H.P. Lovecraft #1 - Το κάλεσμα του Κθούλου - Η μουσική του Έριχ Ζαν - Το μοντέλο του Πίκμαν

by H.P. Lovecraft, Κυριάκος Χαλκόπουλος (Translator)

Απ' όλες τις ιδιότητες αυτού του κόσμου, νομίζω πως η πιο σπλαχνική είναι εκείνη στην οποία οφείλεται η αδυναμία του ανθρώπινου νου να συνδυάσει αποτελεσματικά το νόημα όλων των πληροφοριών που συγκεντρώνει. Ζούμε σε μια οριοθετημένη από την άγνοιά μας νησίδα ηρεμίας, με τις μαύρες θάλασσες του απείρου να μας περιβάλλουν, και οι προδιαγραφές μας ποτέ δεν ήταν για να φτάσουμε μακριά. Οι επιστήμες, προχωρώντας η καθεμιά στη δική της κατεύθυνση, ελάχιστα μας έβλαψαν ως τώρα· αλλά κάποια μέρα η σύνδεση των -αποσπασματικών ακόμη-γνώσεων θα μας ανοίξει τόσο τρομακτικούς ορίζοντες σε ό, τι ισχύει στην πραγματικότητα, αποσαφηνίζοντας ταυτόχρονα και τη δική μας επισφαλή θέση, που με την αποκάλυψή τους είτε θα χάσουμε τα λογικά μας είτε θα απομακρυνθούμε πανικόβλητοι απ' το θανάσιμο φως και θα επιστρέψουμε στην ειρήνη και την ασφάλεια ενός καινούργιου μεσαίωνα.

Genres: Horror, Short Stories, Mystery, Fantasy

152 pages, Paperback

Published March 1, 2019

About the author

Howard Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.

Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.

Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.

— Wikipedia

Reviews

[D'Ailleurs · Rating 5 out of 5]

Είμαι πολύ χαρούμενος που μου δίνεται η ευκαιρία να ξαναδιαβάσω τις ιστορίες του Λάβκραφτ. Πάνε χρόνια από τότε που διάβασα την συλλογή του Αίολου και η νέα έκδοση από τις (αντιπαθέστατες) εκδόσεις Οξύ είναι ότι πρέπει να να επιστρέψω στο σκοτεινό κόσμο του μεγάλου μαιτρ του τρόμου. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράψω κάτι, ο Λάβκραφτ είναι γνωστός σε πολύ κόσμο και για μένα ίσως ο μεγαλύτερος συγγραφέας ιστοριών τρόμου. Μπορεί η τεχνική του να είναι λίγο ανορθόδοξη (οσοι περιμένετε κινηματογραφική πλοκή ξεχάστε το) αλλά δίνει μια αίσθηση ρεαλισμού ακόμα και στις μεγαλύτερες υπερβολές του. Το απόκοσμο στοιχείο είναι φυσικά διάχυτο σε κάθε ιστορία και σε αντίθεση με πολούς σύγχρονους συγγραφείς δεν χαρίζεται σε κανένα. Όσον αφορά την ίδια την έκδοση συγκρινόμενη με αυτές του Αίολου, ενώ έχει αρκετά καλή μετάφραση υστερεί σε επιμέλεια καθώς λείπουν τα πληροφοριακά στοιχεία για κάθε ιστορία και δεν υπάρχει μια χρονολογική ιεραρχία (πχ πότε εκδόθηκε η κάθε μια) αντίθετα μου φαίνεται ότι είναι τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο ώστε να γεμίζουν τις 150 περίπου σελίδες. Οκ δεν είναι κακή αλλά αν με ρωτήσει κάποιος θα τον παραπέμψω στον Αίολο. Παρόλα αυτά είναι ένα αρκετά καλό σφηνάκι τρόμου, σχεδόν απαραίτητο για κάθε οπαδό του είδους.

