Nohut Oda

by Melisa Kesmez

Mekânın hunharca talan edildiği, bir yere ait olmanın zorlaştığı, hususi ya da kolektif belleğimizin sıfırlandığı zamanlarda, yerleşmenin, kendine bir ev icat etmenin ve kök salmanın insaniyeti üzerine öyküler...

Melisa Kesmez üçüncü kitabı Nohut Oda'da insanın bitmek bilmeyen yuva arayışına bir güzelleme yaparken, içimizde büyüttüğümüz, bazen kadim bir yara gibi sürekli sızlayan, bazen de eski şiddetini yitiren öfke ve hesaplaşmaların hemen yanı başında aşkın ve inceliklerin filizlendiğini bir kez daha hatırlatıyor.

Her şeye rağmen kendi kozasını örmekten vazgeçmeyenlere...

Genres: Turkish Literature, Turkish, Short Stories, Audiobook, Fiction, Literature, Book Club

125 pages, Paperback

First published September 1, 2018

About the author

MELİSA KESMEZ, Eylül 1980’de İstanbul’da doğdu. Mimar Sinan Üniversitesi’nde Sosyoloji okudu. Bir dönem Londra’da yaşadı. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazıları ve söyleşileri yayımlandı. Çeviriler yaptı. İstanbul’da yaşıyor. Keriman isimli bir kedisi var.

Reviews

[Sine · Rating 4 out of 5]

çok sevdiğin bir insanla bir aradayken, pek de samimi olmadığın insanlarla birlikteyken oluşan sessizliklerde “ay bir konu daha açayım da bir on dakika da öyle geçsin” telaşını yaşamamanın keyifli bir lüksü ve dolayısıyla beraber sessiz sessiz var olabilmenin huzuru vardır ya. hah. bu kitap bana okurken öyle bir huzur verdi işte.

[Züleyha · Rating 5 out of 5]

Bitmesin diye yudum yudum okudum ama bitti. Melisa Kesmez öyküleri her seferinde kalbimin en kuytu yerlerindeki telleri titretiyor, en çok gizlemeye çalıştığım yaralara değiyor. İncelikli, derinlikli... Ama en çok eskiye, eski güzel günlere inandırdırıyor beni. Zamanın birinde, bir yerinde hayatımızın güzel ve anlamlı olduğunu düşündürüyor.

[Banu Yıldıran Genç · Rating 4 out of 5]

çok beğendim. belki son yıllarda hepimiz evlere kapandığımız, dış dünyanın hoyratlığından yuvalarımızda kurtulmaya çalıştığımız için anlattıkları, karakterlerin mekanla kurduğu bağları ustalıkla anlatmış.
özellikle annemin çadırı çok tatlı, böyle insanı gülümseten bir öykü olmuş. aslında hepsi bitince insana bir mutluluk veriyor ki galiba çok ihtiyacımız var.
betimlemelerde çok iyi olduğunu düşünüyorum melisa kesmez'in, sanki daha az benzetme ve daha çok diyalogla öyküleri daha da iyi olacak.

[Hulyacln · Rating 4 out of 5]

Önce ‘atları bağlayın geceyi burada geçireceğiz’ ismiyle yakalamıştı beni.Sonra öyküleri okudukça daha da sevdim ama zaten biliyordum Melisa Kesmez’i.Sabitfikir dergisindeki yazılarından.
Hatta bir kitap incelemesinden sonra (Google sağolsun yıl 2015 imiş), kitapçılarda dediği kitabı aramıştım ‘kayısılardan’ bahseden bir kitap diye sorarak.Tabii o kitabın adı ‘yakındaki uzak’ idi Rebecca Solnit’in.
Ben Melisa Kesmez’in kendi yazdıkları haricinde kalemine ortak ettiği kitapları da küpe ettim kendime,yeri çiçeklidir.Yanı ise demli bir çay.O yüzden ‘nohut oda’ (ah nasıl da güzel isimler bunlar!) çıkar çıkmaz okunmalıydı.
Beş hikaye var bu kitapta.Beş ayrılış,beş kopuş ama beş kabuk bağlayış.Hele ki Handan..’kız kardeşim Handan’ daha bir yaraladı beni.
Daha nice kitaplara..Hem yazdıklarına hem tanış ettiklerine..!

