メアリー・スーを殺して

by Otsuichi, 乙一, Eiichi Nakata

「もうわすれたの? きみが私を殺したんじゃないか」
(「メアリー・スーを殺して」より)

合わせて全七編の夢幻の世界を、安達寛高氏が全作解説。
書下ろしを含む、すべて単行本未収録作品。
夢の異空間へと誘う、異色アンソロジー。

Genres: Fiction, Short Stories, Mystery, Japanese Literature, Fantasy, Suspense

352 pages, Paperback

First published February 5, 2016

About the author

Otsuichi (乙一, Otsuichi?), also known as Eiichi Nakata and Asako Yamashiro, is the pen-name of Hirotaka Adachi (安達 寛高), born 1978.

He is a Japanese writer, mostly of horror short stories. He made his debut with Summer, Fireworks, and My Corpse while still in high school.

Major works include the novel Goth, which was made into a manga, and the short story collection Zoo, which was made into a movie.

Tokyopop has released his short story collection Calling You, and will release Goth in November. His short story F-Sensei's Pocket appears in the English language edition of Faust.


Associated Names:
* Otsuichi
* 乙一 (Japanese Profile)
* โอตสึ อิจิ (Thai Profile)

Reviews

[Phu · Rating 4 out of 5]

Theo như phần mô tả thì 杀死玛丽苏 là tác phẩm kỉ niệm 20 năm bút danh "Otsuichi" của tác giả. Gồm có 7 truyện ngắn, mang những thể loại: horror, mystery, science, và theo một cách nào đó nó mang tính tự sự của chính Otsuichi. Đối với mình thì mỗi truyện đều có nét riêng, khá dễ đọc, nhịp độ từ nhẹ nhàng đến nặng nề. Mình hơi ngạc nhiên vì ở mỗi truyện là các bút danh lẫn tên thật Otsuichi đứng tên.

Nhật ký của một con vượn người.
Một câu chuyện đơn giản về một chàng trai nhận được kỷ vật của cha anh ta. Truyện này hơi hướng thực tế, cách một con người nhìn nhận về cuộc sống, cách vạn vật luôn tiếp tục phát triển.

Người bạn Ma Kết.
Đây là truyện dài nhất trong tập truyện, xoay quanh một vụ giết người đã được tiên đoán, cuộc đồng hành giữa một cậu nam sinh và một nghi phạm cùng lớp.
Truyện này mang đậm tính mystery, mình thực sự ngạc nhiên khi đến cái kết. Bên cạnh đó, câu chuyện nêu lên vấn đề bắt nạt rất nghiêm trọng và nặng nề. Cũng như sự ấm áp của việc đồng cảm cho sự đơn độc với một cá nhân. Và truyện này đã được chuyển thể thành manga nha (My capricorn friend).

Munakata và vụ án cây bút.
Lần nữa vấn đề bắt nạt được đề cập đến - nhưng theo cách cô lập và khinh thường. Mình cảm thấy chạnh lòng và tội cho cậu bé Munakata, cậu bé cũng là một người dũng cảm. Câu chuyện cũng rất ấm áp và cảm động. Hãy luôn giữ một ký ức đẹp về người mà bạn yêu quý.

Giết chết Mary Sue.
Truyện này theo mình nó theo hướng tự sự, bởi theo mình biết, thì Otsuichi từng có một khoảng thời gian khó khăn với việc viết. Nên có lẽ Otsuichi giống như nhân vật chính của câu chuyện này, một người có yêu thích việc viết fanfic nhưng lại đắn đo với việc lựa chọn, để rồi anh ta giết chết Mary Sue - đồng nghĩa với việc từ bỏ ước mơ viết. Hãy luôn chắc chắn với ước mơ mà bạn muốn!

Bộ đàm.
Truyện này theo cách nào đó nó buồn và hơi ảo, khi con người đứng trước những lựa chọn "tiếp tục" hoặc "từ bỏ". Một người đàn ông đau lòng khi vợ và con trai bị mất tích sau đợt sóng thần. Anh ta sau đó nghe được âm thanh của con trai qua món đồ chơi bộ đàm yêu thích của cậu bé.



Nơi chốn của sản phẩm được tạo.
Một cô gái hồi tưởng về ngày xưa, khi cô ấy làm công việc tiêu hủy cho một công ty nghiên cứu in 3D. Truyện này là horror - science nha. Đối với mình khá đáng sợ, nhưng cũng rất buồn... Mình thích cách cài cắm câu chuyện của họa sĩ Van Gogh. Có phải nhân vật làm mọi thứ vì tình yêu? Như giai thoại về việc Van Gogh cắt một bên tai để trao cho cô gái điếm?

Evie Maria Cross.
Truyện này mang đậm kiểu horror Châu Âu, bối cảnh ma mị, giáo phái, cái kết tuyệt vọng và bất lực. Một cặp vợ chồng giàu có chết một cách kỳ lạ, một anh chàng nhà báo muốn điều tra về bí ẩn của cặp vợ chồng đó. Để rồi anh ta dính dáng đến một giáo phái.

[Seamonkey · Rating 5 out of 5]

ครบรสเลยทีเดียวเล่มนี้ ว้าวตั้งแต่เรื่องแรกเลย on the road ฉบับย่อนี่นา เรื่องอื่นก็มีทุกรสชาติ ทั้งเซอร์ไพรส์ ทั้งอึมครึม ทั้งหม่นหมอง ทั้งสดใส ทั้งคาดเดาได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แถมยังมีฟีลกู๊ดแซมอีกพอประมาณ

เป็นอีกเล่มที่ติดอันดับปกสวยตลอดกาล ยอมรับกงๆ ว่าเพราะเห็นปกแล้วอยากอ่านมากกว่าชื่อคนเขียนอีก (ฮา)

ชื่อหนังสือแมรี่ ซู แต่ปกทำไมเป็นแพะทะเล อันนี้ก็ยังสงสัย มาทั้งแพะทั้งกลุ่มดาวเชียว รึว่าที่นอนอยู่นั่นน่ะคือแมรี่กันหว่า แต่ช่างเหอะ ปกสวย ไม่สงสัยละก็ได้

อ่านด้วยความเพลิดเพลินมาก แต่สารภาพว่าแยกความแตกต่างระหว่างแต่ละนามปากกาไม่ออกจีงๆ

ชอบ "วิทยุสื่อสาร" มากที่สุด

[Or_O · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นของอาดาจิ ฮิโรทากะ นามปากกาของเขาที่เราจะคุ้นหูกันมากที่สุดคือ โอตสึ อิจิ นั่นเองค่ะ แต่ในเล่มนี้ผู้เขียนใช้หลายนามปากกาด้วยกัน ชื่อบนปกก็เลยจะยาวหน่อย ฮ่า ๆ



เรื่องสั้นในเล่มนี้มีทั้งหมด 7 เรื่องด้วยกันค่ะ โอไม่ค่อยชอบเขียนรีวิวเรื่องสั้นนัก เพราะด้วยความยาวของแต่ละเรื่องนั้นไม่มาก จึงมักไปแตะสปอยล์ได้ง่าย แต่จะพยายามเล่านะคะ สำหรับเล่มนี้คิดว่าไหว ยังถือว่าพอมีเนื้อที่ให้พูดถึงบ้าง



เรื่องที่หนึ่ง บันทึกวานรที่รัก โอตสึ อิจิ เขียน

เป็นเรื่องของผู้ชายที่ได้รับมรดกจากพ่อ เป็นขวดหมึกธรรมดาขวดหนึ่ง แต่ขวดหมึกนี้เองที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

โอคิดว่าเรื่องนี้แตกต่างจากเรื่องอื่นในเล่มอย่างมากเลย ไม่ว่าจะเป็นลักษณะรูปแบบการเล่า โทน หรือเนื้อหา อย่างการเล่า ผู้เขียนใช้การเขียนติด ๆ กัน โดยไม่แบ่งลำดับลมหายใจเพื่อแสดงความเชื่อมโยง มีอิทธิพลกระทบกันไปต่อเนื่อง ซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยใช้สิ่งของ ซึ่งก็คือขวดหมึกขวดนั้น เป็นตัวส่งผ่าน ตัวเรื่องโอว่าธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดาคือการผูกโยงไปถึงบางสิ่ง เรื่องก็เลยออกไปทางปรัชญาเลย สำหรับโอ โอชอบนะคะเรื่องนี้ ถึงไม่มองในเชิงปรัชญา โอว่าเรื่องนี้ก็ดีในแบบของตัวเองอยู่ดี



เรื่องที่สอง เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล โอตสึ อิจิ เขียน

