What do you think?
Rate this book
Dancing in Petersburg: The Memoirs of Kschessinska
Судьба знаменитой балерины, неповторимой и загадочной Матильды Кшесинской, подруги наследника престола и жены великого князя, не перестает привлекать к себе внимание. В мемуарах, которые она написала вместе с мужем, великим князем Андреем Владимировичем, Кшесинская знакомит с семейными преданиями и рассказывает о наиболее ярких эпизодах своей творческой судьбы в России и в эмиграции.
272 pages, Hardcover
Published August 21, 1977
11 people are currently reading
234 people want to read
About the author
Mathilde Kschessinska
1 book3 followersMathilde Kschessinska, Kschessinska also spelled Kshessinska, Russian in full Mathilda-Maria Feliksovna Kshesinskaya (born August 19 [August 31, New Style], 1872, Ligovo, near Peterhof, Russia—died December 7, 1971, Paris, France), prima ballerina assoluta of the Imperial Russian Ballet and the first Russian dancer to master 32 consecutive fouettés en tournant (“whipped turns” done in place and on one leg), a feat previously performed only by Italian dancers and considered in that era the supreme achievement in dance technique.
Kschessinska studied under Christian Johansson and Enrico Cecchetti at the Imperial Ballet School in St. Petersburg, graduated in 1890, and joined the Mariinsky Theatre. In 1895 she became prima ballerina assoluta, a title awarded by the Imperial Ballet to only one other dancer, the Italian Pierina Legnani. Kschessinska interpreted major roles in Cinderella, La Sylphide, Esmeralda, The Nutcracker, and The Sleeping Beauty. In 1911 she danced in London with Vaslav Nijinsky in Swan Lake for Serge Diaghilev’s Ballets Russes.
Kschessinska was a close friend of both Nicholas II, who was executed in 1918, and his cousin the grand duke André, whom she married in 1921. She left Russia in 1920 and, for 30 years, taught in Paris; her pupils included Tatiana Riabouchinska and Margot Fonteyn. Her autobiography is Souvenirs de la Kschessinska (1960; Dancing in Petersburg: The Memoirs of Kschessinska.
Kschessinska studied under Christian Johansson and Enrico Cecchetti at the Imperial Ballet School in St. Petersburg, graduated in 1890, and joined the Mariinsky Theatre. In 1895 she became prima ballerina assoluta, a title awarded by the Imperial Ballet to only one other dancer, the Italian Pierina Legnani. Kschessinska interpreted major roles in Cinderella, La Sylphide, Esmeralda, The Nutcracker, and The Sleeping Beauty. In 1911 she danced in London with Vaslav Nijinsky in Swan Lake for Serge Diaghilev’s Ballets Russes.
Kschessinska was a close friend of both Nicholas II, who was executed in 1918, and his cousin the grand duke André, whom she married in 1921. She left Russia in 1920 and, for 30 years, taught in Paris; her pupils included Tatiana Riabouchinska and Margot Fonteyn. Her autobiography is Souvenirs de la Kschessinska (1960; Dancing in Petersburg: The Memoirs of Kschessinska.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
July 11, 2021
Really unique memoir, from the famous prima ballerina of the Imperial Theatre and mistress of the yet unmarried future Tsar Nicholas II. Particularly interesting were the parts describing Mathilde’s involvement with the Romanov family and her horrific flight from Russia during the 1917 Revolution and subsequent civil war.
November 29, 2009
I have never before read a memoir where the writer thought so highly of herself. Because of that, some parts have to be taken with a grain of salt (or two), but it was overall an interesting and amusing read. She was a very passionate woman and it translates in her writing. I especially enjoyed her anecdotes about the Imperial Ballet and the ballets she danced. But it's a book that's very difficult to find and tends to be expensive, so I only recommend it to people who are really, really interested in Kschessinska -- the parts where she mentions her life in Russia or the Romanovs have all been cited in other books, especially in her biography by Coryne Hall, which is excellent.
