What do you think?
Rate this book
Apple and Knife
Inspired by horror fiction, myths and fairy tales, Apple and Knife is an unsettling ride that swerves into the supernatural to explore the dangers and power of occupying a female body in today’s world. These stories set in the Indonesian everyday – in corporate boardrooms, shanty towns, on dangdut stages – reveal a soupy otherworld stewing just beneath the surface.
This is subversive feminist horror at its best, where men and women alike are arbiters of fear, and where revenge is sometimes sweetest when delivered from the grave. Dark, humorous, and vividly realised, Intan Paramaditha’s stories speak of distinctive aspects of women’s lives and peel off the myths surrounding them.
This is subversive feminist horror at its best, where men and women alike are arbiters of fear, and where revenge is sometimes sweetest when delivered from the grave. Dark, humorous, and vividly realised, Intan Paramaditha’s stories speak of distinctive aspects of women’s lives and peel off the myths surrounding them.
Kindle Edition
First published March 1, 2018
About the author
Intan Paramaditha
21 books237 followersIntan Paramaditha menulis buku Sihir Perempuan, kumpulan cerita pendek yang masuk lima besar Khatulistiwa Literary Award pada tahun 2005; Kumpulan Budak Setan (2010), sebuah tribut untuk penulis horor Abdullah Harahap yang ditulis bersama Eka Kurniawan dan Ugoran Prasad; naskah drama Goyang Penasaran (Intan Paramaditha & Naomi Srikandi, ed, KPG 2013), diadaptasi dari cerpennya dan dipentaskan oleh Teater Garasi di Yogyakarta dan Teater Salihara, Jakarta. Ia mendapat penghargaan sebagai cerpenis terbaik Kompas 2013 lewat cerpen "Klub Solidaritas Suami Hilang." Pada tahun 2017 ia menerbitkan Gentayangan: Pilih Sendiri Petualangan Sepatu Merahmu, novel dengan alur beragam yang terpilih sebagai karya sastra bidang prosa terbaik pilihan Tempo 2017. Karyanya telah diterjemahkan ke dalam bahasa Inggris dan diterbitkan Harvill Secker (Penguin Random House UK) dengan judul Apple and Knife dan The Wandering.
Intan Paramaditha juga seorang akademisi, banyak menulis tentang gender dan seksualitas serta kajian budaya, khususnya film. Ia mendapat gelar doktor dalam bidang Kajian Sinema dari New York University setelah sebelumnya mendalami sastra Inggris di Universitas Indonesia dan University of California San Diego. Saat ini ia tinggal di Sydney dan mengajar Kajian Media dan Film di Macquarie University.
Intan Paramaditha juga seorang akademisi, banyak menulis tentang gender dan seksualitas serta kajian budaya, khususnya film. Ia mendapat gelar doktor dalam bidang Kajian Sinema dari New York University setelah sebelumnya mendalami sastra Inggris di Universitas Indonesia dan University of California San Diego. Saat ini ia tinggal di Sydney dan mengajar Kajian Media dan Film di Macquarie University.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 241 reviews
October 4, 2018
(3.5) The macabre stories in Apple & Knife are inspired by fairytales, ghost stories, Indonesian folklore and, occasionally, real events. If you liked The Doll's Alphabet, Her Body and Other Parties or Angela Carter's short fiction, you'll probably enjoy this: it's been described as 'feminist horror' and focuses either on female experiences, or on horrible men getting their comeuppance from gleefully villainous women. As first stories so often do, 'The Blind Woman Without a Toe' sets the tone: it's a version of 'Cinderella' told from the perspective of an ugly sister, and explores what becomes of the characters after the traditional tale's 'happily ever after'. Standouts are 'Beauty and the Seventh Dwarf', the most grotesque of the lot, in which a man discovers his lucrative new job involves acting out a rape fantasy with a disfigured woman, and 'Vampire', brief but stunningly, vividly written.
The stories are typically about 10 pages long: not quite long enough, in my view, to accommodate the ambition of their concepts. 'Doors' is a good example of the collection's weaknesses: the characters are well-drawn and the exposition is intriguing, but the 'doors' metaphor feels crowbarred in, and I still don't really understand what happened to Bambang. 'The Obsessive Twist' and 'A Single Firefly, a Thousand Rats' read like epics crammed uncomfortably into small spaces, and as a result seem somewhat disjointed. Overall, this is one of those debuts that show promise but lack polish: I didn't love it but I'll be keeping an eye out for more from Paramaditha. I'm rounding the rating up for that, and because it's interesting to read fiction of this sort from an Indonesian author, referencing folk tales, customs and mythical figures many western readers won't be familiar with.
TinyLetter | Twitter | Instagram | Tumblr
The stories are typically about 10 pages long: not quite long enough, in my view, to accommodate the ambition of their concepts. 'Doors' is a good example of the collection's weaknesses: the characters are well-drawn and the exposition is intriguing, but the 'doors' metaphor feels crowbarred in, and I still don't really understand what happened to Bambang. 'The Obsessive Twist' and 'A Single Firefly, a Thousand Rats' read like epics crammed uncomfortably into small spaces, and as a result seem somewhat disjointed. Overall, this is one of those debuts that show promise but lack polish: I didn't love it but I'll be keeping an eye out for more from Paramaditha. I'm rounding the rating up for that, and because it's interesting to read fiction of this sort from an Indonesian author, referencing folk tales, customs and mythical figures many western readers won't be familiar with.
TinyLetter | Twitter | Instagram | Tumblr
February 20, 2024
Unsettling and at times gruesome stories about disobedient women, all based on folklore, real stories (i.e., Maxime Du Camp's trip to Egypt to take photographs), and fairy tales. Most of the stories have a Kenzaburō Ōe-tinted filter to them that makes you feel dirty and all wrong after reading them, maybe because of the topics picked: talking about periods as something unclean, promiscuous women being shamed, vengeance, cheating, violent consensual non-consent plays, etc.
The book is tagged as horror and I don't know how accurate that is, but many of the stories were horrifying or had very dark anti-climactic endings (i.e., The Porcelain Doll, The Obsessive Twist, andScream in a Bottle). But you sort of get used to expecting the unexpected and the twist as the end (for the stories that had a twist) did not really get you. I also feel that the stories and the ideas were brutally good but there was something that kept them from shining, maybe it was the writing? The dialogue? I found they were slow to get started, then they dragged, and then they ended with a boom, but I never quite managed to empathize with the characters.
This aaall being said, my fave stories were Beauty and the Seventh Dwarf (this one was wrong and deranged but the ending got me), The Obsessive Twist (angry women anyone?), and Kuchuk Hanem (about an Egyptian 'learned woman' aka a prostitute, it's got the great line: ‘I don’t confuse my heart and my cunt.’). Others like A Single Firefly, a Thousand Rats, Apple and Knife (why is it that the title story is always mediocre in collections? lol), or The Well were a bit confusing? I didn't quite get their point or have a good grasp of the plot.
Fave bits:
(Blood)
‘A woman’s voice can tempt. It can invite fornication.’
‘What’s fornication?’
‘What’s between your thighs is a treasure. Don’t sit with your legs open.’
‘Why?’
‘Many desire it. It is a source of disaster.’
‘Why?’
(Kuchuk Hanem)
1)
After they made love, Gustave wiped his semen with a handkerchief and proffered it to Kuchuk Hanem. She raised her eyebrows.
‘My mistress in Paris treasured evidence of our heated couplings,’ he said.
Kuchuk Hanem demurred, little impressed by the notion of immortalising bodily fluids (a week later, she cursed Gustave, who had deposited a different sort of keepsake with her: syphilis). Gustave was disappointed that his passion for metaphor went unrequited.
And again, the glorious one, 2) ‘I don’t confuse my heart and my cunt.’
(The Porcelain Doll)
Yin Yin was so lonely there, reduced to a flawless display, a source of pride. She didn’t want to be a showpiece; she liked darkness and wanted to sleep with the devil. She wanted to kill herself.
And above all, she despised having her feet bound.
(Apple and Knife)
‘Shameful,’ said Aunt Romlah. ‘Aziz and Juli used to argue because Juli didn’t want to rent out the room. And now look. She lures their boarder into her bed.’
‘That’s what happens when women are too smart,’ chimed in Aunt Yati.
‘That’s what happens when women aren’t religious,’ Aunt Nur added.
The book is tagged as horror and I don't know how accurate that is, but many of the stories were horrifying or had very dark anti-climactic endings (i.e., The Porcelain Doll, The Obsessive Twist, andScream in a Bottle). But you sort of get used to expecting the unexpected and the twist as the end (for the stories that had a twist) did not really get you. I also feel that the stories and the ideas were brutally good but there was something that kept them from shining, maybe it was the writing? The dialogue? I found they were slow to get started, then they dragged, and then they ended with a boom, but I never quite managed to empathize with the characters.
This aaall being said, my fave stories were Beauty and the Seventh Dwarf (this one was wrong and deranged but the ending got me), The Obsessive Twist (angry women anyone?), and Kuchuk Hanem (about an Egyptian 'learned woman' aka a prostitute, it's got the great line: ‘I don’t confuse my heart and my cunt.’). Others like A Single Firefly, a Thousand Rats, Apple and Knife (why is it that the title story is always mediocre in collections? lol), or The Well were a bit confusing? I didn't quite get their point or have a good grasp of the plot.
Fave bits:
(Blood)
‘A woman’s voice can tempt. It can invite fornication.’
‘What’s fornication?’
‘What’s between your thighs is a treasure. Don’t sit with your legs open.’
‘Why?’
‘Many desire it. It is a source of disaster.’
‘Why?’
(Kuchuk Hanem)
1)
After they made love, Gustave wiped his semen with a handkerchief and proffered it to Kuchuk Hanem. She raised her eyebrows.
‘My mistress in Paris treasured evidence of our heated couplings,’ he said.
Kuchuk Hanem demurred, little impressed by the notion of immortalising bodily fluids (a week later, she cursed Gustave, who had deposited a different sort of keepsake with her: syphilis). Gustave was disappointed that his passion for metaphor went unrequited.
And again, the glorious one, 2) ‘I don’t confuse my heart and my cunt.’
(The Porcelain Doll)
Yin Yin was so lonely there, reduced to a flawless display, a source of pride. She didn’t want to be a showpiece; she liked darkness and wanted to sleep with the devil. She wanted to kill herself.
And above all, she despised having her feet bound.
(Apple and Knife)
‘Shameful,’ said Aunt Romlah. ‘Aziz and Juli used to argue because Juli didn’t want to rent out the room. And now look. She lures their boarder into her bed.’
‘That’s what happens when women are too smart,’ chimed in Aunt Yati.
‘That’s what happens when women aren’t religious,’ Aunt Nur added.
