Η Βίλκα

by Άννα Μακρή

Η Ιουλία φεύγει. Φεύγει για να ξεφύγει από τη θλίψη της, από το παρελθόν της, από την ίδια της τη ζωή. Δεν τα καταφέρνει. Αυταπατάται, γιατί τρέχει προς μια ολοκαίνουργια ζωή για αυτήν, μια ζωή αναπάντεχα μαγική και τρομακτική, βίαιη και τρυφερή, γεμάτη μνήμες αρχαίες, αλλά όχι ξεχασμένες. Μια ζωή που είναι τόσο παλιά όσο και ο πόνος της μητρότητας.

Έμεινα τελείως ακίνητη, έχοντας βγει η μισή από το χώμα, σαν ρίζα αιωνόβιας βελανιδιάς, και περίμενα. Ήμουν έτοιμη, όμως, να απαντήσω στην παραμικρή απειλή με επίθεση, με νύχια και με δόντια πάλι, όπως πριν μέσα στη γη, όπως θα έκανα πάντα από τότε και στο εξής.

Genres: Fantasy, Horror

200 pages, Paperback

First published October 6, 2018

Reviews

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 3 out of 5]

Φτάνοντας στο πρώτο μισό του βιβλίου είχα αρχίσει να αισθάνομαι την υπομονή μου να εξαντλείται. Ευχόμουν να γίνει κάτι, ένα τέρας να εμφανιστεί από το πουθενά, να καταπιεί αυτήν την ενοχλητική και αντιπαθητική ηρωίδα και να λάβει τέλος αυτή η κουραστική λογοδιάρροια. Γιατί ακόμα και αυτό καθεαυτό το τραυματικό γεγονός που την οδηγεί να βρει καταφύγιο στο πατρικό της μητέρας της, κάπου στην Ήπειρο, δεν ήταν αρκετό για να με κάνει να αισθανθώ συμπόνια για την κατάστασή της. Γιατί δεν είναι πειστικός ο χαρακτήρας της και οι προθέσεις της.

Πάσχει από έναν εφηβικό κωλοπαιδισμό και οι πράξεις, οι αντιδράσεις και η εν γένει συμπεριφορά της σκιαγραφούν έναν άνθρωπο που υποκρίνεται πως υποφέρει, που καμώνεται πως επιζητά την απομόνωση, που θεατρινίζει προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή του αναγνώστη και όχι έναν άνθρωπο που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και τις ισορροπίες του έπειτα από μια αποτυχημένη εγκυμοσύνη.

Είναι 37 ετών, παντρεμένη με έναν άνθρωπο που την αγαπάει, η ίδια έχει προφανώς ανάμεικτα συναισθήματα για τη σχέση τους, κάποιες λίγες ενοχές, αλλά είναι και βολεμένη καθώς την στηρίζει οικονομικά, έχει κάποιες ελάχιστες συμβατικές φιλίες ή πιο σωστά κάποιες στοιχειώδεις, συμβατικές κοινωνικές συναναστροφές, δεν έχει ενδιαφέροντα, δεν έχει ένα επάγγελμα, είναι ένα ρηχό άτομο που δεν μπορεί να αναπτύξει ουσιαστικούς δεσμούς καθώς όλα σκοντάφτουν επάνω στο υπερμεγέθες Εγώ της και οι αντιφάσεις του χαρακτήρα της θυμίζουν αναποφάσιστο δεκαπεντάχρονο. Οπωσδήποτε αυτό που της συνέβη είναι θλιβερό αλλά δεν μπορείς να νιώσεις συμπάθεια εκεί που δεν υπάρχει αληθινή συντριβή απλώς μια σπασμωδική και αντανακλαστική αντίδραση, μια τάση φυγής που καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με φυγοπονία.

Αν πράγματι λοιπόν η συγγραφέας είχε την πρόθεση να πλάσει με τη λογοτεχνική της πένα μια αδέξια εκδοχή της "Αιώνιας Κακομαθημένης", τότε το έχει πετύχει - αλλά μόνο κατά το ήμισυ.

Γιατί υπάρχουν και στιγμές που αισθάνεσαι πως η ηρωίδα έχει και δυναμισμό, και γενναιότητα και ανθρωπιά και ευγένεια και ευαισθησία και εξυπνάδα, αλλά η παρατεταμένη παραμονή της μέσα σε ένα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον την έχει καταστήσει άεργη, αδρανή, υπερόπτη, ανικανοποίητη και απελπιστικά ανώριμη.

Κι εκεί όπου το πρώτο μέρος κυλάει αργά και βασανιστικά και που το μόνο πραγματικά τρομαχτικό που συμβαίνει είναι το γεγονός ότι ο αναγνώστης βρίσκεται στην απομόνωση μαζί με έναν κυκλοθυμικό χαρακτήρα που υπεραναλύει τα πάντα, χωρίς ποτέ να καταλήγει σε μια σταθερή απόφαση ή σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα, καπνίζει, κλαίει, πασχίζει να ανάψει το τζάκι, ξανακλαίει, λιμοκτονεί από πείσμα και αναβλητικότητα και αυτοαναιρείται ακατάπαυστα - ξαφνικά έχουμε από το πουθενά και απροειδοποίητα το πέρασμα σε μεταφυσικές σκηνές τρόμου.

Σκηνές που δεν δένουν με τα προηγούμενα και αντί για το στοιχείο της έκπληξης δημιουργούν απλώς ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού. Ειλικρινά έψαχνα να δω, αν κατά λάθος είχα περάσει κάποιες σελίδες χωρίς να τις διαβάσω ή αν είχα αγοράσει κακέκτυπο και έλειπε μέρος του κειμένου. Κάπως έτσι ο αυθεντικός τρόμος χάνεται μέσα σε σε ένα εκνευριστικό σάστισμα που δεν έχει να κάνει με το τρομαχτικό του πράγματος αλλά με το κομμένο νήμα του χαμένου ειρμού, με μια ασυνέχεια που υπονομεύει το πεδίο της δράσης. Και χρειάζεται μετά να επιστρέψει η συγγραφέας και να εξηγήσει το περιστατικό εκείνης της νύχτας στη Βελανιδιά. Κάτι που δεν θα χρειαζόταν, αν είχε φροντίσει να ιεραρχήσει τα γεγονότα έτσι ώστε το αναπάντεχο συμβάν να έχει μια οργανική συνέχεια με όσα έχουν προηγηθεί.

Και κάπως έτσι γίνεται το πέρασμα στο δεύτερο μισό του βιβλίου. Εκεί τα πράγματα καλυτερεύουν. Υπάρχουν κάποιες ωραίες σκηνές και περιγραφές της φύσης, εισάγονται πλέον και άλλοι χαρακτήρες στην υπόθεση και θίγονται κάποια σημαντικά θέματα όπως η αποξένωση του ανθρώπου από το φυσικό του περιβάλλον, η θέση της γυναίκας στις κλειστές επαρχιακές πόλεις, οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες που συνδέονται με τη μαγεία και τα ξόρκια. Ωστόσο έπιασα τον εαυτό μου να διαβάζει βιαστικά και ανόρεχτα, είχα χάσει πια το ενδιαφέρον και ο αρχικός ενθουσιασμός μου είχε ξεφουσκώσει.

Συμπερασματικά θεωρώ πως το αποτέλεσμα είναι άνισο. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δεν βοηθάει γιατί εν τέλει λειτουργεί περιοριστικά, μας εγκλωβίζει στο μυαλό και τους κουραστικούς μονολόγους της ενοχλητικής ηρωίδας και σίγουρα υπάρχουν πολλές και ανούσιες σκέψεις της που δεν προσφέρουν κάτι στην εξέλιξη της ιστορίας. Θα μου άρεσε να είχε εκτενέστερες περιγραφές της φύσης και απεικονίσεις χαρακτήρων όπως του ηλικιωμένου δασκάλου και της γηραιάς συζύγου του, χαρακτήρες ολοζώντανοι και εξαιρετικά οικείοι. Παρόλο που οι σκηνές στα τελευταία κεφάλαια σφύζουν από δράση και ένταση, δεν είναι αρκετές και έρχονται πολύ αργά. Θα έπρεπε το κλίμα μιας απειλητικής ατμόσφαιρας να οδηγεί σε μία κορύφωση μέσα από δράση και όχι μέσα από θεωρητικές αναλύσεις που αποκαλύπτουν το μυστήριο πριν το έργο φτάσει στην τελική του ευθεία.