April 29, 2012
I wanted to read this after I read the historical fiction book The True Memoirs of Little K. I got curious about Mathilde's real personality because she seemed to come off as full of herself in the fictionalized story. But it was fiction mostly, so I figured I should read her actual memoirs. WOW!
I got a kick out of her. I did laugh quite a bit at her vanity, but it was refreshing. She truly was an opportunist and used her dance skills and persona to elevate herself.
Overall, this memoir was great. I had a difficult time putting it down. The translation was wonderful; the story just flowed. Highly recommended.
I got a kick out of her. I did laugh quite a bit at her vanity, but it was refreshing. She truly was an opportunist and used her dance skills and persona to elevate herself.
Overall, this memoir was great. I had a difficult time putting it down. The translation was wonderful; the story just flowed. Highly recommended.
June 4, 2020
Po tę książkę chciałam sięgnąć, ponieważ przeczytałam wcześniej "Prawdziwe wspomnienia Mali K" Adrienne Sharp i zainteresowała mnie postać Krzesińskiej. Liczyłam na bogatą autobiografię jednej z najlepszych balerin świata a dostałam....zbiór plotek, romansów, intryg, roztkliwiania się nad bzdurami, które z upływem czasu straciły na znaczeniu, podlany samouwielbieniem Autorki.
"Samochwała w kącie stała
I wciąż tak opowiadała:
Zdolna jestem niesłychanie,
Najpiękniejsze mam ubranie, " - ten wiersz tłukł mi się w głowie przez cały czas czytania i on najlepiej odzwierciedla charakter i zamysł Autorki co do tego pamiętnika. Zawsze była najlepsza, każdy występ kończył się sukcesem i pochlebnymi recenzjami, miała najlepszą technikę, najładniejsze stroje, najprzystojniejszych adoratorów, najlepiej ustosunkowanych przyjaciół, wszyscy ją podziwiali i jej zazdrościli. jeśli ktoś uważał inaczej był po prostu zazdrosny, złośliwy lub niesprawiedliwy......bla, bla, bla i tak 300 stron w ten deseń. Wynika z tego, że megalomania Artystki była większa niż jej kariera.
Tytułowy romans z carem zajmuje ok. 1/3 książki i dla czytelnika jest bardziej przyjaźnią, zażyłą znajomością niż związkiem opartym na seksualności czy namiętności, ponieważ tak przedstawia to Autorka. Paradoks polega na tym, ze romans ten jest potwierdzony przez historyków jako autentyczny, natomiast fakt ojcostwa syna Artystki, który Ona w niniejszej książce podaje jako prawdę, jest do tej pory przez historyków podważany i uznawany za niewiarygodny.
Styl książki też pozostawia wiele do życzenia: oprócz laurki pod własnym adresem, Autorka często myli nazwiska osób, o których pisze - nie wiem czy to kwestia niedbałej korekty, czy zabieg Autorki, w kilku miejscach książki powtarza te same fakty dotyczące opisywanych osób, które podawała już wcześniej, dowcipy czy sytuacje, które uważała za zabawne, były tak opisane, ze w ogóle nie śmieszyły czytelnika. Dodatkowo Autorka opisując tę samą sytuację w różnych miejscach książki, za każdym razem ma inne zdanie np. ślub cara i Alicji Heskiej.
Najbardziej żenujące były według mnie fragmenty, w których za wszelką cenę chciała udowodnić jaka jest wspaniała i utalentowana, dowodząc, że tańczyła równie niezrównanie w wieku lat dwudziestu jak i sześćdziesięciu. Albo przechwalała się swoją wyjątkowa inteligencją i erudycją, która zawsze robiła wrażenie na rozmówcach, podczas gdy jej książka dowodzi czegoś dokładnie odwrotnego.