[Damla Cerrah · Rating 3 out of 5]

Bir Bazen Bahar’ı yazan Melisa Kesmez var bir de diğer iki kitabı yazan. Ben, Bazen Bahar’ın yazarına sevdalıyım...

[Leylak Dalı · Rating 4 out of 5]

Öykü okumaktan sıkıldığım bir dönemde "başı-sonu belli, güzel öyküler de yazılabiliyormuş" dedirtti. Daha önceki kitaplarını da okumuştum Melisa Kesmez'in, buradaki favorim "Kız Kardeşim Handan" oldu...

[Tubi(Sera McFly) · Rating 4 out of 5]

Kız Kardeşim Handan öyküsüyle sessiz gözyaşları.

[Burak · Rating 4 out of 5]

Melisa Kesmez'in 2019'da okuduğum ilk kitabı için "bir öykü kitabı değil de anı derlemesi, hatta günlük gibi" demişim. Nohut Oda'yı bitirince dönüp tekrar baktım neler yazdığıma çünkü sevmediğimi net bir şekilde hatırlıyordum. 3 de yıldız vermişim, o zaman ki Burak daha gönlü bolmuş demek ki 2'ye düşürdüm onu da. Ama her ne kadar mükemmel bir eser olmasa da Nohut Oda bir yazarın kendini nasıl geliştirebileceğini, iyi öykülerle ve tabi ki daha kötüleriyle bütünlüklü bir öykü derlemesinin nasıl oluşturulması gerektiğini bize gösteriyor.

Dediğim gibi Nohut Oda kusursuz bir eserden çok uzak ama ben yine de sevdim öyküleri. Kitabın merkezinde "mekan" temasının olması ve her öykünün bu tema etrafında şekillenmesi çok güzeldi -Görüşürüz'ü bunun dışında bırakıyorum çünkü öyküde mekan vurgulanıyorsa bile ben fark edemedim-. Özellike Annemin Çadırı gerçekten iyi bir öyküydü.

Melisa Kesmez'e bir şans daha verdiğim için memnunum. Diğer kitaplarını da listeme alabilirim artık. Nohut Oda'ya da şu an için 4 yıldız veriyorum ama muhtemelen birkaç sene sonraki Burak beni fazla eli açık bulup 3'e düşürecek puanı.

[Sgrtkn · Rating 5 out of 5]

"özlemiş miydim onu? Onu ara sıra herkesten gizli özlediğimi biliyordum. Ama özlediğim o muydu, onun yanındaki kendim miydi, yoksa o eski güzel günler miydi karar vermesi zordu."
Yazardan okuduğum ilk kitap ama kesinlikle son olmayacak. 5 tane birbirinden güzel öykü var içinde 5i de beni çok etkiledi.

[emre · Rating 4 out of 5]

yalnızca iki öyküsünü okumuştum melisa kesmez'in, o iki öyküdeki hayatlar, insanlar birbiriyle o kadar aynı gelmişti ki öyle-böyle bir dünya kurmuş, sürekli orada döneniyor herhalde diye düşünmüştüm. nohut oda'yı kabuğunu aramaya yaptığı vurgu için okumak istedim bu önyargıma rağmen, iyi ki de okumuşum diyorum bitirdiğimde; ama birbirine çok benzeyen insanları ve hayatları anlattığına dair düşüncem hâlâ tam değişmedi: hani bazı oyuncular vardır, bir rol üstlerine yapışır ve nasıl bir senaryoda, nasıl bir karakteri oynarsa oynasın hep ondan esintiler buluruz bir mimiğinde, bir repliğinde, işte melisa kesmez'in öykülerini anlatan kişi de kimi zaman daha üst sınıfa, kimi zaman orta sınıfa ait olan, şehirli -hatta istanbullu-, pişmanlıkları, kaygıları, hisleri farklı hayatlara rağmen birbirine çok benzeyen bir kadın, öykünün bağlamı, diğer karakterleri değişse de anlatılanı hep onun ağzından dinliyoruz. bu yönünün öyküleri biraz zayıflattığını düşünsem de bir yerden sonra rahatsız etmemeye başladı, çünkü ben teknikten ziyade bende bıraktığı duyguyla ilgili bir okurum, bende kalan duygu tam da mayısa, bahar gelirken insanın içinde beliren, kırılacağını bile bile dışarı gönderemediği o tuhaf, saçma umuda yakındı. 'son bir çay'ın selim karakterini, kendi odasında yuvasını, kabuğunu, çocukluğunu korumaya çalışmasını çok tanıdık buldum, odasının anlatıldığı kısmı defalarca okudum. en sevdiğim öykü ise 'kız kardeşim handan' oldu, öyküyü okurken kafamda oynayan filminde handan'ı selen uçer oynuyordu. :)
https://www.youtube.com/watch?v=Bzw1x...

[Münevver · Rating 3 out of 5]

Melisa Kesmez'le ilgili sorunum şu, hep aynı kişiyi anlatıyormuş gibi hissettiriyor.
Bu üçüncü kitabı, ama değişen hiçbir şey yok.
Anlatıcının üslubu hep aynı, geriye dönüp baktığınızda her öyküdeki anlatıcıyı bir kişi olarak hayal ediyorsunuz.
Çok öykü olunca bu, iki hikayeyi peş peşe okuyunca birinin mutlaka daha o an unutulmaya mahkum olması şeklinde bir sorun oluşturuyor.

Bu kitapta önceki öykü kitaplarından farklı olarak daha az (5) öykü vardı ve haliyle daha uzunlardı.
Bu sayede kitap bittiğinde öyküleri teker teker hatırlayıp üzerlerinde düşünmek daha kolay oldu.
En beğendiğim öyküyse kesinlikle son öyküydü.
Bence yazarın bir uzun hikaye yazma vakti geldi, kalemine yakışacağını ve öykü kitaplarından daha çok beğeneceğimi düşünüyorum.
Öykü severlere tavsiye ederim, muhtemelen benden daha çok seveceksinizdir 😊

[İlkim · Rating 4 out of 5]

Yeni Türk yazarlarla tanışmaya karar verdim ve Melisa Kesmez ile tanışmak güzel bir karar oldu. Öyküleri, özellikle son öykü Handan beni bir hayli etkiledi.

[aslushka · Rating 4 out of 5]

Çok fazla hayatın içinden, çok fazla kalpten hikayeler. Çok güzeldi....

[Josefina Wagner · Rating 3 out of 5]

daha iyi olabilirdi ama anlatım tarzı öyle detaylı ve yavaşki hiç tarzım değildir! fazla cümle kurmuş gereksiz ve öyle negatif ki herşey yani Sinem Sal gerçekten iyiydi yeni yazarlar örnek almalı bence Mevsim Yenice de oldukça iyi bana göre belki Türkiye insanı karanlık dramatik seviyordur bilemeyeceğim !Keskin nin çok seveni olduğunda göre!

[nur ö. · Rating 5 out of 5]

Bazen Bahar kitabındaki öyküleriyle tanışıp çok sevmiştim Melisa Kesmez’i. Yıllardır eşsiz bir arkadaşlığı paylaşıyormuşuz gibi hissettirmişti bana ilk okuduğumda yazar, içten kelimeleriyle. Daha da önemlisi birbirimizi anlıyorduk ve birbirimize ayna olmuştuk sanki.

Bundan dolayı, Nohut Oda’da geçirdiğim okuma serüveni benim için, çok özlediğim bir arkadaşıma; can dostuma bir ziyaretti. Başka bir şekilde açıklayacak olursam bazı arkadaşlıklarda vardır. Her daim irtibat halinde olsanız da çok görüşmezsiniz yüzyüze, hatta araya aylar yıllar girer. Sonra birden ikiniz de dostunuz dediğiniz insanı görme ihtiyacı duyarsınız, bilirsiniz ki yüzyüze görmek daha bir başkadır. Ve yine bilirsiniz ki somut anlamda bir araya gelinince insan, insanın aynası olur, yoldaşlık eder. İşte Kesmez’in öyküleri tam da böyle benim için.

Bu bağlamda Nohut Oda, eşsiz güzelliklere sahip olan, dinlendiğim, hayat bulduğum bir orman ve güvenle sığındığım bir liman oldu. Fazlasıyla hayatın içinden karakterleri ile bezenmiş öyküler tadına doyulmazdı. Yazar, yarattığı her bir karaktere bürünerek farklı farklı ruhlardan ve zihinlerden sesleniyordu okuruna.

Uzun lafın kısası, kelimelerinde daha bir fazla huzur bulduğum bir yolculuktu benim için. Umarım, Melisa Kesmez’in daha nice öykülerini okuruz ilerleyen zamanda. “Atları Bağlayın, Geceyi Burada Geçireceğiz”de görüşürüz canım Melisa Kesmez. :)

[Book’s That I Loved · Rating 5 out of 5]

Kitaptaki bütün hikayelerde insanın ait olma ihtiyacıyla yüzleşiyorsunuz. Bazen bir mekana bazen bir kişiye bazen kalmak için en küçük bir nedeni bile kabullendiğiniz, bazense sadece kaçmayı başardığınızı sandığınız yere ait olma ihtiyacı bu. Hepsinde kendini arayan, kim olduğunu ve yaşamın neresinde durduğunu anlamak isteyen karakterler var sanki. Akıcı bir anlatım var. Betimlemeler hikayenin içinde bir gözlemci olmaktan çıkmanızı sağlıyor, hikayenin bir parçası oluyorsunuz ister istemez. Ne yapacağınızı siz de şaşırıyorsunuz. Bazı karakterlerin omzuna elimi koymak, sırtını sıvazlamak istedim. Bazılarının yanındaydım, iç sesine eşlik ettim. Kiminin geride bırakmak istediklerini kimininse ileriye taşımak isteyip de taşıyamadıklarını omzuma yüklendim. Kitap bitince hepsiyle arkadaş oldum. Kısacık bir kitapta sıradan insanların dışardan göremediğimiz uçurum kenarlarından nasıl döndüklerini görüp rahatladım. Şimdilik…

[Konserve Ruhlar · Rating 5 out of 5]

Bir mekanla, bir insanla vedalaşmak ya da vedalaşamamak üzerine öyküler. Kalmak isteyen ama kalamayan ya da gitmek isteyen ama gideceği yerin vadettiklerinden çekinen karakterler var öykülerde. Başlangıçlar mı daha zordur yoksa kaldığımız noktadan devam etmek mi? Geride kalan olmak mı, giden olmak mı? Peki olduğu yeri koruyan, sahiplenen olmak, yola kendi hikayenle devam etmek sanıldığı kadar kolay ya da en güvenli yol mudur? Bu soruların ekseninde dönüyor öyküler.

Yazarın dilini çok sevdim. Sakin sakin ilerleyen kurgunun içinde inceliklerin ustaca gösterilmesi, metnin akışını hızlandıran küçük detayların kullanımı öyküleri güçlendirmiş. Eşya ve ev kavramlarını o kadar güzel kullanmış ki canlı birer birey gibi öykünün en gözde karakterleri olmuşlar.

[Aslıhan Çelik Tufan · Rating 5 out of 5]

Melisa Kesmez ‘ in bu kalemi, tarzı ve duruşu var. Öyle içten öyle naif öyle okurken bizden diyeceğiniz türden. Artık 3. Öykü kitabı ile kendine sağlam bir yer edindiğine inanıyorum.

Şu an kendime baya kızgınım çünkü öyle çok hasret ve heyecanla bekledim bikaç saatte bitti!

Melisa Kesmez ile tanışmadıysanız bu dev kayıptan derhal kurtulun derim!

Tavsiye ediyorum hem de şiddetle!

[Pia G. · Rating 2 out of 5]

yine bir öykü kitabı, yine hüsrana uğrayan ben 😅

[alper · Rating 4 out of 5]

“Nohut oda, incecik sızıların, tatlı gülümseyişlerin kitabı”.

Hikayelerini güzelce demlendiriyor yazarımız, nasıl güzel gözlemleri, tasvirleri var. İnsanın içine içine uzanıyor, tellerini titretiyor, onlar tozlu hep dokunmasanız lütfen! Ama ne yaparsa tatlı tatlı yapıyor. Dili de bunlarla nasıl bütün olmuş. Tanıştığımıza memnun oldum Melisa Kesmez. Ben bu tarz hikayeler pek okuyamam. Zorla damak tadımı geliştireceksiniz.

Kalanlar *****
Son Bir Çay *****
Annemin Çadırı ****
Görüşürüz ****
Kız Kardeşim Handan *** (100-103 bir daha okuyacağım, içime sinmedi, halbuki bu da çok güzel)

Gittim, yanına oturdum. Bana yenilebilir vaziyette bir erik buldu ağacın dibinden. Isırdım. Beş yaşındaydım şimdi. Annem bize ortası kuş desenli emaye bir tabak vermiş, içinde üç bana, üç ona altı tane erik. “Çeşmede yıkayın da yiyin” diyor, yıkıyoruz. Sular dirseklerimize akıyor. Uzun geçen kıştan sonra güneşe ilk kez çıkardığımız beyaz ayaklarımız ıslanıyor. Serin taşın üstünde dört beyaz balık oluyor ayaklarımız. Kıkırdıyoruz. (Kız Kardeşim Handan, s.107)

Ailemizi aynı çatı altında kenetleyen şey eşyaydı sanki; tek sandalyesini kullanmadığmız dört kişilik yemek masamızdı, odalarımızı birbirine bağlayan koridorlardı, yüzümüzü birbirimizin ıslaklığına kuruladığımız havluydu, paltolarımızı birbirine sarılma mesafesinde muhafaza eden portmanto, çamaşırlarımızı birbirinin kirli sularında döndürüp duran çamaşır makinesi… (Annemin Çadırı, s.49)

“Kitapları ne yaptın?” diye sormuştum o akşam. Kitaplar en zoruydu, biliyordum. Yıllardır o evden o eve koli koli taşıdığın, bin türlü nakliyeci suratı çektiğin, evlat gibi üzerine titrediğin ama işte bir gün gelip vedalaşılması icap eden kitaplarını öyle birine emanet etmeliydin ki, bir daha dönüp almayacak da olsan, bundan böyle emin ellerde olduklarını bilmen gerekirdi. (Kalanlar, s.14)

[Kam Sova · Rating 4 out of 5]

Son öyküde kalbim kırıldı

[Usuyitik]

Genç bir yazarın edebi serüvenine şahitlik etmek ne güzeldir. Hem o yazarın dilinin, üslubunun, zihninin olgunlaşmasını izlemek hem de yaptığı yenilikleri, aldığı riskleri, denediği türleri görmek mümkündür. Diğer yandan da, yazarımızın eserlerini kronolojik bir sıraya koyup işlediği konuları ve o konuları ele alırken takındığı tavırları görmek, edebiyat sosyolojisi yapmayı da sağlar. Melisa Kesmez benim yakından ve severek takip ettiğim bir öykücü. Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz’le başlayan maceranın Bazen Bahar’da evrildiği noktayı görmekten memnuniyet duymuştum. Yeni kitabı Nohut Oda ise bu yolculuğun şimdiki durağı olarak karşımızda duruyor.



Melisa Kesmez’in ilk kitabında kısa kısa 25 tane öykü vardı, ikinci kitapta bu sayı 9’a düşmüş, öyküler uzamıştı. Nohut Oda’da ise kitabın adının çağrıştırdığı tevazuuyla uyumlu olarak 5 tane öykü selamlıyor bizi. Uzun zamandır ilk kez bu kadar az öyküyle hazırlanmış bir kitap görüp şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Genelde editörler öykülerin bir dosya hacmine erişmesi; ruh, konu veya tema bütünlüğü sağlaması için müellifi biraz daha yazmaya teşvik ederler. Editörü Bilge Sancı’yı yazarına güvendiği için tebrik etmek lazım. Tabii şunu da ekleyelim, öyküler sayıca az olsa da uzun ve keyifli bir okuma vadediyorlar.



Gitmek ve Kalmak Üzerine Düşünen Bir Nesil



Dönemlerin ruhlarını temsil eden mottolar vardır. 68 kuşağı için bu “anı yaşa!” olmuştu belki ama bizim içinde bulunduğumuz çağa hâkim olan ruhu, biraz da arabeskleştirerek söylersek “gidelim buralardan” şeklinde ifade etmek mümkün. Beyaz yakalılar için bu, son birkaç yıla kadar şehirden kırsala, keşmekeşten sakinliğe, maddeden manaya göç etmek anlamlarına geliyordu. Şimdilerde ise, oturduğunuz her masada başka ülkelere, başka iklimlere gitmek isteyen insanların hayallerine, planlarına, serzenişlerine rast geliyorsunuz. Yahut tam tersi olarak kalmayı ve burada kendilerine bir kabuk ya da bir kalkan inşa etmeyi tercih edenlerin hikâyelerini dinliyorsunuz. Kafeleri, siyaseti, sosyal medyayı, odaları ve sofraları doldurup anlam atmosferimizde yer kaplayan bu konunun edebiyata sızmaması mümkün değil elbette. Melisa Kesmez’in son öykü kitabı da, giderek ve kalarak kendilerine birer kabuk örenlerin hikâyelerini anlatıyor.



Bazen Bahar, bizi saran kötücüllüğün farkında ama onunla mücadele etmenin yollarını arayıp bulan, iyimserliğe de yer ayıran, sevgiye inanan öykülere sahipti. Nohut Oda’da ise karanlığın arttığını, ümitvar karakterlerin yerini mutsuz olanlara bıraktığını görüyoruz. Örneğin Bazen Bahar’da uzun yıllar birlikte yaşamış iki arkadaştan birinin nihayet kararını verip bir bahçeye yerleştiği Canım Deniz ile Kuzum Ayşe’nin öyküsü çatlayacak kadar güzeldi. Karşılıklı mektuplar formunda yazılan bu öyküde gitmek, kalmak, özlemek, arkadaşlık gibi temaları, yazarın özgün sesiyle yeniden hem de sahicilikle yazılıyordu. Giden ve kalan arasındaki sevgiden yapılma görünmez ip öylesine kuvvetliydi ki, ikisini de hayatta tutuyordu. Nohut Oda’da ise Kalanlar adlı öykü, belki de yine aynı iki arkadaştan birinin bu sefer yurtdışına yerleştiği, kalanın da kendine yeni bir ev, yeni bir hayat ve yeni bir kabuk kurmaya çalıştığı bir dünya kuruyor. Yıllar içinde gitmeyi tercih eden pek çok arkadaşından kalan eşyalar, hatıralar bu yeni evde yeni bir anlam buluyor. Kalanlar’ın evi artık dünyadan kaçılacak, saklanılacak, sığınılacak bir ev.

Kitaptaki ev temalı Annemin Çadırı adlı öyküde, deprem sonrası çadırlarda yaşama tecrübesinin ardından apartmana, eski, rutin hayatına geri dönmeyi reddeden, çadırında kendine yeni bir dünya kuran bir kadın merkeze alınıyor. Deprem korkusuyla eve dönmeyi ertelerken kendince çok haklı olsa da, işin bir süre sonra eski hayatını reddetmesine dönmesi öykünün can alıcı noktası. Tek kişilik bir hayat kurma kararlılığını deprem travmasına bağlayarak Melisa Kesmez öykünün düğümüne eğlenceli bir çözüm buluyor. Yine de, evin babasının tüm bu olanlara gösterdiği tepkiler üzerinden başka ve daha acıklı bir hikâye daha okuyoruz: Sevgisini ifade edemese de sevdiği kadını, ailesini, yuvasını yavaş yavaş ve önlenemez bir şekilde kaybeden bir adam var. Evi ev yapan şeylerin bir bir eksilmesi sonunda çaresizlikle ve hırsla çadırı yerinden söken bir adam. Değişimin ve devamlılığın metaforu olarak çadır yahut nohut bir oda Kesmez’in öyküsünde yerini alıyor.

Teksesli Bir Anlatıcı



Bazen Bahar’ı benim gözümde kıymetli yapan unsurlardan biri de, öykülerin anlatıcıları her ne kadar ortak bir anlam dünyasından konuşuyorsa da, öykülerin konularının çok çeşitli, işlenen karakterlerin hayatın farklı kesimlerinden olmalarıydı. Bu durum kitaba bir ruh bütünlüğü yanında çokseslilik de getiriyordu. Fakat Nohut Oda’daki öykülerin anlatıcılarının hep aynı kişi olması, belirli bir kesim okuru “işte beni anlatıyor” diye sevindirebilecekken, daha geniş bir tecrübeyi kucaklamayı engelliyor. Bu anlatıcıyı Son Bir Çay öyküsünde olgunlaşamamış ve birey olamamış eski erkek arkadaşıyla olan ilişkisinde görüyoruz: Şehirli, eğitimli, duyarlı, fazla merhametli ve yanlış kararlar veriyor. Görüşürüz adlı öyküde pek seyrek görüştüğü babasıyla ilişkisini okuyoruz:Yine şehirli, eğitimli, duyarlı, çok üzgün, kararlarından şüphe duyuyor. Kalanlar’ın anlatıcısı da çok benzer özellikler gösteriyor. Bir yazarı en iyi bildiği, zihnine en rahat girdiği karakterleri anlattığı için eleştirmek anlamlı değil. Yine de bir önceki eserinde daha geniş bir yelpazeden, farklı duyarlıklardan karakterler ve anlatıcılar seçerek biz okurların tecrübesini geliştirmişken, bu eserde tekdüze kalmayı tercih ettiği için üzüldüğümüzü söylemeye hakkımız var sanırım.



Bu eleştiriyi haksız çıkaracak son bir öykü var Nohut Oda’da: "Kız Kardeşim Handan", müthiş bir öykü bu. Konusu, derdi, derinliği ve çözümüyle bu tek sesli öykü kitabını bambaşka bir sese büründürüyor. Kesmez’den daha nice böyle çarpıcı öyküler yazmasını bekliyoruz.

http://www.sabitfikir.com/elestiri/gi...

[Tuna Turan · Rating 4 out of 5]

Uzun zamandır okumak istediğim bir kitabın sırası şimdi gelmiş meğer. İçerisinde birbirinden güzel beş öykü barınıyor; Kalanlar, Son Bir Çay, Annemin Çadırı, Görüşürüz, Kız Kardeşim Handan.

Öykülerin hepsinde büyük bir yaşanmışlık söz konusu ve hepsinin dili aynı; hüzün. Bir kadın yüreğine oturan acıları daha nasıl tarif edebilirdi bilemiyorum. İtiraf etmem gerekir ki beklediğimden daha iyi bir kitaptı. Anlatılan hikâyeler direk kalbe işliyor. Son hikâyeyi bilerek sona bırakmış gibi geldi. İlk öykü ile bir tık, sonra bir tık, sonra bir tık derken son hikâye ile darbeyi indiriyor Melisa Kesmez.

[Burçin · Rating 5 out of 5]

Melisa Kesmez zaten kalemini beğendiğim ve kitaplarını merakla beklediğim yazarlardan biri. Nohut Oda'nın çıkacağını duyduğumda çok sevinmiş, ilk yorumları görünce beklentimi çoğaltmıştım. Ama kitabın her bir satırı değdi, beklentimi fazlasıyla karşıladı. Bence yazarın en iyi kitabı!
Bu kitap bu sene ödül almalı

[zeynep · Rating 5 out of 5]

“o gidince hayatlarınızın yabani bitkiler gibi yıllarca birbirine doğru büyüyüp iç içe geçtiği yeri, bu müşterek alandaki şahsi hikayeni, yani onun yanında seni de kaybediyordun.
...
birinin sen leb demeden leblebi diyecek olmasını kaybediyordun.”

bu alıntıya ne zaman rastlasam kalbim sızlıyordu, sonunda hikayenin tamamını okuyabildiğime sevindim❤️‍🩹

[zümra · Rating 5 out of 5]

"normal bir anneyi nakavt edecek onca yorgunluk, annemin ısırgan mizacına asla dokunmamıştı. bir gün bütün yaşam belirtileri en aza indiğinde, kalan son enerjisiyle yattığı yerden kalkıp, birinin canını sıkacak bir laf edip geri yatacaktı, biliyordum. içimizden birini son kez ısırmadan gitmeyecekti buralardan."

[Leyla · Rating 5 out of 5]

hüzünləndim, sevindim, darıxdım, gülümsədim, içim isindi.. bir-birindən gözəl 5 hekayə. kız kardeşim handan-ı bir ayrı sevdim.

[Cihan · Rating 5 out of 5]

Dürüst olayım, son zamanlarda okuduğum kitaplar bi tatsız geliyordu. Yani tatlı gelmiyordu, tatsızlığını ben kattım. Bunda benim modumun da etkisi vardır şüphesiz, okumak için okuyormuş hissi çökmüştü üzerime. Sonra, verdiğim son siparişten “Nohut Oda”ya uzandı elim. Sıralamamda başka bir sürü kitap varken onu okumak istedi canım. Nedeni sonradan belli oldu tabi. Şöyle özetleyeyim; çocukluğunuza, mazinize, eski kendinize çıktığınız yolculukta aldığınız tatlar olur ya. Böyle küçücük bir an bir şey çalınır ağzınıza, ya da kalbinize, ama ne tat. Böyle bir baş dönmesi, anılara karşı konulmaz bir yolculuk, unuttuğunuz ama anımsayınca sizi kendinize getiren o muhteşem tat.

Melisa Kesmez çokça karşılaşıp, ilk defa okuma fırsatı bulduğum yeni dönem Türk yazarlarından. Hayatı algılayışı, süzgecinden geçirişi ve bizlere ulaştırışına sağlık. O ne özel anlatımdır, o ne başka ve bir o kadar da ortak yaşanmışlıklardır. Okurken şunu düşündüm sıkça, bu cümleyi bu hisle ancak bir Türk yazar geçebilirdi zaten diye.

Kısa öyküler, ama her biri başka yerinizden yakalıyor. Hüzün teması baskın, baştan söyleyeyim. Ama bazen ona da ihtiyacımız olmuyor mu zaten? Özenle yazdım, yazmadan eksik kalacaktı zira. Okumanızı öneriyorum, hatta istiyorum. Böyle başka keşifler, çok keyifli kazanımlar demek.

[Aydeniz Avcı · Rating 4 out of 5]

Birbirinden güzel su gibi akan hikayeleriyle Melisa Kesmez ile tanışma kitabım oldu ,iyi ki de oldu.Çok naif bir kalem. Hayatın ta içinden bir duyguyu ,bir anı “evet tam da bu” dedirten betimlemelerini çok sevdim.

[zep · Rating 4 out of 5]

güzel yazıyo ama bir yerden sonra öyküler tanıdık geliyor ya