What do you think?
Rate this book
غزلداستانهای سال بد
این کتاب توسط نادر ابراهیمی به نگارش در آمده و انتشارات روزبهان آن را در سال ۱۳۹۲ به چاپ رسانده است.کتاب «غزل داستان های سال بد»نوشته ی«نادر ابراهیمی» است. این کتاب در گذشته با نام های "غزل داستان های سال بد" ، "تضادهای درونی" و "ده قصه ی کوتاه" به چاپ رسیدهکه در هر نسخه با تغییراتی همراه بوده است.«پندی در تنهایی»، «در امتداد ارزش ها»، «دعوت به شراب کهنه»، «فریدون و احمد»، «در نیمه ی راه خفتند»، «بر فراز قله های سپید»، «جان باختند»، «ایمان به زندگی و مهر به میهن»، «دریغا بر ایشان»، «اگر چنین دردی را» عنوان برخی از داستان های کتاب است.
84 pages, Paperback
First published January 1, 1972
6 people are currently reading
98 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
March 27, 2017
غزلداستانهای سال بد را بهخاطر نامش خریدم؛ در نمایشگاه کتاب، نشر روزبهان را که دیدیم و انبوه کتابهای نادر ابراهیمی را، با رفیق دویدیم سمتش و تندتند کتابهای نادر را بدون اینکه بدانیم چیست دقیقاً و ممکن است دوستش داشته باشیم یا نه، فقط چون قلم نادر ابراهیمی بود، برداشتیم و بیشتر بن تازهدانشجوییمان را در همان غرفه خرج کردیم. آنموقع من داستان بودم، و رفیق، غزل. و از ترکیب این نام که نادر برایمان انتخاب کرده بود، ذوقزده بودیم؛ غزلداستان... رفیق هم اول کتاب برایم تقدیمنامهای نوشت، با همین مضمون.
از آن سالها خواندنش به تعویق افتاد – مثل خیلی کتابهای دیگر... - تا این روزهای نوروز که یک اشتراک، لذت خواندنش را جلو انداخت.
نادر ابراهیمی نویسندۀ پرکاریست که گمان نمیکنم در انتشار هیچ اثری از خود، وسواس به خرج داده باشد. او جوش و خروشی در ذات نویسندگی خود دارد، که این پرکاری قطعاً معلول آن است. اگرچه این ویژگی توانسته است نادر ابراهیمی را به آثار اعلایی چون یک عاشقانۀ آرام، بار دیگر شهری که دوست میداشتم، آتش بدون دود و... برساند، اما آثاری نه چندان پرمایه را نیز در کارنامۀ او سبب شده است. حقیقت این است که – برای مثال – من بین حافظ بودن و مولوی بودن، قطعاً حافظ بودن را ترجیح میدهم؛ بهسبب آن گزینشی که اولاً توسط خود حافظ بر آثارش صورت گرفته است و دوماً بهعلت اکتفا نکردن بر جوششها و کشفوشهودهای آنی قلم و کاغذ و همراه کردن فنون و اصول با آن. نادر ابراهیمی را در بخشی از آثارش مولویوار میدانم؛ یعنی میتوان از اثر به خودی خود لذت برد، بسیار هم، میتوان از آن ایدهیابی کرد و گسترۀ دید یافت، اما نمیتوان از آن چگونه نوشتن یاد گرفت و نمیتوان آن را وقتی سخن از اصول و فنون است، نمونۀ موفقی معرفی کرد. و «غزلداستانهای سال بد» از این جمله بود. اثری که نمودار مسیری است که نویسندۀ آتش بدون دود طی کرده است.
داستانهایی شاعرانه و یا درحقیقت، شعرهایی داستانوار؛ «غزلداستان» نامیست که نادر ابراهیمی بر این نوع ادبی گذارده است. در غالب این غزلداستانها، شعریت بر روایت غلبه دارد و حتی بعضی از آنها را اگر با تقطیع بندها بنویسیم، میتوان شعر سپید شمرد؛ مانند یادداشتهای یک عاشق حرفهای، سال بد، سخنی دیگر دربارۀ قفس و... . اما در بعضی نیز، این داستان است که غلبه دارد؛ مانند کرم شلیل، غریبه اگر فردا بماند، آخرین پیام و... . من از دستۀ اول، سخنی دیگر دربارۀ قفس را و از دستۀ دوم کرم شلیل را بسیار پسندیدم. اما اصل سخنم بر این است که این عدم یکدستی و عدم توازن درصد شعر یا داستان در «غزلداستانها» منطقی نیست.
بسامد بالای استعارههای نزدیک به نماد شده در این مجموعه، ادبیات مبارزاتی، متأثر بودن از ادبیات کلاسیک فارسی و... از نکاتیست که تیتروار از آنها میگذرم.
مجموعاً، این مجموعه را دوست داشتم و لذت بردم، حتی برای بار دوم گذری به آن خواهم زد بعدها و قسمتهای رنگیشدهاش را بار دیگر میخوانم؛ اما از آن جمله که به کسی توصیه کنم، نخواهد بود.