เป็นเรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่บ้านเขามักมีเหตุการณ์ลมพัดเอาสิ่งของประหลาดมาติดที่ระเบียงอยู่เรื่อย ๆ หนึ่งในนั้นก็คือหนังสือพิมพ์ที่ลงวันที่ในอนาคต และเนื้อหาในหนังสือพิมพ์นั้นดันจริงขึ้นมา เพื่อนร่วมชั้นของเขาถูกฆ่า โดยเพื่อนอีกคนในชั้น

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่โอชอบมากที่สุดในเล่มเลย น่าจะเป็นเรื่องที่เอามาทำภาพปกด้วย (คือแพะกับดาวน่ะใช่แน่ แต่ผู้หญิงคนนั้น เธออาจมาจากเรื่องอื่น น่าจะเรื่องแมรี่ ซู) เรื่องนี้จะเล่นประเด็นการบูลลี่ การกลั่นแกล้งกันในรั้วโรงเรียน ที่ปัญหาไม่ได้จบแค่ในโรงเรียน แต่ลามไปถึงการใช้ชีวิต และการหมดหวังที่จะใช้ชีวิต อย่างบทเปิดเรื่องนี่ชัดมาก ผู้เขียนใช้ข่าวที่เกิดขึ้นมากมายบอกสภาพการณ์ที่เกิดขึ้นว่าปัญหานี้เป็นปัญหาใหญ่ที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงตามมา (ซึ่งโอก็พยายามจำไปสิ นึกว่ามันเกี่ยวกับประเด็นในเรื่อง ที่ไหนได้...) โอว่าเรื่องนี้มันมีหลายโทนดีนะ มีความสดใส มีความทึมเทา จนถึงดำมืดไปเลย โอชอบบ้านของตัวเอกมาก มีอะไรน่าสนใจพัดมาติดอยู่เรื่อย ๆ เหมือนเป็นสิ่งของจากอีกดาวหนึ่งหรืออีกมิติหนึ่งไปเลย ถ้ามีบ้านแบบนี้คงสนใจของที่ลมหอบมาทิ้งไว้ทุกวัน ชอบนิสัยตัวเอกด้วย ฮีคูลแบบนิ่ง ๆ ดี ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวมาก ตัวละครอื่นก็น่าสนใจ เนื้อเรื่องก็มีอะไรให้ลุ้นดี



เรื่องที่สาม มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม นาคาตะ เออิจิ เขียน

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งโดนกล่าวหาว่าขโมยปากกาหมึกซึมของเพื่อนร่วมชั้น เธอไม่ได้ทำ แต่ไม่มีใครเชื่อเธอเลยแม้แต่คุณครู แต่แล้วมุนาคาตะคุง เด็กผู้ชายที่ทุกคนเมินเพราะความสกปรกของเขากลับพยายามช่วยเด็กผู้หญิงสุดความสามารถ โดยการสอบถามเพื่อนทุกคนและจดบันทึกเหตุการณ์ในวันนั้น

ในแง่ของการสืบสวนธรรมดามาก ตัวละคร อารมณ์ ของตัวละครประกอบก็ธรรมดามาก (และบางช่วงก็โดดออกมาแบบประหลาดมาก) คือมันเป็นเหตุการณ์ในชั้นเรียน กลวิธีมันไม่ได้พิสดารลี้ลับอะไร เล่าถึงประเด็นการกลั่นแกล้งกันในชั้น รวมถึงทัศนะของครูที่มีต่อเด็กในชั้นด้วย แต่ทั้งนี้ ในความธรรมดา มันก็มีอะไรแทรกอยู่ในนั้น อย่างความน่ารักของมุนาคาตะคุงที่ทะลุออกมา ทำให้เรื่องน่าติดตาม โอชอบเรื่องนี้เพราะมุนาคาตะคุงเลย ความสัมพันธ์ของเขากับเด็กผู้หญิงตัวเอกก็เป็นอะไรที่ทำให้เรารู้สึกอยากเอาใจช่วย ไม่ใช่ความรักชายหญิงอะไรอย่างนั้นนะ แต่เป็นความรู้สึกที่อยากให้ความสัมพันธ์นี้มันยืนยาว



เรื่องที่สี่ ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู นาคาตะ เออิจิ เขียน

หญิงสาวคนห��ึ่งชอบอนิเมะ การ์ตูน เกม และไลต์โนเวลเป็นชีวิตจิตใจ (พูดง่าย ๆ เธอเป็นโอตะคุเต็มขั้น ใช้คำอย่างนี้น่าจะเห็นภาพสุด) เกิดบทสนทนาเพ้อฝันกับตัวละครเหล่านั้น จนพัฒนากลายเป็นเขียนแฟนฟิกชั่นในที่สุด ซึ่งในแฟนฟิกชั่นที่เธอเขียนนั้นจะเพิ่มตัวละครแทนตัวเธอในเวอร์ชั่นในอุดมคติที่แสนสมบูรณ์เกินจริง หรือก็คือแมรี่ ซู นั่นเอง วันหนึ่ง เธอได้รับคำวิจารณ์ว่าเอียนแมรี่ ซูในนิยายของเธอจะแย่แล้ว เธอจึงกลับมาศึกษาและพิจารณาอย่างรอบคอบ จึงพบว่าในนิยายเธอมีแมรี่ ซูอยู่ตลอด และถ้าเธอไม่กำจัดแมรี่ ซูซะ นิยายของเธอจะไม่มีวันพัฒนา หญิงสาวจึงเริ่มปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซูในนิยายตั้งแต่นั้น แต่ปรากฏว่า ยิ่งเธอพยายามลบแมรี่ ซูออกไป แมรี่ ซูกลับปราฏตัวแทนที่ในตัวละครอื่น ทำให้คาแรกเตอร์ตัวละครที่วางไว้ผิดเพี้ยน ออกนอกลู่นอกทางไป แมรี่ ซูได้เข้ายึดครองผลงานของเธอแล้ว หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรอย่างจริงจังซะที

แนวคิดน่าสนใจดีค่ะ แต่โอรู้สึกว่าเรื่องนี้เดินเรื่องค่อนข้างน่าเบื่อ และไม่ค่อยทำให้รู้สึกอยากติดตามอ่านเท่าไรนัก คือจากชื่อเรื่อง โอคาดหวังไว้ค่อนข้างเยอะ แต่เรื่องจริง ๆ จะสื่อถึงแนวคิดมากกว่า ค่อนข้างธรรมดากว่าที่คิด อาจเพราะด้วยความคาดหวังของตัวโอเองด้วย



เรื่องที่ห้า วิทยุสื่อสาร ยามาชิโระ อาซาโกะ เขียน

ผู้ชายคนหนึ่งสูญเสียลูกและภรรยาไปพร้อมกันในเหตุการณ์สึนามิ แต่แล้ววันหนึ่ง วิทยุของเล่นที่เขาซื้อให้ลูกกลับมีเสียงลูกลอดออกมา ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือจินตนาการเพ้อฝัน แต่เขาก็ยึดถือมันไว้เป็นสิ่งค้ำจุนจิตใจ ทำให้ดำเนินชีวิตผ่านแต่ละวันมาได้

เรื่องนี้โอชอบค่ะ แนวดราม่าอบอุ่น นำเสนอความฝันผสมกับชีวิตจริง



เรื่องที่หก ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง ยามาชิโระ อาซาโกะ เขียน

หญิงสาวได้งานใหม่เป็นผู้ควบคุมเตาเผา สิ่งของที่เธอต้องเผาเป็นของเสียจากการทดลอง แต่แล้วเธอก็พบว่า การทดลองนั้นไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่โอจำไม่ได้เลย อ่านชื่อเรื่องแล้วนึกไม่ออกว่าเรื่องมันเกี่ยวกับอะไร พูดง่าย ๆ ความน่าจดจำเป็นศูนย์ แต่พอนึกได้ เรื่องมันก็ประมาณหนึ่งค่ะ โทนดาร์ก ๆ หน่อย ไม่รู้จะเล่าอะไรมากกว่านี้ดี โดยรวมก็ธรรมดาสำหรับโอ



เรื่องที่เจ็ด เอวา มารี ครอส เอจิเซ็น มาทาโร เขียน

ผู้ชายคนหนึ่งได้ยินข่าวลือประหลาดของมหาเศรษฐีที่ตายไป จนสืบพบว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ ‘เครื่องดนตรีร่างมนุษย์’ เขาจึงตัดสินใจทุ่มเทสืบเรื่องนี้อย่างจริงจัง จนทำพาตัวเขาไปสู่โลกวิปริตที่แสนอันตราย