Książka nie ma żadnej wartości dotyczącej rozwoju baletu: bo baletu tu prawie nie ma, oprócz informacji w czym wystąpiła i że odniosła sukces czytelnik ma wrażenie, że kiedy baletnice ćwiczyły, doskonaliły technikę, przełamywały własne ograniczenia Ona romansowała, jadała wystawne kolacje, podlane najlepszym winem, albo podróżowała, a talent i umiejętności same na nią czarodziejsko spływały. Pod względem historii Rosji czy historii świata też niczego ta pozycja nie wnosi, bo Krzesińska zamiast na życiu w czasie ostatnich lat caratu skupiała się raczej na takich nieistotnych szczegółach jak porcelana z jakiej zrobiono filiżankę, w której właśnie podano herbatę, czy na tym która uczestniczka kolacji miała droższą i ozdobniejszą biżuterię, albo czy toaleta innej damy była strojniejsza od jej ubrania. Oczywiście to zawsze ona była najlepiej, najstosowniej i z najwyższą klasą ubrana, umalowana, miała najodpowiedniejszą biżuterię i nienaganne maniery, czego nie omieszkała za każdym razem podkreślić. Poza tym jej świadectwa historyczne przemian w Rosji w czasie rewolucji a następnie dwóch wojen również nic nie wnoszą, bo przewrót przeżyła z dala od Moskwy i Petersburga, w regionie spokojnym i w jej życiu niewiele się zmieniło oprócz tego, że zabrano jej dom i straciła kosztowności i to była dla Niej niewyobrażalna tragedia podczas gdy jej rodacy cierpieli głód, prześladowania i tracili życie, w czasie 1 wojny wyjechała za granicę gdzie występowała oczywiście z wielkimi sukcesami lub ewentualnie kupowała kolejne domy, a w czasie II wojny światowej co prawda trochę los ją doświadczył, ale zawsze znalazł się jakiś usłużny przyjaciel, który jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wybawiał ją i jej najbliższych z każdego kłopotu. Cały czas miałam nieodparte wrażenie, jakby Ona przez wszystkie złe doświadczenia i okropności na świecie przechodziła kolokwialnie mówiąc "suchą stopą", a jej największą tragedią życiową była niespełniona miłość do Cara Mikołaja II. Uważam, że napisała te wspomnienia żeby podreperować swój nadszarpnięty budżet, kiedy jej nazwisko już się trochę przykurzyło, a jej sława lekko zbladła, nadała im chwytliwy tytuł rodem z dzisiejszych magazynów plotkarskich, których dziś zapewne byłaby czołową gwiazdą żeby zachęcić do kupna, ale wszystko wyszło mierne i nijakie. Mimo niewątpliwie wielkiego talentu tanecznego ukazała siebie jako plastikową, pustą lalę, przywiązującą wagę do plotek, których rozpamiętywanie stało się treścią tej publikacji, ale które z upływem lat kompletnie tracą na znaczeniu i niczego nie wnoszą.
Zdecydowanie nie polecam czytać tego wybitnie miernego pamiętniczka, szkoda czasu i energii.
"Samochwała w kącie stała
I wciąż tak opowiadała:
Zdolna jestem niesłychanie,
Najpiękniejsze mam ubranie, " - ten wiersz tłukł mi się w głowie przez cały czas czytania i on najlepiej odzwierciedla charakter i zamysł Autorki co do tego pamiętnika. Zawsze była najlepsza, każdy występ kończył się sukcesem i pochlebnymi recenzjami, miała najlepszą technikę, najładniejsze stroje, najprzystojniejszych adoratorów, najlepiej ustosunkowanych przyjaciół, wszyscy ją podziwiali i jej zazdrościli. jeśli ktoś uważał inaczej był po prostu zazdrosny, złośliwy lub niesprawiedliwy......bla, bla, bla i tak 300 stron w ten deseń. Wynika z tego, że megalomania Artystki była większa niż jej kariera.
Tytułowy romans z carem zajmuje ok. 1/3 książki i dla czytelnika jest bardziej przyjaźnią, zażyłą znajomością niż związkiem opartym na seksualności czy namiętności, ponieważ tak przedstawia to Autorka. Paradoks polega na tym, ze romans ten jest potwierdzony przez historyków jako autentyczny, natomiast fakt ojcostwa syna Artystki, który Ona w niniejszej książce podaje jako prawdę, jest do tej pory przez historyków podważany i uznawany za niewiarygodny.
