Πολύ ωραία η γραφή της Πηνελόπης Δέλτα. Είναι το μόνο που σε κρατάει, μιας και το βιβλίο δεν έχει ιδιαίτερη πλοκή, απλώς διαβάζεις για την ζωή τεσσάρων παιδιών που περνάνε τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Καστέλλα. Θα την πω την αμαρτία μου, δεν είμαι πολυ φαν των βιογραφικών μυθιστορημάτων.
Θα είμαι ειλικρινής: μικρη δεν μου πολυαρεσε αυτό το βιβλίο, επειδή δεν μου άρεσε πόσο μισογύνης ήταν ο κεντρικός ήρωας, ο Αντώνης, αλλά τώρα που το ξαναδιαβάζω, κατέληξα να το απολαύσω. Πάρα αυτό το κακό χαρακτηριστικό του, ο Αντώνης έχει ένα σωρό άλλα προτερήματα: είναι φιλαληθης, γενναίος, περίεργος, πατριώτης, πάντοτε υποστηρίζει τους αδύναμους και έχει έντονη προσωπικότητα.
Μπορείς να καταλάβεις γιατί η Πηνελόπη έγραψε βιβλίο με αυτόν ως κύριο πρωταγωνιστή.
Υπήρχε επίσης και μια πάρα πολύ ωραία σκηνή όπου ο Αντώνης και τα αδέλφια του προσβάλουν τους Χορν επειδή είναι Εβραίοι, αλλά ο θείος του ο Ζωρζης τους εξηγεί γιατί δεν έπραξαν σωστά και, τις επόμενες μέρες, ο Αντώνης προσπαθεί να διορθώσει το λάθος του. Αν και δεν μου άρεσε ο τρόπος που το έκανε (ως κομπλιμέντο, λέει στους Χορν "εγώ δεν πιστεύω πως είστε Εβραίοι, εγώ πιστεύω πως είστε Έλληνες", που δεν ακούγεται τόσο προοδευτικό στην σημερινή εποχή, αλλά τον συγχώρεσαν και τέλος καλό όλα καλά).
Έμαθα και για τον Μπαρμπαγιάννη Κανάτα, που δεν τον είχα ακουστα πριν και έψαξα πληροφορίες για αυτόν. Το ξέρατε πως φημολογουταν πως ήταν κατάσκοπος; Και πως είχε προσελκύσει τις νεαρές Αθηναίες λόγω της ομορφιάς του (παρότι κανατας!);
Το μόνο πρόβλημα είναι, όπως και με τα άλλα βιβλία της Πηνελόπης, πως είναι υπερβολικά διδακτικό (οι χαρακτήρες παρουσιάζονται με συγκεκριμένες ηθικές αξίες που τις ακολουθούν πιστά, αγαπάνε την πατρίδα τους κτλ). Δεν είναι κακά διδάγματα, απλώς η Δέλτα σ'τα τρίβει κατάμουτρα και αυτό με ενοχλεί αρκετά, αν και κάποιος μπορεί να την δικαιολογήσει, επειδή απευθύνεται σε παιδιά.
Το προτείνω κυρίως επειδή είναι ένα από τα πιο εμβληματικά βιβλία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, γραμμένο από μια από τις πιο καταξιωμένες Ελληνίδες συγγραφείς.