Αυτό το βιβλίο πάσχει από απειρία και κακή τεχνική. Αλλά είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο που προφανώς έχει ταλέντο. Μόνο που το ταλέντο δεν αρκεί για να βγει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Ούτε και η σκληρή δουλειά βοηθάει ορισμένως. Χρειάζεται ένα σύστημα, μια μέθοδος που να πετυχαίνει να δώσει ένα άρτιο έργο. Αυτό αποκτιέται μέσα από την εξάσκηση και την εμπειρία. Σε τελική ανάλυση είναι καλύτερο κάτι μικρότερο σε έκταση και δυνατότερο σε ένταση, η μυθιστορηματική φόρμα είναι δύσκολη υπόθεση. Γλωσσικά το κείμενο είναι μέτριο αλλά με δυνατότητες, έχει μια χαριτωμένη φυσικότητα.

Σίγουρα είμαι διατεθειμένη να ξαναδώσω και δεύτερη ακόμα και τρίτη ευκαιρία στη συγγραφέα γιατί από θέμα σύλληψης ιδεών δεν πάσχει. Η αδυναμία της είναι στον τρόπο που επικοινωνούνται αυτές οι ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες ιδέες. Κι αυτό διορθώνεται με τον καιρό και την εξάσκηση. Σας ενθαρρύνω να διαβάσετε το έργο της με καλή διάθεση. Όσοι πιστεύουν σε αυτήν πράττουν σωστά. Αλλά θέλει δουλειά ακόμα. Πολλή και σοβαρή δουλειά και γερή, ουσιαστική επιμέλεια επί του περιεχομένου.

[Άννα Μακρή]

Ε... ναι, διάβασα το βιβλίο μου. Πώς; Το πρώτο μου βιβλίο είναι, να μην το διαβάσω;
Φυσικά, δεν θα σας πω πώς μου φάνηκε (τρώγεται). Θα σας πω για την εμπειρία του να διαβάζεις το πρώτο σου βιβλίο: είναι κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι ήξερες μέχρι τώρα.
Δηλαδή, παίρνεις ένα βιβλίο από το ράφι, έτσι; Το ανοίγεις κι αρχίζεις να διαβάζεις (εντάξει, μερικές φορές υπάρχουν προκαταρκτικά χάδια, αλλά ας τ' αφήσουμε και ας περάσουμε στο ζουμί). Δεν είναι σαν να γνωρίζεις ένα καινούργιο πρόσωπο; Κάποιος που τον ακούς να σου μιλάει και θέλεις να σε κερδίσει. Δεν σε έχει από την αρχή, πρέπει να σε κερδίσει.
Ε, όταν διαβάζεις ένα δικό σου βιβλίο είναι σαν να τον ξέρεις αυτόν τον άνθρωπο χρόνια, τον έχεις φίλο, γείτονα, εχθρό, ίσως. Πάντως τον ξέρεις καλά. Και την ιστορία που λέει την έχεις ακούσει εκατοντάδες φορές, την ξέρεις απ' έξω κι ανακατωτά.
Αλλά την έχεις ακούσει, μέχρι τώρα, κατ' ιδίαν. Τώρα, ο άνθρωπος αυτός, την αφηγείται σε κοινό. Και ξαφνικά, κάθεσαι κι εσύ και την παρακολουθείς από την αρχή, από τη μια λες "ε, ναι, πάλι αυτή είναι", αλλά από την άλλη αναρωτιέσαι "μα, είναι αυτή η ίδια που έχω ακούσει τόσες φορές;"
Αυτό είναι το συναίσθημα, για 'μένα. Ούτε χαρά, ούτε ανακούφιση (ουφ, επιτέλους), αλλά μία καινούργια οπτική ώστε να ασκήσω φρέσκια κριτική στον εαυτό μου.

[Effie (she-her) · Rating 5 out of 5]

Η Ιουλία, στα 37 της, αποφασίζει να φύγει από την Αθήνα, μετά από ένα τραυματικό γεγονός, και να ζήσει στην επαρχία, σε ένα μικρό χωριό της Ηπείρου. Λόγω της κατάθλιψης, η Ιουλία θέλει να αποτραβηχτεί από τη ζωή και να ζήσει απομονωμένη. Όμως εκεί την περιμένει ένα τρομακτικό, βίαιο αλλά και όμορφο, με το δικό του τρόπο, μέλλον.

Η Άννα Μακρή μας ταξιδεύει σε ένα πολύ γνώριμο περιβάλλον, ένα χωριό της Ηπείρου, το οποίο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε χωριό της Ελλάδας. Μέσα από τις περιγραφές της, ένιωσα το περιβάλλον απόλυτα οικείο και και ζωντανό. Πραγματικά ένιωθα ότι μπορούσα να μυρίσω το δάσος, να ακούσω τα κλαδιά να σπάνε κάτω από τα πόδια μου και να νιώσω τη βροχή να πέφτει στο σώμα μου.

Εξίσου εξαιρετική δουλειά έκανε η συγγραφέας με την περιγραφή των συναισθημάτων της πρωταγωνίστριας. Δεν έχω βιώσει αυτό που έζησε ούτε έχω περάσει ποτέ μου κατάθλιψη, όμως ήταν σαν να ένιωθα τα συναισθήματά της στο έπακρο. Όλη αυτή την πάλη με τον εαυτό της, από τη μια να θέλει να εξαφανιστεί από τον κόσμο και από την άλλη να αγωνιά να βρει ένα λόγο για να συνεχίσει να ζει ήταν συγκλονιστική!

Το πάντρεμα πραγματικότητας και φαντασίας ήταν άψογο. Από τα καλύτερα βιβλία του είδους που έχω διαβάσει. Βασικά, δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις mamaya που μου έστειλαν ότι βιβλίο για να γράψω τη γνώμη μου γι'αυτό.

[Μιχάλης Δαγκλής · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό δείγμα ντόπιου λογοτεχνικού τρομου.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

Είχα την τιμή, ως επιμελήτρια της Βίλκας και μέλος της ομάδας Άρπη να διαβάσω ετούτο το βιβλίο λίιιιγο πριν το διαβάσετε όλοι εσείς. Κι είχα επίσης της μεγαλύτερη τιμή να το προλογίσω, κι ετούτον τον πρόλογο, που δεν είναι στην ουσία πρόλογος αλλά το σημείωμα ενός αναγνώστη, θα ήθελα να τον μοιραστώ μαζί σας, αντί άλλου σχολίου πάνω στο βιβλίο αυτό.

Όταν οι εκδόσεις Mamaya αποφάσισαν να παρουσιάσουν την Βίλκα και την κυρά της στον κόσμο, η πρώτη μου σκέψη ήταν: «επιτέλους!» Επιτέλους η συγγραφική κίνηση Άρπη ανοίγει τις πόρτες της σε νέους Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού. Και το κάνει με ένα κείμενο που πληροί τις προϋποθέσεις που είχαμε θέσει σε όσους επιθυμούσαν να συμπορευτούν μαζί μας: να ανήκει στην λογοτεχνία του φανταστικού, να έχει ελληνικό χρώμα και να είναι λογοτεχνία, δηλαδή κομψός, όμορφος, ζωντανός, ελληνικός λόγος.

Η δεύτερή μου σκέψη ήταν: «Α, τους τυχερούς!» Τους τυχερούς αναγνώστες που δεν έχουν ήδη διαβάσει αυτό το βιβλίο, εκείνους που πρώτη φορά μετά από ετούτη τη σελίδα θα γνωρίσουν την Άννα Μακρή. Εκείνους που θα την αφήσουν να τους συστήσει την Ιουλία της και την Ήπειρό της. Εκείνους που θα αφεθούν στην αμεσότητα του λόγου της, στη βαθιά ψυχογραφημένη πρόζα της, στο στιβαρό της πάτημα στην πραγματικότητα, αλλά και στην αίσθησή της του υπερφυσικού – γιατί, κακά τα ψέματα, χρειάζεται να έχει κανείς μια κάποια αίσθηση του υπερφυσικού για να τα βγάλει πέρα με μια Βίλκα.

Η τρίτη μου σκέψη, όταν έμαθα πως τελικά, ναι, η Βίλκα θα κυκλοφορήσει, ήταν: «ω, ευθύνη…» Γιατί είναι μεγάλη ευθύνη να παρουσιάζεις μια νέα συγγραφέα, να της ανοίγεις το δρόμο της, ειδικά όταν ξέρεις πως δουλεύει σκληρά και με υπομονή, όταν ξέρεις πώς έφτασε ως εδώ ετούτο το βιβλίο, όταν έχεις συμπορευτεί με μια λογοτέχνιδα και φοβάσαι ότι εσύ μπορεί να μην σταθείς στο ύψος των περιστάσεων που το ταλέντο εκείνης απαιτεί.