Styl książki też pozostawia wiele do życzenia: oprócz laurki pod własnym adresem, Autorka często myli nazwiska osób, o których pisze - nie wiem czy to kwestia niedbałej korekty, czy zabieg Autorki, w kilku miejscach książki powtarza te same fakty dotyczące opisywanych osób, które podawała już wcześniej, dowcipy czy sytuacje, które uważała za zabawne, były tak opisane, ze w ogóle nie śmieszyły czytelnika. Dodatkowo Autorka opisując tę samą sytuację w różnych miejscach książki, za każdym razem ma inne zdanie np. ślub cara i Alicji Heskiej.
Najbardziej żenujące były według mnie fragmenty, w których za wszelką cenę chciała udowodnić jaka jest wspaniała i utalentowana, dowodząc, że tańczyła równie niezrównanie w wieku lat dwudziestu jak i sześćdziesięciu. Albo przechwalała się swoją wyjątkowa inteligencją i erudycją, która zawsze robiła wrażenie na rozmówcach, podczas gdy jej książka dowodzi czegoś dokładnie odwrotnego.
Książka nie ma żadnej wartości dotyczącej rozwoju baletu: bo baletu tu prawie nie ma, oprócz informacji w czym wystąpiła i że odniosła sukces czytelnik ma wrażenie, że kiedy baletnice ćwiczyły, doskonaliły technikę, przełamywały własne ograniczenia Ona romansowała, jadała wystawne kolacje, podlane najlepszym winem, albo podróżowała, a talent i umiejętności same na nią czarodziejsko spływały. Pod względem historii Rosji czy historii świata też niczego ta pozycja nie wnosi, bo Krzesińska zamiast na życiu w czasie ostatnich lat caratu skupiała się raczej na takich nieistotnych szczegółach jak porcelana z jakiej zrobiono filiżankę, w której właśnie podano herbatę, czy na tym która uczestniczka kolacji miała droższą i ozdobniejszą biżuterię, albo czy toaleta innej damy była strojniejsza od jej ubrania. Oczywiście to zawsze ona była najlepiej, najstosowniej i z najwyższą klasą ubrana, umalowana, miała najodpowiedniejszą biżuterię i nienaganne maniery, czego nie omieszkała za każdym razem podkreślić. Poza tym jej świadectwa historyczne przemian w Rosji w czasie rewolucji a następnie dwóch wojen również nic nie wnoszą, bo przewrót przeżyła z dala od Moskwy i Petersburga, w regionie spokojnym i w jej życiu niewiele się zmieniło oprócz tego, że zabrano jej dom i straciła kosztowności i to była dla Niej niewyobrażalna tragedia podczas gdy jej rodacy cierpieli głód, prześladowania i tracili życie, w czasie 1 wojny wyjechała za granicę gdzie występowała oczywiście z wielkimi sukcesami lub ewentualnie kupowała kolejne domy, a w czasie II wojny światowej co prawda trochę los ją doświadczył, ale zawsze znalazł się jakiś usłużny przyjaciel, który jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wybawiał ją i jej najbliższych z każdego kłopotu. Cały czas miałam nieodparte wrażenie, jakby Ona przez wszystkie złe doświadczenia i okropności na świecie przechodziła kolokwialnie mówiąc "suchą stopą", a jej największą tragedią życiową była niespełniona miłość do Cara Mikołaja II. Uważam, że napisała te wspomnienia żeby podreperować swój nadszarpnięty budżet, kiedy jej nazwisko już się trochę przykurzyło, a jej sława lekko zbladła, nadała im chwytliwy tytuł rodem z dzisiejszych magazynów plotkarskich, których dziś zapewne byłaby czołową gwiazdą żeby zachęcić do kupna, ale wszystko wyszło mierne i nijakie. Mimo niewątpliwie wielkiego talentu tanecznego ukazała siebie jako plastikową, pustą lalę, przywiązującą wagę do plotek, których rozpamiętywanie stało się treścią tej publikacji, ale które z upływem lat kompletnie tracą na znaczeniu i niczego nie wnoszą.
Zdecydowanie nie polecam czytać tego wybitnie miernego pamiętniczka, szkoda czasu i energii.
July 21, 2024
Memoirs of the famous Russian ballerina. I was interested in this book not because I liked her or Russian ballet overall (quite the opposite, actually) but because I knew that her life was associated with some remarkable historical events and public figures from an important time period. Ironically, the first thing I had in mind hearing her name was not her personality but her famous mansion, “Особняк Кшесинской,” which became the headquarters of Bolsheviks in 1917. I did not know much about it, though. Besides, I’ve just finished the memoirs of a Russian opera singer, Галина Вишневская, and was pleasantly surprised by their contents and quality, so I hoped I might discover something interesting here as well.
Hell, no )). This was one of the most unpleasant and boring memoirs I have ever read )). Матильда Кшесинская was a narcissistic, vain, self-absorbed person, and her memoirs are dedicated mostly to her “successful success” in ballet (really, “имела успех” — one of the most common phrases in the book, and it’s always about her, of course), her connections and jolly pastime with various Russian aristocrats (preferably from the emperor’s family), and her immense treasure trove (a huge collection of various highly precious decorations, jewelry, trinkets, etc., plus mansions and villas, plus endless “gifts,” and so on). She was definitely not stupid (I suppose she was even quite sharp and a skilled manager, communicator, and intriguer) but her narration leaves an impression of a person with chicken brains. And honestly, looking at her lifestyle and all this senseless accumulation of valuables, which was shared by all the Russian “elite” at the time, I felt a surge of “class hatred” and understood perfectly why this country became infested and easily occupied by the most radical Leftists who had risen to power under the motto “to take everything away and divide equally.” Reading about Матильда Кшесинская, her lifestyle, and her social circle was a useful lesson about how imperial Russia was rotten from above.
In this context, it was very interesting to learn about the place of the ballet in this country (which is quite relevant for our time as well, I think). Матильда Кшесинская became part of the elite not only because she belonged to an aristocratic family and was a talented dancer. No, if you look closely at her memoirs, you understand perfectly that Russian ballet was always THE MOST patronized area of culture in Russia. Patronized at the highest levels. You can see that starting from a very young age, any promising ballet dancer was already considered part of the elite, and these dancers (mostly girls and women, of course) had close contact with the emperor, his family, and all the top rich and influential people of the country. Emperors came to their performances (and even rehearsals) regularly and talked to them “behind the curtains” as friends, they received precious “gifts” routinely (and often even as a normal part of their career), and many of them became lovers and/or wives of these “top rich and influential people,” being automatically included in the very structure of the Russian aristocracy just because they represented the most important area of Russian culture. (Well, that’s how Матильда Кшесинская became the lover of The Heir, i.e., Николай II before he was coronated, and later a lover and a wife of several other members of the emperor’s family.) Russian ballet was always generously (if not “lavishly”) financed by the Russian government at all official and unofficial levels, and no other area of Russian culture was such a “golden egg” for talented people. It’s no wonder that Матильда Кшесинская always talks about her ballet career as “service” (“служба”) rather than “job,” “work,” “vocation,” etc. It was indeed a service to the state and to the emperor in the first place, the most prestigious and visible “export product” of the Russian culture. I really don’t think that much changed in this regard in the USSR and in modern Russia.
Otherwise, the memoirs did not look interesting and sincere to me, and it’s difficult to find something “nourishing” here even from the historical point of view, including the most turbulent years of the Russian revolution and forced emigration of Матильда Кшесинская. Maybe they have their value for people who understand and love ballet, but it was definitely not my cup of tea.
The only really interesting thing I learned from the book about the ballet was this:
“В нашем балетном мире происходит нечто подобное тому, что происходит в эмиграции, где присваивают себе, без всякого на то права, титул графа или князя, а военные непременно чин генерала.
Так и в балетном мире многие танцовщицы присваивают себе звание «балерины», а иногда и «прима-балерины», не имея на то никакого права.
Арнольд Хаскелл в своей книге «Балетомания» отмечает злоупотребление званиями «балерины» и «прима-балерины», которые имели в России совершенно точное и определенное значение и давались балетным артисткам в ограниченном числе. Балерин было не более пяти-шести, тогда как генералов сколько угодно, а прима-балерина была одна – М. Ф. Кшесинская.
И это совершенно верно, в России балетные артистки обозначались точно, согласно распоряжениям Дирекции Императорских театров, по категориям, начиная с кордебалета, затем шли корифейки, танцовщицы 2-го, потом 1-го разряда, далее шли солистки и, наконец, балерины, число которых было очень ограниченное, не более пяти-шести одновременно.
После того как я уже была несколько лет «балериной» и получила почетное звание «заслуженной артистки Императорских театров», я стала «прима-балерина», то есть первая среди балерин. Больше никто этого звания не получал, я была единственной и последней.
Кроме меня звание балерины было присвоено Преображенской, Трефиловой, Седовой и Карсавиной.”
Hell, no )). This was one of the most unpleasant and boring memoirs I have ever read )). Матильда Кшесинская was a narcissistic, vain, self-absorbed person, and her memoirs are dedicated mostly to her “successful success” in ballet (really, “имела успех” — one of the most common phrases in the book, and it’s always about her, of course), her connections and jolly pastime with various Russian aristocrats (preferably from the emperor’s family), and her immense treasure trove (a huge collection of various highly precious decorations, jewelry, trinkets, etc., plus mansions and villas, plus endless “gifts,” and so on). She was definitely not stupid (I suppose she was even quite sharp and a skilled manager, communicator, and intriguer) but her narration leaves an impression of a person with chicken brains. And honestly, looking at her lifestyle and all this senseless accumulation of valuables, which was shared by all the Russian “elite” at the time, I felt a surge of “class hatred” and understood perfectly why this country became infested and easily occupied by the most radical Leftists who had risen to power under the motto “to take everything away and divide equally.” Reading about Матильда Кшесинская, her lifestyle, and her social circle was a useful lesson about how imperial Russia was rotten from above.
In this context, it was very interesting to learn about the place of the ballet in this country (which is quite relevant for our time as well, I think). Матильда Кшесинская became part of the elite not only because she belonged to an aristocratic family and was a talented dancer. No, if you look closely at her memoirs, you understand perfectly that Russian ballet was always THE MOST patronized area of culture in Russia. Patronized at the highest levels. You can see that starting from a very young age, any promising ballet dancer was already considered part of the elite, and these dancers (mostly girls and women, of course) had close contact with the emperor, his family, and all the top rich and influential people of the country. Emperors came to their performances (and even rehearsals) regularly and talked to them “behind the curtains” as friends, they received precious “gifts” routinely (and often even as a normal part of their career), and many of them became lovers and/or wives of these “top rich and influential people,” being automatically included in the very structure of the Russian aristocracy just because they represented the most important area of Russian culture. (Well, that’s how Матильда Кшесинская became the lover of The Heir, i.e., Николай II before he was coronated, and later a lover and a wife of several other members of the emperor’s family.) Russian ballet was always generously (if not “lavishly”) financed by the Russian government at all official and unofficial levels, and no other area of Russian culture was such a “golden egg” for talented people. It’s no wonder that Матильда Кшесинская always talks about her ballet career as “service” (“служба”) rather than “job,” “work,” “vocation,” etc. It was indeed a service to the state and to the emperor in the first place, the most prestigious and visible “export product” of the Russian culture. I really don’t think that much changed in this regard in the USSR and in modern Russia.
Otherwise, the memoirs did not look interesting and sincere to me, and it’s difficult to find something “nourishing” here even from the historical point of view, including the most turbulent years of the Russian revolution and forced emigration of Матильда Кшесинская. Maybe they have their value for people who understand and love ballet, but it was definitely not my cup of tea.
The only really interesting thing I learned from the book about the ballet was this:
“В нашем балетном мире происходит нечто подобное тому, что происходит в эмиграции, где присваивают себе, без всякого на то права, титул графа или князя, а военные непременно чин генерала.
Так и в балетном мире многие танцовщицы присваивают себе звание «балерины», а иногда и «прима-балерины», не имея на то никакого права.
Арнольд Хаскелл в своей книге «Балетомания» отмечает злоупотребление званиями «балерины» и «прима-балерины», которые имели в России совершенно точное и определенное значение и давались балетным артисткам в ограниченном числе. Балерин было не более пяти-шести, тогда как генералов сколько угодно, а прима-балерина была одна – М. Ф. Кшесинская.
И это совершенно верно, в России балетные артистки обозначались точно, согласно распоряжениям Дирекции Императорских театров, по категориям, начиная с кордебалета, затем шли корифейки, танцовщицы 2-го, потом 1-го разряда, далее шли солистки и, наконец, балерины, число которых было очень ограниченное, не более пяти-шести одновременно.
После того как я уже была несколько лет «балериной» и получила почетное звание «заслуженной артистки Императорских театров», я стала «прима-балерина», то есть первая среди балерин. Больше никто этого звания не получал, я была единственной и последней.
Кроме меня звание балерины было присвоено Преображенской, Трефиловой, Седовой и Карсавиной.”
October 2, 2017
"Когда я выходила на сцену, моё сердце прыгало, я знала, что буду иметь успех, и была бесконечно счастлива танцевать перед Государем. Когда после окончания "Русской" меня стали вызывать, моему счастью и радости не было пределов.
После спектакля, когда Ники отъезжал от театра, он смотрел в окно моей уборной, где я стояла, как стояла двадцать лет тому назад молоденькой девочкой, а он Царевичем - теперь Император самой могущественной страны мира...
Мой большой и старый друг Иван Орлов подошёл потом к окну моей уборной и, радуясь моему успеху, сказал мне: "Браво, браво, Малечка. - По старой дружбе он имел право меня так называть. - Какой молодец, в присутствии Государя Императора сорвать такой успех, браво, браво."
После спектакля, когда Ники отъезжал от театра, он смотрел в окно моей уборной, где я стояла, как стояла двадцать лет тому назад молоденькой девочкой, а он Царевичем - теперь Император самой могущественной страны мира...
Мой большой и старый друг Иван Орлов подошёл потом к окну моей уборной и, радуясь моему успеху, сказал мне: "Браво, браво, Малечка. - По старой дружбе он имел право меня так называть. - Какой молодец, в присутствии Государя Императора сорвать такой успех, браво, браво."
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 7, 2024
Интересно, пожалуй, для любителей подробных биографий, историков или великих ценителей балета. Самые интересные части - это части, посвященные эмиграции. А в основном книга в стиле "где я была и что я ела".
March 28, 2025
Fascinating...Compelling...Witness the Extraordinary Life of This Splendid Prima Ballerina, Major Star in The End of Russian 19th Century and Early 50 20th Century years. Her Love to The Last Tsar is quite moving...
February 25, 2017
Очень однообразные и полные самолюбования.
November 28, 2020
Infinitely more interesting than anything a fiction writer could write. Very relatable heroine, very dramatic life.
April 5, 2013
As someone who is very interested in Russian history, I was very excited to read this book. I've been to St. Petersburg, visited the Kschessinka mansion (now The State Museum of Russian Political History), and was very interested to hear more about Mathilde's life in her own words.
However, I was disappointed reading these memoirs. She goes into very little detail about her time with the future Tsar Nicholas II and, as I felt while reading, is quite insincere when describing relationships with other dancers. From research, it seems clear that she was very competitive and her interactions with other dancers in the ballet were tenser than she lets on here. It was also very frustrating reading time and time again about her exploitation of her relationship with the Romanov family. She used this to get ahead, to say the least. I can agree with another reviewer in saying that she comes off as very vain and superficial.
Her depiction of Revolutionary Russia (and then Russia in civil war) is largely limited to her shuffles between locations and is concluded with her emigration. Again, somewhat disappointing. After that section, though, I did enjoy reading about her time spent as a ballet school instructor. The amount of passion she had for dance is very obvious.
Overall, this is a book better read by lovers of the ballet than for Russian history enthusiasts such as myself.
However, I was disappointed reading these memoirs. She goes into very little detail about her time with the future Tsar Nicholas II and, as I felt while reading, is quite insincere when describing relationships with other dancers. From research, it seems clear that she was very competitive and her interactions with other dancers in the ballet were tenser than she lets on here. It was also very frustrating reading time and time again about her exploitation of her relationship with the Romanov family. She used this to get ahead, to say the least. I can agree with another reviewer in saying that she comes off as very vain and superficial.
Her depiction of Revolutionary Russia (and then Russia in civil war) is largely limited to her shuffles between locations and is concluded with her emigration. Again, somewhat disappointing. After that section, though, I did enjoy reading about her time spent as a ballet school instructor. The amount of passion she had for dance is very obvious.
Overall, this is a book better read by lovers of the ballet than for Russian history enthusiasts such as myself.
May 16, 2015
This is an interesting book, but I have to say that the author comes off as nothing less than hell on wheels if you read between the lines. Probably an excellent dancer, Kschessinska achieved all manner of benefits in imperial Russia by becoming the mistress of the as yet uncrowned and married Nicholas II. She later became the mistress of two of his cousins at the same time. These relationships gave her leverage in the world of the imperial Russian ballet. She never hesitated to seek intervention from Emperor Nicholas II himself if she felt she needed something, be it a role in a ballet or a son legitimized. The memoirs detail Kschessinska's various performances, unending self-praise followed by catty comments of long dead rivals who just could never make it to her standards. Pity. The revolution led to Kschessinska to make some hard choices. Though pleading poverty on every page, she still manages to live the high life in style in Paris. Eventually she married one of Nicholas' cousins and became a sort of Grand Duchess. Her final years were spent running a ballet school in France, due in large part to her poor luck at the gambling tables of Monte Carlo. Her former Grand Duke husband ended up being supported by this troublesome figure in Russian cultural figure.
May 24, 2022
I'm very interested in Russian Imperial history and the Russian Revolution and the name of Mathilde Kschessinska had appeared when I had read about Tsar Nicholas II.
Mathilde Kschessinska was the Prima Ballerina with the Russian Imperial Theatre. While the Tsar Nicholas II was still the Tsarevich, she developed a relationship with him until he married Empress Alexandra.
Following this love affair she went on to have a relationship with both Grand Duke Sergei Mikhailovich and Grand Duke Andrei Vladimirovich (who she later married after fleeing Russia to Paris).
Kschessinska is most definitely a colourful character. Although she wrote her memoirs in quite a modest tone, you can still sense her self-assurance and pride seeping through when she lists numerous positive reviews and dealings with the Imperial Family.
I think that she was definitely reserved when writing these, making sure that she was portrayed in a positive light even in times when that might not have been the most accurate account.
However, ignoring any personal opinions on Kschessinska, there is no doubt that this memoir is written with grace and eloquence. Her descriptions of pre-revolution Russia was beautifully moving in deep nostalgia and I found it very emotional.
Mathilde Kschessinska was the Prima Ballerina with the Russian Imperial Theatre. While the Tsar Nicholas II was still the Tsarevich, she developed a relationship with him until he married Empress Alexandra.
Following this love affair she went on to have a relationship with both Grand Duke Sergei Mikhailovich and Grand Duke Andrei Vladimirovich (who she later married after fleeing Russia to Paris).
Kschessinska is most definitely a colourful character. Although she wrote her memoirs in quite a modest tone, you can still sense her self-assurance and pride seeping through when she lists numerous positive reviews and dealings with the Imperial Family.
I think that she was definitely reserved when writing these, making sure that she was portrayed in a positive light even in times when that might not have been the most accurate account.
However, ignoring any personal opinions on Kschessinska, there is no doubt that this memoir is written with grace and eloquence. Her descriptions of pre-revolution Russia was beautifully moving in deep nostalgia and I found it very emotional.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews