Ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή. Είναι η εποχή που αγαπώ να διαβάζω περισσότερο, ειδικότερα τα βιβλία εποχής, και κάπως έτσι έφτασε στα χέρια μου, το πεπρωμένο της σάρκας.
Από την πρώτη κιόλας σελίδα οι Ambrose Parry σε απομονώνει από το δικό σου κόσμο, και ξεκινάει ένα ταξίδι μαζί σου, στην πιο σκοτεινή, υγρή εποχή του 19ο αιώνα. Στο Εδιμβούργο του 1847, σε μία εποχή που όλα ήταν αλλιώς.
Το πεπρωμένο της σάρκας είναι ένα βιβλίο που έχει στοιχεία από τα βιβλία της αγαπημένης Αγκάθα, όσον αφορά την ατμόσφαιρα και την εποχή. Η ιστορία του βιβλίου είναι εναρμονισμένη με την εποχή τής.
Είναι ένα ιστορικό, ιατρικό, κοινωνικό, θρησκευτικό μυθιστόρημα, που διαδραματίζεται σε μία εποχή, που η θρησκεία και η ιατρική είναι οι θεοί του σύμπαντος. Από την άλλη όμως το πιο σκληρό του θέμα, είναι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
Η αρχή η μέση και το τέλος του βιβλίου, περιστρέφονται γύρω από τα τρία αυτά θέματα., Που οι συγγραφείς τα "παντρεύουν" με ένα απόλυτα άρτιο τρόπο, δίνοντας στον αναγνώστη το εισιτήριο για ένα ταξίδι, σε μία άλλη εποχή, σε μία συναρπαστική περιπέτεια, τόσο σκοτεινή γεμάτη δαιδαλώδεις λαβύρινθους, ώσπου να φτάσει ο αναγνώστης στις αλήθειες που θέλουν να φέρουν στο φως οι συγγραφείς μέσα από τους ήρωες τους.
Πόρνες, γιατροί, ιερείς, υπόκοσμος, παμπ που μυρίζουν ποτό και άφιλτρο τσιγάρο είναι η αφετηρία για να ξεκινήσει κινηματογραφικό - συγγραφικό ντεμπούτο με την Φίσερ και τον Ρειβεν ως "επιθεωρητές" που καλούνται να λύσουν το μυστήριο των θανάτων που κάποιοι θέλουν να μείνουν ανεξιχνίαστοι.
Όπως ανέφερα παραπάνω το αστυνομικό κομμάτι κάποιες φορές είναι υποδεέστερο και σε άλλες σκηνές παίζει τον κυρίαρχο ρόλο του παιχνιδιού. Δε θα χαρακτήριζα το βιβλίο αυτό θρίλερ υπό την έννοια που έχουμε συνηθίσει εμείς οι αναγνώστες των αστυνομικών θρίλερ.
Όμως τα στοιχεία που το περικλείουν σύμφωνα με τις αντιλήψεις καθώς και τα ήθη, τις σκέψεις και τα ταμπού της εποχής του, το κατατάσσουν σε σκληρό, ανθρώπινο από συναισθηματικής και ηθικής άποψης θρίλερ. Δε είναι φλατ όπως τα βιβλία της Αγκάθα όμως από την άλλη δεν είναι και από τα βιβλία που θα κάνουν τον αναγνώστη να πλήττει.
Το βιβλίο έχει αυτή την πιπεράτη μυρωδιά για τους ψαγμένους αναγνώστες. Για αυτούς τους αναγνώστες που εκτός από την ανάγνωση αγαπούν και την έρευνα που θα κάνουν οι ίδιοι για τα γεγονότα που παραθέτει το βιβλίο, τους αναγνώστες που γκουγκλάρουν για να βυθιστούν πιο βαθιά στην ιστορία.
Οι ανατροπές είναι δυνατές γιατί εναρμονίζονται απόλυτα, με την ιστορία, τους ήρωες και την εποχή. Διαβάζοντας το μυθιστόρημα αυτό, αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με γεγονότα ιστορικά και θρησκευτικά που ίσως να μη γνωρίζει ή ίσως να μην είχε ερευνήσει ποτέ για αυτά.
Τον ρόλο του αιθέρα στον ιατρικό κόσμο που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν, το 1846. Στο βιβλίο αναφέρεται σε συνδυασμό με τη ροή της ιστορίας το πόσο βοήθησε τους τότε ιατρούς αλλά και το πόσο επικίνδυνο μπορούσε να γίνει.
Από την άλλη βλέπουμε και το ρόλο της εκκλησίας απέναντι στις πρακτικές της ιατρικής, τον πόλεμο που έκαναν κάποιοι ιερείς, διαπράττοντας έγκλημα με κίνητρο τη θρησκεία, στις ανθρώπινες ψυχές.
Η αγωνία δεν είναι ένα κομμάτι που με κάλυψε, παρά μόνο στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, αν και αυτό θα έπρεπε να το περιμένω για όλα τα παραπάνω που αναφέρω.
Το αρνητικό για μένα στο βιβλίο, που δεν είναι τόσο αρνητικό για το βιβλίο αλλά και τη δική μου οπτική, είναι ότι το βιβλίο κινείται περισσότερο γύρω από τα κοινωνικά, ιατρικά, ανθρώπινα θέματα, παρά στο αστυνομικό κομμάτι, δίνοντας βάση σε αυτό το κομμάτι στις τελευταίες σελίδες.
Πέρα από αυτό όμως, είναι ένα βιβλίο που για τους αναγνώστες που αγαπούν τα βιβλία εποχής, τα διαφορετικά βιβλία εποχής, το συγγραφικό ντεμπούτο θα γίνει το αγαπημένο τους. Και σε αυτό το βιβλίο πραγματικά βλέπουμε διαφορετικά πράγματα, διαφορετικά γεγονότα και καταστάσεις, που εγώ προσωπικά δεν τα έχω συναντήσει σε βιβλία άλλης εποχής παρά μόνο αναφορικά.
Το πεπρωμένο της σάρκας για μένα είναι ένα βιβλίο ταξίδι, ένιωσα σαν να ανοίγω το βιβλίο και να επιβιβάζομαι σε ένα τρένο, για να ταξιδέψω στο παρελθόν, σε ένα σκοτεινό, υγρό, ομιχλώδες, μελαγχολικό παρελθόν δίνοντας μου την ευκαιρία να ζήσω, και να μάθω για γεγονότα που δεν γνώριζα, και να κατανοήσω καλύτερα τα σημερινά πλεονεκτήματα που έχω σαν άνθρωπος στη δική μου εποχή.
Να σεβαστώ και να θαυμάσω για ακόμα μία φορά τους ανθρώπους που πάλεψαν πριν από μένα, για να έχω εγώ μία καλύτερη ζωή να μην θεωρώ τα πιο απλά πράγματα δεδομένα, γιατί για τα δεδομένα αυτά κάποιοι έχασαν τη ζωή τους. 😊