October 26, 2023
ชอบมากกกครับ ชอบแบบตะโกนนนน
การจะหาอ่านงานแถวอาเซี่ยนเนี่ยไม่รู้ทำไมหายากแท้หนอ ทั้งๆที่อยู่กันใกล้แค่เนี้ย พอรู้ว่าเล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นของอินโดนีเซีย ก็บอกเลยว่าไม่มีพลาดครับ
แอปเปิ้ลและคมมีด เป็นเรื่องสั้นที่นำเอานิทานพื้นบ้าน ตำนานเรื่องเล่าของอินโดนิเซียมาผสมเข้ากันในภาชนะสลักลายเฟมมินิสต์ได้อย่างลงตัว
ในด้านเนื้อเรื่อง จะบอกว่ามันเป็นสัจนิยมมหัศจรรย์มั้ย สำหรับผมคิดว่าไม่ใช่ครับ เพราะระนาบของความจริงในเรื่องนั้นได้หยิบเอาเรื่องเล่าหรือตำนานพื้นถิ่น นำมาเล่าใหม่โดยใช้องค์ประกอบและมุมมองของโลกสมัยใหม่มาแทนที่และใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึง ผญ ที่ต้องถูกกดทับในสังคมที่ ชาย ไม่ใช่แต่เพียงเป็นใหญ่ แต่ชายคือทุกสิ่งที่ ผญ ต้องเชื่อฟัง การแตกแถวไม่อยู่ในครรลองเป็นสิ่งต้องห้าม การชี้นิ้วพิพากษาเกิดขึ้นได้จาก ญ ด้วยกันเองด้วยซ้ำไป
เรื่องเล่าและตำนานที่ถูกนำมาเล่าใหม่ ผมพบว่าเรื่องเล่าพวกนี้ใกล้เคียงกับเรื่องเล่าหรือตำนานพื้นบ้านของไทยมากเลยนะครับ เลยเป็นอะไรที่ยืนยันได้ว่า วัฒนธรรมในถิ่นแถบนี้ คือ การแลกเปลี่ยนและผสมสานกันสลับกันไปมาอยู่ตลอด เราเป็นต้นไม้ที่ก่อเกิดจากรากแก้วเดียวกัน แล้วแตกเเขนงออกไปตามแต่แสงอาทิตย์และอาหารของแต่ละท้องที่ได้หล่อเลี้ยงต้นไม้ต้นนั้น
จุดเด่นหรือสัญลักษณ์ที่ถูกนำมาใช้เป็นกิมมิคของเรื่องสั้นทุกเรื่อง คือ เลือด ครับ สิ่งที่เป็นเหมือนสิ่งสกปรกน่าขยะแขยง แต่ในอีกด้านมันคือพลังงานของชีวิต เราขาดมันไปไม่ได้ เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าเรายังมีชีวิต หากไร้ซึ่งเลือดไหลเวียนในร่างกาย เราก็เป็นเพียงมวลเนื้อที่ไร้วิญญาณที่อาจเดินเหินไปตามแต่การชี้นำจากสิ่งภายนอก
สิ่งที่ผมชอบมากที่สุด คือ น้ำเสียงของเรื่องสั้นทุกเรื่อง มันเป็นน้ำเสียงของ ผญ ที่ไม่ใช่น้ำเสียงของผู้ที่อยู่ใต้อาณัติ ที่กล้าหาญออกมาเรียกร้องสิ่งที่ตนเองควรจะได้ แต่เป็นน้ำเสียงของ ผญ ที่รู้อยู่เเล้วว่าสิ่งที่ตัวเองควรได้คืออะไร พวกเขาเพียงเเค่มองตาพวกคุณแล้วบอกว่า อย่ามาแหยมกับพวกเราให้มันมากนัก ไม่งั้นจะโดนดี ซึ่งน้ำเสียงการเล่าแบบนี้ที่ไม่ประณีประนอมต่ออำนาจที่ไม่เท่าเทียม ผมว่าผมแทบไม่เคยเจอเลยเท่าไหร่ในงานสายนี้ หากจะมีบ้างก็จะไปสถิตอยู่ในเรื่องสั้นแนวเพศซะมากกว่า ไม่ใช่ปรากฎอยู่ในทำนองของเรื่องสั้นทั่วไป การเจออะไรแบบนี้แบบทั้งเล่ม เลยเป็นความอิ่มเอิบของนักอ่านที่ได้พบเจอน้ำเสียงที่เสาะหามานานนม
จากเรื่องสั้นทั้งหมด 13 เรื่อง มีเรื่องสั้นที่ผมคิดว่าโดดเด่นเป็นพิเศษ คือ
หญิงตาบอดไร้หัวแม่โป้ง ที่เล่าเรื่องซินเดอเรล่าในมุมมองของพี่สาวใจร้ายในนิทานแทน ที่ทำให้เห็นว่า เมื่อเราไม่คิดจะสนใจเสียงของใครซักคน เรื่องของพวกเขาย่อมกลายเป็นตัวร้ายของเรื่องเล่านั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เรื่องต่อมาคือ คูชุก ฮาเน็ม ที่เล่าถึงการถ่วงดุลอำนาจของประเทศอาณานิคมกับประเทศเจ้าอาณานิคม ผ่านชั้นเชิงและมารยาของหญิงนักร่ายรำและนักเขียนอังกฤษ กุสตาฟ โฟลแบร์
ยักย้ายไหลหลง เป็นเรื่องที่ทำให้ผมนึกถึงเร่องคำพิพากษาของ น้าชาติ กอบจิตติ แต่ในครั้งนี้สมทรงจะมาเอาคืนนน
และเรื่องสุดท้าย แอปเปิ้ลและคมมีด เรื่องนี้คือ ตัวแทนของเสียง ตัวแทนของเรื่องเล่าทั้งหมดในเล่มนี้ ครบถ้วนสมบูรณ์ความของการแสดงให้เห็นถึงอำนาจของ ผญ ในสังคมที่บิดเบี้ยว
ในท้ายที่สุด สิ่งที่ดูจะเเมสเสจที่ อินตัน ปารามาดีตา ผู้เขียนต้องการบอกแก่ ผญ ทุกคน (รวมถึง ผช ทุกคนด้วย) คงเป็นเสียงที่ย้ำเตือนแก่ ผญ ทุกคนว่าพวกคุณมีพลังอยู่กับตัวเองอยู่แล้ว พลังที่สามารถกำหนดชีวิตของตัวเอง คุณค่าของตัวเอง ไม่มีใครไม่ว่า ผช หรือ ผญ คนไหนจะมาลดคุณค่าหรือพรากสิ่งนี้ออกจากตัวคุณไปได้ จงเชื่อมั่นในตนเอง แล้วออกเดินทางไปคว้าทุกสิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือ ไม่มีใครหยุดคุณได้แน่นอน....
การจะหาอ่านงานแถวอาเซี่ยนเนี่ยไม่รู้ทำไมหายากแท้หนอ ทั้งๆที่อยู่กันใกล้แค่เนี้ย พอรู้ว่าเล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นของอินโดนีเซีย ก็บอกเลยว่าไม่มีพลาดครับ
แอปเปิ้ลและคมมีด เป็นเรื่องสั้นที่นำเอานิทานพื้นบ้าน ตำนานเรื่องเล่าของอินโดนิเซียมาผสมเข้ากันในภาชนะสลักลายเฟมมินิสต์ได้อย่างลงตัว
ในด้านเนื้อเรื่อง จะบอกว่ามันเป็นสัจนิยมมหัศจรรย์มั้ย สำหรับผมคิดว่าไม่ใช่ครับ เพราะระนาบของความจริงในเรื่องนั้นได้หยิบเอาเรื่องเล่าหรือตำนานพื้นถิ่น นำมาเล่าใหม่โดยใช้องค์ประกอบและมุมมองของโลกสมัยใหม่มาแทนที่และใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึง ผญ ที่ต้องถูกกดทับในสังคมที่ ชาย ไม่ใช่แต่เพียงเป็นใหญ่ แต่ชายคือทุกสิ่งที่ ผญ ต้องเชื่อฟัง การแตกแถวไม่อยู่ในครรลองเป็นสิ่งต้องห้าม การชี้นิ้วพิพากษาเกิดขึ้นได้จาก ญ ด้วยกันเองด้วยซ้ำไป
เรื่องเล่าและตำนานที่ถูกนำมาเล่าใหม่ ผมพบว่าเรื่องเล่าพวกนี้ใกล้เคียงกับเรื่องเล่าหรือตำนานพื้นบ้านของไทยมากเลยนะครับ เลยเป็นอะไรที่ยืนยันได้ว่า วัฒนธรรมในถิ่นแถบนี้ คือ การแลกเปลี่ยนและผสมสานกันสลับกันไปมาอยู่ตลอด เราเป็นต้นไม้ที่ก่อเกิดจากรากแก้วเดียวกัน แล้วแตกเเขนงออกไปตามแต่แสงอาทิตย์และอาหารของแต่ละท้องที่ได้หล่อเลี้ยงต้นไม้ต้นนั้น
จุดเด่นหรือสัญลักษณ์ที่ถูกนำมาใช้เป็นกิมมิคของเรื่องสั้นทุกเรื่อง คือ เลือด ครับ สิ่งที่เป็นเหมือนสิ่งสกปรกน่าขยะแขยง แต่ในอีกด้านมันคือพลังงานของชีวิต เราขาดมันไปไม่ได้ เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าเรายังมีชีวิต หากไร้ซึ่งเลือดไหลเวียนในร่างกาย เราก็เป็นเพียงมวลเนื้อที่ไร้วิญญาณที่อาจเดินเหินไปตามแต่การชี้นำจากสิ่งภายนอก
สิ่งที่ผมชอบมากที่สุด คือ น้ำเสียงของเรื่องสั้นทุกเรื่อง มันเป็นน้ำเสียงของ ผญ ที่ไม่ใช่น้ำเสียงของผู้ที่อยู่ใต้อาณัติ ที่กล้าหาญออกมาเรียกร้องสิ่งที่ตนเองควรจะได้ แต่เป็นน้ำเสียงของ ผญ ที่รู้อยู่เเล้วว่าสิ่งที่ตัวเองควรได้คืออะไร พวกเขาเพียงเเค่มองตาพวกคุณแล้วบอกว่า อย่ามาแหยมกับพวกเราให้มันมากนัก ไม่งั้นจะโดนดี ซึ่งน้ำเสียงการเล่าแบบนี้ที่ไม่ประณีประนอมต่ออำนาจที่ไม่เท่าเทียม ผมว่าผมแทบไม่เคยเจอเลยเท่าไหร่ในงานสายนี้ หากจะมีบ้างก็จะไปสถิตอยู่ในเรื่องสั้นแนวเพศซะมากกว่า ไม่ใช่ปรากฎอยู่ในทำนองของเรื่องสั้นทั่วไป การเจออะไรแบบนี้แบบทั้งเล่ม เลยเป็นความอิ่มเอิบของนักอ่านที่ได้พบเจอน้ำเสียงที่เสาะหามานานนม
จากเรื่องสั้นทั้งหมด 13 เรื่อง มีเรื่องสั้นที่ผมคิดว่าโดดเด่นเป็นพิเศษ คือ
หญิงตาบอดไร้หัวแม่โป้ง ที่เล่าเรื่องซินเดอเรล่าในมุมมองของพี่สาวใจร้ายในนิทานแทน ที่ทำให้เห็นว่า เมื่อเราไม่คิดจะสนใจเสียงของใครซักคน เรื่องของพวกเขาย่อมกลายเป็นตัวร้ายของเรื่องเล่านั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เรื่องต่อมาคือ คูชุก ฮาเน็ม ที่เล่าถึงการถ่วงดุลอำนาจของประเทศอาณานิคมกับประเทศเจ้าอาณานิคม ผ่านชั้นเชิงและมารยาของหญิงนักร่ายรำและนักเขียนอังกฤษ กุสตาฟ โฟลแบร์
ยักย้ายไหลหลง เป็นเรื่องที่ทำให้ผมนึกถึงเร่องคำพิพากษาของ น้าชาติ กอบจิตติ แต่ในครั้งนี้สมทรงจะมาเอาคืนนน
และเรื่องสุดท้าย แอปเปิ้ลและคมมีด เรื่องนี้คือ ตัวแทนของเสียง ตัวแทนของเรื่องเล่าทั้งหมดในเล่มนี้ ครบถ้วนสมบูรณ์ความของการแสดงให้เห็นถึงอำนาจของ ผญ ในสังคมที่บิดเบี้ยว
ในท้ายที่สุด สิ่งที่ดูจะเเมสเสจที่ อินตัน ปารามาดีตา ผู้เขียนต้องการบอกแก่ ผญ ทุกคน (รวมถึง ผช ทุกคนด้วย) คงเป็นเสียงที่ย้ำเตือนแก่ ผญ ทุกคนว่าพวกคุณมีพลังอยู่กับตัวเองอยู่แล้ว พลังที่สามารถกำหนดชีวิตของตัวเอง คุณค่าของตัวเอง ไม่มีใครไม่ว่า ผช หรือ ผญ คนไหนจะมาลดคุณค่าหรือพรากสิ่งนี้ออกจากตัวคุณไปได้ จงเชื่อมั่นในตนเอง แล้วออกเดินทางไปคว้าทุกสิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือ ไม่มีใครหยุดคุณได้แน่นอน....