เป็นเรื่องเดียวที่ตัวละครไม่ใช่คนญี่ปุ่นค่ะ โอว่ามันออกไปในทางพวกตำนานหรือเรื่องเล่าปรัมปรามากกว่า มีความน่าสนใจประมาณหนึ่ง แต่โดยรวมก็ไม่ได้พีคอะไรมาก พยายามนำเสนอความดาร์ก ความน่ากลัวของใจคน แต่ดูจงใจจนทำให้เฉยชาไป บทสรุปเดาง่ายไปหน่อย ภาพรวมกลาง ๆ ค่ะ



โอตสึ อิจิเขาเด่นเรื่องดาร์กแฟนตาซีนะโอว่า คือถ้านึกถึงเขา ก็ต้องนึกถึงโทนเรื่องประมาณนี้ อย่างเรื่องสั้นเจ็ดเรื่องนี้ ถึงบางเรื่องมันไม่ได้แฟนตาซีอะไร แต่ก็ทำให้นึกไปถึงความแฟนตาซีเหนือจริงได้อยู่ดี หนีไม่พ้นจริง ๆ



ลองนึกทบทวนดู ดูเหมือนโอจะชอบผลงานของเขาที่มีความอบอุ่นผสมกับให้กำลังใจมากกว่าผลงานที่นำเสนอความน่ากลัวนะเนี่ย



3.5 ดาว

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

โดยภาพรวมชอบนะ อ่านสนุก รวดเดียวจบเลย รวมเรื่องสั้นเจ็ดเรื่อง ความสนุกมากน้อยต่างกัน ห้าเรื่องแรกให้อารมณ์ฟีลกู๊ด ซึ้งใจ ขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงสังคม bully ของญี่ปุ่นว่าน่ากลัวมาก ส่วนสองเรื่องหลังนี่เนิบๆ หลอนๆ ขยะแขยง สไตล์โอตสึเลย

ชอบมากสุดยกให้ เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล
หลอนสุดยกให้ เอวา มารี ครอส
ซึ้งสุดยกให้ วิทยุสื่อสาร

1. บันทึกวานรที่รัก
- วัยรุ่น 18 ปีได้ของที่ระลึกเป็นขวดหมึกจากพ่อที่ตายไป แม้จะไม่ชอบพ่อ แต่ของขวัญชิ้นนี้กลับเปลี่ยนชีวิตเขาให้เป็นผู้เป็นคนได้ในที่สุด
- เรื่องนี้เนิบๆเรื่อยๆ ไม่ว้าว ไม่พีค ฟีลกู๊ดเล็กน้อย ชอบตรงแนวคิดการเปลี่ยนจากลิงเป็นมนุษย์

2. เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล
- เด็กม.ปลายพยายามช่วยเพื่อนร่วมชั้นเรียนผู้อ่อนแอและเป็นเป้าให้โดนกลั่นแกล้งตลอดเวลาให้รอดพ้นจากคดีฆ่าคนตายและกำลังจะฆ่าตัวตายตาย แต่สุดท้ายกลับต้องแลกด้วยอีกหนึ่งชีวิตอยู่ดี
- อ่านชื่อเรื่องก็อีหยังวะ พออ่านอ่อเข้าใจละ เรื่องนี้คือเน้นย้ำสังคมบูลลี่ในนักเรียนม.ปลายที่แกล้งกันแรงมาก ฝ่ายอ่อนแอไม่สามารถทำอะไรได้ อ่านละแค้นแทน แต่สนุกในการสืบหาความจริงพร้อมๆไปกับการช่วยเหลือเพื่อน ฟีลกู๊ดดี

3. มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม
- เด็กหญิงเพื่อนร่วมชั้นถูกกล่าวหาว่าขโมยปากกาหมึกซึม มุนาคาตะคุงที่เป็นเด็กยากจนไม่มีใครสนใจต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากเพื่อพิสูจน์ความจริงให้ทุกคนรู้
- เรื่องนี้ก็สะท้อนถึงการ bully อีกแต่เป็นช่วงประถมแทน น่ากลัวไม่ต่างกัน ในเรื่องนี้การได้เจอคนใจดีซักคนยื่นมือมาช่วยเหลือช่างเหมือนพ่อพระมาโปรดจริงๆ

4. ปฏิบัติการสังหาร แมรี่ ซู
- เด็กสาวม.ปลายที่ชีวิตจริงไม่มีใครสนใจ หันมาเขียนนิยายเพื่อจะได้ใช้จินตนาการเติมเต็มชีวิตจริง จนกระทั่งมีคนบอกให้ฆ่าตัวละครนี้ซะ เธอจึงฆ่าตัวละครทิ้ง และทำให้จินตนาการกลายเป็นความจริงขึ้นมาแทน
- เรื่องนี้ดีงาม เหมือนสนับสนุนให้มีความพยายาม หันมาใช้ชีวิตอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริง ในเมื่อความจริงเราสามารถทำได้ทุกอย่าง จินตนาการก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

5. วิทยุสื่อสาร
- คุณพ่อผู้สูญเสียภรรยาและลูกไปกับซึนามิ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความสิ้นหวัง จนวันหนึ่งได้ยินเสียงลูกชายจากวิทยุสื่อสารที่ใช้การไม่ได้ ทำให้พ่อมีกำลังใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง จนเหตุการณ์ประจวบเหมาะเมื่อชีวิตปัจจุบันเติมเต็ม เสียงจากวิทยุสื่อสารก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
- เรื่องนี้ซึ้งดี เป็นแรงใจให้คนต่อสู้ กล้าที่จะเริ่มชีวิตใหม่ ตราบที่ยังไม่หมดลมหายใจ

6. ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง
- หญิงสาวได้เข้าทำงานควบคุมเตาเผาของศูนย์วิจัยแห่งหนึ่ง งานง่ายและเงินดีจนน่าสงสัยว่ามีอะไรซ่อนอยู่ เมื่อไดรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเผาทำลายคืออะไร ความสยองก็เริ่มปรากฏ
- เริ่มต้นความหลอนแบบโอตสึๆด้วยเรื่องนี้ สร้างบรรยากาศหม่นๆทึมๆ การเดินเรื่องที่ไม่น่าไว้ใจ ลงท้ายด้วยความขยะแขยง

7. เอวา มารี ครอส
- เศรษฐีที่ดูฉากหน้าเป็นนักบุญใจดี มีฉากหลังน่าขยะแขยงซ่อนอยู่ เมื่อยิ่งค้นลึก ยิ่งพบอันตราย จนสุดท้ายต้องสูญเสียคนที่รักไป เพื่อไปเป็น’เครื่องดนตรีมนุษย์’
- เรื่องนี้เหมาะกับปิดท้าย หลอน สยดสยอง ขยะแขยงสุด ทิ้งท้ายไว้โดยมีอะไรให้คิดต่อ

[Mizuki · Rating 2 out of 5]

I'm rather disappointed, out of the six or seven short stories, only two manage to be shocking, refreshing and imaginative. So the two stars I gave are for these two stories.

The rest of the short stories, a few of them do have really interesting ideas, but they aren't exercised well!

[Mirai · Rating 5 out of 5]

ผลงานรวมเรื่องสั้นของโอตสึ อิจิ เล่มที่สามที่เราอ่านค่ะ :)
ก่อนหน้านี้ เราเคยอ่าน "หันมาทางนี้เถอะนะ โมโมเสะ" กับ "อาซาฮินะ ชายหนุ่มแห่งคิจิโจจิ" ของผู้เขียนท่านนี้่แล้วรู้สึกประทับใจ พอรู้ว่าเล่มนี้มีวางขายก็ตามซื้อมาอ่านเหมือนเคยค่ะ :)

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น มีทั้งหมด 7 เรื่องในเล่ม โดยทุกเรื่องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน

"บันทึกวานรที่รัก" - เมื่อแม่ส่งขวดหมึกล้ำค่าอันเป็นสมบัติชิ้นเดียวของพ่อมาให้ ชีวิตของ "มาโมรุ" เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ใช้ชีวิตเพเสลต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล

"เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล" - เพราะเพื่อนร่วมห้องผู้อ่อนแอทนการถูกกลั่นแกล้งไม่ไหว เลยลุกขึ้นมาฆ่านักเรียนหัวโจกจนเกิดเป็นคดีใหญ่โต "มัตสึดะ" ผู้รับรู้อนาคตจากหนังสือพิมพ์ปริศนาที่ลอยมาติดที่หน้าต่างห้องนอน ทำให้เขาตัดสินใจช่วยเพื่อนคนนี้หลบหนี เพราะไม่อยากให้เพื่อนฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิดตามคำทำนายในหนังสือพิมพ์จากอนาคตนั่น

"มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม" - เพราะปากกาหมึกซึมที่หายไปถูกพบในกระเป๋านักเรียนของ "ยามาโมโตะ" เธอก็ถูกกล่าวหาทันทีว่าเป็นโจรที่อยากได้ของเพื่อนร่วมห้องถึงกับยอมขโมยมา แต่มีเพียง "มุนาคาตะ" เด็กผู้ชายซอมซ่อที่ผู้คนรังเกียจเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เชื่อว่าเธอไม่ได้เป็นคนร้าย

"ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู" - "รุกะ" เด็กหญิงจืดชืดผู้หลงใหลในโลกอนิเมะ มังงะ เกม และไลท์โนเวล เกิดแรงบันดาลใจอย่างแรงกล้าในการเขียนแฟนฟิคชั่นเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนตัวของเธอ แต่แล้ววันนึง กลับมีคนคอมเม้นต์ว่า งานของเธอมีแมรี่ ซูโผล่มามากเกินไปจนน่ารำคาญ ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซูของเธอจึงเริ่มขึ้น!

