Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του συγκεκριμένου μυθιστορήματος της Κρίστι, αμέσως, αναρωτήθηκα το λόγο που δεν το είχα διαβάσει μέχρι τώρα. Πραγματικά, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα από τα πιο ουσιαστικά, ανατρεπτικά και πρωτότυπα βιβλία της, στο οποίο, για πρώτη φορά, 'ψυχογραφεί' τόσο εύστοχα και ξεκάθαρα τους ήρωές της (1958).
Tο συγκεκριμένο έργο στη πρωτότυπη μορφή του είναι θεατρικό, και στη προκειμένη περίπτωση, πρόκειται για τη μυθιστορηματική προσαρμογή από τον Charles Osborne, o οποίος έχει γράψει καί τη βιογραφία της συγγραφέα με τίτλο 'H ζωή και τα εγκλήματα της Άγκαθα Κρίστι'. Χαρακτηριστικά, αναφέρει ότι ο Άπρόσμενος επισκέπτης', ουσιαστικά, έσωσε τη φήμη της (όσον αφορά τα θεατρικά της έργα), γιατί ανέβηκε στο θέατρο, λίγους μήνες μετά την αποτυχία της 'Ετυμηγορίας'. Συμπληρώνει, ακόμα, ότι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του έργου, ο μισητός και ανάπηρος Ρίτσαρντ Ουώρουικ είχε βασιστεί στον αδερφό της Κρίστι, Μόντυ, ο οποίος ήταν ανάπηρος, τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Αυτό το γεγονός, κατά τη γνώμη μου, έδωσε και την ξεχωριστή έμπνευση στη συγγραφέα, ώστε να αποδώσει με τέτοιο ξεχωριστό τρόπο τα συμπτώματα της κατάθλιψης, αλλά και να ψυχογραφήσει σε τέτοιο σημαντικό βαθμό τους ήρωες του 'Απρόσμενου Επισκέπτη'.
Σε όλο το έργο, οι διάλογοι και τα γεγονότα παρουσιάζονται χωρίς πολύπλοκες λεπτομέρειες και συμπεράσματα, σε αντίθεση με άλλα μυθιστορήματά της, ενώ όλοι οι ήρωες διαφέρουν και μοιάζουν ταυτόχρονα σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο αναγνώστης όχι μόνο δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τον/την δολοφόνο, αλλά καταλήγει να συμπάσχει με όλα τα πρόσωπα. Υπάρχει, επίσης, διάχυτο το βρετανικό χιούμορ στους διαλόγους, ενώ τα αποσπάσματα ποιημάτων που χρησιμοποιεί για να σχολιάσει τα γεγονότα ο αρχιφύλακας Καντουολάντερ δημιουργεί την αίσθηση του απόκοσμου, όσο και της τραγικής ειρωνείας.
Πέρα από αυτό, η συγγραφέας αποκαλύπτει ανοιχτά τη γνώμη της για τους Σκοτσέζους, οι οποίοι τείνουν, κατά τη γνώμη της, να είναι αφάνταστα υπομονετικοί, πεισματάρηδες και αποφασιστικοί, ενώ δεν αποφεύγει να τονίσει φεμινιστικά ότι οι γυναίκες είναι πιο σκληρές και ανθεκτικές από τους άντρες, οι οποίοι έχουν τη τάση να είναι πιο ατομιστές.
Αξέχαστοι μένουν οι δευτεραγωνιστές της ιστορίας: η ηλικιωμένη κυρία Ουώρουικ με τη γενναιότητάς και τη σοφία της, η οικονόμος κα Μπένετ με τη συνδυαστική και πονηρή της σκέψη, και ο 19χρονος Τζαν με την περίεργη νοητική πάθηση, αλλά καί με τις 'φονικές' ατάκες.
Τέλος, ο 'Απρόσμενος επισκέπτης' δικαιολογεί περίτρανα το ρητό 'μην πιστεύεις όσα βλέπεις', δημιουργώντας την επιθυμία στον αναγνώστη για λίγες σελίδες, ακόμα, μυστηρίου και ανατροπών μέσα στη πυκνή ομίχλη της Ουαλίας.
Βαθμολογία: 4,6/5 ή 9,2/10.