Did Not Finish
May 28, 2026DNF @ 25%
It felt like the author was trying too hard to be edgy/subversive. I got bored.
It felt like the author was trying too hard to be edgy/subversive. I got bored.
October 6, 2019
4.5 stars
I loved these dark and twisty subversive tales with a feminist slant. My one complaint would be that some, I felt, were a little shorter than they needed to be for full impact. I would definitely be interested in reading more from this author.
I loved these dark and twisty subversive tales with a feminist slant. My one complaint would be that some, I felt, were a little shorter than they needed to be for full impact. I would definitely be interested in reading more from this author.
Review of advance copy received from Publisher
Kocham Intan. Opowiadanie "Krew" 10/10.
October 21, 2021
Do you remember being told horror folk tales in your childhood?
This book is a collection of not similar types of tales but more gruesome and horrifying horror tales.
I find some of the stories better than another but every story has a certain one-line punch that completely changes the story and adds THE CREEP to the story. It was a refreshing experience reading the stories that interweave between myth, religion, superstitions, and horror that we find in the traditional stories into normal everyday life.
Some of the stories that I liked the most are Blind Woman Without a Toe, Apple and Knife and Beauty and the Seventh Dwarf, The Porcelain Doll.
As a person from Nepali Society-which has been filled with supernatural beliefs and myths, this short story collection speaks volumes to me. Though the book features Indonesian Folklore, it was quite similar to Nepali Folkore and myths.
Some of the things that have been mentioned in this book are mensuration superstitious belief, a retelling of Cinderella, the beauty of bridge who hunts, vampire and many more, all of them has a gruesome twist that will leave you with goosebumps.
Certainly, a book that reminds you of your childhood folk stories... well might ruin it as well. Would recommend though.
This book is a collection of not similar types of tales but more gruesome and horrifying horror tales.
I find some of the stories better than another but every story has a certain one-line punch that completely changes the story and adds THE CREEP to the story. It was a refreshing experience reading the stories that interweave between myth, religion, superstitions, and horror that we find in the traditional stories into normal everyday life.
Some of the stories that I liked the most are Blind Woman Without a Toe, Apple and Knife and Beauty and the Seventh Dwarf, The Porcelain Doll.
As a person from Nepali Society-which has been filled with supernatural beliefs and myths, this short story collection speaks volumes to me. Though the book features Indonesian Folklore, it was quite similar to Nepali Folkore and myths.
Some of the things that have been mentioned in this book are mensuration superstitious belief, a retelling of Cinderella, the beauty of bridge who hunts, vampire and many more, all of them has a gruesome twist that will leave you with goosebumps.
Certainly, a book that reminds you of your childhood folk stories... well might ruin it as well. Would recommend though.
February 12, 2024
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
👏👏👏👏👏👏👏👏👏👏
“ ฉันไม่เอาหัวใจกับ-ีมาปนกัน “
- ชอบชห ดีมาก สาแก่ใจ อันดับหนึ่งฟิกชั่น so far เป็นงานที่ทำถึงทั้งในแง่สุนทรียแบบlow brow(บี เฮอร์เรอร์ ที่ทั้งคัลท์และแคมปี้ ทั้งเลือดสาดและรุนแรง)และในเชิงคุณค่าทางวรรณกรรม(ธีมเฟมินิสที่คมคายและลึกซึ้งอย่างมาก แม้แต่ความgraphicก็ไม่สมรกลบได้) หาได้ยากจริงๆ ถ้าสนพ.อีกาจะแปลงานเธออีกก็พร้อมสนับสนุน
- ชอบความรู้สึกตอนอ่านในบางเรื่องมาก คือเราไม่สมรแยกได้เลยว่านี้คือสำนวนเขียนหรือสำนวนแปลเพราะภาษาที่ใช้นั้นดูพุ่งพล่านและดิบมากๆ โดยเฉพาะสองเรื่องแรก คือเป็นมิติทางการแปลที่เราแทบจะไม่เจอเลยในงานแปลยุคนี้ ที่นึกออกเลยคือสำนวนแปลของคำ ผกาในเรื่องเชี่ยงไฮ้ เบบี้ ที่แปลได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ แต่นั้นก็เป็นงาน เกือบยี่สิบปีก่อนเลยมั้ง ก็เลยรู้สึกดีใจมากๆที่มีงานแปลด้วยสปิริตหญิงไม่สนแม่ใคร พร้อมตบ พร้อมชนทุกคนและทุกเพศ ในยุคนี้
- พูดถึงคำผกา ก็เลยคิดเล่นๆตอนอ่าน ถ้าพี่แขกแปลงานชิ้นนี้มันจะออกมาเป็นยังไง บวกกับแกก็เคยเขียนเรื่องอิโรติก้าเรื่องนึงด้วยซึ่งดีกรีความฉาวก็ไม่ต่างจากงานเล่มนี้ อยากรู้ว่าบก.จะบรีฟกับแกยังไง 555
- วรรณกรรมอินโดแปลไทยนิไม่เคยทำให้ผิดหวัง ตั้งแต่ไตรภาคเกาะบูรู(ไม่แปลเล่มสี่) สมิงสำแดง และเล่มนี้ (จริงๆมีเล่มcigarette girlด้วย แต่ดูเงียบๆ) ส่วนประเทศฉันก็เชิญดราม่า”กอปร“ และ soft power by-productกับนิยายวายต่อไป ส่วนวรรณกรรมประเภทอื่นๆนั้นก็ … 🌝
👏👏👏👏👏👏👏👏👏👏
“ ฉันไม่เอาหัวใจกับ-ีมาปนกัน “
- ชอบชห ดีมาก สาแก่ใจ อันดับหนึ่งฟิกชั่น so far เป็นงานที่ทำถึงทั้งในแง่สุนทรียแบบlow brow(บี เฮอร์เรอร์ ที่ทั้งคัลท์และแคมปี้ ทั้งเลือดสาดและรุนแรง)และในเชิงคุณค่าทางวรรณกรรม(ธีมเฟมินิสที่คมคายและลึกซึ้งอย่างมาก แม้แต่ความgraphicก็ไม่สมรกลบได้) หาได้ยากจริงๆ ถ้าสนพ.อีกาจะแปลงานเธออีกก็พร้อมสนับสนุน
- ชอบความรู้สึกตอนอ่านในบางเรื่องมาก คือเราไม่สมรแยกได้เลยว่านี้คือสำนวนเขียนหรือสำนวนแปลเพราะภาษาที่ใช้นั้นดูพุ่งพล่านและดิบมากๆ โดยเฉพาะสองเรื่องแรก คือเป็นมิติทางการแปลที่เราแทบจะไม่เจอเลยในงานแปลยุคนี้ ที่นึกออกเลยคือสำนวนแปลของคำ ผกาในเรื่องเชี่ยงไฮ้ เบบี้ ที่แปลได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ แต่นั้นก็เป็นงาน เกือบยี่สิบปีก่อนเลยมั้ง ก็เลยรู้สึกดีใจมากๆที่มีงานแปลด้วยสปิริตหญิงไม่สนแม่ใคร พร้อมตบ พร้อมชนทุกคนและทุกเพศ ในยุคนี้
- พูดถึงคำผกา ก็เลยคิดเล่นๆตอนอ่าน ถ้าพี่แขกแปลงานชิ้นนี้มันจะออกมาเป็นยังไง บวกกับแกก็เคยเขียนเรื่องอิโรติก้าเรื่องนึงด้วยซึ่งดีกรีความฉาวก็ไม่ต่างจากงานเล่มนี้ อยากรู้ว่าบก.จะบรีฟกับแกยังไง 555
- วรรณกรรมอินโดแปลไทยนิไม่เคยทำให้ผิดหวัง ตั้งแต่ไตรภาคเกาะบูรู(ไม่แปลเล่มสี่) สมิงสำแดง และเล่มนี้ (จริงๆมีเล่มcigarette girlด้วย แต่ดูเงียบๆ) ส่วนประเทศฉันก็เชิญดราม่า”กอปร“ และ soft power by-productกับนิยายวายต่อไป ส่วนวรรณกรรมประเภทอื่นๆนั้นก็ … 🌝
January 15, 2024
เล่มนี้เราสามารถแบ่งความชอบ - ไม่ชอบได้ชัดเจนมาก เพราะงั้นจะรีวิวแบบแบ่งสองส่วนไปเลย
▪️ชอบ