Αλλά, θαρρώ, σας ξεγελάω με όλα αυτά. Γιατί η τέταρτη μου σκέψη ήταν: «Ας το διαβάσω άλλη μια φορά». Ας υποκριθώ ότι δεν το έχω ήδη διαβάσει δέκα φορές, κάθε φορά σε άλλο στάδιο των διορθώσεών του, ως τη στιγμή που έφυγε από τα χέρια μου για να πάει τυπογραφείο. Ας υποκριθώ πως δεν ξέρω τι περιμένει την Ιουλία στο δρόμο της.

Ας υποκριθώ ότι δε σε ζηλεύω, τυχερέ, τυχερέ αναγνώστη, που ετοιμάζεσαι να σκαρφαλώσεις στα βουνά της Ηπείρου, στην πλάτη μιας αφήγησης μαγικής και μαγεμένης.

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Η Βίλκα... Καλύτερα να πω η Ιουλία. Με το που το ξεκίνησα, δεν μπόρεσα να το αφήσω παρά μόνο λόγω των κλασσικών υποχρεώσεων. Υπήρξαν στιγμές, καθώς το διάβαζα, που σκεφτόμουν: «Άντε γ..σου, Άννα Μακρή». Και αυτό γιατί δάκρυα απειλούσαν να κυριεύσουν τα ατρόμητα, σκληρά και ατσάλινα, καστανόμαυρα μάτια μου. Γιατί όλα όσα γράφονται στο βιβλίο αυτό είναι βγαλμένα από τη ζωή, από την καθημερινότητα, αν εξαιρέσει κάποιος το κομμάτι του Φανταστικού. Λίγα βιβλία με συγκλόνησαν τόσο πολύ. Είχε προηγηθεί η καθηλωτική παρουσίαση του βιβλίου από την Αταλάντη Ε. στο ΦantastiCon και η καταιγιστική παρουσίαση της Ευθυμίας Δ. στο Fantasmagoria και είπα να δοκιμάσω. Τι το ήθελα;
Η αφήγηση είναι ιδιαίτερη. Πρωτοπρόσωπη και σε ενεστωτικό χρόνο.
Σα να βλέπει κάποιος μια ταινία ή να παίζει ένα παιχνίδι. Μόνο που το πληκτρολόγιο της συγγραφέως σε κάνει να το βιώνεις πραγματικά. Μια ωδή στην ημερήσια πάλη με το σκοτεινό εγώ. Ταυτόχρονα ένας ύμνος στην ελληνική ύπαιθρο. Δύσκολα μπορεί κάποιος συγγραφέας να εκμαιεύσει τόσο έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη. Το βιβλίο αυτό τα καταφέρνει. Το εκθειάζω όχι για το κομμάτι του Τρόμου ή του Φανταστικού, αλλά για το απλό κομμάτι της ρουτίνας η οποία σιγά σιγά απειλεί να μας κυριεύσει και να μας πνίξει. Μέσα από καθημερινές σκηνές ο αναγνώστης ταυτίζεται με την πρωταγωνίστρια. Γιατί; Πολύ απλά γιατί όλοι, λίγο ή πολύ έχουμε βιώσει καταστάσεις σαν αυτές που ταλανίζουν την Ιουλία. Που απλά τις ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας. Το βιβλίο, τις παίρνει και μας τις πετά κατάμουτρα. μας κάνει να αισθανθούμε σκατά, μηδενικά, σκουλήκια χωρίς νόημα ύπαρξης. Ότι είμαστε λίγοι σε σχέση με αυτό που ονειρευόμασταν ότι θα γίνουμε, όταν ήμασταν παιδιά. Ξυπνά το παιδί μέσα μας που κραυγάζει: «Κοίτα πώς κατάντησες!».
Και όταν κάποιος διαβάσει το βιβλίο, είναι αργά για να κρυφτεί κάτω από την κουβέρτα ή το κρεβάτι. Είναι ώρα να κοιτάξει το παιδί που κάποτε υπήρξε κατάματα. Έτσι ένοιωθα διαβάζοντάς το. Πόνεσα.
Η Ιουλία είναι κάποιος από εμάς, η γειτόνισσα, η συνάδελφος, η φίλη, η γνωστή, ο ίδιος μας ο εαυτός. Βαθύ έργο με το προπέτασμα της φαντασίας. Δεν ξέρω αν η συγγραφέας ήθελε να αποδώσει μια ιστορία φαντασίας. Αυτό που κατάφερε ήταν να δημιουργήσει ένα έργο καθρέφτη του τρόπου ζωής μας. Όπου η κατάθλιψη και η παραίτηση μας απειλούν και μας κυριεύουν. Ότι ξεχάσαμε πώς είναι να περπατάμε σε ένα δάσος. Πρόκειται για έναν ύμνο στον σύγχρονο Έλληνα που έχει τόσα στο κεφάλι του και πλέον δεν μπορεί να απολαύσει τίποτα. Ούτε μια εκδρομή στη φύση.
Για να μην κουράσω περισσότερο με τα συναισθήματα, απλά το προτείνω με επιφυλάξεις που θα βρείτε στο υστερόγραφο.
Το βιβλίο, αντικειμενικά ίσως να είναι πιο προσφιλές στο γυναικείο φύλο. Λογικό, μιας και η πρωταγωνίστρια είναι γυναίκα. Η δράση εξυφαίνεται σταδιακά και καθηλώνει τον υπομονετικό αναγνώστη. Το χρώμα της πατρίδας μας υπάρχει διάχυτο, στα έθιμα και τις δοξασίες που ιστορούνται ή περιγράφονται, στη φύση και τα τοπία της ορεινής Ελλάδας.
Στον τομέα του Τρόμου ή του Φανταστικού προσφέρει κάποια πράγματα, αλλά δεν βρίσκεται εκεί η δύναμή του. Η δύναμή του είναι στην ικανότητα ταύτισης, ενσυναίσθησης, γεγονός σπάνιο για τα δεδομένα μας.
Προσωπικά μου θύμισε τον Ιωάννου στο ύφος και τον τρόπο γραφής, σε αρκετά σημεία, αν και ίσως να είναι ατυχής η σύγκριση (ανόμοια πράγματα).
Αρνητικά: Το Φανταστικό εμφανίζεται αρκετά αργά στο βιβλίο. Αυτό δεν είναι αρνητικό καθαυτό, απλά όταν στοχεύει στο συγκεκριμένο κοινό, μπορεί να λειτουργήσει επιβραδυντικά.
Πάντως, πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι το οποίο σίγουρα θα στοιχιώσει τα όνειρα του αναγνώστη.
Καλή ανάγνωση!
Στην προσωπική μου δεκαεπταβάθμια κλίμακα έχουμε και λέμε. 9,5/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά. 1,5-2/3 η αξία του βιβλίου αντικειμενικά, τι προσφέρει στη λογοτεχνία, πόσο σημαντικό είναι, ποια απήχηση μπορεί να έχει στο ευρύ κοινό, αξία στον χρόνο. 1,5/3 value for money. Η τιμή του κάθε άλλο παρά απαγορευτική είναι. Σύνολο 12,5-13/17. Δεν περιγράφω άλλο....
ΥΓ: Μακριά από άτομα που πάσχουν ή έχουν εκδηλώσει κατάθλιψη για οποιονδήποτε λόγο (Αποτυχία, ανίατη αρρώστια, πρόσφατος θάνατος οικείου προσώπου κλπ). Μην το διαβάσετε υπό την επήρεια αλκοόλ ή ψυχοτρόπων ουσιών. (Θα σας διαλύσει).

[Γιάννης Σιδέρης · Rating 5 out of 5]

Η Βίλκα είναι μία ανατριχιαστική, υπαρξιακή ιστορία τρόμου, ποτισμένη με το βαρύ και γλαφυρό άρωμα της Ελληνικής επαρχίας. Είναι μία ιστορία για ένα “φευγιό” όπως λέμε, μία άτσαλη και νευρική αποχώρηση από την αστική κι ασφυκτική ζωή της πόλης, στην απελευθερωμένη και μοναχική καθημερινότητα του χωριού. Η Ιουλία φεύγει, γράφει το οπισθόφυλλο, φεύγει χωρίς να τη νοιάζει τι αφήνει πίσω. Μνήμες, εικόνες, πρόσωπα, καταστάσεις, πρέπει, γιατί, θέλω, μπορεί, ίσως.