[Eva Pliakou · Rating 5 out of 5]

"That is not dead which can eternal lie,
and with strange aeons even death may die."

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Ο Lovecraft είναι κλασσικός στο είδος του. Είναι, αδιαμφισβήτητα, ο άρχοντας του τρόμου, όμως πολλοί δεν έχουν διαβάσει τα έργα του, ενώ έχουν ακούσει ή διαβάσει, ακόμα και σε βιβλία άλλων συγγραφέων για τον Κθούλου, τον Μεγάλο Παλαιό. Οι εκδόσεις Οξύ πριν λίγο καιρό ξεκίνησαν μια καινούρια σειρά, όπου πρόκειται να εκδώσουν τα άπαντα του Lovecraft. Αυτός είναι ο πρώτος τόμος.

Η αρχή γίνεται με «Το κάλεσμα του Κθούλου», ένα από τα ώριμα έργα του Lovecraft. Ο αφηγητής του περιγράφει όσα έμαθε μετά το θάνατο του θείου του, όταν και απέκτησε πρόσβαση στα αρχεία του. Ο καθηγητής Άνγκελ ήταν γλωσσολόγος και αυθεντία στα αρχαία επιγράμματα ενώ ο αφηγητής είναι ανθρωπολόγος, οπότε και υπάρχει μια συνάφεια μεταξύ των δύο επιστημών. Ψάχνοντας στα αρχεία βρίσκει μια πολύ ενδιαφέρουσα από ανθρωπολογική πλευρά έρευνα που τον κάνει να θέλει να μάθει περισσότερα. Έτσι βρίσκεται μπροστά σε μια αίρεση, σε μια πίστη στους Μεγάλους Παλαιούς και το Κάλεσμα του Κθούλου που πρώτη φορά ακούει. Η περιγραφή του πλάσματος είναι εξωπραγματική και ταιριάζει με τα αγάλματα που βρέθηκαν και που χρονολογούνται πολλά χρόνια πίσω, ενώ το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα είναι άγνωστο!

Η δεύτερη ιστορία είναι «Η μουσική του Έριχ Ζαν», ενός εξαιρετικά ταλαντούχου μουσικού που μπορούσε να κάνει θαύματα με τη βιόλα. Την εξαιρετική και πρωτότυπη αυτή μουσική ακούει ο αφηγητής από το διαμέρισμά του τα βράδια που ο μουσικός επιδίδεται σε ένα δυναμικό κρεσέντο που κάθε φορά είναι διαφορετικό αλλά και ίδιο. Ο αφηγητής θέλει πολύ να τον γνωρίσει και να ακούσει από κοντά τη μουσική του. Στην αρχή θα συναντήσει δυσκολίες, όμως στη συνέχεια θα τα καταφέρει. Ενώ δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ο Έριχ Ζαν είναι τόσο απόμακρος και κλειστός, θα συνεχίσει να προσπαθεί να ακούσει από κοντά τη μουσική του. Όλα αυτά, μέχρι την τελευταία τους συνάντηση που αλλόκοσμα φαινόμενα θα κάνουν την εμφάνισή τους και θα τρομάξουν τον αφηγητή, ενώ θα κάνουν τον μουσικό να αποφεύγει κάθε επόμενη συνάντηση.

Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι «Το μοντέλο του Πίκμαν» όπου ο αφηγητής προσπαθεί να εξηγήσει σε ένα φίλο του γιατί απομακρύνθηκε από τον ταλαντούχο ζωγράφο Πίκμαν, ενώ φαινόταν να κάνουν εξαιρετική παρέα οι δυο τους. Καθώς λοιπόν οι δυο άντρες είχαν έρθει τόσο κοντά, ο ζωγράφος αποφάσισε να εμπιστευτεί στο φίλο του το σκοτεινό μυστικό του. Υπήρχε ένα δεύτερο ατελιέ σε μια απόμερη γωνιά της πόλης. Ένα ετοιμόρροπο σπίτι που είχε βέβαια χαμηλό ενοίκιο για αυτό ακριβώς τον λόγο, αλλά και με ένα πηγάδι στο υπόγειό του. Ο αφηγητής περιγράφει τα όσα είδε στο σπίτι αυτό, προσπαθώντας παράλληλα να εξηγήσει στο φίλο του ότι δεν είναι άνθρωπος που φοβάται εύκολα, όμως οι πίνακες του Πίκμαν είχαν μια ζωντάνια που έδειχναν ότι τα τερατόμορφα πλάσματα που ζωγράφιζε ήταν πραγματικά. Παραλίγο να βρεθεί αντιμέτωπος και ο ίδιος με ένα από αυτά, αλλά ευτυχώς η συνάντηση απεφεύχθει.

Ο Lovecraft έχει πολλούς θαυμαστές παγκοσμίως και όχι άδικα. Έγραφε ιστορίες τρόμου σε μια εποχή που λίγοι μπορούσαν να το κάνουν εξίσου καλά. Εμπνευσμένος από τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πο και άλλων του είδους, έγραψε πολλές ιστορίες τρόμου, άλλες μεγαλύτερες και άλλες μικρότερες. «Το κάλεσμα του Κθούλου» είναι γραμμένο το 1926 και έδωσε τις βάσεις της λατρείας των Μεγάλων Παλαιών αλλά και του κόσμου τους. Πολλοί καλλιτέχνες, συγγραφείς αλλά και ζωγράφοι, συμπεριέβαλαν ιστορίες συναφείς των Μεγάλων Παλαιών στα έργα τους ή επηρεάστηκαν τόσο οι ίδιοι όσο και η γραφή ή η ζωγραφική τους από τον μεγάλο αυτό συγγραφέα. Σήμερα δεν υπάρχει αναγνώστης ιστοριών τρόμου που να μη γνωρίζει τον Lovecraft ή κάποια από τα έργα του. Χιλιάδες fan art έχουν δημιουργηθεί με βάση τις περιγραφές του Κθούλου και της Ρ’ λυέχ, της πόλης στην οποία βρίσκεται αιώνες παγιδευμένος ο Μέγας Κθούλου. Παράλληλα, στις ιστορίες αυτές φαίνονται και οι ιδέες της εποχής, αλλά και η αντιμετώπιση των γηγενών φυλών ανά τον κόσμο, προσδίδοντας έτσι μια ρατσιστική χροιά στο κείμενο, που τώρα πια ίσως ξενίζει τον αναγνώστη, αλλά δίνει το απαραίτητο υπόβαθρο και την ατμόσφαιρα στην οποία έχει πλαστεί η ιστορία.

«Η μουσική ρου Έριχ Ζαν» έχει γραφτεί λίγα χρόνια νωρίτερα από «Το κάλεσμα του Κθούλου», το 1921. Η ιστορία φαίνεται να μην κρύβει κάτι, τουλάχιστον αρχικά δίνει αυτή ακριβώς την εντύπωση. Όμως όσο προχωράει η αφήγηση, το φανταστικό στοιχεία εισχωρεί σιγά σιγά και δίνει τη δική του γεύση. Ο τρόμος του μουσικού όταν ο αφηγητής σφυρίζει τη μελωδία που κάθε βράδυ ακούγεται αποτυπώνεται τόσο ξεκάθαρα στο πρόσωπό του και παρόλο που είναι μουγκός, καθιστά αρκετά ξεκάθαρα το γεγονός ότι δεν πρόκειται να παίξει τη συγκεκριμένη μελωδία μπροστά του. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που αναγκάζεται να το κάνει και τότε έρχεται η κορύφωση της αφήγησης και τα καλά κρυμμένα μυστικά που βγαίνουν στο φως.

«Το μοντέλο του Πίκμαν» έχει γραφτεί την ίδια χρονιά με «Το κάλεσμα του Κθούλου» και φαίνεται κι εκεί η ωριμότητα της γραφής του. Τα πλάσματα που διαμορφώνει με τη φαντασία του παίρνουν μορφή μέσα από τα γραπτά του και ο αναγνώστης μπορεί πολύ εύκολα να τα φανταστεί, τόσο μέσα από τη γραφή του Lovecraft όσο και από όσα έχει με τα χρόνια δει σε γκραβούρες ή ακόμα και σε ταινίες από ανθρώπους επηρεασμένους από το μεγάλο συγγραφέα. Πλάσματα της αποκάλυψης κοσμούν τους αναφερόμενους πίνακες και δείχνουν τις ίδιες τις επιρροές του συγγραφέα.

Ο συγκεκριμένος τόμος είναι ο πρώτος από τους 15 που συνολικά θα κυκλοφορήσουν από τις Εκδόσεις Οξύ. Περιμένουμε τους επόμενους με την ίδια χαρά.

[Πέτρος Ματσούκας · Rating 4 out of 5]

(4,5⭐️)
Με μία λογοτεχνική γραφή που σαφώς θυμίζει Έντγκαρ Άλαν Πόε και μία αφήγηση σχεδόν πάντα σε πρώτο πρόσωπο, οι εκδόσεις οξύ παρουσιάζουν σε αυτό το πρώτο από τα δεκαπέντε αλμπουμάκια τους, τρεις από τις πιο διάσημες ιστορίες του Λάβκραφτ ξεκινώντας φυσικά με «το κάλεσμα του Κθούλου».

Και οι τρεις ιστορίες που έχουν σα κοινό στοιχείο το εξωπραγματικό, το απόκρυφο και το σχιζοφρενικά παρανοϊκό, κρατούν όλα σου τα αισθητήρια στην τσίτα και σε εμβαπτίζουν σιγανά και ύπουλα στο κοσμικό σύμπαν του συγγραφέα, γεμάτο κυκλώπεια κτίρια ακατανόητης γεωμετρίας, τεράστιους μονόλιθους που στάζουν πράσινη γλίτσα και λατρείες σε πανάρχαιους τρομερούς και υποχθόνιους χταποδόμορφους δαίμονες.

Αγαπάμε Λάβκραφτ.

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Μια εξαιρετική σειρά για τον Lovecraft από τις εκδόσεις Οξύ, με μίνιμαλ αισθητική και κομψό μέγεθος. Must buy.

[Vangelis Angelopoulos · Rating 4 out of 5]

Το Κάλεσμα του Κθούλου: 4.5/5: Καλό κομμάτι

Η Μουσική του Έριχ Ζαν: 4/5 παίχτε πάνκ

Το Μοντέλο του Πίκμαν 2/5 Έλα ρε Ματίνα, αυτό είναι κλεμμένο

------------------------

Με το πρώτο βιβλίο της σειράς, οι εκδόσεις Οξύ καθιερώνουν τη μανιέρα των συγγραφικών επιλογών του Λόβκραφτ που, εξ όσων έχω διαβάσει, πρόκειται να ακολουθήσουν: 2 αξιόλογες ιστορίες και μια μάπα, για αναγνωστική αποκλιμάκωση και ήπιο εξαναγκασμό των αναγνωστών προς επιπλέον αγορά διηγημάτων. Εν προκειμένω, η συνταγή ακολουθήθηκε με μια ποιοτικώς φθίνουσα πορεία.

Διαβάζοντας το Κάλεσμα του Κθούλου κατάλαβα επιτέλους γιατι ο Λοβκραφτ θεωρείται από πολλούς ως ο λογοτεχνικός πατέρας του είδους που πρεσβεύει. Μια εντυπωσιακά δομημένη πολυεπίπεδη ιστορία που παντρεύει οργανικά τις τέχνες με την επιγραφική, την αρχαιολογία, την τελετουργία και τον μύθο. Η πλήρης αποκρυστάλλωση ενός ελλοχεύοντος Άλλου και ο περιρρέων τρόμος της αντικανονικότητας που προκύπτει από την - a priori καταδικασμένη - προσπάθεια σύλληψης οντοτήτων που ξεπερνούν τα λεπτά όρια της ανθρώπινης διάνοιας, συμβάλλουν καταλυτικά στη σύνθεση μίας από τις πιο επιδραστικές ιστορίες του συγγραφέα. Πλέον η απειλή έχει όνομα, λεπτομερή υπόσταση και μία άσβεση καταστροφική διάθεση που πάντα θα παραμονεύει στον Τάρταρο ως την - ντετερμινιστικά καθορισμένη και συνάμα καθοριστική- εκδήλωσή του. Μπορεί ο Κθούλου του Λόβκραφτ, ως τηλεπαθητική οντότητα, να στερείται φωνής αισθητής με την ακοή, αλλά η ίδια του η φύση, τόσο δυνατά δοσμένη, σπάει τα ντεσιμπέλ.

Στη Μουσική του Έριχ Ζαν ο αφηγητής μας, παρακινούμενος από τον θρασύ ενθουσιασμό της νιότης, αγνόησε τη λαϊκή ρήση και βρόντηξε στου κουφού την πόρτα... αλλα έφαγε φρίκες - τά θελε ο κώλος του - και τώρα έχει ψυχολογικά. Και ερωτώ, ως έτερος Τρικούπης: Τίς πταίει; Ο αφηγητής; Ο Έριχ Ζαν; Οι μονώσεις στην Αμερική; Ο σπιτονοικοκύρης (πιθανότατα); Αλλά αυτή είναι μόλις μία απο τις δεκάδες ερωτήσεις που δεν θα πάρουμε απάντηση ποτέ - δεν έχει κάτι το γοητευτικό αυτή η αέναη απολυτότητα της άγνοιας; Έτι μια φορά το μοτίβο της απόκρυψης επιστρατεύεται, οι προσδοκίες χτίζονται σταδιακά ώστε να καταρρεύσουν ολοσχερώς· όταν είμαστε έτοιμοι να διαβάσουμε τα χειρόγραφα του Έριχ Ζαν, το κλειδί για όλες τις απαντήσεις, άνεμος φυσά και άνεμος τα παίρνει και ο αναγνώστης μένει με το πουλί στο χέρι παράπονο. Αλλά παραδόξως, δεν πειράζει. Όπως και στο προσφιλές Χρώμα από το Διάστημα, έτσι κι εδώ, ενεργοποιείται το μοτίβο της ανθρώπινης αδυναμίας να κατανοήσει το Άγνωστο - εν προκειμένω την εθιστική μουσική σύνθεση που στοιχειώνει ηδονικά τον αφηγητή μας, και το αποτέλεσμα; Μία σύντομη και αυτοτελής ιστορία που η ολότητά της εντοπίζεται ακριβώς στην επιμέρους έλλειψή της.

Το μοντέλο του Πίκπα Βούλας Πίκμαν πάσχει από τη συνήθη παθογένεια που είναι εύκολο να εντοπιστεί σε έργα του Λόβκραφτ: Χτίζει κάτι ιντριγκαδόρικο και το χαλάει μανιωδώς με την εξαντλητικά επαναλαμβανόμενη σχολαστικότητα των περιγραφών του. Και στην τελική, ξέρουμε και μεις τους Μαύρους Πίνακες του Γκόγια αλλά δεν το κάνουμε mid ιστορία με σκυλιά και διαόλια.

[Χριστίνα Ψύλλα · Rating 4 out of 5]

Μου άρεσε περισσότερο από ότι φανταζόμουν. Ήταν διασκεδαστικό κατά μια έννοια και όντως ένιωσα τον «τρόμο» γιατί παρουσιάζονταν σαν γεγονότα που έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Ίσως όντως να έχουν συμβεί 🤫🤔

[Κυριάκος Χαλκόπουλος]

Είμαι χαρούμενος που είχα την ευκαιρία να μεταφράσω αυτό το έργο. Ελπίζω ότι το αποτέλεσμα ήταν όμορφο...

[Peter Looles · Rating 4 out of 5]

H. P. Lovecraft vol. 1

"The Call of Cthulhu"
After Francis Wayland Thurston's grand-uncle passes away, he finds a box that used to belong to the deceased, which is filled with information regarding a mysterious creature called Cthulhu. In the box, there are multiple notes from meetings between the uncle and a younger man, who kept having recurring dreams with Cthulhu. In other papers Francis found the records from a conference, in which the French policeman Legrasse described certain tribes around the world that worshiped this creature, Cthulhu, which is described as one of many ancient creatures that are believed to have lived on earth before humans and their followers want to resurrect them. Francis also finds an article that makes him travel to Australia, regarding a ship's encounter with Cthulhu and upon going there he finds out that they actually discovered the sunken island Cthulhu died on and his body.
This was quite an interesting story, although a bit underwhelming, considering the hype around it. The story is presented directly from the young man's perspective, which makes it more direct and it helps a lot with the pacing, which was very good. I also enjoyed how all the information was being revealed very slowly, building the tension. The best parts of the story though were the long and vivid descriptions of Cthulhu and the cult ceremonies held in his honour. These incredible descriptions truly help the reader's imagination run wild and they are what makes the story so interesting to read. Something that was both positive and negative at times was seeing how Lovecraft inserted information from his own life and experiences into the story. This was interesting because it allows the readers to get a glimpse into the writer's personality, but it was also negative at times, since Lovecraft was extremely racist and this can be very apparent in certain parts.
Overall, it was very nice getting to see the origins of cosmic horror, even if they were less wild than I expected.
8/10

"The Music of Erich Zann"
A young student moves to a cheap apartment, in a weird neighborhood. One night, he hears from the attic some very weird, almost violent, music and he's enchanted by it. He finds out that it comes from a violinist called Erich Zann. He meets him and he finds out that Erich Zann isn't comfortable with anyone listening to this music of his and it's clear that there's something weird about the whole thing.
In this story Lovecraft sets the tone perfectly from the first few sentences, when we find out that ever since the events of the story occurred the protagonist can't find any signs of the existence of this neighborhood anywhere. This story is of course written in Lovecraft's style, but it has more elements of classic horror than "The Call of Cthulhu", even though it has some cosmic horror elements too, mostly in the final part of the story. One of the highlights is once again the beautiful descriptions of the music and all the locations, which make the reader feel as though he can also hear Erich Zann's magnificently horrific music. The protagonist of the story is oblivious and stupid, which puts the reader in a position where he can sense that there's something wrong, but the protagonist can't, so we bare witness as things inevitable go wrong. And when that happens, it's described perfectly by Lovecraft. The pacing is incredible, making the reader feel like he's in the same room as the characters, hearing Erich Zann's terrifying music, caught up in what feels like a tornado of music.
Overall, I enjoyed this more than the first Lovecraft story I read ("The Call of Cthulhu") and this is where is truly started seeing his appeal.
9/10

"Pickman's Model"
In this story we hear everything as it's being recounted from Thurber Phillips, who experienced the story, to a friend of his, who's wondering why he's keeping his distance from Pickman. Pickman invited Thurber to his underground painting studio, where he created expertly done painting of hideous images, full of weird creatures that were eating humans and as the story continues we learn more and more about how Pickman gets his inspiration.
Now this is a Lovecraft story I can truly get behind. Thanks to this way of storytelling, the story seems way more direct and it adds to the tension and the overall feel of it all, while it also makes it seem more real and believable. The descriptions of the paintings are incredible and they are what truly captivates you to the story. To me, these descriptions are the whole story. They are what drives it forward and what makes it so incredibly interesting. The twist is a bit predictable, but the way that it actually is revealed is great, as well as the way the whole story progresses, through the descriptions of the paintings.
Overall, this is one of the horror stories I've enjoyed reading the most, in general and it's certainly something I'll go back to in the near future. Undoubtedly an incredible piece of horror literature.
10/10

[evdokia · Rating 5 out of 5]

Αύρα μυστηρίου, ζοφερης παλαιότητας και αποκοσμης παραδοξότητας. Προαιώνια τρέλα. Τρόμος.

[Stergios · Rating 3 out of 5]

---Το κάλεσμα του Κθούλου.
Ι - Ο αφηγητής, Φράνσις Γουέιλαντ Θέρστον, ανακαλύπτει το αρχείο ενός γηραιού συγγενή του, του καθηγητή Τζορτζ Γκάμελ Άνγκελ, μετά τον θάνατο του τελευταίου. Βρίσκει πως ο καθηγητής για μια κρίσιμη περίοδο από τις 28 Φεβ έως τις 2 Απρ ήταν σε επαφή με έναν φοιτητή γλυπτικής, επ' ονόματι Χένρι Άντονι Γουίλκοξ. Αυτός έβλεπε περίεργα όνειρα που έκαναν τον καθηγητή να ερευνήσει και να καταγράψει την πορεία της υπόθεσης.
ΙΙ - Πριν από 17 έτη ο καθηγητής Άνγκελ παρακολουθούσε ένα συνέδριο αρχαιολογίας όπου εμφανίστηκε ο επιθεωρητής της αστυνομίας Τζον Ρέιμοντ Λεγκράς. Αυτός είχε έρθει με πληροφορίες για μια μυστηριώδη αίρεση αλλά και πολλές ερωτήσεις. Όλα αυτά ήρθαν πάλι στο μυαλό του Άνγκελ όταν πρωτοσυνάντησε τον Γουίλκοξ.
ΙΙΙ - Ο Θέρστον κατά τύχη ανακαλύπτει ένα άρθρο περιοδικού που αναφερόταν σε μια θαλάσσια τραγωδία με δύο μόνο ημίτρελους επιζώντες, που συνέβη την κρίσιμη περίοδο 28 Φεβ με 2 Απρ. Τώρα πλέον τα κομμάτια του παζλ ενώνονται επικίνδυνα...
Είναι περισσότερο μια εξιστόρηση γεγονότων μιας ιστορίας που εκτυλίσσεται στο παρελθόν. Αρκετά καλή. 4/5

---Η μουσική του Έριχ Ζαν.
Ο αφηγητής, τέως φοιτητής, προσπαθεί εις μάτην να ανακαλύψει την οδό όπου πέρασε τους τελευταίους μήνες της φοιτητικής του ζωής. Έχει έντονες αναμνήσεις από τον ένοικο του επάνω ορόφου, τον μουγκός βιολίστα Έριχ Ζαν. Έπαιζε μια απόκοσμη μουσική που το έκανε να θέλει να τον γνωρίσει και θα το καταφέρει.
Μέτρια ιστορία, ίσως τελειώνει και σύντομα.2/5

---Το μοντέλο του Πίκμαν
Ο αφηγητής Θέρμπερ αφηγείται σε ένα γνωστό του την πορεία της γνωριμίας του με τον Πίκμαν, έναν εξαιρετικά ταλαντούχο ζωγράφο τρομακτικών έργων, που πλέον έχει εξαφανιστεί.
Έχει μια προοδευτική κορύφωση στη γραφή του μέχρι και την τελευταία αράδα. 2/5

Ο Λάβκραφτ από όσο έχω διαβάσει ήταν πρωτοπόρος στο είδος αυτό. Αν τον κρίνω χωρίς να γνωρίζω την ιστορία του θα έλεγα πως ήταν μια μέτρια συλλογή διηγημάτων που τη διάβασα με ενδιαφέρον. Τα κείμενα διαβάζονται γρήγορα και εύκολα ίσως και λόγω της καλής μετάφρασης.

[Konstantinos · Rating 5 out of 5]

O Lovecraft στα καλύτερά του!! Αυτό και τίποτα άλλο.

[Molly Fiddler · Rating 4 out of 5]

3.5/ 5 stars

Η έκδοση περιέχει τις ιστορίες:
-Το κάλεσμα του Κθούλου
-Η μουσική του Έριχ Ζαν
-Το μοντέλο του Πικμαν

Η πρώτη ανάγνωση του Lovecraft μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα και το μυστήριο που έβγαζαν οι ιστορίες, αλλά τρόμος; Μπα. Δεν είμαι αναγνώστρια τρόμου και αποφεύγω τα θρίλερ εάν μπορώ, οπότε περίμενα κάτι παραπάνω (που ίσως υπάρχει σε άλλες ιστορίες). Πάντως, σε αυτές τις τρεις ιστορίες ο τρόμος (ή η -έστω μικρή και φευγαλέα- αίσθηση του) ήταν ανύπαρκτος. Πραγματικά περίμενα ότι διαβάζοντας το Κάλεσμα τουλάχιστον θα ένιωθα όχι απαραίτητα τρόμο, αλλά αγωνία ας πούμε. Αλλά όχι. Ήταν σαν να διάβαζα μια ιστορία μυστηρίου που η λύση του ήταν κάπως απογοητευτική.

Θα ξαναδιάβαζα Lovecraft; Φυσικά!

[bookworm.wanderlust · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Λάβκραφτ και δεν θα είναι σίγουρα το τελευταίο! Μέσα σε μία ατμόσφαιρα μυστηρίου, απόκοσμη και σκοτεινή ξετυλίγεται μια ιστορία εξωπραγματικού που σε κάνει να νιώθεις πως η ιστορία αυτή είναι αληθινή και η αφήγηση αφορά σε γεγονότα που όντως έχουν συμβεί! Μαγική η γραφή του! Δεν έχω διαβάσει βιβλία τρόμου πολλά αλλά αυτό το είδος τρόμου το αγαπώ γιατί σε κάνει να αγωνιείς και να μην μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.

Υπέροχη έκδοση, φροντισμένη με όμορφο εξώφυλλο και ωραία αίσθηση στο ξεφύλλισμα (που προσωπικά δίνω πολύ σημασία σε αυτό). 📖🤍

"Δεν είναι νεκρό ό,τι αιώνια κείται, και στους παράξενους αιώνες ίσως κι ο θάνατος πεθάνει."

[Γεώργιος · Rating 5 out of 5]

Είναι πρώτη φορά που διαβάζω αυτόν τον συγγραφέα και μου άρεσαν πολύ! Θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Είναι 3 μικρές ιστορίες τρόμου/μεταφυσικού.

Επίσης μου άρεσε και σαν βιβλίο, μικρό, πρακτικό με ωραία φύλλα και εκτύπωση!
Θα το πρότεινα σίγουρα σε όσους του ενδιαφέρουν τέτοιου είδους ιστορίες :)

[Helena K. · Rating 4 out of 5]

Το κάλεσμα του Κθούλου - 5/5
Η μουσική του Έριχ Ζαν - 4/5
Το μοντέλο του Πίκμαν - 4.5/5

[Seidi · Rating 5 out of 5]

4.5 stars

[Nicky Kapsali · Rating 4 out of 5]

4.5 ⭐

[Kostas · Rating 3 out of 5]

χαμένος στην μετάφραση... δεν καταφέρνει να μεταδώσει την ατμοσφαιρική ένταση, η αίσθηση του μυστηρίου του δέους κ του ακατανόητου χάθηκε..κρίμα που δεν ξέρω καλά αγγλικά..