بعضی از سطرهایی که رنگی کردم:
بگذار تا لحظۀ آخر هم دست و پایی بزنیم؛ خستهتر مردن، راحتتر مردن است. / ص 37
در مسیرم، گلِ اقاقیا رفته بود
که عطر غمناک گل اقاقیا مانده بود.
در مسیرم، آواز رفته بود
که تکههای شکستۀ اصوات، مانده بود.
در مسیرم – چگونه بگویم ای دوست – که در سال خوب، چهها رفته بود
و در سال بد چهها مانده بود. / ص 71
کسانی هستند که به هنگام ترس، یا زمانی که به اسارت گرفته میشوند، آهنگ خوبشان، خوبترین آهنگشان را دور میاندازند. کار غمانگیزیست آقا؛ کاریست که بعدها خیلی عذابشان میدهد. / ص 62
از آن سالها خواندنش به تعویق افتاد – مثل خیلی کتابهای دیگر... - تا این روزهای نوروز که یک اشتراک، لذت خواندنش را جلو انداخت.
نادر ابراهیمی نویسندۀ پرکاریست که گمان نمیکنم در انتشار هیچ اثری از خود، وسواس به خرج داده باشد. او جوش و خروشی در ذات نویسندگی خود دارد، که این پرکاری قطعاً معلول آن است. اگرچه این ویژگی توانسته است نادر ابراهیمی را به آثار اعلایی چون یک عاشقانۀ آرام، بار دیگر شهری که دوست میداشتم، آتش بدون دود و... برساند، اما آثاری نه چندان پرمایه را نیز در کارنامۀ او سبب شده است. حقیقت این است که – برای مثال – من بین حافظ بودن و مولوی بودن، قطعاً حافظ بودن را ترجیح میدهم؛ بهسبب آن گزینشی که اولاً توسط خود حافظ بر آثارش صورت گرفته است و دوماً بهعلت اکتفا نکردن بر جوششها و کشفوشهودهای آنی قلم و کاغذ و همراه کردن فنون و اصول با آن. نادر ابراهیمی را در بخشی از آثارش مولویوار میدانم؛ یعنی میتوان از اثر به خودی خود لذت برد، بسیار هم، میتوان از آن ایدهیابی کرد و گسترۀ دید یافت، اما نمیتوان از آن چگونه نوشتن یاد گرفت و نمیتوان آن را وقتی سخن از اصول و فنون است، نمونۀ موفقی معرفی کرد. و «غزلداستانهای سال بد» از این جمله بود. اثری که نمودار مسیری است که نویسندۀ آتش بدون دود طی کرده است.
داستانهایی شاعرانه و یا درحقیقت، شعرهایی داستانوار؛ «غزلداستان» نامیست که نادر ابراهیمی بر این نوع ادبی گذارده است. در غالب این غزلداستانها، شعریت بر روایت غلبه دارد و حتی بعضی از آنها را اگر با تقطیع بندها بنویسیم، میتوان شعر سپید شمرد؛ مانند یادداشتهای یک عاشق حرفهای، سال بد، سخنی دیگر دربارۀ قفس و... . اما در بعضی نیز، این داستان است که غلبه دارد؛ مانند کرم شلیل، غریبه اگر فردا بماند، آخرین پیام و... . من از دستۀ اول، سخنی دیگر دربارۀ قفس را و از دستۀ دوم کرم شلیل را بسیار پسندیدم. اما اصل سخنم بر این است که این عدم یکدستی و عدم توازن درصد شعر یا داستان در «غزلداستانها» منطقی نیست.
بسامد بالای استعارههای نزدیک به نماد شده در این مجموعه، ادبیات مبارزاتی، متأثر بودن از ادبیات کلاسیک فارسی و... از نکاتیست که تیتروار از آنها میگذرم.
مجموعاً، این مجموعه را دوست داشتم و لذت بردم، حتی برای بار دوم گذری به آن خواهم زد بعدها و قسمتهای رنگیشدهاش را بار دیگر میخوانم؛ اما از آن جمله که به کسی توصیه کنم، نخواهد بود.
بعضی از سطرهایی که رنگی کردم:
بگذار تا لحظۀ آخر هم دست و پایی بزنیم؛ خستهتر مردن، راحتتر مردن است. / ص 37
در مسیرم، گلِ اقاقیا رفته بود
که عطر غمناک گل اقاقیا مانده بود.
در مسیرم، آواز رفته بود
که تکههای شکستۀ اصوات، مانده بود.
در مسیرم – چگونه بگویم ای دوست – که در سال خوب، چهها رفته بود
و در سال بد چهها مانده بود. / ص 71
کسانی هستند که به هنگام ترس، یا زمانی که به اسارت گرفته میشوند، آهنگ خوبشان، خوبترین آهنگشان را دور میاندازند. کار غمانگیزیست آقا؛ کاریست که بعدها خیلی عذابشان میدهد. / ص 62
November 17, 2021
داستان های اولیه شو دوست داشتم و همون سبکی بود که از نادر ابراهیمی توقع داشتم ،پر از نماد و مبارزه طلبی .
اما با غزلداستان ها زیاد ارتباط برقرار نکردم و خیلی دوستشون نداشتم .
داستان کرم شلیل عالی بود.
اما با غزلداستان ها زیاد ارتباط برقرار نکردم و خیلی دوستشون نداشتم .
داستان کرم شلیل عالی بود.
March 29, 2015
نادر ابراهیمی را دوست دارم... با آن سادگی چپی که زندگی را با مبارزه یکی می کند و حیرت همیشگی ام از این همه شاعرانگی...
December 26, 2019
تو مي نويسي:
"صد سال پيش
تمام گلهاي شقايق را از ريشه كندند
و به جاي آن ها،هرزه گياه ِ دروغ را نشاندند
و حاشيه ي همه ي خيابانها را با دروغ ،زينت كردند
و تمام قصر ها را با دروغ،آذين بستند
و تمام شهر ها را با دروغ آراستند
و تمام كشتزارها را دروغ باران كردند
تا دروغدانه برويد..."
+سرك كشيدن به كتاب هاي محبوب پدر!
"صد سال پيش
تمام گلهاي شقايق را از ريشه كندند
و به جاي آن ها،هرزه گياه ِ دروغ را نشاندند
و حاشيه ي همه ي خيابانها را با دروغ ،زينت كردند
و تمام قصر ها را با دروغ،آذين بستند
و تمام شهر ها را با دروغ آراستند
و تمام كشتزارها را دروغ باران كردند
تا دروغدانه برويد..."
+سرك كشيدن به كتاب هاي محبوب پدر!
September 6, 2022
چرکنویسهای نادرخان.
و اما آخرین جملهی کتاب:
« و ما، شاید که آتشپرستیم
که تنِ خویش به چنان آتشی بستیم.»
و اما آخرین جملهی کتاب:
« و ما، شاید که آتشپرستیم
که تنِ خویش به چنان آتشی بستیم.»
August 15, 2017
شجاعت نوشتن چنین داستانهای کوتاهی که رژیم پهلوی را به چالش میکشد، قابل تحسین است
September 12, 2017
این کتای رو به پیشنهاد دوستی خریدم.
قبلا از نادر ابراهیمی خونده بودم اما اسم این کتابش رو نشنیده بودم.
توی کافه کتاب 'آخرین پیام' رو به پیشنهاد دوستم خوندم، بهم گفت قشنگ ترین داستان کوتاهی بوده که تا حالا خونده. و حق داشت. خیلی جالب بود.
بهترین قسمت کتاب همون بود.
و سه ستاره هم برای همون قصه ست.
قبلا از نادر ابراهیمی خونده بودم اما اسم این کتابش رو نشنیده بودم.
توی کافه کتاب 'آخرین پیام' رو به پیشنهاد دوستم خوندم، بهم گفت قشنگ ترین داستان کوتاهی بوده که تا حالا خونده. و حق داشت. خیلی جالب بود.
بهترین قسمت کتاب همون بود.
و سه ستاره هم برای همون قصه ست.
October 13, 2018
نادرِ انقلابی
October 3, 2019
کرم شلیل توی این ناریکی این روزهای ذهنم خیلی کمکم کرد.
July 27, 2015
چه سبک جالبی داشت این کتاب تازه بود.چه قلم توانمندی!خوشم اومد و چند کتاب دیگه از نادر ابراهیمی خواهم خواند.
کتابی که بتونه به فکر وادار کنه و در عین حال گیج نشی کم پیدا میشه .( البته باید اعتراف کنم بعضی جاها نمی فهمیدم الان دقیقا منظور از این نماد چیه؟)
مضمون اکثرش هم حماسی بود.
"غزلداستان"
چه اسم خوبی!
کتابی که بتونه به فکر وادار کنه و در عین حال گیج نشی کم پیدا میشه .( البته باید اعتراف کنم بعضی جاها نمی فهمیدم الان دقیقا منظور از این نماد چیه؟)
مضمون اکثرش هم حماسی بود.
"غزلداستان"
چه اسم خوبی!
April 18, 2013
در نسبت با دیگرکتابهای مؤلّف، بسیار ضعیف. احتمالاً از نخستین تجربههای نویسندهگیِ مرحوم ابراهیمی باشد. با فضایی متأثّر از مبارزه و سالهای استبدادِ شاهنشاهی یا غیرش. خیلی معلوم نبود کی به کیست. روزبهان.
February 16, 2018
جز بهترین آثار ابراهیمی نیست ولی به تاریخ داستان ها که نگاه کنی باز هم مثل همیشه جسارت این مرد و به کار گیری درست نماد ها را ستایش خواهی کرد
April 9, 2011
تا اینجاش که خوندم خیلی خوب بوده. یه جاهاییش برام نامفهموم بود. اما بازهم مثل کارهای دیگهی نادرابراهیمی تلنگرهای قشنگی به ذهن و فکر و روحم میزنه.
March 13, 2014
راستش شعر اولش نوید یه کتاب عالی رو میداد !! حتی دو تا داستان اولشم بدک نبود ولی بعدش به شدت افت کرد به نظرم !! ولی شعر اولش عالی بود !!!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews