Τέταρτο συνεχόμενο βιβλίο δια χειρός γυναίκας που διαβάζω μέσα στον μήνα, ήταν και αυτό πολύ καλό, ενδιαφέρον και ιδιαίτερο. Το "Φράνσις Στίβενς" είναι το ψευδώνυμο της Γκέρτρουντ Μπάροουζ Μπένετ, που ήταν από τις πρώτες σημαντικές συγγραφείς του Φανταστικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, της οποίας όμως η συγγραφική παρουσία κράτησε ελάχιστα χρόνια, ουσιαστικά από το 1917 έως και το 1920, ενώ μετά απλώς εξαφανίστηκε! Αργώ να μπω στο ψητό, αλλά η περίπτωση της συγκεκριμένης γυναίκας μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, και πραγματικά απορώ πώς έτυχε να μεταφραστεί φέτος ένα όχι και τόσο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα, όπως το συγκεκριμένο. Πάντως, χαίρομαι που ήρθε και στην Ελλάδα, μιας και μου άρεσε πολύ. Βέβαια, σαν γραφή και σαν ιστορία ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα, γιατί γέρνει αρκετά προς το παλπ (και μάλιστα το παλιομοδίτικο παλπ), προσωπικά όμως το ευχαριστήθηκα σε μεγάλο βαθμό, κατάφερε να διατηρήσει το ενδιαφέρον μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, και ουσιαστικά το τελείωσα σε δυο μεγάλες καθισιές. Η γραφή μου φάνηκε πολύ καλή (και κάπως ευχάριστα παλιομοδίτικη), χωρίς φιοριτούρες και πολυλογίες, οι χαρακτήρες χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά οπωσδήποτε λειτουργικοί, και η ατμόσφαιρα σαφώς εξαιρετική. Φυσικά, κάποια "γιατί" και "πώς" στην πλοκή και την όλη κοσμοπλασία μάλλον δεν βρίσκουν απάντηση, ενώ η συγγραφέας δεν πείθει απόλυτα σε όλα τα σημεία για τα διάφορα που συμβαίνουν, όμως τέτοια βιβλία για να τα απολαύσεις και να μην τα πάρεις στραβά, πρέπει απλά να είσαι χαλαρός και όχι... στριμμένος. Εγώ το ευχαριστήθηκα! Και μακάρι να μεταφραζόταν κάποια στιγμή και το "The Citadel of Fear", για το οποίο έγραψε ενθαρρυντικά λόγια και ο πολύς Χ. Φ. Λάβκραφτ.