แน่นอนว่าอย่างแรกคือภาษา ลีลาการเขียน รวมถึงสำนวนแปล ทำถึงแบบถึงสัสๆ แปลคำหยาบแบบดุดันไม่เกรงใจใคร และมันเป็นคำหยาบแบบเอเชียๆ ที่เราคุ้นเคย ใช้กันทุกวัน มันเลยอ่านลื่นและเป็นธรรมชาติมาก ชอบความกล้าเขียนกล้าแปล พอไม่มีการยั้งมันเลยยิ่งเสริมให้อารมณ์และ message ที่ต้องการสื่อ (ความโกรธเกรี้ยวของผู้หญิง) ชัดเจนมากขึ้นไปอีก
อย่างที่สองคือกลิ่นอายที่แปลกใหม่ เราว่าถ้าใครกำลังมองหางานเอเชียรสชาติจัดจ้าน ใช้ตำนานหรือเรื่องเล่าที่ไม่คุ้นชิน มีคัลเจอร์ที่พอเข้าใจได้แต่ก็ไกลตัว เล่มนี้เหมาะเลย มันช่วยตัดเลี่ยนงานเอเชียฝั่งญี่ปุ่นเกาหลี (ที่เราอ่านกันจนเหมือนจะกลายเป็นคนญี่ปุ่น) หรืองานที่เล่าคัลเจอร์แบบจีนๆ (ที่คิดว่าคนไทยก็ค่อนข้างคุ้นเคยกันอยู่แล้วแม้ไม่ได้อ่านหนังสือ) ได้ดีทีเดียว
ก่อนจะไปพูดถึงส่วนที่ไม่ชอบ ขอแวะเล่าสักนิดว่าเรื่องมันเกี่ยวกับอะไร แอปเปิ้ลและคมมีดเป็นรวมเรื่องสั้น 13 เรื่อง ที่ส่วนตัวเรารู้สึกว่าเขาพยายามจะเป็นตัวแทนของผู้หญิงร้ายๆ ผู้หญิงที่ถูกสังคมตัดสินและประนาม เช่น ผู้หญิงทำแท้ง ผู้หญิงเต้นกินรำกิน ผู้หญิงคบชู้ รวมถึงหยิบเอาตำนานต่างๆ (ทั้งของสากลและของพื้นบ้านอินโด) มาเล่าใหม่ เช่น ซินเดอเรลลา ที่พยายามจะบอกว่าพี่เลี้ยงมีแง่มุมที่น่าสงสาร และนางซินก็ไม่ได้เป็นคนดีบริสุทธิ์ 100% เลยคิดว่าเรื่องทั้งหมดทั้งมวลมันคือการพยายามจะบอกว่าผู้หญิงทุกคนคือ jast a woman หรือ just a human อะ โดยเค้าจะเล่าด้วยน้ำเสียงยโส กราดเกรี้ยว ไม่ประนีประนอม มีอารมณ์ขันแต่ขันแบบเหยียดๆ เสียดสีเย้ยหยัน เหมือนคนที่ทนทุกข์มานานจนไม่ไหวแล้ว วันนี้กุจะด่าพวกมึงให้หมดเลย อะไรแบบนี้
▪️ไม่ชอบ
เวลาไปเที่ยวทุกคนเก็ทฟีลที่แบบ เออก็สนุกดีจอยๆ แต่ออกจากร้านมาแล้วลืมแล้วแบล้งปะ แบบตะกี้ร้านมันเปิดเพลงไรมั่งวะ กินไรเข้าไปมั่งวะ ลืมละ ไปต่อร้านใหม่ดีกว่า เล่มนี้คือฟีลนั้นแหละ มันไม่ได้รู้สึกแบบเชี่ยยย สนุกสัสสสส อยากอ่านอีก อยากบอกต่อ ซึ่งจริงๆ เราว่ามันไปถึงจุดนั้นได้ด้วยนะ message มันแข็งแรงพอและนักเขียนก็สกิลทองคำอยู่ แต่เค้าดันทำให้มันยากจนเรามึน 5555555 แบบมันยากโดยไม่จำเป็นต้องยาก symbols เยอะแบบโอ้ย เหมือนโดนตีหัวด้วยสัญญะจนหลับ ตื่นมาอีกที อ่าวจบแล้ว คิดเล่นๆ ว่าถ้าเล่มนี้เป็นหนังสือสัญชาติไทย ต้องได้ชิงซีไรต์แน่นอน มันเป็นหนังสือกลิ่นรางวัลมาก แบบยากทำไม ยากเพื่อ 5555555
อีกอย่างคือเราไม่รู้สึกร่วมเท่าไหร่ แปลกปะ คือเห็นๆ อยู่ว่าตัวละครโกรธ เศร้า โดนเอาเปรียบ ฯลฯ แต่ความรู้สึกร่วมเราน้อยมาก ปกติเวลาอ่านหนังสือมันมักจะมีความรู้สึกบางอย่างตามตัวละคร เหมือนเข้าไปอยู่ในเรื่อง เข้าไปเผชิญสถานการณ์นั้นๆ ด้วยกัน แต่เล่มนี้เหมือนเราแยกตัวออกมาโดยสิ้นเชิง เป็นบุคคลที่ 3 ที่แค่มานั่งฟังเรื่องเล่าของชาวบ้าน มานั่งฟังตำนานผีสาง สัตว์ประหลาด คดีความในอดีต เป็นแค่ชาวบ้าน 1 ขี้เสือกเฉยๆ ที่ฟังจบแล้วก็จบไป ไม่รู้สึกอะไรหรืออยากทำอะไรกับสิ่งนั้นต่อ
จริงๆ เราชอบรสชาติทั้งหมดเลย แต่เสียดายที่อ่านแล้วไม่ทิ้งอะไรไว้ในใจ ไม่ตราตรึง ซึ่งส่วนนึงอาจเป็นเพราะเราตีความไม่ออกเอง จุดนี้คุยใน book club แล้วหลายคนก็เห็นตรงกันว่าถ้าเค้าเล่าให้มันง่ายกว่านี้ อ่านแล้วเข้าใจได้ในทันทีกว่านี้ (ซึ่งมี 3-4 เรื่องใน 13 เรื่องที่เป็นแบบนั้น) เราอาจจะชอบกันมากกว่านี้ก็ได้ มันเลยทำให้นึกถึงประโยคนึงที่ใครไม่รู้พูดไว้ ว่างานเขียนที่จะเข้าถึงใจคนได้ไม่จำเป็นต้องยากเสมอไป สละสลวยแต่คนอ่านแล้วไม่เข้าใจก็จบ
▪️ชอบ
แน่นอนว่าอย่างแรกคือภาษา ลีลาการเขียน รวมถึงสำนวนแปล ทำถึงแบบถึงสัสๆ แปลคำหยาบแบบดุดันไม่เกรงใจใคร และมันเป็นคำหยาบแบบเอเชียๆ ที่เราคุ้นเคย ใช้กันทุกวัน มันเลยอ่านลื่นและเป็นธรรมชาติมาก ชอบความกล้าเขียนกล้าแปล พอไม่มีการยั้งมันเลยยิ่งเสริมให้อารมณ์และ message ที่ต้องการสื่อ (ความโกรธเกรี้ยวของผู้หญิง) ชัดเจนมากขึ้นไปอีก
อย่างที่สองคือกลิ่นอายที่แปลกใหม่ เราว่าถ้าใครกำลังมองหางานเอเชียรสชาติจัดจ้าน ใช้ตำนานหรือเรื่องเล่าที่ไม่คุ้นชิน มีคัลเจอร์ที่พอเข้าใจได้แต่ก็ไกลตัว เล่มนี้เหมาะเลย มันช่วยตัดเลี่ยนงานเอเชียฝั่งญี่ปุ่นเกาหลี (ที่เราอ่านกันจนเหมือนจะกลายเป็นคนญี่ปุ่น) หรืองานที่เล่าคัลเจอร์แบบจีนๆ (ที่คิดว่าคนไทยก็ค่อนข้างคุ้นเคยกันอยู่แล้วแม้ไม่ได้อ่านหนังสือ) ได้ดีทีเดียว
ก่อนจะไปพูดถึงส่วนที่ไม่ชอบ ขอแวะเล่าสักนิดว่าเรื่องมันเกี่ยวกับอะไร แอปเปิ้ลและคมมีดเป็นรวมเรื่องสั้น 13 เรื่อง ที่ส่วนตัวเรารู้สึกว่าเขาพยายามจะเป็นตัวแทนของผู้หญิงร้ายๆ ผู้หญิงที่ถูกสังคมตัดสินและประนาม เช่น ผู้หญิงทำแท้ง ผู้หญิงเต้นกินรำกิน ผู้หญิงคบชู้ รวมถึงหยิบเอาตำนานต่างๆ (ทั้งของสากลและของพื้นบ้านอินโด) มาเล่าใหม่ เช่น ซินเดอเรลลา ที่พยายามจะบอกว่าพี่เลี้ยงมีแง่มุมที่น่าสงสาร และนางซินก็ไม่ได้เป็นคนดีบริสุทธิ์ 100% เลยคิดว่าเรื่องทั้งหมดทั้งมวลมันคือการพยายามจะบอกว่าผู้หญิงทุกคนคือ jast a woman หรือ just a human อะ โดยเค้าจะเล่าด้วยน้ำเสียงยโส กราดเกรี้ยว ไม่ประนีประนอม มีอารมณ์ขันแต่ขันแบบเหยียดๆ เสียดสีเย้ยหยัน เหมือนคนที่ทนทุกข์มานานจนไม่ไหวแล้ว วันนี้กุจะด่าพวกมึงให้หมดเลย อะไรแบบนี้
▪️ไม่ชอบ
เวลาไปเที่ยวทุกคนเก็ทฟีลที่แบบ เออก็สนุกดีจอยๆ แต่ออกจากร้านมาแล้วลืมแล้วแบล้งปะ แบบตะกี้ร้านมันเปิดเพลงไรมั่งวะ กินไรเข้าไปมั่งวะ ลืมละ ไปต่อร้านใหม่ดีกว่า เล่มนี้คือฟีลนั้นแหละ มันไม่ได้รู้สึกแบบเชี่ยยย สนุกสัสสสส อยากอ่านอีก อยากบอกต่อ ซึ่งจริงๆ เราว่ามันไปถึงจุดนั้นได้ด้วยนะ message มันแข็งแรงพอและนักเขียนก็สกิลทองคำอยู่ แต่เค้าดันทำให้มันยากจนเรามึน 5555555 แบบมันยากโดยไม่จำเป็นต้องยาก symbols เยอะแบบโอ้ย เหมือนโดนตีหัวด้วยสัญญะจนหลับ ตื่นมาอีกที อ่าวจบแล้ว คิดเล่นๆ ว่าถ้าเล่มนี้เป็นหนังสือสัญชาติไทย ต้องได้ชิงซีไรต์แน่นอน มันเป็นหนังสือกลิ่นรางวัลมาก แบบยากทำไม ยากเพื่อ 5555555
อีกอย่างคือเราไม่รู้สึกร่วมเท่าไหร่ แปลกปะ คือเห็นๆ อยู่ว่าตัวละครโกรธ เศร้า โดนเอาเปรียบ ฯลฯ แต่ความรู้สึกร่วมเราน้อยมาก ปกติเวลาอ่านหนังสือมันมักจะมีความรู้สึกบางอย่างตามตัวละคร เหมือนเข้าไปอยู่ในเรื่อง เข้าไปเผชิญสถานการณ์นั้นๆ ด้วยกัน แต่เล่มนี้เหมือนเราแยกตัวออกมาโดยสิ้นเชิง เป็นบุคคลที่ 3 ที่แค่มานั่งฟังเรื่องเล่าของชาวบ้าน มานั่งฟังตำนานผีสาง สัตว์ประหลาด คดีความในอดีต เป็นแค่ชาวบ้าน 1 ขี้เสือกเฉยๆ ที่ฟังจบแล้วก็จบไป ไม่รู้สึกอะไรหรืออยากทำอะไรกับสิ่งนั้นต่อ
จริงๆ เราชอบรสชาติทั้งหมดเลย แต่เสียดายที่อ่านแล้วไม่ทิ้งอะไรไว้ในใจ ไม่ตราตรึง ซึ่งส่วนนึงอาจเป็นเพราะเราตีความไม่ออกเอง จุดนี้คุยใน book club แล้วหลายคนก็เห็นตรงกันว่าถ้าเค้าเล่าให้มันง่ายกว่านี้ อ่านแล้วเข้าใจได้ในทันทีกว่านี้ (ซึ่งมี 3-4 เรื่องใน 13 เรื่องที่เป็นแบบนั้น) เราอาจจะชอบกันมากกว่านี้ก็ได้ มันเลยทำให้นึกถึงประโยคนึงที่ใครไม่รู้พูดไว้ ว่างานเขียนที่จะเข้าถึงใจคนได้ไม่จำเป็นต้องยากเสมอไป สละสลวยแต่คนอ่านแล้วไม่เข้าใจก็จบ
January 10, 2021
Unsettling, Dark, Subversive. A slightly subpar collection of thought-provoking stories which riff on fairy tales and myths. RTC.
December 14, 2023
ไม่ชอบ พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่ชอบ แต่แน่นอนว่าไม่ชอบไม่ได้หมายความหนังสือไม่ดี ก็แค่ไม่ชอบ เหมือนคนที่ไม่ชอบกินมะระอะ ไม่ชอบกินทุเรียนอะ กินไงก็ไม่อร่อย คนไทยจะมีศัพท์แปลกๆ อย่าง "กินไม่เป็น" ซึ่งไม่รู้ว่ามันหมายความว่า "ไม่อยากกิน" หรือ "ไม่รู้วิธีกินเลยไม่เข้าใจว่ามันอร่อย" ก็อาจจะแปลได้ทั้งสองอย่างขึ้นอยู่กับบริบทกับผู้พูด (ยุ่งยากชะมัด) ซึ่งในบริบทนี้ของเราคืออย่างหลัง เราไม่รู้วิธีการเล่มนี้ให้สนุกอะ เราเลยไม่ชอบ ดังนั้นแล้วในอนาคตไม่แน่ว่าเราอาจจะกลับมาชอบก็ได้ แต่ตอนนี้ก็บอกไปก่อนว่าไม่ชอบเรียกเอนเกจเม้นต์ (หรอวะ)
แอปเปิ้ลและคมมีด เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องโดยมีผู้หญิงเป็นแกนนำทุกเรื่อง โดยแต่ละเรื่องที่เล่าจะมีการผสมผสานตำนานพื้นบ้านอินโด (ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน) หรือนิทานสากลอย่างซินเดอเรลา (อันนี้อ่านเข้าใจ) นำมาเล่าใหม่ เราไม่ค่อยได้อ่านงาน retelling แบบนี้นัก ไม่มั่นใจว่ามันเรียกแนวนี้ในเชิงวรรณกรรมอย่างไร แต่หลังจากที่ได้พูดคุยกับมิตรสหายในบุ้คคลับ เราคิดว่ามันเหมือนงาน deconstruction ทางวรรณกรรม ซึ่งมิตรสหายก็บอกว่า ถ้าเราอยากจะเข้าใจ decon ก็ต้องมี material ในมือเพื่อทำความเข้าใจนั้นๆ เรียกได้ว่า การจะอ่านเล่มนี้เพื่อเอาเรื่องสำหรับเราต้องทำความเข้าใจพื้นเพของอินโดมาก่อนระดับนึง เราเลยคิดว่าเราเลยไม่จอย ไม่ชอบ ไม่ชอบที่ตัวเองไม่ชอบเรื่องนี้มั้ง (เอ้า อะไรวะ) แต่ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง เราคิดว่าเราไม่ต้องพยายามที่จะชอบก็ได้ 5555555 คนเราจะชอบหนังสือทุกเรื่องไปทำไม เราว่ามันเป็นแนวที่เราไม่ถนัดมากกว่า อย่างตอนเรียนถาปัตย์เราก็เกลียดงานดีคอนเข้าไส้ (form follow function) แต่เราก็ได้เรียนรู้อะไรจากมันเยอะมากๆ
เล่มนี้ก็เหมือนกัน เราว่าเทคนิคการเขียนของเขาแยบคายมากๆ เขียนเรื่องโจ๋งครึ่ม ตำนาน และความเป็นสมัยใหม่ เฟมินิสต์ ศาสนาผสมผสานเข้าเป็นเนื้อเดียวกันได้ดีมาก จนบางเรื่องยากจะแยกว่าพี่อยากเล่าให้หนูฟังหรอคะ หนูไม่เข้าใจจริงๆ ยกเว้นเรื่องเฟมินิสต์ที่ชูโรง
กลับมารอบสุดท้ายที่เรื่องกินไม่เป็น มันมีหนังสือบางเล่มที่เราก็กินไม่เป็นอย่างเรื่องหายสาญสูญ หรือ ติดบ้าน (อ้าว วรรณกรรมเยอรมันล้วนๆ) ที่แบบไม่เข้าใจว่าอยากเล่าอะไรแต่เราดันชอบมากๆ แต่แน่นอนว่าทั้งสองเล่มที่ยกตัวอย่างมาเป็นคนละแนวกับเล่มนี้ ดังนั้นจึงอนุมานได้ว่า สิ่งที่ไม่ชอบในเล่มนี้ไม่ใช่ว่าเขาเขียนไม่เก่ง ไม่ดี หรือเรื่องเข้าใจยาก เราแค่ไม่ค่อยชอบหนังสือ genre นี้เฉยๆ จ้าสาว
แอปเปิ้ลและคมมีด เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องโดยมีผู้หญิงเป็นแกนนำทุกเรื่อง โดยแต่ละเรื่องที่เล่าจะมีการผสมผสานตำนานพื้นบ้านอินโด (ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน) หรือนิทานสากลอย่างซินเดอเรลา (อันนี้อ่านเข้าใจ) นำมาเล่าใหม่ เราไม่ค่อยได้อ่านงาน retelling แบบนี้นัก ไม่มั่นใจว่ามันเรียกแนวนี้ในเชิงวรรณกรรมอย่างไร แต่หลังจากที่ได้พูดคุยกับมิตรสหายในบุ้คคลับ เราคิดว่ามันเหมือนงาน deconstruction ทางวรรณกรรม ซึ่งมิตรสหายก็บอกว่า ถ้าเราอยากจะเข้าใจ decon ก็ต้องมี material ในมือเพื่อทำความเข้าใจนั้นๆ เรียกได้ว่า การจะอ่านเล่มนี้เพื่อเอาเรื่องสำหรับเราต้องทำความเข้าใจพื้นเพของอินโดมาก่อนระดับนึง เราเลยคิดว่าเราเลยไม่จอย ไม่ชอบ ไม่ชอบที่ตัวเองไม่ชอบเรื่องนี้มั้ง (เอ้า อะไรวะ) แต่ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง เราคิดว่าเราไม่ต้องพยายามที่จะชอบก็ได้ 5555555 คนเราจะชอบหนังสือทุกเรื่องไปทำไม เราว่ามันเป็นแนวที่เราไม่ถนัดมากกว่า อย่างตอนเรียนถาปัตย์เราก็เกลียดงานดีคอนเข้าไส้ (form follow function) แต่เราก็ได้เรียนรู้อะไรจากมันเยอะมากๆ
เล่มนี้ก็เหมือนกัน เราว่าเทคนิคการเขียนของเขาแยบคายมากๆ เขียนเรื่องโจ๋งครึ่ม ตำนาน และความเป็นสมัยใหม่ เฟมินิสต์ ศาสนาผสมผสานเข้าเป็นเนื้อเดียวกันได้ดีมาก จนบางเรื่องยากจะแยกว่าพี่อยากเล่าให้หนูฟังหรอคะ หนูไม่เข้าใจจริงๆ ยกเว้นเรื่องเฟมินิสต์ที่ชูโรง
กลับมารอบสุดท้ายที่เรื่องกินไม่เป็น มันมีหนังสือบางเล่มที่เราก็กินไม่เป็นอย่างเรื่องหายสาญสูญ หรือ ติดบ้าน (อ้าว วรรณกรรมเยอรมันล้วนๆ) ที่แบบไม่เข้าใจว่าอยากเล่าอะไรแต่เราดันชอบมากๆ แต่แน่นอนว่าทั้งสองเล่มที่ยกตัวอย่างมาเป็นคนละแนวกับเล่มนี้ ดังนั้นจึงอนุมานได้ว่า สิ่งที่ไม่ชอบในเล่มนี้ไม่ใช่ว่าเขาเขียนไม่เก่ง ไม่ดี หรือเรื่องเข้าใจยาก เราแค่ไม่ค่อยชอบหนังสือ genre นี้เฉยๆ จ้าสาว
April 15, 2019
The stories in Apple and Knife, the first English collection of award-winning Indonesian author Intan Paramaditha's work have been drawn from two of her books, and are translated by Stephen J. Epstein. Paramaditha's tales are inspired by fairytales, mythological stories, and horror, and this collection promises its readers an 'unsettling ride that swerves into the supernatural to explore the dangers and power of occupying a female body in today's world.' Its blurb also claims that the collection 'is subversive feminist horror at its best, where men and women alike are arbiters of fear, and where revenge is sometimes sweetest when delivered from the grave.'
