16 and insta love. Their age difference gross me out a bit, even in a fantasy setting. And Tiron admitted during his part that he loved her from the very beginning, SHE WAS 10. Secondly, there weren’t many female characters and the only other one was Gondolin, who was a bit of a b*tch. The only character I really enjoyed was Sirus, but he did an isnta-love with Gondolin. (There is a pretty big age gap between the two of them, but they’re both adults and feel like adults). The races in this book were pretty cool, but nothing new. They remind me of Tolkien’s creatures. The names were a bit iffy, especially with the triplets whose names are way too similar. I struggle to separate the two siblings that aren’t travelling with the main company.
The story itself is pretty entertaining. I was pleasantly surprised by Torin’s part of the story, as I remember disliking it as a kid. It probably was because it wasn’t romance heavy and more focussed on the story itself, the friends he made, the corruption and setting up the plot for the future books.
I’m planning on reading the rest of the series. I do remember the books will get better, but only time will tell.
Soms heb je van die boeken die je als kind het einde vond, maar die bij het herlezen toch niet zo fantastisch meer zijn. Dit is er een van. Zo is de schrijfstijl in dit boek gewoon niet zo chill, en ik denk niet dat dat compleet ligt aan het feit dat ik haast nooit meer Nederlandse boeken lees. Komma's staan op vreemde plekken, of worden juist genegeerd, waardoor je soms zinnen een aantal keer moet lezen voordat je doorhebt wat er precies bedoeld wordt.
Verder word ik ook erg moe - en ik weet dat het niet helemaal eerlijk is om dat alleen dit boek aan te rekenen, want het gebeurt erg vaak in dit genre - dat we een hele andere fantasiewereld krijgen met elfen en eenhoorns en magie, maar dat we uiteraard nog steeds wel seksisme hebben, want ja, zo was dat natuurlijk ook in de middeleeuwen waar veel fantasy op is gebaseerd. Maar is het nou zo ontzettend veel gevraagd om eens een wereld te hebben waarin we geen heldin hebben die moedig al het seksisme dat haar kant op geslingerd wordt moedig trotseert, maar een wereld waarin dit überhaupt geen probleem is?
Dan wil ik ook nog even zeuren over de relatie tussen Cyane en Tiron. Ik was hier als kind al niet zo'n fan van, maar deze keer was het erger. Vanaf het moment dat de twee elkaar ontmoeten houden ze van elkaar. Op dit moment is Tiron 18 en Cyane 10. Ja, inderdaad, 10. Iew. Als ze weer bij elkaar komen is Cyane iets ouder - een hele 15 jaar - maar dat maakt het niet heel veel beter. Ook is er vrij weinig chemie tussen de twee, waardoor er constant door het verhaal zelf benadrukt moet worden dat er hier iets gaande is. Hier had zeker iets meer 'show' en minder 'tell' mogen zijn.
Nu klinkt dit alsof ik het boek verschrikkelijk vind, maar dat is niet zo. Ik vind het redelijk klassieke fantasy verhaal erg leuk, Sirus is een dotje, en als Cyane eens niet bezig is met Tiron, vind ik haar een leuk personage. Wel ben ik er vrij zeker van dat ik dit boek heel snel had weggelegd als dit de eerste keer was dat ik het ging lezen. De nostalgie maakte het echter nog steeds wel vermakelijk, en ik ga ook zeker door naar boek 2, al is het alleen maar omdat Ikor dan eindelijk eens komt kijken.
This was such a fun reread. I read this book before as a kid and it was great to revisit it as an adult. I never knew this book is by a dutch author. I'm very used to books being translated. The story follows a pretty standard chosen one trope, but I liked it non the less. The politics in this world are pretty interesting and I'm interested in the rest of the series. 7.14 on CAWPILE TW// misogyny
Ik heb dit boek gelezen toen ik klein was en laatst met zeilen hadden we een nieuw voorleesboek nodig, aangezien Niels niet mee was. Dat is deze geworden. We zijn toen niet heel ver gekomen, maar ik was wel benieuwd of ik alles goed onthouden had. We negeren de agegap tussen Tiron en Cyane even heel hard en de hele romance was ook behoorlijk snel, maar verder vond ik het nog steeds leuk om te lezen.
Het is duidelijk wel voor een jongere doelgroep geschreven, maar nu ik de boeken herlees voelt het bijna als thuiskomen met alle karakters om me heen. Dit boek was het begin van de serie waardoor ik begonnen ben met lezen, en alleen al voor de nostalgische waarde is het voor mij een geweldig verhaal.
Het is zo leuk om dit boek weer te lezen, het brengt me terug naar me kindertijd. Het verhaal is goed, alleen zie ik nu dat de uitwerking eat minder is. De relaties tussen de karakters zijn wat oppervlakkig en zo ook de karakters zelf. Het verhaal kon ook meer diepte gebruiken. Al in al is het nog steeds een superleuk boek en het leest makkelijk weg!
3,5* Ik las deze boekenserie toen ik nog op de basisschool zat en was groot fan, dus toen ik dit boek laatst in de bieb zag liggen, kon ik het niet laten om het mee te nemen. :)
Stiekem was ik een beetje bang dat het boek me zou tegenvallen en mijn mooie leeskilometers uit mijn kindertijd in gruzelementen zou breken, maar gelukkig viel dit enorm mee. Sterker nog: ik vond het verhaal leuker dan ik had verwacht! Tijdens het lezen kwam ik plotpunten tegen die ik me nog kon herinneren en ik heb ontdekt dat deze boekenserie mijn liefde voor fantasy en bad guys (oh Ikor, je had nog zo'n kleine rol op de achtergrond in dit boek, maar ik weet nog dat je heel belangrijk wordt en ik je geweldig vond) heeft gestart. Echt, ik ga zo snel mogelijk naar de bieb terug om de andere drie boeken te halen!
Het verhaal Cyane wordt geboren in het land Akonia als de dochter van graaf Osborn. Als kind ontmoet ze Tiron, een stalknecht van een paar jaar ouder, die haar leert paardrijden, wat al snel haar grootste hobby wordt. Haar ouders zijn echter niet tevreden met haar avontuurlijke karakter en huren Gondolin in, die Cyane de komende jaren wat manieren en andere hobby's aanleert, zodat ze een 'echte' jonkvrouw wordt. Vlak voor Cyane's zestiende verjaardag wordt ze uitgehuwelijkt aan graaf Thorvald, maar de dag voor de trouwerij helpt Tiron, die ze al die jaren niet meer gezien heeft, haar ontsnappen uit het kasteel. Hij brengt haar naar Meroboth, die al die zestien jaar in een toren in het kasteel woonde. Hij is een magiër en de jongste van de tovenaarsdrieling. In zijn jonge jaren kreeg hij samen met zijn broers en een andere man, Tronador, les van een machtige tovenaar. Bij het sterven verdeelde hij zijn macht over zijn leerlingen: Meroboth kreeg de magie over de aarde en zijn oudere broer Mekaron die over het water. Zijn oudste broer Melsaran was voorbestemd voor de zwarte magie, maar toen Tronador die greep, kreeg hij de magie van het vuur. Tronador kon de macht van de Zwarte magie niet weerstaan en greep de macht in verschillende landen, die nu bijeengevoegd zijn in het Rijk der Duisternis. Tronador kan verslagen worden met een zwaard, dat de elementen aarde, water en vuur bezit. Dit zwaard kan maar door één iemand gebruikt worden. Cyane is hiervoor uitverkoren. Cyane besluit weg te vluchten van het kasteel om aan haar plicht te voldoen. Samen met Meroboth, Tiron, Gondolin en de Nudoor Sirus gaat ze op zoek naar de broers van Meroboth, die haar moeten helpen de magie aan het zwaard te geven, zodat ze de wereld kan redden.
De pluspunten Kijk, dit boek is fantasy. Er is magie, er zijn monsters, er is een badass heldin met een missie en er zijn geweldige bijfiguren. Met die dingen heb je me al binnen om een boek geweldig te vinden. Het verhaal wordt vlot verteld en stukje bij beetje kom je meer over de wereld en zijn geschiedenis te weten. Oh en luister: er is een map voorin het boek, hallelujah. Er is genoeg spanning te vinden door het gevaar (waaronder twee meesterspionnen/massamoordenaars) dat constant op de loer ligt. De bijpersonages zijn leuk en interessant: Meroboth is een soort opa-figuur die alle tijd vrolijk en optimistisch lijkt te zijn, maar duistere geheimen verbergt; Gondolin is de hooghartige jonkvrouw die langzaam ontdooit door de charmes van de stoere Sirus. Het verhaal bouwt zich daarnaast zo op, dat ik verwacht dat er een hoop twists and turns komen in latere boeken voorkomen, die ik zou moeten weten, maar ik ben ze over de vele jaren vergeten. Ik ga me dus weer laten verrassen. Snel naar de bieb voor boeken 2, 3 en 4 dus Ikor, I'm coming for you
De Minpunten Dit minpunt is best wel obvious, maar ik moet het toch zeggen: de schrijfstijl stond me niet altijd even goed aan. Deels logisch natuurlijk, aangezien het geschreven is voor kinderen van rond de 10 jaar, maar daarnaast viel het me op dat er af en toe juist moeilijkere woorden werden gebruikt. Dat is niet per se erg, maar ik moest dan midden in de zin even switchen van de 'makkelijke' vocabulaire naar de 'volwassenere' vocabulaire, wat ik een beetje vervelend vond. Ik vraag me ook oprecht af of kinderen die het lezen enig idee hebben wat er wordt bedoeld. Kan ook aan mij liggen. Daarnaast zag ik toch een paar zogenaamde plotholes, die niet heel erg zijn, maar me toch opvielen. Hoe heeft Meroboth zestien jaar lang in een klein torenkamertje gewoond, zonder er ooit uit te komen? Hoe kwam hij aan zijn eten? Ging hij ooit in bad? Wat deed hij in die zestien jaar tijd? Ook: hoe houdt hij in al die jaren zijn contacten, waar hij later zo trots over spreekt? Hoe komt hij aan alle info van zijn 'bronnen' die hij onderweg vertelt, als ze tijdens hun hele trip geen mens tegenkomen? Misschien moet ik niet al te veel over de diepgang van dit kinderboek nadenken.
Ik heb dit boek jaren geleden gelezen, en ik vond het fantastisch. Ik kon me goed identificeren in het hoofdpersonage, en werd meegesleurd door het verhaal, zodat ik het boek geen seconde kon wegleggen. Voor beginnende fantasylezers van een jaar of 10/11 is dit boek een echte aanrader.
Dit was een boek dat ik al heb willen lezen sinds mijn kindertijd. Ik vond het begin wel leuk tot nu toe, geen idee waarom ik er niet mee verder ben gegaan; soms heb je van die boeken, dan lees je het niet op het juiste moment. Ik had het toch als kind moeten lezen, ik weet zeker dat ik het leuk zou hebben gevonden.