Insurrection από Robyn Young!
Μάλιστα! Να ξεκινήσω λέγοντας ότι μέχρι το 1/3 του βιβλίου δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη "Insurrection". Ακόμα και τώρα έχω μια συγκεχυμένη έννοια στο μυαλό μου. Αυτά παθαίνεις όταν διαβάζεις βιβλία στα αγγλικά και έχεις αγγλοαγγλικό λεξικό. Μόνο το τσάι και η πουτίγκα μου έλειπε.
Το Insurrection, λοιπόν, είναι το πρώτο βιβλίο της ομώνυμης τριλογίας της Robyn Young (ναι, είναι θηλυκού γένους η συγγραφέας), το οποίο πραγματεύεται την ιστορία του Robert the Bruce (του 6ου ή κάτι τέτοιο νομίζω. Βλέπεις, ήταν της μόδας τότε να δίνουν οι ευγενείς στους πρωτοτότοκους γιους τους το ίδιο όνομα με των ιδίων. Τώρα, όποτε συμβεί, είναι απλά αστείο. Και καθόλου ευγενές. Πάμε παρακάτω!), την ιστορία του Robert the Bruce, λοιπόν. Του γνωστού, τέλος πάντων. Όσοι έχουν ακούσει το Tunes Of War των Grave Digger, θα τον ξέρουν.
Το βιβλίο ξεκινά από την παιδική ηλικία του Robert και σιγά σιγά φθάνει στις πρώτες του περιπέτειες, οι οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην άνδρωσή του. Μάχες, ίντριγκα, προδοσία στην προδοσία, ζητήματα τιμής, φεουδαρχισμός είναι μερικές από τις έννοιες που κυριαρχούν στο βιβλίο. Η συγγραφέας καταφέρνει με επιτυχία να μας εντάξει στην εποχή της Ευρώπης του 13ου αιώνα, όπου ο Μεσαίωνας είναι στα πιο σκοτεινά του σημεία.
Στα θετικά του βιβλίου συγκαταλέγεται σίγουρα η ατμόσφαιρα, ο ρομαντισμός που αποπνέει, καθώς και η συνεχόμενη αίσθηση ανασφάλειας. Οι ήρωες ζουν σε έναν κόσμο μόνιμα σε πόλεμο, ακόμη και καθημερινά. Επιπλέον, η συγγραφέας επιτυγχάνει να σκιαγραφήσει τους χαρακτήρες, χωρίς, όμως, να το κάνει φανερά. Ενώ είχα προχωρήσει αρκετά το βιβλίο, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω διαβάσει περιγραφή του ήρωά μας, σε ό,τι αφορά τον εσωτερικό του κόσμο και το χαρακτήρα του, όπως επίσης το ίδιο συνέβαινε και για τα μέλη της οικογενείας και των φίλων του, οι οποίοι είναι δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου. Παρόλα αυτά, ένιωθα ότι ήξερα το Robert μόνο και μόνο μέσα από τις πράξεις του, τις σκέψεις του και τους δισταγμούς του.
Ένα αρνητικό εντόπισα! Ένα! Πολλές φορές η κ. Young ξεκινούσε το νέο κεφάλαιο χωρίς να μας πληροφορήσει ότι έχουμε αλλάξει εποχή! Μπορεί να είχαν περάσει ακόμα και ένα ή δύο χρόνια και ξεκινούσε το κεφάλαιο σα να μας περιέγραφε απλά τα γεγονότα της επόμενης μέρας! Καλό είναι να το κάνεις μια ή δύο φορές, γιατί σε πιάνει απροετοίμαστο, αλλά από ένα σημείο και μετά κουράζει!
Το συν��στώ ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να βουτήξουν στην ίντριγκα του Μεσαίωνα και σε όλους τους φίλους των ιστορικών μυθιστορημάτων. Το βιβλίο έχει αρκετή δράση, όχι ιδιαίτερα πολλές μάχες, αρκετές, όμως, αλλά το μέγεθός του είναι σχετικά μεγάλο, κάτι το οποίο μπορεί να κουράσει. Προσωπικά, όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, ήμουν έτοιμος να συνεχίσω με το επόμενο της σειράς, αλλά είπα να κάνω πρώτα ένα διαλειμματάκι...
Υ.Γ.: Πόση μπίχλα, ρε παιδί μου, το Μεσαίωνα!!!! Πόση!!!