Apple and Knife is a slim collection of thirteen stories, many of which have quite beguiling titles; 'The Blind Woman Without a Toe', 'Scream in a Bottle', and 'A Single Firefly, a Thousand Rats' particularly caught my eye. Australian author Emily Bitto writes that the stories in Apple and Knife 'are raw, fun, excessive, and told with a wink, but they are underlaid with an unsettling awareness of the human fate of "disobedient women".'
As one would expect, given Bitto's comments, the collection launches straight into the darker side of life. The first story, 'The Blind Woman Without a Toe', is a retelling of Cinderella (renamed Sindelerat), which is told from the perspective of one of her sisters. In the story, the narrator recounts, rather graphically, how she became blind to a young child companion: 'My eyes were pecked out by a bird. They say it was a dove from heaven, but it was actually a black crow straight out of hell. I screamed. I begged it to stop. But my shrieks were drowned out by its caws. It got to the point that you could no longer tell what was flowing, tears or blood. The crow only heeded its owner and she wasn't satisfied until my eyes were hollow sockets.'
The settings of the stories in Apple and Knife, which range from corporate boardrooms to shanty towns, 'reveal a soupy otherworld stewing just beneath the surface.' The majority of the stories are set in Indonesia, but there are a couple which do not explicitly mention their placement, or which are set elsewhere. Each of the characters, regardless of where they have been placed geographically, is undergoing a crisis or upheaval of some kind, and this becomes the common thread which acts as a backbone for the collection. The characters in Apple and Knife are all markedly different. We meet, variously, a woman who is being kept by her husband in a grand house; 'the most famous courtesan in Esna'; a young woman who interviews a 'Sumarni', or witch; and a 'devil woman' who pays a man to act out her sexual fantasies.
Whilst some of the stories in this collection did not appeal to me on a personal level, or had rather unsatisfactory endings, I found that others had a real power to them. They subvert expectation, and turn things on their heads. Many of the tales take quite surprising turns, and Paramaditha seems to enjoy playing with the expectations which she assumes the reader has. The stories are sensual, but not in a pleasant way; rather, they come across as an assault upon the senses. One of the elements which I found most interesting in Apple and Knife is the focus which Paramaditha places upon the physical body and its degradation.
I was impressed by Paramaditha's writing, and the layering effect which she creates in many of her stories. Her rich descriptions help to achieve this. In 'Scream in a Bottle', for instance, she writes: 'Rain falls in the yard, soaking the earth. Not a downpour, but slow, drop by drop. A long, soft tone, like a bow sliding against a violin string.' The author is perceptive and descriptive, particularly when it comes to her depictions of characters. In 'Beauty and the Seventh Dwarf', she writes: 'I pieced together her story based on information that emerged at random, so the tale was incomplete, unsatisfactory. It didn't explain the enigma of her hideousness. Waiting while she bathed one night, I hunted around for further clues. Her room contained a mirror and a dresser... Of course she didn't need beauty products, nothing would redeem her looks. Even the mirror's presence was odd. Why would someone with such a grotesque face want to gaze at herself?'
Regardless of the things which I did not like in this collection, or which felt rather repetitive, it is undeniably wonderful that Indonesian literature is being championed at last. Apple and Knife was fascinating to read, suffused as it is with so much darkness, and a lot of Indonesian folklore and cultural details, which I was unfamiliar with. Whilst many of the stories are contemporary, I liked the use of historical fiction in 'Kuchuk Hanem', which has a representation of French author Gustave Flaubert within it. The dark humour was also welcome, and worked well with Paramaditha's storylines, which were, frankly, sometimes quite bizarre.
On the whole, Apple and Knife presents an interesting and multilayered picture of a very diverse nation; there is so much going on here, and a lot of themes have been addressed. The magical realism which is sometimes inserted does work well on the whole, although I found a couple of instances of this unnecessary or somewhat jarring. Overall, though, the fantastical elements do add an extra layer of interest to the stories. The majority are quite bewitching.
Apple and Knife is a slim collection of thirteen stories, many of which have quite beguiling titles; 'The Blind Woman Without a Toe', 'Scream in a Bottle', and 'A Single Firefly, a Thousand Rats' particularly caught my eye. Australian author Emily Bitto writes that the stories in Apple and Knife 'are raw, fun, excessive, and told with a wink, but they are underlaid with an unsettling awareness of the human fate of "disobedient women".'
As one would expect, given Bitto's comments, the collection launches straight into the darker side of life. The first story, 'The Blind Woman Without a Toe', is a retelling of Cinderella (renamed Sindelerat), which is told from the perspective of one of her sisters. In the story, the narrator recounts, rather graphically, how she became blind to a young child companion: 'My eyes were pecked out by a bird. They say it was a dove from heaven, but it was actually a black crow straight out of hell. I screamed. I begged it to stop. But my shrieks were drowned out by its caws. It got to the point that you could no longer tell what was flowing, tears or blood. The crow only heeded its owner and she wasn't satisfied until my eyes were hollow sockets.'
The settings of the stories in Apple and Knife, which range from corporate boardrooms to shanty towns, 'reveal a soupy otherworld stewing just beneath the surface.' The majority of the stories are set in Indonesia, but there are a couple which do not explicitly mention their placement, or which are set elsewhere. Each of the characters, regardless of where they have been placed geographically, is undergoing a crisis or upheaval of some kind, and this becomes the common thread which acts as a backbone for the collection. The characters in Apple and Knife are all markedly different. We meet, variously, a woman who is being kept by her husband in a grand house; 'the most famous courtesan in Esna'; a young woman who interviews a 'Sumarni', or witch; and a 'devil woman' who pays a man to act out her sexual fantasies.
Whilst some of the stories in this collection did not appeal to me on a personal level, or had rather unsatisfactory endings, I found that others had a real power to them. They subvert expectation, and turn things on their heads. Many of the tales take quite surprising turns, and Paramaditha seems to enjoy playing with the expectations which she assumes the reader has. The stories are sensual, but not in a pleasant way; rather, they come across as an assault upon the senses. One of the elements which I found most interesting in Apple and Knife is the focus which Paramaditha places upon the physical body and its degradation.
I was impressed by Paramaditha's writing, and the layering effect which she creates in many of her stories. Her rich descriptions help to achieve this. In 'Scream in a Bottle', for instance, she writes: 'Rain falls in the yard, soaking the earth. Not a downpour, but slow, drop by drop. A long, soft tone, like a bow sliding against a violin string.' The author is perceptive and descriptive, particularly when it comes to her depictions of characters. In 'Beauty and the Seventh Dwarf', she writes: 'I pieced together her story based on information that emerged at random, so the tale was incomplete, unsatisfactory. It didn't explain the enigma of her hideousness. Waiting while she bathed one night, I hunted around for further clues. Her room contained a mirror and a dresser... Of course she didn't need beauty products, nothing would redeem her looks. Even the mirror's presence was odd. Why would someone with such a grotesque face want to gaze at herself?'
Regardless of the things which I did not like in this collection, or which felt rather repetitive, it is undeniably wonderful that Indonesian literature is being championed at last. Apple and Knife was fascinating to read, suffused as it is with so much darkness, and a lot of Indonesian folklore and cultural details, which I was unfamiliar with. Whilst many of the stories are contemporary, I liked the use of historical fiction in 'Kuchuk Hanem', which has a representation of French author Gustave Flaubert within it. The dark humour was also welcome, and worked well with Paramaditha's storylines, which were, frankly, sometimes quite bizarre.
On the whole, Apple and Knife presents an interesting and multilayered picture of a very diverse nation; there is so much going on here, and a lot of themes have been addressed. The magical realism which is sometimes inserted does work well on the whole, although I found a couple of instances of this unnecessary or somewhat jarring. Overall, though, the fantastical elements do add an extra layer of interest to the stories. The majority are quite bewitching.
February 27, 2023
[3.5 stars]
I don't often reach for short stories because I feel there isn't enough time to get into them, but with retellings, there is already a base of plot and format established. That being said, I did still find some of these stories weren't quite enough to grab me, but others sucked me in with the beautiful writing style. Definitely a very dark version of these tales, with some excellent new perspectives.
I don't often reach for short stories because I feel there isn't enough time to get into them, but with retellings, there is already a base of plot and format established. That being said, I did still find some of these stories weren't quite enough to grab me, but others sucked me in with the beautiful writing style. Definitely a very dark version of these tales, with some excellent new perspectives.
December 8, 2019
3.5 out of 5 stars
Dark fairytale-like stories that were top notch. Really enjoyed how feminist they were. Wonderfully written and a great mix. Highly recommend.
Dark fairytale-like stories that were top notch. Really enjoyed how feminist they were. Wonderfully written and a great mix. Highly recommend.
August 8, 2024
I really wanted to like this book but I just really didn't think it was, uh. Well-written. The style oftentimes felt choppy and clumsy to me, sort of a highschool english essay vibe. This can very well be the fault of the translator, but it's not the only issue I had with the writing. The order of scenes was often confusing, time jumps went back and forth incoherently and not sufficiently differentiated through any kind of narrative devices, so that plotlines became overall confusing sometimes. Characters and their names popped up suddenly with little to no introduction or integration into the storyline and disappeared again. Now the ideas and motifs used in the stories, those I were really cool and creative, and overall very imaginative. But they were just neither scary nor funny to me, and usually sort of trailed off without making a point. Or maybe the point went by me, but nevertheless the endings felt sudden, often senseless, and sloppy. Kind of as if they were written in a limited amount of time and without a goal. Again: sort of like a high schooler being told to write a horror story in 90min and coming up with some good ideas, but neither the skill or time to refine and execute them properly. All that being said: absolutely killer cover on the Penguin Random House Vintage edition. A moderately entertaining read. Don't regret the money spent too much.
January 5, 2026
reading short stories is always a gamble. i love them because when they are good, they leave you in awe of how the author can weave such an impactful, satisfying story within limited pages. unfortunately, when they are bad, it’s usually due to their nature of being short.
this collection is a great example of that: some of these stories were too short, and coupled with how the characters lacked strong motive, how the narrative didn’t expand beyond the concept of female rage or revenge, or how i couldn’t form any emotional investment in the characters… i finished them feeling confused and unfulfilled. most of the stories that i liked were on the longer side, and they often weren’t the ones explicitly about female revenge and more about women (and downtrodden men) wresting back agency or the emotional consequences of objectification. and some female revenge, of course.
i feel overall very conflicted about this collection, but while most of these stories will probably slip out of my memory quickly, a few of them will certainly stay with me for their unsettling endings. and that’s all i can really ask for, to be haunted by words!
avg rating: 3
cw: murder, rape fantasy, gore
this collection is a great example of that: some of these stories were too short, and coupled with how the characters lacked strong motive, how the narrative didn’t expand beyond the concept of female rage or revenge, or how i couldn’t form any emotional investment in the characters… i finished them feeling confused and unfulfilled. most of the stories that i liked were on the longer side, and they often weren’t the ones explicitly about female revenge and more about women (and downtrodden men) wresting back agency or the emotional consequences of objectification. and some female revenge, of course.
i feel overall very conflicted about this collection, but while most of these stories will probably slip out of my memory quickly, a few of them will certainly stay with me for their unsettling endings. and that’s all i can really ask for, to be haunted by words!
avg rating: 3
cw: murder, rape fantasy, gore
February 18, 2026
Weird fictions is exactly what this book is. A collection of short stories filled with dark horror, myths, retellings, fairytales and folklore, Apple and Knife was gruesome and enchanting. With short stories, you need to expect there will be variety of stories that may delivers and others that might not so. This was a pretty good collection of fictions, of macabre and disturbing stories, touched upon the roles of women in society especially on the context of Indonesian culture.