Αναλυτική κριτική --> Βίλκα κριτική

[Χρήστος Κασκαβέλης · Rating 5 out of 5]

Μια που έχω σχέση με την ΑΡΠΗ και τη mamaya ό,τι διαβάζετε παρακάτω you should take it with a grain of salt. Από την άλλη επειδή έχω σχέση με αυτά, βλέπω κατά καιρούς διάφορα συγγράμματα που τα παρατάω στην πρώτη ή στην πέμπτη σελίδα.
Αυτό το διάβασα όλο σε ένα απόγευμα.
Είναι μικρό, ίσως γιατί είναι το ντεμπούτο της συγγραφέως, ίσως γιατί τα πάντα είναι μικρότερα αυτόν τον καιρό. Οι προσδοκίες, οι ώρες που μας μένουν το βράδυ για να γράψουμε, τα μπατζετς, τα βιβλιοπωλεία.
Είναι μια δαγκωματιά παρόλο που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ολόκληρη σφαγή.
Παρόλα αυτά μια δαγκωματιά αρκεί να πονέσει, να σκοτώσει, να θεραπεύσει, και να μεταμορφώσει.
Ρεαλιστική, ανθρώπινη γραφή χωρίς φουρφούρια και φιοριτούρες που κάνει και το υπερφυσικό στοιχείο του τρόμου να έρχεται ως φυσιολογικό.
Ελπίζω σε μεγαλύτερα συγγράμματα στο μέλλον και να αγκαλιαστεί από το ελληνικό κοινό.
Ο τρόμος υπάρχει μέσα μας, ίσως περισσότερο από ποτέ, αν δεν τον εκφράσουμε θα μας στοιχειώσει και θα μας φάει. Γράφουμε, διαβάζουμε

[Nasia · Rating 4 out of 5]

Υπέροχο βιβλίο, με γλώσσα που ρέει φυσικά πάντα και μια ιστορία πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες.

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Επιτέλους, ένα σύγχρονο ελληνικό φάντασυ γραμμένο σε σωστά ελληνικά, χωρίς καθόλου ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ αγγλισμούς, χωρίς το σύνδρομο των ωραίων φράσεων, χωρίς βαθυστόχαστες/μελό ατάκες, εντυπωσιακές-με-το-ζόρι παρομοιώσεις, χωρίς άγχος του συγγραφέα να πιάσει τον αναγνώστη από το λαιμό για να μην του φύγει, χωρίς το γράψιμο να τραβάει την προσοχή πάνω του γενικά. Ορίστε που γίνεται, αγαπητοί σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού, να γράψετε καλά χωρίς να προσπαθείτε να μιμηθείτε ξένους. Επίσης επιτέλους ένα ελληνικό βιβλίο που διαδραματίζεται στην επαρχία (και μάλιστα ακολουθεί την καθόλου πρωτότυπη ιδέα φρικαρισμένος Αθηναίος-Αθηναία που πηγαίνει στο χωριό του για να κρυφτεί/να ηρεμήσει και η φύση κάτι του κάνει) χωρίς να χώνει με το έτσι θέλω λέξεις "χωριάτικες", ξένες στο συγγραφέα, για να κάνει την αφήγηση δήθεν πιο ζωντανή. Όχι, η "Βίλκα" είναι γραμμένη στη γλώσσα που μιλάμε, που μιλάει η συγγραφέας, που σε πείθει ότι κάποιος τη μιλάει πραγματικά και δεν είναι κατασκευασμένη επίτηδες για το βιβλίο.
Αν πρέπει οπωσδήποτε να πω και κάτι αρνητικό, είναι η υποκειμενική μου γνώμη για το θέμα. Δε θα διάλεγα ποτέ να γράψω εγώ μια τέτοια ιστορία και αν μου την περιέγραφαν πριν τη διαβάσω θα φοβόμουν ότι θα τη βαρεθώ, με τόσο λίγους διαλόγους, τόσο λίγα γεγονότα και σχετικά αργό ρυθμό. Αλλά μου κράτησε το ενδιαφέρον, γιατί δεν έχει αφηρημένες περιγραφές, η ηρωίδα είναι σοβαρή, σκληρή όσο χρειάζεται, πατάει στο έδαφος και με τα δυο πόδια και η ιστορία της είναι "χωμάτινη", όπως λέει η συγγραφέας της, "γήινη", όπως λένε συνήθως, σκούρα πράσινη όπως ο κορμός του δέντρου στο εξώφυλλο, θα έλεγα εγώ. Διαβάστε το ακόμα κι αν δε σας τραβάει το θέμα, είναι από αυτά που αρκεί το γράψιμο για να σας αρέσει.

[Μιχάλης · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό μου θύμισε πολύ τον Graham Joyce. Όχι μόνο για τον τρόπο που το ρεαλιστικό περιβάλλον μπλέκει με το υπερφυσικό, όχι μόνο επειδή το υπερφυσικό αντανακλά τον ψυχισμό των κεντρικών χαρακτήρων, αλλά και για την έμφαση που δίνει τόσο ο Joyce όσο και η Βίλκα στο φύλλο του κεντρικού χαρακτήρα - ο Joyce βέβαια προτιμάει άντρες πρωταγωνιστές (με εξαίρεση το Το σκοτεινό ημερολόγιο.

Η Ιουλία, μετά από ένα τραυματικό περιστατικό φεύγει από την Αθήνα και πηγαίνει στο χωριό της στην Ήπειρο. Τα πρώτα κεφάλαια είναι μία βουτιά στον ταραγμένο ψυχισμό της - ένα πορτρέτο μιας γυναίκας που ακροπατά στο χείλος της αβύσσου. Το υπερφυσικό αργεί λίγο να μπει στην υπόθεση, αλλά αυτό δε μειώνει τον τρόμο που υφέρπει από τις πρώτες σελίδες - γιατί το βιβλίο είναι ψυχολογικός τρόμος με τα όλα του.
Μου άρεσε τρομερά η γραφή, είχε έναν σκληρό λυρισμό, μία προσωπική φωνή που, σε συνδυασμό με το επαρχιακό σκηνικό και τις παραδόσεις που χρησιμοποιεί, κάνουν το βιβλίο να μην είναι "μία από τα ίδια".

Αν κάτι με προβλημάτισε, αυτό ήταν το πως φτάνουμε στο (συγκλονιστικό) τέλος. Ήθελα λίγο περισσότερο χτίσιμο για να φτάσουμε εκεί που φτάνουμε, αλλά αυτό είναι επειδή είμαι παράξενος σαν αναγνώστης.

Πρόκειται για άλλο ένα βιβλίο (και έχουμε πολλά τα τελευταία χρόνια) που αποδεικνύει ότι οι μεταφρασμένοι έχουν πολλά να ζηλέψουν από τους Έλληνες συγγραφείς τρόμου...

[Spyros Egkarchos · Rating 4 out of 5]

Ομολογώ, πως δεν ήξερα εκ των προτέρων τι να περιμένω διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν ήξερα κάτι για το έργο αυτό πέρα από τη συγγραφέα. Ο λόγος που αποφάσισα να το διαβάσω είναι, ότι οι κριτικές των βιβλίων που διαβάζει η Άννα, είναι αρκετά ωραία γραμμένες. Επίσης, δεν «χαρίζεται» στις κριτικές της, θα πει ό,τι έχει να πει είτε ο συγγραφέας του βιβλίου είναι Έλληνας είτε ξένος.

Λοιπόν, πρόκειται για μία ιστορία μαύρης φαντασίας που έχει να προσφέρει μπόλικο δράμα, ωραίες περιγραφές τοπίων με φόντο την Ήπειρο και ένα γράψιμο που μερικές στιγμές σε γαληνεύει. Το γράψιμο της Άννας είναι «ζωντανό». Πολλές φορές, όταν διάβαζα κατά τις πρώτες σελίδες την καθημερινότητα της Ιουλίας στην καινούργια της ζωή, είχα την εντύπωση ότι μερικά από αυτά που διάβαζα τα είχε ζήσει η ίδια η συγγραφέας. Μόνο έτσι μπορούσα να εξηγήσω αυτή τη γλαφυρότητα στην αφήγηση.

Αυτό που απόλαυσα πολύ από το βιβλίο ήταν το πρώτο μισό, οι 90 περίπου πρώτες σελίδες. Η Ιουλία αναζητά μια καινούργια ζωή και είναι φανερό το άγχος της για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος. Αυτό που λατρεύω, όταν διαβάζω ένα βιβλίο, είναι να ταυτίζομαι με τους χαρακτήρες του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με συγκίνησαν οι καταστάσεις που βίωνε η Ιουλία σκεπτόμενος κάποιες καταστάσεις που έχω ζήσει, και κατά τις οποίες ένιωθα συναισθήματα που βιώνει ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας.

Κάπου στη μέση, η ιστορία άρχισε να παίρνει μία τροπή που δεν την περίμενα. Ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που διάβαζα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μπορώ να πω ότι αυτό μου έριξε λίγο τη διάθεση να διαβάζω το βιβλίο, ειδικά προς το τέλος. Παρόλ' αυτά, όταν έφτανα για τα καλά προς το τέλος της ιστορίας το ενδιαφέρον μου είχε επιστρέψει. Οι τελευταίες σελίδες έφυγαν αρκετά γρήγορα.

Επίσης, αν και γενικά το γράψιμο μου άρεσε αρκετά (ειδικά αυτοί οι διάλογοι που έδιναν στον αναγνώστη τροφή για σκέψη, καθώς και οι διακυμάνσεις στην ψυχολογία των ανθρώπων που συνομιλούσαν) δεν πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο. Η σύνταξη είναι τέτοια, που επιτρέπει μία αργή ανάγνωση του βιβλίου. Όταν προσαρμόστηκα, όμως, σε αυτό το ύφος γραψίματος δεν είχα πρόβλημα να απολαύσω την αφήγηση.

Γενικά, πρόκειται για ένα βιβλίο που έχει να προσφέρει έναν πολύ ξεχωριστό, μελαγχολικό και αποφασιστικό κεντρικό ήρωα, ωραίες περιγραφές, διακυμάνσεις στην πλοκή και μία διείσδυση στις βαθύτερες επιθυμίες και σκέψεις του ανθρώπου.

[είναι η θεία Κούλα · Rating 5 out of 5]

Ψαρωτικόοο!
Ρε, πολύ ωραίο! Δεν το περίμενα! Δεν κατάλαβα από πού μου 'ρθε!
Έχουμε εδώ, κυρίες και κύριοι, ένα γοτθικό μυθιστόρημα Ηπειρώτικου τρόμου για τη νέα χιλιετία.
Όλα ξεκινάνε πολύ κανονικά και νεοελληνικά, με Αθήνα, φιατάκι, σεμπάγκο από τα έιτις, ελληνική οικογένεια, χωριό, κυρ-δάσκαλο, Κωτσογιώργο, γίδια, θανατικό, χωρισμό, τσιγάρα, κατάθλιψη, όλο το πακέτο και με μπόνους, και αργά αλλά σταθερά όλα αυτά πάνε στο διάολο! Τρομερό στήσιμο. Δηλώνω εντυπωσιασμένη και ανυπομονώ ήδη για το επόμενο βιβλίο της Άννας Μακρή. Θέλουμε κι άλλο καλό ελληνικό φάνταζι. Δώσε μας, κόρη! Δώσε!

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 4 out of 5]

Πάρα πολύ καλή προσπάθεια. Η Άννα Μακρή μας παρουσιάζει μία ενδιαφέρουσα πλοκή που σέβεται την Ήπειρο και την σκοτεινιά της. Σε κανένα απολύτως σημείο δεν ένιωσα να ξεφεύγει, να γίνεται γραφική και να περιγράφει καταστάσεις που ποτέ δεν πρόκειται να συναντήσεις στο χωριό. Ευχαριστήθηκα επίσης διάφορες διάσπαρτες απόψεις της Ιουλίας για την κοινωνία που έδεναν τόσο ωραία με την υπόθεση και δεν ξεκόβονταν για να πουν κάτι με δασκαλίστικο ύφος.
Ο μόνος λόγος που κόβω ένα αστεράκι είναι ότι θα ήθελα να δω λίγο παραπάνω τη Βίλκα. Να αφιερωθούν κι άλλες σελίδες σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον και πονεμένο πλάσμα. Όχι βέβαια ότι η συγγραφέας αφήνει αναπάντητα ερωτήματα. Τα πάντα δένουν στην ιστορία. Πιο πολύ θα έλεγα ότι πρόκειται για μια παραξενιά δική μου.
Ό,τι έχω διαβάσει από την Άρπη μέχρι στιγμής είναι ιδιαίτερα ποιοτικό και η Βίλκα δεν αποτελεί εξαίρεση.

[Vasso Tiessa · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλή γραφή, ιδιαίτερα πιστευτή και αληθοφανής η πρωταγωνίστρια.
Εξαιρετικά τα επιμέρους επεισόδια, πολύ προσεγμένη η ψυχολογική εμβάθυνση του χαρακτήρα και κυρίως ο τρόπος που βγαίνει και ξεδιπλώνεται η ιστορία της και η ζωή της μέσα από τις λεπτομέρειες.

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 3 out of 5]

Είμαι διχασμένος με αυτό το βιβλίο, για έναν βασικό λόγο: η πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία της Βίλκας, θα μπορούσε να είχε αποδοθεί σε ένα σφιχτοδεμένο κείμενο των 80-100 σελίδων, μια ωραία νουβέλα δηλαδή, χωρίς να αναγκάζεται ο αναγνώστης να περάσει τις (χωρίς σχεδόν καθόλου διάλογο) πρώτες 80 σελίδες
όπου έμαθε τα γκομενικά-ψυχολογικά της πρωταγωνίστριας Ιουλίας, μέσα από μια απόπειρα (;) αυτοκριτικής που -εκτός του ότι δεν είναι ενδιαφέρουσα σε ένα έργο φαντασίας- δεν έπειθε ιδιαίτερα. Από την άλλη, ομολογώ ότι ακόμα και σε αυτές τις μάλλον περιττές σελίδες, η πρόζα της συγγραφέως ήταν προσεγμένη. Αν κατάφερνε να εντρυφήσει λίγο στον θρύλο και να μη μεταβεί τόσο απότομα στην ολοκλήρωσή του (όλα γίνονται μέσα σε 3 μέρες, εκ των οποίων οι δύο πρώτες καλύπτουν την άφιξη της Ιουλίας και το "συμμάζεμα" του σπιτιού), θα είχαμε κάτι πολύ καλόύτερο. Δεν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς θα μπορούσε να είχε δοθεί το θέμα, θα μείνω στο ότι μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας ασχολήθηκε με μια παράδοση του τόπου της και μπράβο.
ΥΓ: και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, λίγο με χάλασε, στην αρχή μοιάζει με ημερολογιακές -ας πούμε- σημειώσεις, στο τέλος όμως...

[C.A. Caskabel · Rating 5 out of 5]

Θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο αυτό το βιβλίο γιατί πιστεύω ότι είχε πολλά να δώσει ακόμα. Είναι μια δαγκωματιά παρά μια σφαγή. Αλλά μια δαγκωματιά είναι αρκετή. Να πονέσει, να θεραπεύσει, να μεταμορφώσει. Διαπεραστική, ρεαλιστική γραφή που κάνει και το στοιχείο του τρόμου να φαίνεται φυσικό και ρεαλιστικό. Το διάβασα σε ένα απόγευμα.

[Γιώργος Κωστόπουλος · Rating 5 out of 5]

Θα αλλαξω τα αστερακια απο τεσσερα σε πεντε γιατι, μαζι με το "Μυστικο Αστρο" του Δελαρουδη και το "Ελος" του Τσαλπατουρου ειναι απο τα διαμαντακια που θελω να ξαναδιαβασω στο μελλον.

[Giannis Toskas · Rating 1 out of 5]

Members
18 posts
Όνομα:Ιωάννης-Μάριος
Currently reading:Wheel of time
Report post
Posted just now
Έχοντας διαβάσει το βιβλίο μετά από 1,5 μήνα ανάγνωσης ( ναι, πήρε τόσο γιατί το βιβλίο δεν παλεύεται) μπορώ με ασφάλεια να πω και έχοντας πίσω μου τόσα βιβλία και τόσες αφηγήσεις που ανήκουν σε διαφορετικά είδη, πως το βιβλίο είναι ένα χάλι. Από τώρα θα πω πως εκτώς λίγων σημείων, δεν θα καταπιαστώ με τον τρόπο εκτέλεσης της όλης ιδέας. Κοντολογίς την συγγραφή.Το κείμενο δομικά μπορεί να στέκει, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν είμαι συγγραφέας και δεν ενδιαφερόμαι να γίνω. Είμαι αναγνώστης οπότε κοιτάω συγκεκριμένα πράγματα. Δεν με ενδιαφέρει ο τρόπος χρήσης της γλώσσας. Αν θελήσω να μάθω πως να την χρησιμοποιώ, θα διαβάσω τα εγχειρήδια του υπουργείου παιδείας. Θέλω να διαβάσω μία καλή ιστορία που να μου προκαλέσει το ενδιαφέρον. Όχι να μου κάνουν μαθήματα.
Το βιβλίο αποτυχαίνει σε δύο βασικά θέματα. Πρωτον στην ιστορία και δεύτερον στην αφήγηση. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το βιβλίο δεν είναι τρόμου, όπως πλασάρεται. Είναι κάτι άλλο. Μπορεί να έχει στοιχεία τρόμου εδώ και εκεί, αλλά αυτά από μόνα τους δεν φτάνουν. Πρέπει όλη η ιδέα και όλη η ιστορία να είναι τρόμου. Ο τρόμος, ο φόβος, η ένταση και η αγωνία πρέπει να είναι πάντα εκεί, έστω και έμμεσα, αδιόρατα. Όχι τα στοιχεία του να εμφανίζονται δύο φορές, μία στην μέση του βιβλίου για τρεις σελίδες και άλλη μία στις τελευταίες 30 σελίδες. Δεν φτιάχνεται έτσι ατμόσφαιρα τρόμου. Και για να προλάβω τυχόν έξυπνους στα σχόλια, δεν με νοιάζει τι λέει η συγγραφέας πως έχει γράψει, δεν με νοιάζει τι νομίζει πως έχει γράψει. Με νοιάζει τι έχει όντως γράψει και πως αυτό πλασάρεται. Και τα κριτήρια κατηγοροιοποίησης υπάρχουν. Ούτε είναι ιστορία fantasy για τους ίδιους λόγους που δεν είναι είναι ιστορία τρόμου.
Αν απομονώσουμε αυτό από το βιβλίο, γίνεται η ιστορία καλύτερη; Όχι. Ο πρώτος λόγος είναι μία απίστευτη φλυαρία. Υπάρχουν πολλά σημεία στο βιβλίο όπου περιγράφεται η κάθε κίνηση της πρωταγωνίστριας. Η κάθε σωματική κίνηση, η κάθε σκέψη, η κάθε πρόθεση με απίστευτη λεπτομέρεια σε σημείο που να κουράζει και να προκαλεί βαρεμάρα και να πηδάς σελίδες μπας και πετύχεις κάποιο σημείο το οποίο θα προκαλέσει το ενδια΄φερον του αναγνώστη. Είναι υλικό το οποίο κυριολεκτικά δεν χρειάζεται και τρώει χρόνο και χώρο από υλικό που έχει όντως σημασία.
Το πρόβλημα γίνεται χειρότερο γιατί η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο. Τέτοιου είδους αφήγηση χρειάζεται προσοχή στην χρήση της ακριβώς επειδή συνήθως η δράση, η εξέλιξη της ιστορίας γίνεται φανερή από την ματιά του πρωταγωνιστή. Που σημαίνει ότι πράγματα που γίνονται εκτός της παρουσίας του στο περιβάλλον του πρέπει να παρουσιάζονται από τα δικά του μάτια. Εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Όχι επειδή δεν παρουσιάζονται αλλά επειδή δεν γίνονται. Αυτό κάνει την ιστορία βαρετή μιας και της στερούν πράγματα που θα μπορούσαν να της δώσουν ενδιαφέρον. Οι επιδρασεις στο ίδιο το περιβάλλον, πέρα από το ενδιαφέρον, δίνουν και την αίσθηση της ρεαλιστικότητας. Ότι αυτό που γίνεται εντός της ιστορίας είναι πραγματικό. Είναι εκείνο το αφηγηματικό εργαλείο που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ώστε εκτός των άλλων να ''κοροϊδέψει'' τον αναγνώστη και να τον παρασύρει μακριά από το γεγονός ότι διαβάζει ένα ψέμα. Είναι ένα από τα σημεία που το βιβλίο έχει αποτύχει οικτρά. Και όχι, οι περιγραφές του πως προσπάθούσε η πρωταγωνίστρια να οργανώσει τις πρώτες μέρες δεν αρκούν για να δώσουν ρεαλιστικότητα.
Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου δεν είναι τίποτα άλλο από περιγραφές της καθημερινότητας της πρωταγωνίστριας, από δουλειές στο σπίτι, από βόλτες στο δάσος, ένα απίστευτο exposition για το παρελθον της και την απίστευτη γκρίνια και μεμψιμοιρία της. Μερικοί θα πουν, ειδικά με τα τρία τελευταία, πως έτσι ο χαρακτήρας αποκτά βάθος και τις προσδίδουν ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα όχι. Την κάνουν απλά εκνευριστική. Όχι μόνο εντός της ιστορίας αλλά και δομικά. Και εδώ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αφήγησης. Γιατί όταν φτάνει στο σημείο ο αναγνω΄στης να μην ενδιαφέρεται για την πρωταγωνίστρια τότε δεν θα ενδιαφερθεί και για την ιστορία, ειδικά αν αυτή περιστρέφεται γύρω από αυτήν. Και αν αναγνώστης πάψει να ενδιαφέρεται για αυτήν, τότε ο συγγραφέας τον έχει χάσει. Και για να προλάβω πάλι τους έξυπνους, όχι μκυριές και κύριοι. Δεν είναι ο αναγνώστης ανίκανος να αντιληφθεί το ''όραμα'' σας. Εσείς δεν είστε ικανοί να φτιάξετε μία ενδιαφέρουσα ιστορία και να την αφηγηθείτε. Και εννοώ ενδιαφέρουσα για τον αναγνω΄στη, όχι μόνο για τον συγγραφέα.
Τέτοιου είδους δομή την έχω ξαναδεί και σε άλλες ιστορίες οι οποίες στην πραγματικότητα ανήκουν στο είδος του, ας πούμε δράματος, και μασκαρεύονται ως κάτι άλλο. Πέρα από το ότι αυτά είναι πιο καλογραμμένες ( λέμε τώρα) όλες τους πάσχουν από την ίδια ασθένεια και αυτή είναι ο λόγος που εγώ και πολλοί άλλοι μισούμε αυτά τα έργα. Αντί να επικεντρωθεί ο συγγραφέας στην πραγματική ιστορία και το lore που υπάρχει από πίσω τους, ασχολείται με τις σχέσεις των χαρακτήρων και τα ψυχολογικά τους. Πράγματα που δεν έχουν καμία επίδραση ή σχέση με την ιστορία. Εδώ το θέμα είναι το πως ένας πρωταγωνιστής όταν αυτός είναι στο κατώτερο σημείο της ύπαρξης του μαθαίνει τον κίνδυνο που τον απειλεί και πως προσπαθεί να αποτρεψει την μοίρα του. Πολύ ωραία θεματική. Εδω΄χρησιμοποιείται ελάχιστα και ακόμα λιγότερο αναπτύσσεται. Αυτό που έχουμε είναι μέχρι την μέση του βιβλίου την συγγραφέα να μας δείχνει την ψυχολογική κατάσταση της πρωταγωνίστριας και το πως έφτασε ως εκεί με την παραμικρή λεπτομέρεια και να το τραβάει επί σχεδόν 90 σελίδες. Μου θυμίζει την σκηνή μετά τον θανατο του Σούπερμαν στο Batman V Superman όπου όλοι ήταν σκυμμένοι πάνω από το πτώμα του και μετά στην κηδεία. Και ο τράβαγε ο σκηνοθέτης, και το τράβαγε και το τράβαγε σε σημείο που να τον ακούω σχεδόν να μου λέει ''Έλα ρε κλαψε. Πέθνανε ο Σούπερμαν. Κλάψε ρε, κλάψε.'' Το ίδιο και εδώ. Δεν έχει δείξει ότι υπήρχε πριν μία περίοδος της ζωής της που ήταν πραγματικα ευτυχισμένη ώστε να δείξει ότι πραγματικά έχει χάσει κάτι και κατ'επέκτση να νοιαστεί ο αναγνω΄στης για αυτήν. Για αυτό δομείς και χτίζεις προσεκτικά τους χαρακτήρες ώστε ο αναγνώστης πραγματικά να νοιαστεί για τον πρωταγωνιστή.
Το story arc της είναι απίστευτα απότομο, όταν κάνει τον κόπο να υπάρχει. Η μεταβολή στον χαρακτήρα της σχεδόν στην μέση του βιβλίου ήρθε σχεδόν από το πουθενά. Και όχι, το0 αίσθημα της απελπίσιας δεν φτάνει για να το περιγράψει. Θα αρκούσε ως εξήγηση αν υπήρχε επιστροφή στην προηγούμενη δομή χαρακτήρα. Εδώ όμως η ''ανάπτυξη'' είναι μόνιμη. Ξαφνικά γεγονότα δεν αρκούν από μόνα τους για να το δικαιολογήσουν και σίγουρα όχι χωρίς τις αναγκαίες ψυχικές και νοητικές μεταβολές ώστε αυτές να μοιάζουν αληθοφανείς. Περισσότερο μου μοιάζει με ένα τρόπο να δει ο αναγνώστης την απειλη που υπάρχει γιατί δομικά πρέπει να μπει και αυτή. Και μετά την ξεχνάμε μέχρι ουσιαστικά στις τελευταίες 30 σελίδες του βιβλίου, όπου στο μεσοδιάστημα ασχολούμαστε με βόλτες στο δάσος και οικωλογικά μηνύματα. Συγνώμη, αλλά έτσι απειλή της προκοπής δεν χτίζεται. Είναι μία απειλή αδιάφορη και κάνει και την ιστορία αδίαφορη και βαρετή.
Κάτι που πρέπει να πω, γιατί τόση ώρα με τρώει. Αγαπητοί ''συγγραφείς΄΄ της ελληνικής λογοτεχνίάς τρόμου, όταν κάνετε τον κόπο να γράψετε ιστορία τρόμου, κάντε τον κόπο να βάλετε περιβάλλοντα που να εμπνέουν το αντίστοιχο συναίσθημα. Το ξέρω ότι οι περισσότεροι από εσας αναπολείτε τις διακοπές σας στο χωριό της ελληνικής υπαίθρου, αλλά εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Η ελληνική ύπαιθρος επί το πλείστον είναι ηλιόλουστη. Λίγο δύσκολο κάποιος να νιώσει απειλή μέσα στο κατάφωτο. Μπορεί να γίνει αλλά θέλει προσεκτική δόμηση και χρήση του περιβάλλοντος ώστε το αίσθημα της απειλής να υπάρχει ανά πάσα στιγμή. Με λίγα λόγια θέλει ικάνοτητες που επί το πλέιστον είτε δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε είτε δεν κατέχετε. Από την στιγμή λοιπόν που δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φωτεινά περιβάλλοντα για τον τρόμο, βάλτε σκοτεινά περιβάλλοντα. Συννεφιά, ομίχλη, νύχτα, ορυχεία. Μην περιγράφετε τις διακοπές σας, γιατί δεν μας νοιάζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε μία ιστορία, όχι ταξιδιωτικό οδηγό. Ούτε να κάνετε πως είστε καλύτεροι από ότι είστε στην παραγματικότητα. Δεν είστε και φαίνεται. Αποκτήστε τις ικανότητες, χρησιμοποιήστε τις σωστά και εδώ είμαστε.
Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα διάρθρωσης και δομής του βιβλίου. Οι πρώτες σχεδόν 90 σελίδες δεν είναι τίποτα άλλο από μία ατελείωτη αυτολύπησης της πρωταγωνίστριας που κατανταει εκνευριστική από μόνη της και κάνει και την πρωταγωνίστρια εκνευριστική, μετά μία σκηνή δράσης με απότοκο την εμφάνιση της απειλής και αλλαγή της ψυχικής κατάστασης της ηρωϊδας που είναι υπερβολικά απότομη, μετά κυρίως βόλτες στο δάσος και αλληλεπίδραση με άλλα άτομα όπου το βάρος ρίχνεται στις σχέσεις των χαρακτήρων μεςταξύ τους και τέλος την αποκάλυψη της απειλης. Μόνο που ως τότε δεν σε νοιάζει γιατί ως τότε έχεις δει κατι που μοιάζει με διασταύρωση ελληνικής δραματικής ταινίας του 50', σεναρίου του Φώσκολου και στοιχεία από τις πρωταγωνίστριες του Sex and the City. Το exposition που γίνεται στο τέλος περα από κακογραμμένο, δεν ανήκει και εκεί. Ανήκει το αργότερο στα 2/3 της ιστορίας. Όχι τριάντα σελίδες πριν το τέλος. Συν του ότι η μάχη στο τέλος είναι κακοφτιαγμένη. Την κερδίζει υπερβολικά εύκολα χωρίς να υπάρχει πραγματική απειλη. Από μόνη της αρκεί να μην σε νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά αυτή είναι το αποκορύφωμα κακής αφήγησης. Το αντίστοιχο στο fantasy θα ήταν στον Άρχοντα των Δακτυλιδιών να βλέπουμε τον Φρόντο για τρία βιβλία να ασχολείται με δουλειές του σπιτιού και του αγρού, στο τρίτο βιβλίο να πηγαίνει για κάποιο απροσδιόριστο λόγο στην Μόρντορ κουβαλώντας το Δαχτυλίδι και λίγο πριν περάσει τα βουνά της να εμφανίζεται ο Γκάνταλφ, να του εξηγεί για τον Σάουρον και το Δαχτυλίδι και μετά να έρχεται ένας αετός, να τον πιάνει και πετώντας ως το Βουνό του Χαμού να πετάει το Δαχτυλίδι μέσα από τον κρατήρα. Όποιος θέλει ας το σκ σελίδες και πιο μετά και εφτεί για λίγο και να πει αν του αρέσει έτσι.
'Ενα από τα πράγματα που σκεφτόμουν όταν το τελείωσα ήταν τι ακριβώς πρέπει εγώ να πάρω από αυτό. Κάθε ιστορία θέλει να σου πει κάποιο μήνυμα. Να σου δείξει πόσο σημαντική είναι μία αξία. Η φιλία, η δικαιοσύνη, η εντιμότητα, κάτι τέλος πάντων. Μετά από αρκετή περίσκεψη κατέληξα ότι το μόνο που μπορεί να πάρει κάποιος από εδώ είναι ένα εγκεφαλικό. Γιατί εκεί φτάσανε πλεόν τα βιβλία. Δεν προσπαθούν πλέον να σε διδάξουν κάτι, απλά να σε βραχυκυκλώσουν.
Πέρα από αυτά, αν κάποιος αποδομήσει την ιστορία και κοιτάξει τον πυρήνα της αφήγησης αυτό που θα δει μοιάζει περισσότερο με ένα είδος ψυχανάλυσης και ''κοινωνικών'' μηνυματων. Ας πιάσουμε το πρώτο. Είναι άλλο πράγμα ένας συγγρα΄φεας να παίρνει περιστατικά από την ζωή του ή τον χαρακτήρα του και να δομεί έναν χαρακτήρα ο οποίος θα είναι μέρος ενός συνόλου και θα τον χρησιμοποιήσει για να αφηγηθεί μία ιστορία και είναι άλλο πράγμα ένας συγγραφέας να χρησιμοποιεί ένα χαρακτήρα για να αφηγηθεί τα ψυχολογικά του. Στην πρώτη περίπτωση αποτελεί μία ευκαιρία για την αφήγηση της κεντρικής ιστορίας και την ανα΄πτυξη του χαρακτήρα. Στην δεύτερη απλά εκνευρίζει γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ψυχική κατάσταση του συγγραφέα ούτε πληρώνει για να διαβασει την ψυχανάλυση του. Όσο για το δεύτερο. Αρχικά όποιος γνωρίζει τα ελάχιστα από την επιστήμη της οικολογίας καταλαβαίνει ότι αυτά που έχουν γραφτεί είναι ένας σωρός από ανοησίες που δεν στέκουν πουθενά παρά μόνο σε ιδεοληπτικές πεποιθήσεις. Τέλος, δεν μπόρεσα να μην προσέξω μέσα ένα στοιχείο του κινήματος που λέγεται ''οικοφεμινισμός''. Για όσους δεν ξέρουν, ο οικοφεμινισμός υποστηρίζει πως η καταστροφή του περιβάλλοντος έχει τα άιτια της στην ''πατριαρχία'' και στην παρόρμηση των ανδρών να ελέγχουν το περιβάλλον όπως και τις γυναίκες. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σχολιάσω και να καταρρίψω αυτή την ιδεολογία που δεν βασίζεται σε κανένα στοιχείο και καμία πραγματικότητα. Θα πω μόνο ότι έχω κουραστεί να έρχεται ο κάθε ένας που νομίζει ότι έχει να πει κα΄τι σημαντικό (spoiler δεν έχει) και να το πετάει στην ιστορία χωρίς λόγο ύπαρξης. Είναι εκνευριστικό να βλέπεις συνέχεια την προώθηση μίας ιδεολογικής αντζέντας, ειδικά όταν σε χρεώνουν για αυτό.
Τώρα το spoiler free review μου. Να το διαβάσει ο κόσμος ή όχι; Φυσικά όχι. Τα όποια ''ψυχολογικά μαθήματα'' μπορεί ο καθένας να τα πάρει αν μιλήσει με τους φίλους του και τους ζητήσει να του πουν την αλήθεια και όχι να του χαιδέψουν τα αυτιά και φυσικά με το να κάτσει να δουλέψει με τον εαυτό του. Από αυτή την άποψη το βιβλίο δεν έχει να δώσει κάτι. Ούτε από άποψη ιστορίας. Έχει μία ενδια΄φερουσα θεματική αλλά την πετάει στα σκουπίδια για να περάσει τα όποια μηνύματα θέλει, αν δεν είναι προσπάθεια αυτοψυχανάλυσης. Η ιστορία είναι πολύ μικρή και η πλοκή σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτη. Αν έλειπαν τα ανούσια κομμάτια στις πρώτες 90 σελίδες και τα μετέπειτα θα ήταν καπως καλύτερα γιατί θα υπήρχε ο χω΄ρο να αναπτυχθεί η πραγμτική ιστορία. Αλλά φευ.

[Eirini Manta · Rating 2 out of 5]

Δεν με ξετρέλανε, σίγουρα, αλλά το διάβασα πολύ ευχάριστα. Το βιβλίο είναι ατμοσφαιρικό και καλογραμμένο και σε μεταφέρει, ή τουλάχιστον το κατάφερε με μένα, στον τόπο και στο χρόνο. Σχεδόν μύρισα το βρεγμένο χώμα, τα φρέσκα μανιτάρια που ξεμυτίζουν μετά τη βροχή, τα φρέσκα φύλλα. Λόγω ενός πολύ θλιβερού περιστατικού στην προσωπική μου ζωή ένιωσα κάποια ταύτιση με την ηρωίδα, ωστόσο όχι αρκετή για να με κάνει να τη συμπαθήσω. Και τελικά άλλο πράγμα συμπαθώ την γραφή σε ένα βιβλίο, άλλο πράγμα με ικανοποιεί το χτίσιμο των ηρώων, άλλο με παρασέρνει η πλοκή. Στην περίπτωση της Βίλκας η ατμόσφαιρα ήταν που με κέρδισε. Η Ιουλία μου φάνηκε τρομερά εγωκεντρική και κακομαθημένη: αδιαφορώντας για τα πάντα πηγαίνει και χώνεται στη φωλιά της Βίλκας (καλά, δεν το ξέρει πού χώνεται) για να πενθήσει. Δεν με έπεισε η αντίδρασή της, δεν ξέρω. Ενώ είχα μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσω για πράγματα που θεωρητικά ήταν λιγότερο ενδιαφέροντα (το τοπίο, ας πούμε, ή το γέρικο ζευγάρι) για την Ιουλία δεν μου έβγαινε. Λάτρεψα τα γύρω από την Ιουλία. Το σπίτι της. Τα πέτρινα σπίτια στο χωριό. Τα ξόρκια που της μάθανε. Τη βροχή που κόντεψε να της πάρει τη μισή κουζίνα. Απλά πράγματα γραμμένα με έναν τρόπο που ήθελα να τα ζήσω. Να πάω και να κάτσω σε αυτό το χωριό. Μέχρι και το κατώι της μου άρεσε. Αλλά δεν βρήκα πειστικό, ή τρομακτικό, ή ανατριχιαστικό, ή οτιδήποτε, όλο το περιστατικό με τα τρωκτικά/ καλικαντζαράκια/ διαολάκια που κόντεψαν να τη φάνε ζωντανή. Ενώ σαν ιδέα να φτάνει το υπόγειό της με κάποιον τρόπο στη ρίζα του δέντρου είχε ένα ενδιαφέρον, η σκηνή καθαυτή, καίρια για την εξέλιξη του μύθου, μου φάνηκε απλοϊκή και λίγη. Επίσης το άγγιγμά της στο δέντρο την προηγούμενη μέρα που κατά τα φαινόμενα έπεισε τη Βίλκα να ασχοληθεί μαζί της (σε συνδυασμό με την απώλεια, ενδεχομένως και τη συγγένεια κ.λπ.) μου φάνηκε επίσης λίγο. Δηλαδή, λίγο για έργο φαντασίας.

Σαν αφήγηση είναι αργή η Βίλκα και αν δεν απολάμβανα τόσο (μα τόσο) την μυρωδιά των περιγραφών θα δυσκολευόμουν να συνεχίσω. Και μάλιστα όπου εμφανίζεται η Βίλκα, αθέατη ηρωίδα της ιστορίας, έχουμε ίσως τα πιο αδύναμα, κατά τη γνώμη μου, κομμάτια του βιβλίου. Πέρα από τη σκηνή στις ρίζες η τελευταία σκηνή μου φάνηκε επίσης όχι επιτυχημένη. Πρώτον έχουμε ένα κλισέ βασικό: η κοπέλα που απομονώνεται βρίσκει ξαφνικά να σπάζουν ένας προς έναν οι δεσμοί με την παλιά ζωή της. Όταν τα οικονομεί έτσι ο συγγραφέας ξέρουμε ότι η κοπέλα που απομονώνεται ή θα βρει νέο γκόμενο ή θα θυσιαστεί για το κοινό καλό. Ή πάντως, δύσκολα θα επιστρέψει εκεί από όπου ήρθε. Ειλικρινά το έχω δει παντού. Κάποιος άνθρωπος σε μία αναζήτηση στέκει διφορούμενος ανάμεσα στο να συνεχίσει την αναζήτησή του ή να επιστρέψει. Και τελικά συμβαίνει κάτι άσχετο που του αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένας πλέον λόγος να επιστρέψει. Οπότε, μετά από αυτό είναι απολύτως προδιαγεγραμμένη η μοίρα της Ιουλίας. Είναι από την αρχή δηλαδή αλλά θεωρώ ότι δεν ήταν καθόλου απαραίτητο να αποκοπεί έτσι ο Νικήτας. Πιο «φορτισμένο» συναισθηματικά θα ήταν να έχουμε μία Ιουλία που γίνεται Βίλκα, ενώ ο Νικήτας την ψάχνει ακόμη. Ή που εκείνη να τον θέλει ακόμη, καθώς δεν μας έχει πείσει πουθενά μα πουθενά ότι τον θέλει. Η αναμέτρηση στο τέλος; Είχαμε τόσες περιγραφές μέχρις εκείνου του σημείου και δεν κατάφερε να με κάνει να νιώσω ότι φτάσαμε σε κάποια κορύφωση. Ήθελα κάτι περισσότερο. Πιο ευφάνταστο; Λιγότερο προκατασκευασμένο; Πιο αλλόκοτο, πιο πρωτόγονο, πιο τρομακτικό. Με την έννοια που είναι τρομακτική η ύπαιθρος και τα σκοτάδια της και η, κάποιες φορές, ακατανίκητη απανθρωπιά της φύσης.

Θα ήθελα και εγώ περισσότερους διαλόγους, αλλά και έτσι που ήταν δεν με χάλασε. Θα ήθελα τον Λάμπρο νωρίτερα και περισσότερο. Ωστόσο η ατμόσφαιρα στο δείπνο τους ήταν για μένα μοναδική. Θα ήθελα να νιώσω λίγο περισσότερο στο πετσί μου την αποδοχή της μοίρας της Ιουλίας. Τη μία πολεμάει τη Βίλκα για να τη συντρίψει και την επόμενη μέρα, έχοντας νικήσει, παραμένει η μόνη νικημένη. Έχει χάσει τον εαυτό της, Ιουλία πια δεν υπάρχει. Οι τελευταίες σελίδες ήθελαν περισσότερη δουλειά. Για να χωνέψουμε το πώς η ηρωίδα αποδέχεται τον ερχομό της νέας Βίλκας. Ίσως να ήθελα περισσότερες ενδιάμεσες συναντήσεις με τη Βίλκα. Η αναγνώριση (δηλαδή η αποκάλυψη του τι και ποια είναι τελικά η Βίλκα) συμβαίνει με την τεχνική του μάρτυρα. Αυτό, μαζί με τη χρήση αντικειμενικού τεκμηρίου, είναι από τις απλούστερες τεχνικές αναγνώρισης και κάποιες φορές αφήνουν ανικανοποίητο τον αναγνώστη.

Αν θα το σύστηνα; Σε κάποιον που ψάχνει να διαβάσει ένα βιβλίο με ύπαιθρο, με στοιχεία λαογραφίας και πινελιές υπερφυσικού, ναι. Σε κάποιον που ψάχνει βιβλίο με ανατροπές, χαρακτήρες να μένουν ανεξίτηλους στη μνήμη, πλούσια πλοκή και ζωντανό διάλογο δεν θα το σύστηνα. Δεν θα το σύστηνα σε κάποιον που ψάχνει να διαβάσει καθαρόαιμο τρόμο. Γενικά, η Βίλκα κρατιέται σε κάποια ποιότητα χάρη στην ατμοσφαιρική γραφή. Σίγουρα όχι λίγο, μα και πάλι, όχι αρκετό.