"วิทยุสื่อสาร" - เพราะเหตุการณ์สึนามิ ทำให้เขาสูญเสียทั้งภรรยาและลูกชายผู้เป็นที่รัก ทิ้งไว้เพียงวิทยุสื่อสารเด็กเล่นที่สภาพดูไม่ได้ไว้เป็นของต่างหน้าเท่านั้น แต่เขากลับทิ้งวิทยุเด็กเล่นนี้ไม่ลงสักที เพราะเขาได้ยินเสียงลูกชายที่ตายไปแล้วดังลอดมาจากเครืื่องตลอด!

"ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง" - "โอโนเดระ" ได้รับงานใหม่ เป็นงานทำลายกล่องจำนวนมากมายในเตาเผา ด้วยความที่ได้เงินดี แต่งานกลับไม่ยุ่งยาก ทำให้เธออยากรู้อยากเห็นขึ้นมาว่ามีอะไรภายในกล่องเหล่านั้นกันแน่

และ "เอวา มารี ครอส" - เพราะตำนาน "เครื่องดนตรีร่างมนุษย์" ทำให้เขารู้สึกสนใจเรื่องราวของความตายปริศนาของคุณนายเบิร์นสไตน์เป็นอย่างมาก โดยหารู้ไม่ว่า เขากำลังถลำลึกเข้าสู่ความดำมืดที่ไม่อยากมีใครอยากข้องเกี่ยว

เราชอบเล่มนี้มากกว่าสองเล่มแรกที่เคยอ่านมากค่ะ 5555
สไตล์การเล่าเรื่องของผู้เขียนยังคงเหมือนเดิมค่ะ คือเปิดเรื่องด้วยความธรรมดา แต่มันก็มีความไม่ธรรมดาแฝงอยู่ และนั่นคือความน่าสนใจที่ทำให้อยากอ่านต่อจนจบเรื่อง มันมีความน่าติดตามทุกเรื่องเลย บางเรื่องก็มีความอิหยังวะ บางเรื่องก็เดาทางเรื่องง่าย บางเรื่องก็ให้ข้อคิดที่ดี หรือวิเคราะห์ต่อยอดได้อีก

เล่มนี้จะเป็นการรวมเรื่องสั้นที่มีความลึกลับซับซ้อน สั่นประสาท มีกลิ่นอายความเป็นงานสืบสวนอยู่ประปราย แต่ไม่ซีเรียสหรือเข้มข้นมาก ความพีคของแต่ละเรื่องใช้ได้เลย เราเขียนรีวิวอันนี้หลังอ่านจบไปตั้งเกือบสัปดาห์ แต่ยังจำรายละเอียดของแต่ละเรื่องสั้นได้เป็นอย่างดี คืออ่านแล้วประทับใจ แม้จะไม่มีเรื่องไหนเป็นแนวโรมานซ์เหมือนสองเล่มก่อนที่เคยอ่าน

สำหรับเรา เราชอบเรื่อง "ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู" ที่สุดค่ะ รู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่างในตัวรุกะที่พยายามจะปรับปรุงงานเขียนตัวเองเพื่อตัวของเธอเอง แม้ต่อมา การปรับปรุงตัวเหล่านั้นจะทำให้ชีวิตเธอห่างไกลจากความเป็นตัวตนของเธอเรื่อยๆ ก็ตาม.. คืออ่านจบแล้วรู้สึกว่า "แมรี่ ซู" น่าจะเป็นอะไรมากกว่าตัวละครในงานเขียนของรุกะ แต่คืออะไรนั้น เรามานั่งคิดแล้วยังหาคำตอบที่แน่นอนให้ตัวเองไม่ได้เลยค่ะ 55555

[nananatte]

รวม 7 เรื่องสั้นของโอตสึอิจิ จากหลากหลายนามปากกา
แต่แฟนคลับของเขาก็คาดเดาได้อยู่แล้ล่ะว่าจะได้อ่านงานแนวไหน
บอกเลยว่าเล่มนี้ไม่ทำให้คุณผิดหวัง
.
"บันทึกวานรที่รัก" - เรื่องสั้นที่กล้ามาก กล้าดีอย่างไรเขียนเรื่องสั้นต่อเนื่องแบบไม่เคาะเว้นบรรทัด! ในยุคสมัยที่คนชอบอ่านอะไรสั้นๆ
.
จากเด็กติดยาวัยเรียน เล่าต่อเนื่องม้วนเดียวจบไปจนถึงจุดที่เขาสร้างครอบครัว และได้กลายเป็นพ่อคน
เดินเรื่องไวมาก ชนิดที่ตัวหนังสือที่เรียงติดกันเป็นพืดไม่เป็นอุปสรรคในการอ่าน
เรามีแต่อยากจะรู้เร็วๆ ว่า... แล้วไง? จะเกิดอะไรต่อ?
โดยไม่นึกเอะใจด้วยซ้ำว่า... นี่เค้าไม่ได้ขึ้นย่อหน้าใหม่เลยจนจบเรื่อง
.
"เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล" - ถ้าใครชอบงานของฮารุกิ มูราคามิ ชอบความเหนือจริง น่าจะชอบเรื่องนี้
เป็นเรื่องข้าวของที่ลมพัดมากับเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ถูกอันธพาลในห้องกลั่นแกล้ง
.
ตัวเอกมีบ้านตั้งอยู่บนเนินเขาที่ขวางทางลมสัญจร ทำให้เวลาลมพัดแรงจะหอบพัดเอาข้าวของทุกอย่างมากองรวมกันที่กระจกหน้าต่างห้องของเขา
ถ้ามันจะมีแค่ใบไม้หรือขยะธรรมดาลอยมา ชีวิตเขาก็คงปกติราบเรียบ
แต่เจ้าสิ่งที่พัดมา ดันดูจะลอยมาจากมิติอื่น
หรืออย่างน้อยหนังสือพิมพ์เก่าที่ปลิวมาแปะหน้าต่างห้องนอนเขาก็ลงวันที่วันเวลาในอนาคต
.
"มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม" - มีความโคนัน แต่เป็นเวอร์ชั่นคนชายขอบ
เรื่องราวการกลั่นแกล้งภายในโรงเรียนและคนที่เพื่อนไม่คบ
มีความเด็ก มีความขี้เล่น มีความกล้าหาญของเด็กๆ ให้ชุบชูใจ
อ่านจบแล้วทิ้งรสชาติเฝื่อนฝาด เพราะเราเข้าใจว่าผู้ใหญ่ในเรื่องเค้าคิดอะไรกันอยู่ ทำไมจึงทำตัวแบบนั้น
.
"ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู" - ชื่อเรื่องฟังดูโหด แต่เรื่องนี้ไม่มีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
ถ้าเฉลยว่า "แมรี่ ซู" เป็นใครก็จะสปอยด์ทันที
เอาเป็นว่า ใครชอบอ่านหนังสือสอนเขียน เรื่องเล่าชีวิตของนักเขียน หรืออัตชีวประวัติของนักเขียน เรื่องนี้น่าจะถูกใจค่ะ
.
"วิทยุสื่อสาร" - มันคือ Be with You บวกกับ "โทรศัพท์สลับมิติ"
.
"ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง" - สิ่งที่ไม่น่าจะไปด้วยกันได้ อย่าง voice เนิบช้า กับ งานไซไฟ ถูกผสมออกมาจนออกมาเป็นเรื่องสั้นเรื่องนี้
ชีวิตโรยแรงของหญิงสาวผู้สูญเสียหลายอย่างในชีวิต
ในที่สุด เธอก็ได้งานใหม่ที่สถาบันวิจัยลึกลับ
งานง่ายดาย รายได้งาม แค่กดปุ่มเผากล่อง เครื่องจักรก็จะทำการเผาทุกอย่างให้สลายกลายเป็นจุญ
คำเตือน... เรื่องนี้หวีดในระดับโปรดเฝ้าระวัง
.
"เอวา มารี ครอส" - voice จงใจเลียนแบบนิยายฝรั่ง ฉากและตัวละครทั้งหมดเป็นฝรั่ง
เรื่องราวขอนักข่าวอยากหาเงินไปแต่งแฟนสาว คุณแฟนเป็นหญิงจิตใจดีงาม นามว่า เอวา มารี ครอส
แต่คุณนักข่าว ขอแค่ได้เงิน เค้าไม่สนวิธี และวิธีหาเงินของเค้าคือ จะขุดคุ้ยข่าวฉาวของคฤหาสน์เบิร์นสไตน์
คุณเศรษฐีเจ้าของคฤหาสน์ที่เสียไป เป็นชายผู้รักเสียงดนตรี ขึ้นชื่อเรื่องความมีเมตา เป็นที่รักของชาวบ้าน และยังตั้งศูนย์อุปถัมป์เด็กกำพร้า

เพียงแต่ว่า มันมี "ความลับ" บางอย่างหลุดออกมาถึงหูนักข่าวคนนี้เข้า
เขาจึงตั้งใจจะสืบเรื่องและตีข่าวนี้ให้ใหญ่โต
แต่ยิ่งสืบเรื่องนี้เข้าใกล้ความจริงมากเท่าไร ก็ยิ่ง... (มันหวีดเกินขีดความสามารถเราน่ะค่ะ =____='''')
***คำเตือน*** เรื่องนี้หวีดสยอง ใครจิตอ่อนควรข้าม
ถ้าอ่าน Goth ได้สบาย ก็อ่านเถอะ แต่ถ้าอ่าน Goth แล้วไม่ไหว เรื่องนี้เราว่าหนักหนาน่ะ
.
เป็นรวมเรื่องสั้นของโอตสึอิจิที่เราว่าสนุก (ไม่นับเรื่องสุดท้าย)
อ่านเพลินมาก มีความเด็กๆ ซนๆ เหมือนตอนอ่านงานโอตสึในยุค Jbook

[เหม่อมองฟ้า · Rating 4 out of 5]

ชอบ สนุกดีค่ะ ไม่ได้อ่านงานของนามปากกาโอตสึ อิจิ นานแล้ว พอได้กลับมาอ่านก็นั่นแหละค่ะ ดีเหมือนเดิม ‘เพื่อนกลุ่มดาวแพะทะเล’ เป็นตอนที่เราชอบที่สุดเลย มีทั้งแฟนตาซี สืบสวน สนุก งานของคุณเขานี่เหมือนเป็นลายเซ็นเลยนะ อ่านเรื่องไหนก็รู้สึกว่านี่แหละของคนนี้แน่ๆ

อีกตอนที่ชอบคงจะเป็น ‘มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม’ อ่านแล้วชอบตัวละครมุนาคาตะคุงนะ ตอนจบก็จบได้ดี ‘ปฏิบัติการสังหารแมรี่ซู’ เป็นตอนที่ได้ขึ้นเป็นชื่อปก ซึ่งเราว่าใครที่เป็นนักเขียนน่าจะชอบนะคะอ่านเเล้วเข้าใจเลยนะทำไมโอตสึอิจิถึงเอาขึ้นปก ‘วิทยุสื่อสาร’ ก็ชอบ รวมๆแล้วก็เกือบหมดทุกตอนละ

แอบเซอร์ไพรส์นามปากกา เอจิเซ็น มาทาโร่ ในตอน ‘เอวา มารี ครอส’ ตอนนี้พูดถึง เครื่องดนตรีร่างมนุษย์ค่ะ หลอนๆดีค่ะตอนนี้

เจอพิมพ์ตกหล่นหลายรอบอยู่นะ แต่ก็เดาได้อยู่ หน้าปกสวยเป็นตอนที่ชอบด้วย👍

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

ชอบเกือบทุกเรื่อง แต่ถ้าจะให้ไล่เรียงลำดับละก็
ชอบเรื่องแรกๆ มากกว่าเรื่องหลังๆ หน่อย
โดยเฉพาะสองเรื่องสุดท้าย เข้าขั้นไม่ค่อยชอบด้วยซ้ำ
แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเป็นแฟนคุณโอตสึ อิจิ
ก็ไม่ควรพลาดเล่มนี้ค่ะ

[Jane · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวของเรื่องสั้นทั้งหมด 7 เรื่องด้วยกัน อ.โอตสึใช้หลายนามปากกาในการเขียน เท่าที่เราทราบมาคือกำหนดนามปากกาแต่ละชื่อให้ขึ้นอยู่กับโทนอารมณ์และความหม่นหมองของเนื้อเรื่องในแต่ละเรื่องที่เเตกต่างกันออกไป

ในเล่มนี้ เรื่องสั้นแต่ละเรื่องอ่านเเยกกันได้เป็นเอกเทศเลย ไม่มีความเชื่อมโยงใด ๆ ในแต่ละเรื่องเหมือนผลงานก่อน ๆ ของอ.เเกนะ
และเรื่องสั้น 7 เรื่อง เรียงลำดับตามในเล่มได้ดังต่อไปนี้


- บันทึกวานรที่รัก

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราชอบน้อยที่สุดในบรรดาทั้งหมดเจ็ดเรื่อง อ่านแล้วได้แต่เกาหัวเเกรก ๆ ให้กับความอิหยังวะตอนจบ เเบบเเทบโวยวายว่าเอาเวลาสิบนาทีของฉันคืนมานะว้อยยยกันเลยทีเดียว


- เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล

เราชอบเรื่องนี้! เเถมเป็นเรื่องที่ควรเอาชื่อไปขึ้นเป็นชื่อเล่มด้วย เพราะภาพปกที่สวยงามฉบับภาษาไทยของเล่มนี้นั้นมีที่มาจากเรื่องนี้นี่แหละ
เรื่องนี้พูดถึงการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียน ผสมกับความเเฟนตาซีเล็ก ๆ เเละมีความจิ้นวาย(?)นิดนึง นิดเดียวจริง ๆ 55555555 อ่านแล้วเศร้าเเละสงสารคนที่ถูกแกล้งจับใจ คนที่ต้องทำเมินเพื่อนที่ถูกเเกล้งก็กระอักกระอ่วน ลำบากใจและกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนกัน เรื่องนี้ดีมากนะ


- มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม

เรื่องนี้ก็ชอบ เพราะเป็นคดีใส ๆ ที่แฝงอะไรไว้เยอะพอควร แน่นอนว่าพูดถึงเรื่องการกลั่นเเกล้งในสังคมโรงเรียนอีกแล้วตามเคย แต่อันนี้ยังเป็นระดับเด็ก ๆ แต่สำหรับเด็กคนที่โดนเเกล้งไม่รู้สึกว่าปัญหานี้เล็กจิ๋วนะ ต้องลองอ่านดู เพราะในนี้ยังเเฝงมิตรภาพอันน่าซาบซึ้งใจไว้ในตอนท้ายด้วย


- ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู

เรื่องนี้ชอบน้อยที่สุดเป็นอันดับสอง ส่วนตัวคิดว่าไม่ควรจะเอาเรื่องนี้มาตั้งเป็นชื่อหน้าปกของเล่มเลยด้วยซ้ำ อ่านแล้วได้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องของแมรี่ ซูลึกมากขึ้นอีกนิดหน่อย ที่เหลือล้วนเป็นความอิหยังวะ อ่านจบแล้วก็ยังอิหยังวะอยู่ 555


- วิทยุสื่อสาร

สำหรับเรื่องนี้เป็นเเฟนตาซีเเนวอบอุ่นหัวใจ เรื่องของภัยพิบัติและการถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพียงคนเดียว ตอนอ่านจะจบเกือบร้องไห้นะ แต่สุดท้ายดันขนลุกแทน ดีมากพอตัวเลย


- ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง

ส่วนเรื่องนี้เราชอบมากเป็นอันดับสองของเล่มเลยทีเดียว เนื้อเรื่องมันเศร้า หน่วง เครียดเเละกดดันอยู่มาก มั้งการบรรยาย ทั้งบรรยากาศในเรื่อง หัวข้อหรือประเด็นต่าง ๆ ในเรื่องนี้คือบางคนอ่านแล้วอาจทริกเกอร์ได้นะ ต้องระวัง ค่อนข้าง sensitive ในแง่มุมของการที่มนุษย์จะเอาชนะธรรมชาติจนทำอะไรที่เลวร้ายอย่างมากได้ลงคอ


- เอวา มารี ครอส

ในที่สุดก็มาถึงเรื่องสุดท้ายที่เป็นอันดับหนึ่งในใจ! เรื่องนี้เนื้อเรื่องจะมีความหลอน ๆ ปนโหด แล้วก็มีความเเฟนตาซีเหนือจริงอย่างมาก ถามว่าสนุกไหม สนุกมากกกกกสำหรับเราเลย ความเห็นส่วนตัวคิดว่าเรื่องนี้สมกับเป็นงานของอ.โอตสึจริง ๆ แม้จะเรื่องนี้จะเขียนขึ้นมาโดยใช้ในนามปากกาอื่นก็ตาม แต่บรรยากาศ ความเครียดไร้รูปที่กดดันหลังคอตอนอ่านเรื่องนี้... มันคือใช่เลย! นี่คือลายเซ็นงานของอ.โอตสึอะ! มันเหมือนได้พาเราย้อนกลับไปอ่านสมัยงานที่อ.แกเขียนเรื่อง Zoo หรือว่า Goth เเบบนั้นเลยนะ และ... ใช่จ้ะ ตอนจบขนลุกไปหมดละเเม่จ๋า~~


โดยรวม สรุปแล้วให้ 4.5/5 คะแนน
ตัดเรื่องอิหยังวะไปสองเรื่อง ที่เหลือคือชอบมาก ๆ เกือบหมดนั่นเเล เพราะว่าอ่านจบแล้ว แต่เรายังคงแฮงค์โอเวอร์อยู่หลังอ่านเกือบวันไปแล้วนะ... แล้วก็ส่วนตัวเรารู้สึกว่าการที่คนเขียนเขียนเรื่องสั้น แต่ทำให้คนอ่านรู้สึกร่วมไปด้วยได้ขนาดนี้ จนกระทั่งอ่านจบไปแล้ว แต่อารมณ์ยังไม่จบเนี่ย หาได้ค่อนข้างยากและถือว่ามีฝีมือจริง ๆ นะ!

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู - เจ็ดเรื่องสั้นแนวลึกลับ สืบสวน และแฟนตาซี สุดประทับใจ ผลงานของนักเขียนมากฝีมือ ‘โอตสึ อิจิ’ และนามปากกาอื่นๆ ของเขา ได้แก่ โอตสึ อิจิ, นาคาตะ เออิจิ, ยามาชิโระ อาซาโกะ, เอจิเซ็น มาทาโร, อาดาจิ ฮิโรทากะ (เป็นนักเขียนคนเดียวกันทั้งหมด) เพื่อระลึกถึงในโอกาสครบรอบยี่สิบปีของการออกผลงานนามปากกาโอตสึ อิจิ (Product description
) ซึ่งแต่ละนามปากกาก็มีลักษณะการเขียนแตกต่างกันไป ��ม่เหมือนกันมากนัก

ในหนังสือนั้นประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้งหมด 7 เรื่อง ได้แก่ บันทึกวานรที่รัก, เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล, มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม, วิทยุสื่อสาร, ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู, ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง และเอวา มารี ครอส ซึ่งแต่ละเรื่องก็จะมีความลึกลับและลึกซึ้งแตกต่างกันไป แต่จุดมุ่งหมายของทั้ง 7 เรื่อง ผมคิดว่าคือ 'ความกล้าหาญที่จะก้าวข้ามบางสิ่ง' ซึ่งเป็น message บอกคนอ่านกลาย ๆ

ส่วนตัวผมชอบตอน 'เพื่อนกลุ่มดาวแพะทะเล' ซึ่งเป็นแนวสืบสวนสอบสวนมวลด้วยมิตรภาพ กับ 'มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม' ซึ่งเป็นสืบสวนสอบสวนเหมือนกัน แต่หาของที่หายไปว่าใครเป็นคนขโมย ทั้งสองเรื่องนี้สะท้อนถึงปัญหาการกลั่นแกล้งในโรงเรียนมัธยมได้เป็นอย่างดี และบางครั้งเราก็ต้องกล้าหาญมาก ๆ แบบตัวละครในเรื่องเช่นเด��ยวกัน

[LITTLEz · Rating 4 out of 5]

ความจริงเคยอ่านผลงานของโอตสึมาก่อนแล้ว คือเรื่องzoo มีความคล้ายกับเล่มนี้คือรวมเรื่องสั้นเหมือนกัน จำได้ว่าเคยอ่านนานมากตั้งแต่เด็ก แต่ก็ชอบมากจนจำได้ถึงทุกวันนี้ ก็เลยลองหยิบเล่มนี้มาอ่านดูบ้าง

เป็นเรื่องสั้น 7 เรื่องที่มีหลายแนวมาก แฟนตาซีบ้าง สืบสวนบ้าง ซึ้งบ้าง น่ากลัวบ้าง ส่วนตัวเราชอบตอนจบของแต่ละเรื่องมาก เป็นการจบที่พออ่านจบแล้วเรารู้สึกโหวงๆ แบบจบไปแล้วอารมณ์มันยังค้างอยู่ในใจอยู่เลย

ที่จริงชอบทุกเรื่องเลย แต่ถ้าให้เลือกว่าชอบเรื่องไหนมากที่สุดน่าจะเป็นเรื่อง เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล มีทั้งแฟนตาซี+ฆาตกรรม+สืบสวนสอบสวน+มิตรภาพระหว่างเพื่อน รวมอยู่ในเรื่องเดียวเลย แถมเราแอบจิ้นคาวาสึกิกับมัตสึดะด้วย5555

[bluebae · Rating 5 out of 5]

top 4

1. เอวา มารี ครอส
ยกให้เป็นเรื่องสั้นที่หนึ่งในใจของเล่มนี้ หลอน ๆ สืบสวน ลึกลับ แฟนตาซี

2. เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล
หลากหลายอารมณ์ อ่านจบแต่ความรู้สึกไม่จบ ยังคงติดอยู่กับตัวอักษรระหว่างบรรทัด

3. ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง
เป็นเรื่องเกี่ยวกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่มนุษย์นำมาใช้ทำเรื่องโหดร้าย

4. มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม
อยากกอดมุนาคาตะคุง เก่งมาก ๆๆๆ อ่านจบแล้วอยากกอด

[Le Gongdong Blur · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นผลงานโอตสึ อิจิ และนามปากกาอื่นๆ
เห็นชื่อนี้ นี่อย่าให้ปกหลอก ว่าแนวฟรุ้งฟริ้งเชียว
.
เล่มนี้ก็ครบรส ทั้งฆาตกรรม สืบสวน แฟนตาซี
ความสัมพันธ์ มิตรภาพ ซาบซึ้ง อบอุ่น
ไปจนหลอน โหด โดยเฉพาะเรื่องสุดท้าย
ใครไม่ชอบแนววิปริต แหวะๆ กอร์ๆ
(พวกเลือดสาด สมองไหล ไส้ทะลัก)
เรื่องสุดท้ายก็อาจมีควักยาดม
.
แต่ส่วนตัว อ่านจบแล้วชอบบ สนุกหลายเรื่องเลย
แอบอยากให้ "เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล"
มาเป็นชื่อหนังสือแทน แมรี่ซู ด้วยซ้ำ

[sparksfly_8 · Rating 5 out of 5]

สนุกตามสไตล์โอตสึ อิจิ ตอนเอวา มารี ครอสมีกลิ่นอายโรอัล ดาห์ล เลยกลายเป็นตอนที่ชอบที่สุด ถ้าตอนที่ไม่เล่นกับความประหลาดน่าสะพรึงก็จะเล่นกับการเสียดสีสังคมสมัยใหม่ เลยรู้สึกรีเลทเป็นพิเศษ เช่นตอนปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู ประเด็นสำคัญอีกเรื่องคือการหยิบเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนญี่ปุ่นมาเขียนถึง 2 ตอน ทำให้ตระหนักว่าปัญหานี้คนญี่ปุ่นก็มองว่าเป็นปัญหาสำคัญหลักๆเช่นเดียวกัน

[Makmild · Rating 5 out of 5]

ชอบทุกเรื่องเลย มากสุดให้ดาวทะเลแพะ รองมาให้มุนาคาตะคุง น้อยสุดให้แมรี่ ซู/น้อยสุดที่ว่าก็ยังชอบอยู่ดีนะ ที่เหลือกลางๆ

[Fonfoniny · Rating 3 out of 5]

ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู
รวมเรื่องสั้น 7 เรื่องหลากหลายสไตล์

บันทึกวานรที่รัก
ออกแนวปรัชญาการมองโลก การใช้ชีวิต

เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล
มิตรภาพและการบูลลี่ สะเทือนใจเล็กน้อย

มุนาคะตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม
เรื่องราวในรั้วโรงเรียน การโกหก ใส่ร้ายป้ายสี สืบสวน และมิตรภาพ

วิทยุสื่อสาร
อบอุ่นหัวใจ ให้ความรู้สึกศูนย์รับฝากความเสียใจ

ปลายทางของสิ่งพิมพ์บางสิ่ง
ออกแนววิทยาศาสตร์หน่อยๆ ตั้งคำถามระหว่างการก้าวหน้าของดทคโนโลยีกับความรู้ากผิดบาปในใจ

เอวา มารี คลอส
ปริศนา ลึกลับ สยองขวัญ ชวนขนหัวลุก

[Cocobonus · Rating 5 out of 5]

สนุกสมกับเป็นโอตสึ อิจิ
ชอบเรื่อง เพื่อนเรากลุ่มดาวแพะทะเล กับ มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม ที่สุด

[Ooan Pongsriwat · Rating 4 out of 5]

เป็นผลงานของโอตสึจิที่เคยอ่านเป็นเรื่องแรก รวมเรื่องสั้นหลากหลายอารมณ์มากๆ ยิ่งอ่านยิ่งพีค ชอบเรื่องสุดท้าย "เอวา มารี ครอส" ให้ความรู้สึกแบบ Surreal คล้ายๆงานเขียนของ Haruki Murakami ที่คุ้นเคย ส่วนเรื่องอื่นๆก่อนหน้า ก็เดาถูกบ้างผิดบ้าง โดยรวมถือว่าไม่ผิดหวัง คงจะได้ตามอ่าน masterpiece ชิ้นแรก "ฤดูร้อน ดอกไม้ไฟ และร่างไร้วิญญาณของฉัน" ต่อไป

[Juve Sasithorn · Rating 4 out of 5]

สนุกทุกเรื่องเลย ชอบมาก มีหลายแนวในเล่มเดียว ชอบเรื่อง เอวา มารี คอส เป็นพิเศษเลย

[アマチュア読者 · Rating 4 out of 5]

以下劇透感想


〈可愛的猴子日記〉
我一直期待那個遺物墨水會發揮什麼神奇的作用，但似乎改變男子的一生就是極致了
太流暢，甚至還在震驚上一刻吸毒下一刻為了墨水買了日記接著他為書搬了家
滑稽到不可思議的人生，矛盾到你覺得可能真有其事
覺得篇名很別出心裁，但我還是默默地期待著墨水其實有什麼神奇的力量

〈山羊座的友人〉
青文有出這篇的漫畫，所以略有點印象
男高中生的家位於神奇的起風帶，常常在陽台上拾獲不同時間次元的漂流物
有一天，他撿起了一張山羊從動物園逃脫的未來報紙，那背面寫著他同班同學的事件
雖然有正義感，但卻畏罪自殺的這種反差讓我很困惑，
對照之下懦弱容易被欺負卻輕易地替罪，
深信自己背負著他人的罪能讓世界平和一些就滿足的孩子讓人感到無比憐愛，
如果沒有收到未來的報紙，男孩會對這一切伸出援手嗎?
會去偵查這些事嗎?但不論如何，男孩最終還是做出了道德上較為正確的決定
那跟他知道了女孩有疑似男朋友的存在有關係嗎?
那跟正義感有關係嗎?

〈宗像與鋼筆事件〉
宗像是位因為家裡因素髒髒臭臭的男孩，班上的人都討厭他，但是如果不是宗像，山本現在還被霸凌著
她借了他十元，他卻連本帶利一起還給了她
沒有浪漫的重逢，只有默默地祈禱他一切都好

〈殺死瑪麗蘇〉
寫作者不能過度投射自己或理想到作品裡，但倘若，作品能寫得好正是因為大家都有共同的投射渴求呢?
她一開始出於自卑寫的作品被稱讚被期待，然後被評論太瑪麗蘇
於是她為了改掉瑪麗蘇，決定殺死馬麗蘇
透過改變自己，透過貼近現實，從下定決心的那一刻起，她被現實吞沒了，
可以從現實從逃避到幻想中的，反過來也可以從幻想中投身到現實裡
哪一種都沒有錯，只要你夠努力，哪一邊都會有人喜歡上你
務實很重要，但是幻想有時候也是被期待著的

山白朝子〈無線電對講機〉
他在地震引發的海嘯中失去了自己的妻兒，他酗酒後聽見了買給兒子的玩具對講機裡傳來的童言童語
那是沒有裝上電池的對講機，他以為自己醉到出現幻覺了
他遇到了跟他有著相似遭遇的女人，對方請他不要尋死
他最終放下了和兒子對話的日子，他重新面對生活。
兒子在對講機中陳述著聽起來蠻美好的死後世界
我覺得很溫柔，最後讓一切不是幻覺這一點很溫柔

〈某印刷物的下落〉
這個題材有點小川洋子，這樣講說不定會被罵
想要成為小說家的女子為了錢進入一間研究所進行焚化研究廢棄物的工作
介紹這份工作的學姊後悔地勸她離開，「前幾位負責焚化的職員都精神出了問題」
那是在深林中的老舊建物，她在一窗深綠中啟動焚燒的開關
她和負責推送裝廢棄物的箱子來的研究員成了關係匪淺的朋友
她因緣際會下得知了箱中的廢棄物，而她無法接受
更或者是她某部分接受了，所以更無法接受那接受了的自己
這是一座研究3D印刷人類的研究機構，箱中的廢棄物是失敗的人類印刷品
無法懷孕的女孩離職前偷了一箱印刷物，她埋葬了它
這一篇章中除了印刷人類這種禁忌的行為所引發的道德詰問外，我其實也一直在想中間提到的「將書籍用3D印刷重製出裝幀手感」這件事
總覺得這裡提到的嬰兒廢棄物不僅可以指人類，用在作品上也莫名貼切
將一箱箱失敗的作品送入焚化爐，卻無論如何都想要埋葬它們，像祭悼文一樣的感覺
我很喜歡這一篇

〈伊娃．瑪莉．克羅斯〉
啊、這篇有點驚悚，想要挖新聞好與戀人共組家庭的記者深掘大宅的醜聞
聽到了「人體樂器」
如果不要去深究就好了，像這樣的感覺

[Npasinee · Rating 4 out of 5]

ปกติเราไม่ค่อยอ่านเรื่องสั้น​ เพราะรู้สึกยังไม่ทันจะเริ่มอะไรเป็นเรื่องเป็นราวก็จบละ​ แต่เล่มนี้ดี​ เป็นเรื่องสั้นที่โดยรวมถือว่าสนุก​ บางเรื่องอ่านแล้วก็รู้สึกว้าว​ ซึ่งแต่ละเรื่องไม่ได้รู้สึกว่าจำเจในแง่เนื้อหา​+วิธีเล่า ถือว่าชอบเลยแหละ

[Faelyn]

เพิ่งรู้ว่าโอตสึ อิจิ มีงานเขียนในนามปากกาอื่นด้วย

เล่มนี้ก็ยังคงมีบรรยากาศเหงาๆ เศร้าๆ อยู่ในทุกเรื่องตามสไตล์ของเขา และก็ยังเหมือนเดิมที่ต้องมีซักจุดที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทุกครั้งที่อ่าน

[Na · Rating 4 out of 5]

the last (7th) story caught me off guard. Incredible

[Horst · Rating 4 out of 5]

Not a bad book. But mediocre for Otsuichi. Most of the stories are bland and pointless - not terrible to read, but makes no difference if one reads them or not.

[Jennie W · Rating 3 out of 5]

It was an easy and enjoyable read but honestly a bit underwhelming for Otsuichi. My favorite stories in this collection are “山羊座的友人” and “可爱的猿猴日记”.

[bacon tong · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นของโอตสึอิจิที่สนใจหยิบมาอ่านเพราะนามปากกา นามปากกา4ชื่อ ซึ่งเป็นของโอตสึอิจิคนเดียว อันนี้คือจุดที่ทำให้รู้สึกสนใจ บวกกับชอบงานเขียนของโอตสึอิจิอยู่แล้วด้วย

ต้องบอกว่าอ่านจบแล้วรู้สึกสมองโล่ง ๆ มากกก อึน ๆ ไม่ค่อยเข้าใจมาก เข้าไม่ถึงมากขนาดนั้นในบางเรื่อง แต่ถ้าให้บอกเรื่องที่ประทับใจมาก ๆ คือ

– มุนาคาตะคุงกับคดีปากกาหมึกซึม
เรื่องนี้ดีมากกกกก มาก ๆๆ โอตสึอิจิเป็นคนเขียนเรื่องเกี่ยวกับเด็กได้ดีมาก ๆ อยู่แล้ว แล้วเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับเด็กที่ถูกบุลลี่จากเพื่อนในห้องเรียน ถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนขโมยของ ซึ่งเขาถ่ายทอดความรู้สึกของคนถูกพูดจาร้าย ๆ ใส่ ถูกบุลลี่ได้ดีมาก ๆ อะ ความรู้สึกที่ไม่อยากไปเรียน คำพูดและการกระทำของเพื่อนร่วมห้องส่งผลต่อเด็กคนนึงมาก ๆ ซีนที่แม่ไปรร.เพราะครูเรียกไปพบว่าลูกขโมยของแล้วแม่เชื่อครูก่อนจะเชื่อลูกนี่แบบ ทรมานมาก แต่สุดทายแม่เขาก็เข้าใจลูกนะ สุดท้ายคือซึมกับปมที่มุนาคาตะคุงต้องย้ายออกไปเพราะจนอะ ไหนจะเรื่องที่เป็นคนไม่มีเงิน ต้องหาเหรียญตามตู้กดน้ำ ทรมานมาก อ่านแล้วสงสาร เด็กที่ถูกเพื่อนเกลียดขนาดนั้นเขาดีกับคนอื่นได้เท่านี้เลยนะ เรื่องนี้สอนให้เห็นว่าอย่าตัดสินคนที่รูปลักษณะภายนอก แล้วก็ ๆ ชอบประเด็นที่ใส่มาในเรื่องของครอบครัวตอนท้าย แบบเก้ทเหตุผลของคนใส่ร้ายละว่าทำไปทำไม เศร้าอะ

อีกเรื่องที่ชอบคือเรื่อง
– วิทยุสื่อสาร
ชอบมาก ๆ แต่เรื่องนี้มีประเด็นอ่อนไหวในเรื่อง self-harm แบบอ่าน ๆ อยู่แล้วอึ้งไปเลยพอมีฉากนั้น แต่ชอบเนื้อหาโดยรวมมาก อบอุ่นใจ เข้าใจความรู้สึก ‘ถ้าทำแบบนี้ จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นใช่ไหม’ มาก ๆ คนที่อยู่คือคนที่ทรมานจริง ๆ แต่สุดท้ายคนที่ยังอยู่ก็ต้องใช้ชีวิตไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จริง ๆ จะจมกับความรู้สึกแบบนั้นไปตลอดไม่ได้

[แมวป่วย ทำงานเพื่อสนับสนุนงานอดิเรก · Rating 5 out of 5]

ขณะรีวิว : อ่านจบแล้ว

#คือ?
เรื่องสั้น ที่มีกลิ่นอายความลึกลับ ทั้งหมด 7 เรื่อง
โดยแต่ละเรื่อง จะเขียนโดย นามปากกา ที่ต่างกันหลายชื่อ
แต่คนไทยเรารู้จักและคุ้นเคยกับเขาในนาม "โอตสึ อิจิ"
นามปากกาแต่ละนามของเขา มีจุดต่าง ที่เรียกว่าเอกลักษณ์ของแต่ละเรื่องที่ต่างกันไป

#รีวิว
ก่อนอื่น เราขอชม นักแปล คนนี้ได้ไหม? เคยอ่านงานแปลของเขามาหลายเรื่อง ไม่เคยมีเรื่องไหนสักเรื่องที่ผิดหวังเลย! สำนวนแปลสละสลวย เลือกใช้ถ้อยคำได้ดี และกระชับได้ใจความมาก ซึ่งตัวโอตสึ อิจิ เนี่ย ขอยอมรับเลยว่าเขาเป็นเจ้าแห่งการบรรยายความรู้นึกคิดของตัวละคร ซึ่งส่วนนี้ ถ้าคนแปลไม่ดี มันจะไม่สื่อเลยไง

อ่านแล้ว ประทับใจ
นักเขียนคนนี้ เขียนได้หลายแนวจริงๆ
บางเรื่องนี่ พลอทแบบพื้นๆเลยนะ เหมือนเรื่องเล่าในช่วงชีวิตหนึ่ง ตอนหนึ่ง แต่อ่านแล้วติดหนึบชะมัด และโคตรอิน เหมือนต้องมนต์สะกดอ่ะ

ในเล่มนี้มีตั้งแต่แนวพื้นๆ แต่ลุ้นระทึกหักมุมอย่างที่โอตสึ อิจิชอบเขียน และก็มีเรื่องอื่นเช่นแนวสยองขวัญแบบไส้ทะลักที่เขาเขียนบรรยายได้ดี หรือแนววิทยาศาสตร์ว่าด้วยข้อถกเถียงระหว่างจริยธรรมและความก้าวหน้าทางการแพทย์

สรุปว่า มีหลายแนว กลมกล่อมมาก ทุกแนว สำนวนเขียนคือดีและถูกแปลถ่ายทอดออกมาได้อย่างเนียย

ไม่รู้เหมือนกัน แต่นิยายแปลญี่ปุ่นนี่เข้าแล้วออกยาก นักเขียนหลายคนคือเทพ และนักแปลก็สุดยอดด้วย ได้ลองอ่านสักเรื่องก็อยากที่จะเก็บงานของเขาไปจนตลอดชีพ

<<อ่านรีวิวงานอื่นๆ https://www.facebook.com/SickCatReview

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 5 out of 5]

"มัตสึดะรู้จักแพะของอาชาเชลไหม" วาคาสึกิถาม

"อาซาเซล?"

"อยู่ในเทพปกรณัมน่ะ อาซาเซลเป็นทั้งเทพตกสวรรค์และจอมปีศาจแห่ทุ่งร้าง ในวัฒนรรมยิวสมัยโบราณมีสิ่งที่เรียกว่า 'แพะของอาชาเชล' เราเกิดราศีงกร สัญลักษณ์คือแพะทะเล เลยรู้เรื่องเกี่ยวกับแพะค่อนข้างเยอะ มันเป็นพิธีกรรมที่เคยมีอยู่จริงในอดีต"

พิธีกรรมที่ว่านี้จัดขึ้นปีละครั้ง โดยนักบวชจะเลือกแพะตัวผู้มาสองตัว ตัวหนึ่งถวายให้พระผู้เป็นเจ้า อีกตัวถวายให้อาชาเชล ตัวที่ถวายให้พระผู้เป็นเจ้าจะถูกฆ่าเพื่อใช้เลือดสังเวย ส่วนตัวที่ถวายให้อาชาเซลหลังจากนักบวขทำการสารภาพบาปของคนทั้งหมู่บ้านแล้ว ก็จะให้แพะบรรทุกบาปของทุกคนไว้บนหลัง แล้วนำไปปล่อยในทุ่งเวิ้งว้างกันดาร

"มันถูกปล่อยให้มีชีวิตต่อไปโดยแบกรับบาปของผู้คนไว้ทั้งหมด
นั่นละ แพะของอซเซล หรือบางทีก็เรียกว่า แพะรับบาป "

ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู (น.๘๒-๘๓) โดย โอตสึ อิจิ, ๒๕๖๒, กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ฮัมมิงบุ๊กส์.

[Por · Rating 4 out of 5]

ช่วงนี้ตะลุยอ่านนิยายญี่ปุ่น ชอบมากกว่าซากศพสีฟ้าอีก อาจจะเป็นเพราะมันเป็นเรื่องสั้นดำเนินเรื่องไวด้วย เคยได้ยินว่าคนเขียนดังเรื่องการเขียนสไตล์เฮอเร่อก็เลยไม่นึกว่าจะมีเรื่องฟีลกู้ดอยู่ด้วย แต่เขาใช้เป็นอีกนามปากกานึง มีประเด็นเรื่องการกลั่นแกล้งในรร.แทรกเข้ามาในเรื่อง โดยรวมชอบหมดเลย ชอบปกด้วย ปกสวยมาก เรื่องที่ชอบที่สุดคือเรื่องสุดท้าย เอวา มารี ครอส สุดยอดแห่งความเฮ่อเร่อที่อ่านแล้วรู้สึกครีปปี้สุด แต่เรื่องปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู ก็ชอบนะ รู้สึกว่ามันเกี่ยวข้องกับความเป็นมนุษย์และการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ วัยเยาว์เป็นวัยแห่งจินตนาการที่ไม่สิ้นสุด จึงอดคิดไม่ได้ว่า 'แมรี่ ซู' ในเรื่องคือตัวแทนของวัยเยาว์ของตัวเอกในเรื่อง ในเรื่องตัวเอกสังหารแมรี่ ซู ผู้เป็นตัวแทนแห่งวัยเยาว์ของตนไปแล้ว แต่อย่างไรก็ตามแมรี่ ซูก็คงจะยังอยู่ในตัวเราทุกคนเสมอ เพราะเราต่างก็ล้วนเคยเป็นเด็กมาก่อนทั้งสิ้น