Female autonomy on our bodies, desires, how women are perceived in both culturally and religious beliefs, the kind of taboo spoken unfiltered across these stories were interesting yet need to be treaded on carefully. The author was not afraid to touch on the depraved & dark aspects of themes on how beauty, youth, passions and love can be extreme, while challenging the normalcy of whats expected of women in the world. The stories ranged from dark fairytale esque like and so on.
Blood, a story so raw & graphic on menstruation blood as something of women's flow of life rather than the notion of dirty & disgusting liquid out of women's body montly discarded from our womb. While this book collected short stories that are not afraid in breaking taboos on women's body, some of them also felt too vague and borderline explicit for my own likes where there is one particular story on a rich woman acted out her rape fantasy by hiring these mens to do her job just felt too much of shock value but with lacking of susbtances on criticism. the story made me uncomfortable
Female autonomy on our bodies, desires, how women are perceived in both culturally and religious beliefs, the kind of taboo spoken unfiltered across these stories were interesting yet need to be treaded on carefully. The author was not afraid to touch on the depraved & dark aspects of themes on how beauty, youth, passions and love can be extreme, while challenging the normalcy of whats expected of women in the world. The stories ranged from dark fairytale esque like and so on.
Blood, a story so raw & graphic on menstruation blood as something of women's flow of life rather than the notion of dirty & disgusting liquid out of women's body montly discarded from our womb. While this book collected short stories that are not afraid in breaking taboos on women's body, some of them also felt too vague and borderline explicit for my own likes where there is one particular story on a rich woman acted out her rape fantasy by hiring these mens to do her job just felt too much of shock value but with lacking of susbtances on criticism. the story made me uncomfortable
September 8, 2024
After a horrible book slump during August, I find that I am more and more grateful to various groups on this site for pointing me towards books I wouldn't have read otherwise. "Apple and Knife" is one such a book, a collection of short stories focused on female horror, inspired by myths and fairy tales, some Western, some Eastern. The Snow White retelling was especially gruesome, particularly as it dealt with rape and self-mutilation. My thanks to Shine and Shadow for a good read.
June 12, 2026
3.5 hauntingly dark fairytales about the struggles of the female experience hmm yes count me in, maybe could go up to 4 stars depending on how much it stays in my mind overtime
January 3, 2024
2.5⭐️ rounded up
A very hit and miss collection. My favourite stories were ‘Doors’ and ‘The Porcelain Doll’. I really enjoyed the magical realism elements and bits of grossness and most of the stories had a concept that drew me in but they unfortunately landed quite flat.
A very hit and miss collection. My favourite stories were ‘Doors’ and ‘The Porcelain Doll’. I really enjoyed the magical realism elements and bits of grossness and most of the stories had a concept that drew me in but they unfortunately landed quite flat.
April 11, 2020
I really enjoyed these short stories set in Indonesia. Some fairy tale & supernatural elements so it has a mythical (folk story) tone but the scenes and characters come alive. Traditional ideas (eg Cinderella) are subverted & women behave badly. I loved the originality & found the stories original & refreshing. Outside my comfort zone in a good way & I liked the element of surprise. #womenintranslation
March 1, 2018
This felt conceptually very similar to Her Body and Other Parties - fractured fairy tales, magic, horror and powerful women. It didn't work quite as well for me, but it's great to see more Indonesian literature turning up in translation.
June 9, 2022
I typically don't give 5 stars to short story collections because some stories are bound to be weaker, which is the case for this book, but I find this collection thematically and stylistically coherent. The author transforms the normally negative feminine archetypes in folklore and urban legend into tortured heroines that readers can root for.
July 28, 2025
This anthologies brings horror, gore, and creepy elements. Thick with folklores — horror folklores — it explores women's position in society, how women are seen and considered, how women are persecuted, and how women are often become an object. This book criticize society for how they look at women, shielding themselves behind social norm or religion teaching, it was quite an experience.
May 24, 2019
3.5 stars.
Fairy tales, feminism, ghost stories and a glimpse of Indonesian culture and folklore. There are some truly creepy tales in this translated collection, and overall a good collection of short stories.
Fairy tales, feminism, ghost stories and a glimpse of Indonesian culture and folklore. There are some truly creepy tales in this translated collection, and overall a good collection of short stories.
August 7, 2019
This collection about disobedient women didn’t knock my socks off, but I enjoyed it. The stories were dark with supernatural (often gruesome) elements and themes of revenge, but were strangely fun to read. Some stories better than others, but that’s normal I find.
November 9, 2022
Nenggih Kangjeng Ratu Kidul / The Queen of the South Sea ,
Ndedel nggayuh nggegana / Flying high in the air,
Umara marak maripih / Came to worship ,
Sor prabawa lan wong angung Ngeksiganda / Lost authority to the Sultan of Mataram.
- The Queen (Apple and Knife by Intan Paramaditha)
.
.
I love it. I am crossing my fingers hoping that both my buddy read will love it as much as i did. It recalled back all of the folk tales & ghost stories that you have heard in your childhood, gave it a feminist twist to some of it and rewrite it so that readers will root for the women that were being wronged here. While this is an Indonesian stories but the way Intan Pramaditha injected elements of superstitions that sometimes tangled together with religion - it reminded of horror stories in Malaysia and some of the long abandoned practices (shamanism and so on). There are also stories that featured myth and horror with a little bit of gory scenes that can be dark and unsettling at the same time. I get that some stories might not have the ending that i wanted and it might bother other readers but i believe it is intentional. It has an element of surprise and did not follow what the reader has assumed at least that is what i felt. I really wish i read this in Indonesian Language instead of English right after finishing it. Some nuances and ‘feels’ might not be captured well by english (If you got what i mean). Overall, if you enjoy horror short stories and wanted to read something different, this is the one. It has the right balance of feminism and supernatural. I am adding more of her works now in my TBR.
.
I have rated these stories individually. If it got score 5, it is simply because it was that good. I love the plot, the characters and the ending. If it scored 4, most of the time is due to the ending or i felt there’s a gap that made me felt unsatisfied with the stories. If i have rated 3 to those stories, chances are it was simply too jarring, forgetttable or it’s kinda okay. I dont want to summarize these stories in details manner but i will just give one liner to capture the plot.
.
Rating : 5/5
1. Blood - The ghost that will appear to you if your sanitary pad was not disposed properly.
2. The Queen - Do not challenge the superior myth that are far more powerful than you.
3. The Obsessive Twist - The dangdut queen and the ‘Haji’ head.
4. The Porcelain Doll - The cat just wanna help free the doll.
5. Beauty and the Seventh Dwarf - The beauty here enslaved your soul and held you captive.
6. Scream in a Bottle - The misunderstood Witch.
.
.
Rating : 4/5
1. The Blind Woman Without a Toe - Cinderella’s second step sister POV
2. Doors - Marriage with 3 individuals in it is too crowded.
3. Vampire - If food came to you and asked to be eaten, what else will you do?
4. Apple and Knife - Remember how Zulaikha Showed Nabi Yusuf to her friends during dinner procession, this one has a similar vibe.
.
.
Rating : 3/5
1. Kuchuk Hanem - All i can remember is severed tongue as a prize.
3. The Well - The escapade on the other side of the world.
4. A Single Firefly, a Thousand Rats - The love story? between the giant and the dwarf. (at least that is what i understand🫠)
Ndedel nggayuh nggegana / Flying high in the air,
Umara marak maripih / Came to worship ,
Sor prabawa lan wong angung Ngeksiganda / Lost authority to the Sultan of Mataram.
- The Queen (Apple and Knife by Intan Paramaditha)
.
.
I love it. I am crossing my fingers hoping that both my buddy read will love it as much as i did. It recalled back all of the folk tales & ghost stories that you have heard in your childhood, gave it a feminist twist to some of it and rewrite it so that readers will root for the women that were being wronged here. While this is an Indonesian stories but the way Intan Pramaditha injected elements of superstitions that sometimes tangled together with religion - it reminded of horror stories in Malaysia and some of the long abandoned practices (shamanism and so on). There are also stories that featured myth and horror with a little bit of gory scenes that can be dark and unsettling at the same time. I get that some stories might not have the ending that i wanted and it might bother other readers but i believe it is intentional. It has an element of surprise and did not follow what the reader has assumed at least that is what i felt. I really wish i read this in Indonesian Language instead of English right after finishing it. Some nuances and ‘feels’ might not be captured well by english (If you got what i mean). Overall, if you enjoy horror short stories and wanted to read something different, this is the one. It has the right balance of feminism and supernatural. I am adding more of her works now in my TBR.
.
I have rated these stories individually. If it got score 5, it is simply because it was that good. I love the plot, the characters and the ending. If it scored 4, most of the time is due to the ending or i felt there’s a gap that made me felt unsatisfied with the stories. If i have rated 3 to those stories, chances are it was simply too jarring, forgetttable or it’s kinda okay. I dont want to summarize these stories in details manner but i will just give one liner to capture the plot.
.
Rating : 5/5
1. Blood - The ghost that will appear to you if your sanitary pad was not disposed properly.
2. The Queen - Do not challenge the superior myth that are far more powerful than you.
3. The Obsessive Twist - The dangdut queen and the ‘Haji’ head.
4. The Porcelain Doll - The cat just wanna help free the doll.
5. Beauty and the Seventh Dwarf - The beauty here enslaved your soul and held you captive.
6. Scream in a Bottle - The misunderstood Witch.
.
.
Rating : 4/5
1. The Blind Woman Without a Toe - Cinderella’s second step sister POV
2. Doors - Marriage with 3 individuals in it is too crowded.
3. Vampire - If food came to you and asked to be eaten, what else will you do?
4. Apple and Knife - Remember how Zulaikha Showed Nabi Yusuf to her friends during dinner procession, this one has a similar vibe.
.
.
Rating : 3/5
1. Kuchuk Hanem - All i can remember is severed tongue as a prize.
3. The Well - The escapade on the other side of the world.
4. A Single Firefly, a Thousand Rats - The love story? between the giant and the dwarf. (at least that is what i understand🫠)
February 7, 2025
พลุ่งพล่าน ดิบ ๆ ดุดันไม่เกรงใจใคร รวมเรื่องสั้นจากอินโดนีเซียอ่านแล้วเลือดระอุ #แอปเปิ้ลและคมมีด ความสยองขวัญพันลึกหลายเซตติ้งที่เกี่ยวพันกับผู้หญิง ความสตรองของสตรีและคุณค่าในตัวตน ถ่ายทอดออกมาเชิงเสียดสี เย้ยหยัน ประชดประชันเจ็บแสบแรงสะบัด ชื่อตัวละครภาษาชวาแปลกตา แต่แปลดีอ่านลื่น
.
เรื่องสั้น13เรื่องเซตติ้งอินโดนีเซียในความเฟมินิสต์โดยที่ตัวเอกหญิงก็ไม่ได้เก่งเจ๋งล้างแค้นสะใจ แต่หากถ่ายทอดออกมาเพื่อให้ได้ตีแผ่ความเป็นจริงในสังคมปิตาฯออกมาได้อย่างชัด เล่าผ่านอำนาจลึกลับ หลอน ๆ เหนือธรรมชาติ ออกแนวแฟนตาซี เล่นเร้าไปกับคติความเชื่อ ค่านิยมในสังคม วัฒนธรรม ศาสนา
ผู้เขียนใช้มุมมองหลากหลาย เสียดสีเย้ยหยันผ่านอำนาจลึกลับในแง่มุมต่าง ๆ ทั้งผู้หญิงสำส่อนชู้สาว คาวโลกีย์ บัดสี อับอาย แก้แค้น นอกใจ ความรุนแรงไม่ยินยอม ร่างกายและเลือดผู้หญิงเป็นสิ่งสกปรกแต่ก็ยังถูกทำให้กลายเป็นวัตถุทางเพศ และห้ามยั่วยวน ต้องปกปิดความต้องการทางเพศ ต้องอยู่ในขนบ ฯลฯ
ชอบสุดในเล่มคือตอนเปิด หญิงตาบอดไร้หัวแม่โป้ง ธีมซินเดอเรล่าที่เทิร์นมุมมองการเล่าเป็นมุมของพี่สาวใจร้ายแทน สนุกเสียดสี เซอร์ไพรส์ สะใจ หดหู่ ที่สุดท้ายแล้วคนเป็นเหยื่อในสมการก็คือผู้หญิงนั่นแหละ /ตอน:เลือด เลือดปจด.และปีศาจ/ตอน:ประตู ตระกูลร่ำรวย การตายของสามีและรถผีสิง?
ตอนคูชุก ฮาเน็ม:โสเภณีผู้เริงระบำกับนักเขียนชาวอังกฤษผู้มาติดพัน ชั้นเชิงของหญิง การมาเยือนของประเทศล่าอาณานิคม /ตำนานการเก็บเสียงร้องของผู้หญิงที่เป็นแม่ไว้ในขวดแก้ว /เพื่อนชายที่ขายวิญญาณให้ราชินีในตำนาน /เลขานุการปกติก็โดนกดขี่ในการงานนี่ต้องข่มใจไม่ให้อาการแวมไพร์ออก
ตอนโฉมงามกับคนแคระ:กะหรี่ชายของสาวลึกลับแสนอัปลักษณ์ นิยามของผู้ข่มขืนและทาส นายจ้างและปีศาจ สยึมกึ๋ยส์ สยองหลอนปะปน /บ่อน้ำ:ผู้หญิงไร้หน้ากับบ่อน้ำไร้หยั่ง ผู้หญิงไร้หน้าที่ปรากฏกายมีจุดประสงค์อะไร /ยักย้ายใหลหลง:นักร้องสาวกับแฟนคลับชาย และความน่ากลัวของการเอาคืน
ตอนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ:บ้านคุณยาย แมวชื่อสวีตตี้ และความลับของตุ๊กตาตัวนั้น.. /แอปเปิ้ลและคมมีด:งานรวมญาติกับพี่สาวฉาวโฉ่ที่ถูกติฉินนินทา อำนาจผู้หญิงในสังคมที่ประดักประเดิด /หิ่งห้อยหนึ่งตัวฯ:นักฆ่าที่กบดานและเฝ้าดูเด็กสาวเติบใหญ่แต่ชะตากรรมของเธอนั้นผกผันสวิงขั้นสุด
ความพิเศษตอนอ่านคือ น้ำเสียง เรารู้สึกว่าอ่านไปได้ยินเสียงของคนเล่าด้วย มันแจ่มชัดขนาดนั้นเลย น้ำเสียงของผู้ที่อยู่ในความกดดันของขนบธรรมเนียม กรอบสังคม-ศาสนา ถ้ารู้เซตติ้งตำนานแทบอินโดนีเซียหน่อยอาจจะเข้าใจถ่องแท้กว่านี้ อ่านแบบไม่รู้อะไรเลยแบบเราก็ต้องคิดเยอะหน่อย
เรียกว่าไม่ได้อ่านเพลิดเพลิน แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องสั้นที่เจ๋งดี ทุกบทเต็มไปด้วยความหวือหวาความอือหือที่น่าประหวั่นพรั่นพรึง ฟีลลิ่งเห็นอกเห็นใจตัวละครอาจไม่เกิดขึ้นเพราะดูรุนแรง หดหู่ เหมือนเป็นบุคคลที่สาม มองดูแล้วทำหน้าหวาดเสียวเสียร่ำไปทุกตอน เผยตำนานสยองขวัญในอีกแง่มุมในโทนน่ากลัว ๆ
วรรคที่ชอบ
- จะมีอะไรน่าสยดสยองไปกว่าปีศาจที่พูดความจริงอีกเหรอ
- ถ้าเธอกลายเป็นศพ เธอก็จะอัปลักษณ์ไม่ต่างจากฉันหรอก
.
เรื่องสั้น13เรื่องเซตติ้งอินโดนีเซียในความเฟมินิสต์โดยที่ตัวเอกหญิงก็ไม่ได้เก่งเจ๋งล้างแค้นสะใจ แต่หากถ่ายทอดออกมาเพื่อให้ได้ตีแผ่ความเป็นจริงในสังคมปิตาฯออกมาได้อย่างชัด เล่าผ่านอำนาจลึกลับ หลอน ๆ เหนือธรรมชาติ ออกแนวแฟนตาซี เล่นเร้าไปกับคติความเชื่อ ค่านิยมในสังคม วัฒนธรรม ศาสนา
ผู้เขียนใช้มุมมองหลากหลาย เสียดสีเย้ยหยันผ่านอำนาจลึกลับในแง่มุมต่าง ๆ ทั้งผู้หญิงสำส่อนชู้สาว คาวโลกีย์ บัดสี อับอาย แก้แค้น นอกใจ ความรุนแรงไม่ยินยอม ร่างกายและเลือดผู้หญิงเป็นสิ่งสกปรกแต่ก็ยังถูกทำให้กลายเป็นวัตถุทางเพศ และห้ามยั่วยวน ต้องปกปิดความต้องการทางเพศ ต้องอยู่ในขนบ ฯลฯ
ชอบสุดในเล่มคือตอนเปิด หญิงตาบอดไร้หัวแม่โป้ง ธีมซินเดอเรล่าที่เทิร์นมุมมองการเล่าเป็นมุมของพี่สาวใจร้ายแทน สนุกเสียดสี เซอร์ไพรส์ สะใจ หดหู่ ที่สุดท้ายแล้วคนเป็นเหยื่อในสมการก็คือผู้หญิงนั่นแหละ /ตอน:เลือด เลือดปจด.และปีศาจ/ตอน:ประตู ตระกูลร่ำรวย การตายของสามีและรถผีสิง?
ตอนคูชุก ฮาเน็ม:โสเภณีผู้เริงระบำกับนักเขียนชาวอังกฤษผู้มาติดพัน ชั้นเชิงของหญิง การมาเยือนของประเทศล่าอาณานิคม /ตำนานการเก็บเสียงร้องของผู้หญิงที่เป็นแม่ไว้ในขวดแก้ว /เพื่อนชายที่ขายวิญญาณให้ราชินีในตำนาน /เลขานุการปกติก็โดนกดขี่ในการงานนี่ต้องข่มใจไม่ให้อาการแวมไพร์ออก
ตอนโฉมงามกับคนแคระ:กะหรี่ชายของสาวลึกลับแสนอัปลักษณ์ นิยามของผู้ข่มขืนและทาส นายจ้างและปีศาจ สยึมกึ๋ยส์ สยองหลอนปะปน /บ่อน้ำ:ผู้หญิงไร้หน้ากับบ่อน้ำไร้หยั่ง ผู้หญิงไร้หน้าที่ปรากฏกายมีจุดประสงค์อะไร /ยักย้ายใหลหลง:นักร้องสาวกับแฟนคลับชาย และความน่ากลัวของการเอาคืน
ตอนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ:บ้านคุณยาย แมวชื่อสวีตตี้ และความลับของตุ๊กตาตัวนั้น.. /แอปเปิ้ลและคมมีด:งานรวมญาติกับพี่สาวฉาวโฉ่ที่ถูกติฉินนินทา อำนาจผู้หญิงในสังคมที่ประดักประเดิด /หิ่งห้อยหนึ่งตัวฯ:นักฆ่าที่กบดานและเฝ้าดูเด็กสาวเติบใหญ่แต่ชะตากรรมของเธอนั้นผกผันสวิงขั้นสุด
ความพิเศษตอนอ่านคือ น้ำเสียง เรารู้สึกว่าอ่านไปได้ยินเสียงของคนเล่าด้วย มันแจ่มชัดขนาดนั้นเลย น้ำเสียงของผู้ที่อยู่ในความกดดันของขนบธรรมเนียม กรอบสังคม-ศาสนา ถ้ารู้เซตติ้งตำนานแทบอินโดนีเซียหน่อยอาจจะเข้าใจถ่องแท้กว่านี้ อ่านแบบไม่รู้อะไรเลยแบบเราก็ต้องคิดเยอะหน่อย
เรียกว่าไม่ได้อ่านเพลิดเพลิน แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องสั้นที่เจ๋งดี ทุกบทเต็มไปด้วยความหวือหวาความอือหือที่น่าประหวั่นพรั่นพรึง ฟีลลิ่งเห็นอกเห็นใจตัวละครอาจไม่เกิดขึ้นเพราะดูรุนแรง หดหู่ เหมือนเป็นบุคคลที่สาม มองดูแล้วทำหน้าหวาดเสียวเสียร่ำไปทุกตอน เผยตำนานสยองขวัญในอีกแง่มุมในโทนน่ากลัว ๆ
วรรคที่ชอบ
- จะมีอะไรน่าสยดสยองไปกว่าปีศาจที่พูดความจริงอีกเหรอ
- ถ้าเธอกลายเป็นศพ เธอก็จะอัปลักษณ์ไม่ต่างจากฉันหรอก
Displaying 1 - 30 of 241 reviews